Tuesday, June 4, 2013

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΥΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΜΙΑΝ ΑΓΚΑΛΙΑ...



ΚΑΘΕ φορά που πεθαίνει κάποιος άνθρωπος, από αυτούς που (κακώς) συνηθίσαμε να ονομάζουμε «επωνύμους», ή και κάθε φορά που ένας συγγραφέας, ζωγράφος, ποιητής, ηθοποιός, αθλητής, κλπ, πετυχαίνει μία σπουδαία διάκριση, από τα Γραφεία Τύπου των κομμάτων, ή και από τους έχοντες την ευθύνη της επικοινωνιακής πολιτικής ενός, όποιου, πολιτικού αρχηγού, αποστέλλεται ένα e-mail προς όλα τα ΜΜΕ και προς έναν ολόκληρο στρατό από δημοσιογράφους, «με την παράκληση να δημοσιοποιηθεί». Στα e-mail αυτά (μπροστά στα οποία οι παιδικές εκθέσεις των μαθητών/μαθητριών φαντάζουν μικρά αριστουργήματα), το κόμμα ή ο πολιτικός εκφράζουν τα θερμά του «συγχαρητήρια/ή συλλυπητήρια» για το «χι επίτευγμα», ή τον «ψί θάνατο».

ΚΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: Γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρει τον πολίτη, εάν ο αρχηγός του τάδε κόμματος λυπάται που έφυγε από τη ζωή  ένας σημαντικός συνθέτης, ας πούμε, ή να μεταφέρει στους οικείους μιας αθλήτριας που χάθηκε «πρόωρα και άδικα», τα «θερμά συλληπητήριά» μας; Υπάρχει περίπτωση να χαιρότανε με έναν θάνατο ο αρχηγός κόμματος; Και αν ήθελε να συλλυπηθεί τους συγγενείς του εκλιπόντος, γιατί δεν πάει να τους το πει κατ’ ιδίαν στο σπίτι τους, ή στην κηδεία του αγαπημένου τους προσώπου; Γιατί το κάνουν μέσω των μίντια; Για να συγκινηθούμε και να πούμε «κοίτα, πόσο νοιάζεται;».

ΣΥΓΓΝΩΜΗ, αλλά εγώ είμαι από άλλον πλανήτη. Και από τον πλανήτη απ΄όπου έρχομαι εγώ, ο ανθρώπινος πόνος ή η ανθρώπινη χαρά δεν «εκφράζονται» με e-mails και Δελτία Τύπου. Αρκεί, για κάθε περίσταση, μόνο μια ζεστή αγκαλιά.

No comments:

Post a Comment