NEWS ALL THE TIME

Loading...

Sunday, August 31, 2014

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: "ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ"

"Μετά από δύο μήνες συνειδητής σιωπής, ήρθε πιστεύω η ώρα να μιλήσω, ... ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ", έγραψε σήμερα το πρωί στο tweet του ο πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ, επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, Γιάννης Ραγκούσης. (@gragkousis).

Το κείμενο που αναδημοσιεύουμε εδω στο filoftero, και δημοσιεύεται στα "ΝΕΑ Σαββατοκύριακο". αφορά δημοσιεύματα που επέκριναν τον κ. Ραγκούση για την επαγγελματική εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας του στην Πάρο. 

Το θεωρώ ένα σημαντικό, θέλω να πιστεύω έντιμο κείμενο, και ως εκ τούτου γενναίο. Το αναδημοσιεύω, ακόμα, διότι θεωρώ ότι απεικονίζει καταστάσεις μιας εποχής, αλλά επίσης διότι έρχεται να σταθεί απέναντι σε κριτικές που, πολύ συχνά, ασκούνται χωρίς πλήρη γνώση όλων των δεδομένων, και ως εκ τούτου είναι ακοπροαίρετες και επιθετικές.

Επισημαίνω, βεβαίως, ακριβώς επειδή ζύμε μέρες αδέσποτες, ότι τον κ. Ραγκούση δεν τον γνωρίζω προσωπικά, ουδέποτε έχουμε συναντηθεί πρόσωπο με πρόσωπο, και μόνο μία φορά έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο για να του ζητήσω συνέντευξη από τον Γ.Παπανδρέου για την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", αίτημα μάλιστα που δεν έγινε αποδεκτό.

Όπως μπορεί να διαβάσει κάποιος και στο facebook όπου ανάρτησε το κείμενό του αυτό ο κ. Ραγκούσης, δεν είναι λίγοι εκείνοι που, παρόλο που δέχονται ότι ό άνθρωπος "καλά τα λέει", και ότι τελικά έχει δίκιο, εντούτοις και πάλιν τον εγκαλούν διότι "γιατί δεν τα έλεγες τότε;".

Εγώ, δεν θα πω ότι το ερώτημα είναι άτοπο. Θα πω όμως, επειδή είναι πλέον καραμέλλα στο στόμα του καθενός, ότι απάντηση σε αυτό οφείλουν να δώσουν και οι περισσότεροι αό αυτούς που το θέτουν, σε σχέση και με τις δικές τους δραστηριότητες.

Κακά τα ψέμματα. Πόσοι από μας, τόοοοοτε, ξέραμε αλλά κάναμε τις πάπιες; Πόσοι από μας βλέπαμε, αλλά κοιτάζαμε αλλού; Πόσοι από μας βουτούσαμε το δάχτυλο στο μέλι παρόλο που ξέραμε ότι δεν έπρεπε;

Γιατί, λοιπόν, έπρεπε να "μιλήσει τότε" μόνο ο Ραγκούσης, και ο κάθε Ραγκούσης, και δεν έπρεπε να κάνουμε το ίδιο και εμείς;

Ξέρω την απάντηση: Διότι αυτοί έχουν την δύναμη. Αυτοί έχουν την εξουσία.

Σύμφωνοι. Γι' αυτό και το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης αναλογεί σε αυτούς. Αυτούς που αποφάσιζαν για μας.

Αλλά όχι πάντα "χωρίς εμάς", όπως λέει το τραγούδι του Παπακωνσαντίνου.

Αποφάσιζαν για μας, μαζί με μας. Αν δεν τους το ζητούσαμε ευθέως, επωφελούμασταν από τα αποτελέσματα των αποφάσεών τους, όσοι αό εμάς έβλεπαν και βλέπουν ακόμα τον ρόλο του πολίτη σε μιά κοινωνία ως ρόλο συναλλαγής με την εκάστοτε πολιτική κατάσταση.

Αυτα, λοιπόν από μέμνα ως εισαγωγή. Ιδού τώρα το άρθρο του κ. Ραγούση.

Saturday, August 30, 2014

PERSONA GRATA: Γιώργος Μαυρωτάς

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΩΤΑΣ, 47, Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου της Αθήνας, παλιός διεθνής υδατοσφαιριστής, είχε μία από τις πιο εύστοχες αντιδράσεις στο χυδαίο tweet  που έγραψε για τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου ο Έλληνας ανεξάρτητος βουλευτής, Νίκος Νικολόπουλος, κάποτε υφυπουργός επί Νέας Δημοκρατίας, τώρα Αντιπρόεδρος της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό, στην οποία συνυπάρχει με τους Χρήστο Ζώη, Παναγιώτη Ψωμιάδη και Βύρωνα Πολύδωρα (έχει σημασία που αναφέρω και αυτά τα ονόματα…), και στο οποίο αναφερόμαστε πιο πάνω στο Persona Non Grata. Συγκεκριμένα, σε δικό του tweet, ο Γ.Μαυρωτάς μας υπενθυμίζει, και καλά κάνει, ότι «για κάθε έναν Νικολόπουλο υπάρχουν και μερικές δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόροι – μην το ξεχνάμε αυτό». Αν ψάξουμε δε, και θυμηθούμε τον αριθμό των ψήφων που χαρίσαμε σε ανθρώπους σαν κι αυτόν, τους 3 τώρα συνοδοιπόρους του, και πλείστους άλλους, ίσως διαπιστώσουμε ότι τελικά έχουμε και τους πολιτικούς που μας αξίζουν.

ΥΓ: Πραγματικά, δεν ξέρω ποιούς απεχθάνομαι περισσότερο. Πολιτικούς σαν τον Νικολόπουλο, τον Ψωμιάδη, τον Πολύδωρα, τον Καμμένο, και άλλους πολλούς από κάθε κόμμα, ή αυτούς που τους ψηφίζουν;

PERSONA NON GRATA: Νίκος Νικολόπουλος



O βουλευτής Αχαϊας, γενικός γραμματέας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος και Αντιπρόεδρος της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό, Νίκος Νικολόπουλος, 56. Μαθαίνοντας προφανώς την είδηση για την πρόταση γάμου που δέχτηκε ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Ξαβιέ Μπετέλ, από τον σύντροφό του Ντεστενέ Γκοτιέ, έκρινε σκόπιμο, ίσως και ευφυές για τα δικά του νοητικά μέτρα, να γράψει το ακόλουθο tweet: «Από την Ευρώπη των εθνών-κρατών,στην Ευρώπη των... πουσταριών!!!». Ο Μπετέλ Ξαβιέ πληροφορήθηκε προφανές το περιεχόμενο του αισχρού tweet το πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και φλογερού επαναστάτη κατά του μνημονίου και υπέρ της δικής του περί ηθικής φιλοσοφίας, και του έγραψε το εξής: «Γεια χαρά. Έμαθα ό,τι κάτι θέλεις να μου πεις, αλλά δεν γνωρίζω ελληνικά. Συγγνώμη». Κακώς του απάντησε ο Λουξεμβούργιος πρωθυπουργός, δίνοντας αξία σε ένα τίποτα.

ΥΓ.: Λίγη ώρα μετά την πρώτη ανάρτηση, ο βουλευτής επανήλθε με μία … διόρθωση, «Μετά τις χυδαίες επιθέσεις & τον οχετό ύβρεων απαντώ: "Από την Ευρώπη των Εθνών στην Ευρώπη των Κίναιδων".. δηλαδή αυτών που κινούν την αιδώ», κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

ΣΗΚΩΝΕΤΕ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΣΑΣ;


ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΣ συνεπιβάτης (ΕΣ) στο αεροπλάνο. Έχει τύχει σε όλους μας νομίζω, αν και δεν αποκλείεται καμιά φορά ο συγκεκριμένος τύπος, ο ΕΣ, να είμαστε και εμείς οι ίδιοι. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα θέλει να βάλει και τα δύο του χέρια πάνω στα μπράτσα του καθίσματος. Εκείνος που θα μιλάει ασταμάτητα και δυνατά, ακόμα και με κάποιον που πρώτη φορά τον γνωρίζει. Εκείνος που θα σπρώξει για να μπει ή να βγει από το αεροπλάνο πρώτος. Εκείνος που θα σταθεί μπάστακας πάνω από το κεφάλι σου για να μιλήσει με κάποιον γνωστό του στην … γύρω περιοχή.
ΚΑΙ βεβαίως, last but not least, θα υπάρχει πάντα εκείνος που θα κάθεται μπροστά σου και θα κατεβάσει όλη τη πλάτη του καθίσματος για να αναπαυθεί ως πασάς, ή και εσύ που θα είσαι από πίσω και θα σπρώξεις απότομα τον μπροστινό σου ακόμα και αν κατέβασε ελάχιστα το κάθισμά του, χωρίς να σου περιορίσει καν τον ζωτικό σου χώρο. Τις περισσότερες φορές, όλα αυτά προκαλούν έναν μικρό ή μεγαλύτερο εκνευρισμό, που συνήθως εκτονώνεται εύκολα με ένα «σας παρακαλώ», μία «συγγνώμη», και ένα συγκαταβατικό χαμόγελο.
ΚΑΠΟΙΕΣ φορές, όμως, γίνεται της κακομοίρας. Και αυτό ακριβώς συνέβη προχθές στην Αμερική, στην πτήση 1462 της United Airlines, που πετούσε από το Νιούορκ της Νέας Υόρκης, στο Ντένβερ του Κολοράντο. Ένας επιβάτης, ας τον λέμε «πισινό», τοποθέτησε στο μπροστινό του κάθισμα έναν μηχανισμό με κλειδαριά που εμποδίζει τον μπροστινό επιβάτη, συγκεκριμένα γυναίκα ήταν και ας τη λέμε «μπροστινή», να κατεβάσει το κάθισμά της. Ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται Knee Defender (μόνο οι Αμερικανοί μπορούσαν να ανακαλύψουν μια τέτοια μαλακία!), κοστίζει $21,95, και απαγορεύεται η χρήση του…
Ο ΠΙΣΙΝΟΣ καθόταν σε κάθισμα μεσαίας θέσης της σειράς 12. Είχε ανοίξει το τραπεζάκι του και μαχόταν με το λάπτοπ. Η μπροστινή προσπάθησε να κατεβάσει το κάθισμα, ο πισινός μάλλον θα είχε σαρκασμό ζωγραφισμένο σ’ όλο του το πρόσωπο, η γυναίκα του πέταξε ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο για να του το ισιώσει, και τότε επενέβησαν οι αεροσυνοδοί και ζήτησαν από τον πισινό να αφαιρέσει τον παράνομο μηχανισμό. Αυτός αρνήθηκε, ο καυγάς μεγάλωσε, ο πιλότος ενημερώθηκε και αποφάσισε να προσγειώσει το αεροπλάνο στο κοντινότερο αεροδρόμιο, στο Σικάγο, όπου εκπρόσωποι της Υπηρεσίας Ασφάλειας Πτήσεων παρέλαβαν τους δύο επιβάτες για τα περαιτέρω.

ΤΟ περιστατικό κρίθηκε ως ζήτημα αρμοδιότητας της Υπηρεσίας Επιβατών, δηλαδή όχι αστυνομικής φύσεως, και πλέον είναι στα χέρια της Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (FAA) των ΗΠΑ να επιβάλει πρόστιμα, εάν κρίνει ότι πρέπει. Αυτό μάλλον θεωρείται βέβαιο όμως, καθότι η United αναγκάστηκε να κάνει ενδιάμεσο σταθμό που μεταφράζεται σε αρκετά χρήματα, προκειμένου να διασφαλίσει την ησυχία των υπολοίπων επιβατών. Οι αμερικανικές εφημερίδες γράφουν ότι, το αναμενόμενο πρόστιμο μπορεί να είναι έως και $25.000 για τον κάθε επιβάτη, αν και ο πισινός μάλλον θα πληρώσει πιο πολλά, επειδή ακριβώς είναι πισινός!

Thursday, August 28, 2014

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ


Του
Λευτέρη Κουσούλη*

Διάβασα τις προάλλες στο vima.gr ένα άρθρο του Αντώνη Καρακούση, «Ζώντας σε έναν σαπισμένο κόσμο». Είναι μια καταγραφή, όπως λέει, της τρέχουσας «παγκόσμιας» επικαιρότητας. Κείμενα όπως αυτό, φέρουν μέσα τους μια εγγενή απαισιοδοξία μαζί με μια απογοήτευση για το καλύτερο που δεν ήρθε, για το καλύτερο που δεν έρχεται.

Και, όμως, πρέπει να βλέπουμε καθαρά. Ούτε η αθεμελίωτη αισιοδοξία μας ταιριάζει, ούτε η απογοήτευση μας πρέπει. Οφείλουμε να βλέπουμε ψύχραιμα τον κόσμο. Το δικό μας μικρό κόσμο, τον ελληνικό μας μικρόκοσμο, μαζί και σε σχέση με την παγκόσμια ροή.

Συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε θα υπάρχει για πάντα. Ή αυτό που κάποια στιγμή υπήρξε, καλύτερο ίσως, ποτέ δε θα διαταραχτεί. Είναι η εσώτερη ελπίδα μας για τη διάρκεια του καλού. Αντίληψη βαθιά συντηρητική, που έχει διαποτίσει δεκαετίες τώρα Αριστερά και Δεξιά.

Η απογοήτευση από τον ανήσυχο, επικίνδυνο και «σαπισμένο» κόσμο, προκύπτει από την ανομολόγητη πεποίθηση ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα ειρηνεύσει. Θα υπάρξει, δηλαδή, μια περίοδος παγκόσμιας ισορροπίας και γαλήνης, όπου οι συγκρούσεις θα υποχωρήσουν και θα εξαφανιστούν και η συνύπαρξη θα είναι πιο εύκολη, ίσως δημιουργική και καρποφόρα για όλους.

Απέναντι σε αυτή την αυταπάτη της τελικής ειρήνευσης θα μπορούσε κανείς να πει με το όπλο της γνώσης και την επιλογή της κατανόησης «καλώς ή κακώς, ευτυχώς, ο κόσμος κινείται». Και πάντα θα κινείται. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που χθες δεν ήταν νοητό, αύριο μπορεί να υπάρξει σαν νέα πραγματικότητα.

Μέσα στην αντιφατικότητά του ο σύγχρονος κόσμος, αναζητεί έναν δρόμο. Παράλληλα όμως στο βάθος, ο κάθε συντελεστής και παίχτης αναζητεί το δικό του δρόμο κυριαρχίας. Το ζήτημα είναι, και ιδιαίτερα για μας τους Έλληνες, πώς στέκεται κανείς απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα.

Πώς οργανώνεται πολιτικά, ώστε, μέσα σε ένα πάντα ανήσυχο, επικίνδυνο και μεταβαλλόμενο κόσμο, να πετυχαίνει στο μέτρο του εφικτού τον αυτοπροσδιορισμό του, να αποφασίζει τον προσανατολισμό του και να καθορίζει την πορεία του. Μεμψιμοιρίες, απογοητεύσεις και φρούδες ελπίδες δεν έχουν θέση στη σύγκρουση που βρίσκεται και θα βρίσκεται σε εξέλιξη.


(*) Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr και στο www.lefteriskousoulis.gr υπό τον τίτλο "Ο Κόσμος Που Κινείται". Με την άδεια του πολιτικού επιστήμονα Λευτέρη Κουσούλη, αναδημοσιεύεται και εδώ. Ευτυχώς δεν έχουν εκλείψει από τον τόπο μας οι ψύχραιμες και λογικές φωνές.

Wednesday, August 27, 2014

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Στη φωτογραφία ο μέχρι τώρα ανταποκριτής του BBC στην Αθήνα, Mark Lowen, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», αποχαιρετώντας την Ελλάδα, αφού από τον εόμενο μήνα, Σεπτέμβριο, αναλαμβάνει νέα καθήκοντα στην Κωνσταντινούπολη. Το BBC τα κάνει αυτά! Αλλάζει πόστα στους συνεργάτες του, είτε αυτοί είναι στην Αγγλία, είτε σο εξωτερικό. Και το κάνει διότι, όπως και οι πολιτικοί που άμα καθίσουν σε μία καρέκλα καλομαθαίνουν, έτσι και οι δημοσιογράφοι εάν μείνουν σε ένα πόστο για πολύ, θα παραγνωριστούν με ανθρώπους του συστήματος και αυτό δεν είναι καλό. Πέραν τούτου, το BBC θεωρεί πως αυτή η «ανακύκλωση προσώπων» βοηθά τον ίδιον τον δημοσιογράφο. Στην δε περίπτωση του Lowen, που είναι από τους καλύτερους που διαθέτει ο Οργανισμός, είναι ιδιαίτερη η πρόκληση μετά την Ελλάδα να μεταφερθείς ως ανταποκριτής στην Τουρκία. Οι συγκρίσεις θα είναι αναπόφευκτες. Οι εμπειρίες πολλές. Οι προκλήσεις αμέτρητες. Ήταν, και είναι καλός φίλος και του εύχομαι δύναμη, καλή τύχη και, όπως πάντα, να πιστεύει μόνο όσα βλέπει και ακούει ο ίδιος. Πολύ συγκινητικό δε ήταν το τελευταίο του tweet που έγραψε λίγο πριν φύγει, σημειώνοντας (και το αποδίδω όπως ακριβώς το έγραψε): «So farewell #Greece, I love you in all your beauty and madness. Thanks for the best 3 years of my life. Θα τα πούμε!».

Tuesday, August 26, 2014

CAPTAIN, MY CAPTAIN. IN MEMORIAM: Robin Williams, 1951-2014



ΡΟΜΠΙΝ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Ο θάνατός του, σε ηλικία μόλις 63 ετών, στις 11 Αυγούστου, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, και σόκαρε όσους τον αγάπησαν τόσο, που τον ένοιωθα δικό τους άνθρωπο. Στα τηλεφωνήματα που ανταλλάξαμε με φίλους για να μοιραστούμε το κακό μαντάτο και να πούμε τις πρώτες κουβέντες του πόνου και της αμηχανίας, όλοι, μα όλοι, πήγαμε πίσω στην ταινία «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» (The Dead Poets Society), του 1989, που μας είχε συνταράξει, και είχε τροφοδοτήσει άπειρες σκέψεις και συζητήσεις μας.

ΣΤΗΝ ταινία εκείνη, ο Ουίλλιαμς υποδύετο τον ρόλο του καθηγητή Αγγλικών Τζον Κήτιγκ, σε ένα αυστηρό ιδιωτικό σχολείο αρρένων. Την ομιλία του, με τίτλο Carpe Diem, που σημαίνει «Άδραξε την Ημέρα», σχεδόν την είχαμε αποστηθίσει όλοι, θυμάμαι, στα χρόνια εκείνα που γκρεμίζονταν οι πολιτικές ιδεολογίες, που μας είχε καταβάλει η μιζέρια της σφιγμένης γροθιάς, και αναζητούσαμε ένα διαφορετικό, δυνατό νόημα στη ζωή μας. Η σκηνή, δεν φεύγει από μέσα μας…

ΜΠΗΚΕ μέσα στη τάξη σφυρίζοντας χαρούμενα. Έκανε τον γύρω της, και βγήκε έξω, σφυρίζοντας πάλι. Μετά από ελάχιστα λεπτά ξαναγύρισε, και είπε στους εμβρόντητους μαθητές του, «ελάτε λοιπόν, ακολουθήστε με – τι κάθεστε;». Έπειτα, τους μάζεψε σ’ έναν διάδρομο του κτιρίου, και τους πέταξε τη φράση Carpe Diem. «Ξέρετε γιατί έγραψε αυτήν την φράση ο ποιητής; Διότι είμαστε τροφή για σκουλήκια, αγόρια μου. Διότι, το πιστεύετε ή όχι, κάθε ένας από εμάς σ’ αυτό το κτίριο, μια μέρα θα σταματήσει να αναπνέει, θα παγώσει, και θα πεθάνει. Ελάτε εδώ τώρα, και χαζέψτε μερικές φωτογραφίες από το παρελθόν. Έχετε περάσει από εδώ πολλές φορές, δεν νομίζω ότι τις έχετε κάν κοιτάξει.


ΟΛΑ αυτά τα πρόσωπα που βλέπετε δεν είναι και πολύ διαφορετικά από εσάς, έτσι δεν είναι; Ίδια κουρέματα. Γεμάτοι από ορμόνες, όπως και σείς. Άτρωτοι, όπως νομίζετε και εσείς ότι είστε. Ο κόσμος όλος είναι τα στρείδι τους. Πιστεύουν ότι προορίζονται για σπουδαία πράγματα, όπως πολλοί από εσάς. Το βλέμμα τους είναι γεμάτο από ελπίδα, όπως και το δικό σας. Νομίζετε ότι περίμεναν μέχρι που ήταν πια αργά για να πετύχουν στη ζωή τους έστω ένα ελάχιστον από εκείνο που ήταν ικανοί να πετύχουν; Διότι, όπως βλέπετε κύριοι, αυτά τα αγόρια στις φωτογραφίες μπροστά μας είναι τώρα κοπριά που θρέφει νάρκισσους. Αλλά, αν ακούσετε πολύ προσεκτικά, θα ακούσετε να σας ψιθυρίζουν την κληρονομιά που σας άφησαν. Εμπρός λοιπόν, πλησιάστε και στήστε αυτί. Το ακούτε; Carpe, carpe diem. Αδράξτε την ημέρα, αγόρια, κάντε τη ζωή σας συναρπαστική, αξιοσημείωτη».

ΙΝ MEMORIAM: Λόρδος Ρίτσαρντ Άτενμπορο, 1924-2014



Και μόνο την ταινία «Γκάντι» να γύριζε στην πολυκύμαντη ζωή του αυτός ο σπουδαίος Βρετανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, θα ήταν αρκετό για την αφεντιά μου να τον κατατάξει στο δικό της «πάνθεον των αθανάτων». Είναι, θαρρώ, από τις πολύ λίγες κινηματογραφικές στιγμές όπου ένας σκηνοθέτης καταφέρνει να αποτυπώσει, σε όλα τα επίπεδα, τη ζωή και το έργο μιας τόσο μεγάλης προσωπικότητας έτσι που, δίχως ίχνος υπερβολής και εντυπωσιασμού, να κάνει εκατομμύρια ανθρώπους σε κάθε γωνιά του κόσμου, που ήξεραν λίγο ή και καθόλου τον Γκάντι, να τον μάθουν, να τον εκτιμήσουν και να κάνουν την ιδεολογία και φιλοσοφία του «πιστεύω» και πεποίθηση. Από την άλλη, όμως, ευτυχώς που ο Άττενμπορο, που πέθανε την Κυριακή 24 Αυγούστου σε ηλικία 90 ετών, ούτε άρχισε ούτε και σταμάτησε την σταδιοδρομία του με τον Γκάντι. Ξεκίνησε βασικά ως ηθοποιός. Και ήταν μάλιστα ο πρώτος ντετέκτιβ στην … ατελείωτη θεατρική παράσταση της Ποντικοπαγίδας της Άγκαθα Κρίστι. Και ως ηθοποιός, έβαλε τη δική του σφραγίδα στο σινεμα. Η New York Times, στην νεκρολογία της για τον Άττενμπορο, τον ονομάζει «Γίγαντα του Βρετανικού Κινηματογράφου». Επανέρχομαι, όμως, στον «Γκάντι» για να καταδείξω πόσο σπουδαίος ήταν. Η ιδέα της ταινίας στριφογύριζε χρόνια στο μυαλό του. Δεν είχε όμως τα λεφτά, και κανείς δεν του τάδινε. Πούλησε το σπίτι του στο Λονδίνο, πανάκριβά έργα τέχνης που είχε συλλέξει επί χρόνια, και τάδωσε όλα για την ταινία. Το συνολικό της κόστος έφτασε, τότε, τα 22 εκατ. δολάρια. Κανείς δεν πίστευε ότι η ταινία αυτή θα έβγαζε τα λεφτά της. Το πίστευε μόνο αυτός, όμως, και τούτο αρκούσε. Δεν τσιγκουνεύτηκε ούτε σεντ στα γυρίσματα. Μόνο στην τελική σκηνή με την κηδεία του Γκάντι, πλήρωσε περίπου 300.000 κομπάρσους! Η ταινία, όταν βγήκε πιά στους κινηματογράφους, μέχρι και σήμερα που ακόμα πουλάει, έβγαλε τα χρήματά της 20 φορές. Απόδειξη ότι, όταν αγαπάς και πιστεύεις κάτι, το πετυχαίνεις. Λόρδε μου: Ένας άνθρωπος που είδε 23 φορές ως τώρα τον «Γκάντι» σου, και τον έκανε δικό του, ευχαριστώ και ο Θεός να σε αναπαύσει εν ειρήνη.

Saturday, August 23, 2014

ΚΥΠΡΟΣ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΜΕ ΑΚΟΜΑ

Η Είδηση

Την προκήρυξη του 6ου διαγωνισμού Επιχειρηματικών Βραβείων Δικοινοτικής Συνεργασίας 2014 (Stelios Award for Business Co-operation in Cyprus) ανακοίνωσε ο Σερ Στέλιος Χατζηιωάννου, ιδρυτής της easyJet, εμπνευστής πολλών καινοτόμων ιδεών και δημιουργός επιτυχημένων επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, στόχος των Βραβείων του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος Στέλιος, που έχουν πλέον καταστεί θεσμός, είναι η προώθηση και η ανάπτυξη της επιχειρηματικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων επιχειρηματιών του νησιού.

Όπως αναφέρεται, σε ειδική τελετή απονομής των βραβείων που θα πραγματοποιηθεί περί τα μέσα Οκτωβρίου στη Λευκωσία, ο Σερ Στέλιος Χατζηιωάννου θα βραβεύσει 10 επιχειρηματικές ομάδες με το ποσό των 10.000 ευρώ την κάθε μια.

Το Σχόλιο

Πιστεύω ακράδαντα ότι και τέτοιες πρωτοβουλίες κρατούν ζωντανές τις ελπίδες για μία ρεαλιστική λύση του Κυπριακού. Ενός προβλήματος, που έχει απομονωμένη θαρρείς την σημαντικότερη παράμετρό του, που είναι οι πολίτες του νησιού, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.

Όσο οι πολίτες αυτοί θα άγονται και θα φέρονται από πολιτικά  και κρατικά συμφέροντα που θα τους υπόσχονται λύση δίχως προοπτική, λύση δεν θα υπάρξει.

Όσο κάποιοι θα βολεύονται από την λιμνάζουσα κατάσταση στο νησί, κυρίως επειδή πλούτισαν εύκολα και γρήγορα εξαιτίας της κατάστασης, είναι ανώφελο να συνταχθεί κάποιος με αυτούς, ακόμα και εάν θεωρητικά διαλαλούν ότι θέλουν «δίκαιη και βιώσιμη λύση».

Η καλώς εννοούμενη επιχειρηματικότητα, φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Συνεργάζονται. Συνεννοούνται. Μαθαίνει ο ένας από τον άλλον. Προσφέρουν εργασία. Παράγουν πλούτο. Ανοίγουν πόρτες. Δίδουν ευκαιρίες.

Ο επιχειρηματίας – και αναφέρομαι μόνο σε εκείνον που έχει Παιδεία, ήθος, εντιμότητα και αρχοντιά – είναι ένας άνθρωπος που ψάχνει και βρίσκει λύσεις. Που προσπαθεί συνεχώς να γίνεται καλύτερος. Που ξέρει ότι το δικό του κέρδος είναι και κέρδος άλλων ανθρώπων, κέρδος της ίδιας του της χώρας.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ!...



ΧΕΝΡΙ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΘΟΡΟΟΥ, 1817-1862, Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος, γνωστός περισσότερο για το αριστούργημά του Walden, ένα βιβλίο που εμπεριέχει τις σκέψεις του για το πώς είναι να ζει κάποιος με τον πιο απλό τρόπο, κάτι που πολλοί από εμάς δεν ξέρουμε τι σημαίνει ή, εάν το ξέραμε κάποτε, τώρα το έχουμε ξεχάσει.

ΕΧΟΥΜΕ αναφερθεί πολλές φορές στο βιβλίο αυτό, όπως και στο άλλο μνημειώδες έργο του Resistance to Civil Government, δηλαδή Αντίσταση στην Αστική Κυβέρνηση ή, όπως αλλιώς είναι γνωστό, Κοινωνική Απειθαρχία. Πρόκειται για μία έκθεση, στην ουσία, με την φιλοσοφική αλλά και πρακτική θεώρησή του για την πολιτική και κυρίως για το πώς μπορεί κάποιος, χωρίς βία, να αντισταθεί σε μία άδικη κατάσταση. Το έργο του αυτό έχει επηρρεάσει πολλούς πολιτικούς, όπως τον Τολστόϊ, τον Γκάντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.

ΣΗΜΕΡΑ, παρουσιάζουμε σε δική μας, αυθαίρετη μετάφραση από τα αγγλικά, απόσπασμα ενός άλλου κειμένου του που βρίσκουμε στο έργο του The Journal, 1837-1861. Αναφέρεται στο «Υπέροχο Δώρο του να Μεγαλώνεις», και γράφτηκε λίγο μετά την συμπλήρωση των 40 του χρόνων. Όπως συνήθιζε, χρησιμοποιούσε ένα πραγματικό γεγονός που βίωσε ο ίδιος, και το παρουσίαζε ως παραβολή.

«ΕΙΔΑ τον Μπρουκς Κλάρκ που είναι τώρα γύρω στα 80, γερμένος σαν τόξο, να προχωρά γοργά στον δρόμο, ξυπόλυτος ως συνήθως, μ’ ένα τσεκούρι στο χέρι. Βιαζόταν ίσως λόγω της επίπτωσης που είχε ο κρύος καιρός επάνω στις γυμνές του πατούσες. Όταν έφτασε κοντά σε μένα, πρόσεξα ότι εκτός από το τσεκούρι στο ένα χέρι, κρατούσε και τα παπούτσι του στο άλλο, γεμάτα με μήλα με μικρούς ρόζους και έναν νεκρό κοκκινολαίμη.

ΚΟΝΤΟΣΤΑΘΗΚΕ και μου μίλησε για λίγο. Είπε ότι περάσαμε ένα σεβαστό φθινόπωρο και ίσως να μας περιμένει τώρα ένας κρύος καιρός. Τον ρώτησα αν είχε βρει το πουλάκι νεκρό, και μου απάντησε “όχι”. Το’χε βρει, είπε, με το φτερό σπασμένο και το σκότωσε για να μην υποφέρει. Πρόσθεσε ακόμα ότι είχε βρει μερικά μήλα στο δάσος, και μιας και δεν είχε με τι να τα κουβαλήσει, τα έβαλε μες τα παπούτσια του. Πρόσεξα ότι είχε και αρκετά μες τες τσέπες του.

ΤΟ παλιό του παλτό, σκισμένο σε λουρίδες, κρεμόταν από πάνω του, φτάνοντας ως κάτω στα γυμνά του πόδια λες κι ηταν παντέλονο. Ηταν σαν πρόσκοπος που βγήκε βόλτα στο δάσος ένα το κρύο απόγευμα, να ιδεί τι θάβρισκε, όπως θάκανε ένα μικρό παιδί. Με ευχαρίστησε που έβλεπα αυτόν τον ηλικιωμένο άνθρωπο, με τόση εξασθενημένη λαβή επάνω στη ζωή, διπλωμένο, σχεδόν διπλό, κι όμως να απολαμβάνει τα δειλινά της ζωής του.

ΜΕ τίποτα δεν θα αποκαλούσα παράξενη αυτήν την παιδική του χαρά που βρήκε κάτι στο δάσος και που το κουβαλούσε στο σπίτι του ένα οκτωβριανό δειλινό, για να το προσθέσει ως έπαθλο στη χειμερινή του τροπαιοθήκη.  Όχι, κάθε άλλο! Ήταν ένας ευτυχής συνταξιούχος της Φύσης, ικανός να εξασφαλίζει το φαγητό του με μια βόλτα στο δάσος.

Α, ναι! Χίλιες φορές καλύτερος ο δικός του κοκκινολαίμης παρά η δικιά σας γαλοπούλα. Τα παπούτσια του γεμάτα από μήλα από τα δικά σας βαρέλια. Θα είναι πιο γλυκά, και θάχουν μια καλύτερη ιστορία πίσω τους… Ο άνθρωπος σε προχωρημένη ηλικία είναι όσο ανεκτικός και ευτυχής, όσο ένα βρέφος. Εάν ο κ. Κλαρκ ήταν πιο νέος, με το που θα με έβλεπε θα πέταγε τα μήλα και θα φορούσε τα παπούτσια του από ντροπή. Αλλά τα γηρατειά είναι πιο αντρίκια. Πιο γενναία. Έχουν μάθει να ζουν. Και βρίσκουν, όπως και τα βρέφη, λιγότερες δικαιολογίες…»
ΥΓ.: Εικονογράφηση από το βιβλίο «Από τον Henry Hikes στον Fitchburg», ένα παιδικό βιβλίο για την φιλοσοφία του Thoreau.