NEWS ALL THE TIME

Loading...

Monday, July 27, 2015

Η ΜΗΝΥΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ "ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ"



Μήνυση εναντίον της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», του Φρίξου Δρακοντίδη και του φωτορεπόρτερ Φέιθφουλ Γουίλιαμ πρόκειται να καταθέσει η σύντροφος του Γιάνη Βαρουφάκη, Δανάη Στράτου για την «εισβολή» της εφημερίδας δια των εκπροσώπων της στον ιδιωτικό τους χώρο, και την συνακόλουθη  δημοσίευση των φωτογραφιών του ζεύγους στην πισίνα της εξοχικής κατοικίας τους στην Αίγινα.

Όσο κι αν έχουμε να κάνουμε εδώ με ένα πρόσωπο, τον κ. Βαρουφάκη, που έχει πολλές φορές εκθέσει τον εαυτό του και τη σύζυγό του στα ΜΜΕ, εκείνες ήταν με δική του επιλογή και συναίνεση, και με τίποτα κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να δικαιολογήσει την παραβίαση του ιδιωτικού χώρου κανενός, από κανένα μέσο ενημέρωσης.

Το γεγονός ότι εκείνη τη μέρα γινόταν η συζήτηση και  ψηφοφορία στη Βουλή του πρώτου πακέτου των προαπαιτούμενων μέτρων που είχαν θέσει οι εταίροι προκειμένου να εγκρίνουν νέο Πρόγραμμα Σωτηρίας της Ελλάδος, και ο μέχρι πριν από λίγες μέρες Υπουργός Οικονομικών επέλεξε να απουσιάσει είναι, για όποιον λόγο και εάν προέβαλε, «ειδησεογραφικής σημασίας».

Η είδηση θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί με πολλούς τρόπους. Δεν χρειαζόταν όμως η εισβολή στον ιδιωτικό χώρο των ανθρώπων, εφόσον έγινε όπως τα παραθέτει στην μήνυσή της η κα. Δανάη Στράτου, σύζυγος του Γ. Βαρουφάκη.

Σε εποχές δύσκολες, πονηρές και άγριες, ο δικός μας ρόλος, των δημοσιογράφων, έχει πολλαπλή σημασία. Αυτό που γίνεται με την ανθρωποφαγία και την χυδαιότητα στο Διαδίκτυο, και μάλιστα με υλικό που παίρνουν και ανακυκλώνουν διάφοροι αό ενημερωτικά, υποτίθεται, sites, με κάνει να ντρέπομαι, και να φοβάμαι ότι μέρες χειρότερες θαρθούν.

Ολόκληρο το κείμενο της μήνυσης έχει ως εξής:

Saturday, July 25, 2015

ΜΠΑΜΠΑ;



Οι άνθρωποι αποφεύγουν να μιλούν για τον θάνατο, ιδίως όταν αυτός δεν τους έχει χτυπήσει τη πόρτα.

Ένας παπάς μου έλεγε πριν από χρόνια ότι ακόμα και εκείνοι που στις κηδείες σπρώχνουν για να βρεθούν μπροστά-μπροστά την στιγμή της ταφής, το κάνουν για να ανακουφιστούν ότι εκείνοι είναι ακόμα εν ζωή.

Για μένα, που τον βρήκα μπροστά μου τον άτιμο από τα παιδικά μου χρόνια, η πιο βαριά επίπτωσή του δεν είναι τόσο πολύ ότι αναγκάζεσαι να συνηθίσεις την απουσία ενός αγαπημένου σου προσώπου, όσο το να συνειδητοποιείς ότι η μνήμη, τελικά, δεν αποθηκεύει εκείνα που έχεις πραγματική ανάγκη:

Την αίσθηση ενός αγγίγματος τη στιγμή που το χρειαζόσουν. Τον τόνο της φωνής, σε καλές και άσχημες στιγμές. Ένα χαμόγελο που καμιά, ποτέ, φωτογραφία δεν μπορεί να αποτυπώσει. Ένα νεύμα, που ήταν αρκετό να σε διαβεβαιώσει ότι «όλα θα πάνε καλά, μη στενοχωριέσαι».

Με συγκλόνισαν, θυμάμαι, τα λόγια που είπε ο Θανάσης Βέγγος σε μία τηλεοπτική εκπομπή, όπου τον κάλεσαν για να τον βραβεύσουν, ένα-δύο χρόνια πριν πεθάνει:

«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια. Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις».

Σήμερα, είμαι μπλεγμένος κι εγώ στα πολλά χέρια που απλά με κατσιάζουν. Και μου λείπει εκείνο το ένα, που πάντα έκανε τη καρδιά μου να φτερουγίσει.

Ο Ηράκλειτος έλεγε: «Στην αναζήτηση της αλήθειας, να είσαι έτοιμος για το απροσδόκητο, επειδή είναι δύσκολο να τη βρεις και σε συγκλονίζει όταν την ανακαλύψεις».

Είναι λόγια που τα βρίσκω στην εισαγωγή ενός βιβλίου που με κράτησε ξάγρυπνο τρεις νύχτες, και θάθελα να το μοιραστώ μαζί σας, όσο κι αν το θέμα του, ο θάνατος και η μοναξιά, μοιάζει, και είναι, στενάχωρο.

Τιτλοφορείται «Η Επινόηση της Μοναξιάς», είναι γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα Paul Auster, και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» σε μετάφραση Σταυρούλας Αργυροπούλου. Ξεκινάει έτσι:

«Τη μία μέρα υπάρχει ζωή. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, με θαυμάσια υγεία, ούτε καν γέρος, χωρίς ιστορικό ασθενειών. Όλα είναι όπως ήταν, όπως θα είναι πάντα. Εκείνος ζει από μέρα σε μέρα, νοιάζεται μονάχα για τη δουλειά του, ονειρεύεται μονάχα τη ζωή που απλώνεται μπροστά του. Και έπειτα, ξαφνικά, υπάρχει θάνατος. Ο άνθρωπος αφήνει έναν αναστεναγμό, σωριάζεται στην καρέκλα του κι έρχεται ο θάνατος. Το αιφνίδιο του πράγματος δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις, δεν δίνει στο μυαλό την ευκαιρία να αναζητήσει μια λέξη που θα μπορούσε να προσφέρει παρηγοριά. Μένουμε μονάχα με τον θάνατο, το αδιαμφισβήτητο γεγονός της θνητότητάς μας».

Έμαθα τα νέα για τον θάνατο του πατέρα μου, κάποια χρόνια πριν, τέτοιες μέρες, όταν το πρωί κάναμε μπάνιο στην Αμμόχωστο και το απόγευμα, που έκανα βόλτα με τους φίλους μου κάποιος μου φώναξε «τρέχα!».

Μπαμπά;

ΕΧΕΙ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΚΠΟΜΠΗ



Καλησπέρα!




Μου λείπουν πολύ αυτοί οι δύο.
Μου λείπει η μακρά σιωπή τους.
Μου λείπει η απροειδοποίητη ανάδυσή τους από αυτήν.

Τα μαγεμένα σταυροδρόμια που συναντιόμασταν
κι ύστερα χανόμασταν πάλι

Μες τη νύχτα...



Πόσα αγαπημένα πρόσωπα. Μια παρέα.

Αναρωτιέμαι: Αφου μπορέσαμε, έστω και με εξαναγκασμό, να περιορίσουμε τα κεφάλαιά μας, με τον εαυτό μας γιατί δεν τάχουμε καταφέρει;

Που μας ξέφυγε αυτός; Που τον χάσαμε;

Κάπου στην μετάφραση; Στην όχθη της απελιπισίας; Στην άκρη του ονείρου;


Υποψιάζομαι τη πίστη!

Την απλώνω όσο πάει. Από τη μιά άκρη του μικρού μου σύμπαντος ώς την άλλη, και κρέμομαι από αυτή, ανάποδα, να δω πόσο θ' αντέξει. Αυτή, όχι εγώ!

Εγώ καλά είμαι, αλήθεια. Εσύ, όμως;

Η θάλασσα τόσο βαθιά και τυφλή.

Ο ήλιος, η άγρια μετάνοια.

Το μπαστούνι, ο τροχός, το μυαλό.

Δεν κουράστηκες ακόμα, αγάπη;


Ο Περικλής μου στέλνει στιχάκια-μελωδίες, και νοιώθω να μου φωνάζει "δεν θα τα παίξεις;"

Τον αφήνω να νομίζει ότι είμαι πολυάσχολος, αλλά σκέφτομαι. Πολύ, και με τις ώρες.

Δυναμώνω. Φορτίζω. Απαλάσσομαι.


Περνώ τις μισές μου ώρες έξω από το Μαξίμου και το Προεδρικό, και τις άλλες μισές στο λάπτοπ γράφοντας, ή στο τηλέφωνο μεταδίδοντας. Δεν φτάνει δηλαδή που τα ζω τα γεγονότα, όπως όλοι άλλωστε, τα «ξαναζώ» άλλες πέντε φορές ως δημοσιογράφος.

Μου λείπουν τα βιβλία μου. Ανέγγιχτα, εδώ και τρεις εβδομάδες αναπαύονται στο κομοδίνο. 


Δραπετεύω λίγο βλέποντας παλιά μουσικά βιντεάκια στο YouTube, αλλά κι αυτό πάλι, οριζοντιωμένος στο κρεβάτι μ’ ένα iPad στον αέρα, πάλι με κρατά συνδεδεμένος με μία «κατάσταση» από την οποία λαχταρώ να ξεκόψω, έστω για λίγο.




Πετάχτηκα δίπλα, να δω τι γίνεται κι αλλού, και γύρισα με το κεφάλι κάτω.

Ο ένας μου έλεγε «μα, αληθεύει ότι υπάρχουν άνθρωποι σε δημόσιες υπηρεσίες που πήραν συντάξεις από τα 50 τους;».

Ο άλλος μου έσπρωχνε το μικρόφωνο μέσα στο στόμα και απαιτούσε να του πω «γιατί ενώ εμείς προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να σας σώσουμε, εσείς τσακώνεστε μεταξύ σας με τον πιο φτηνό τρόπο;».

Κοίταξα γύρω μου, να κερδίσω χρόνο και ανάσες. Είχε έναν ρυθμό ήρεμο και σταθερό η ζωή – καθόλου τα δικά μας σκαμπανεβάσματα.

Ως και η φύση έμοιαζε συντονισμένη. Οι κινήσεις αρμονικές, μερικές έμοιαζαν και χορευτικές. Η μέρα τελείωνε στην ώρα της, η νύχτα δεν μπερδευόταν ποτέ με το ξημέρωμα.

Στη πατρίδα, σκέφτηκα, μπορείς στον ίδιο δρόμο να βρεις μαγαζί για πρόγευμα, και άλλο που σερβίρει πατσά για τους ξενύχτηδες.

Το ένα δευτερόλεπτο χαμογέλασα – μου άρεσε η εικόνα. Το άλλο, μελαγχόλησα, γιατί πλάι στην κοπελιά που έχωνε το μικρόφωνο στο στόμα μου, ήταν κι ένας τύπος που μου’δειχνε επιδεικτικά τον λογαριασμό.

Όλων εκείνων των μπρέκφαστ που είχαμε μπερδέψει με δείπνα.

Όλες εκείνες τις νύχτες, που τις ζούσαμε σαν ναταν μέρα.

Όλες τις καλημέρες που λέγαμε λίγοι πριν πάμε για ύπνο…



«Στην ολίγη Ελλάδα που μας απέμεινε» όπου, όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης στην «Ιδιωτική Οδό», «το μόνο που μπορείς ακόμη να κάνεις είναι να δέεσαι στους Θεούς σου. Ποιούς Θεούς; Ω, μα είναι πολλοί. Σχεδόν όσοι και ο πληθυσμός της χώρας. Δυο μέτρα κάτω απ’ τη γης, ή πάνω από τον πλαϊνό σου τοίχο τον γδαρμένο, αγρυπνούν. Με σπασμένες μύτες, κομμένο τον έναν βραχίονα, λίγο πράσινο παλαιού καιρού στο μανδύα, ή βυσσινί στους ώμους, κι ένα βλέμμα που δε σταματάει επάνω σου, μόνο τραβάει πέρα. Μοιάζουν συλλογισμένοι και σκυφτοί, σαν να κρατάνε πετονιές, που’ναι τα ίδια τα νήματα της ζωής μας. Κι αυτά όλα, μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα παραμονής μεγάλων γεγονότων που δεν ξέρεις αν θα επισυμβούν ποτέ».

Ελπίζω, έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις περί τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν είχαν αρχίσει και τρέχανε ποτάμι τα σάλια μας από τα πακέτα Ντελόρ από τας Ευρώπας, που αντί να τα επενδύσουμε σωστά, τα κάναμε λαϊκό φαγοπότι, "να έρθει μέρα που τις επερχόμενες γενιές θα τις κυβερνά μια δημογεροντία του πνεύματος, και όχι η αγία και αποστολική εκκλησία του κάθε Αγίου Φράνκενσταιν».

Η ελπίδα του ακόμα να ευοδωθεί. Ήρθαν, πέρασαν και φύγανε πολλά τρένα…

Άκουσα χθες βράδυ έναν πολύ αξιοπρεπή κύριο να λέει στο δελτίο ειδήσεων του Μέγκα στην Ελλάδα: «Παλιά, είχαμε στην μπάντα για να πληρώσουμε και τον επόμενο λογαριασμό. Τώρα, είμαστε…».

Εδώ κόμπιασε. Γιατί προφανώς ντρεπόταν ό άνθρωπος να παραδεχτεί, μπροστά μάλιστα στον αδυσώπητο τηλεοπτικό φακό, ότι είμαστε, όπως είπε, «πίσω – δεν έχουμε ούτε για τα τωρινά». Και κατέληξε, «Έχω κουραστεί. Δεν έχω πια κανένα συναίσθημα».



Καληνύχτα.

Ευχαριστω για την ακρόαση.....

Wednesday, July 22, 2015

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΕΙΣΑΓΕΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟ ΨΗΦΙΣΕΙ*


Εκφράζοντας καθαρά την διαφωνία του με το περιεχόμενο των αλλαγών του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Ελλάδος, που προτείνονται στο υπό ψήφιση σήμερα νομοσχέδιο των προαπαιτούμενων μέτρων, και που συζητούνται από το πρωί στην κοινή συνεδρίαση των τεσσάρων αρμόδιων Επιτροπών της Βουλής, ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Νίκος Παρασκευόπουλος είπε ότι αναγκάζεται να το εισηγηθεί και να ζητήσει την ψήφισή του επειδή η άλλη λύση θα ήταν η χρεοκοπία της Ελλάδας.

Οι αντιρρήσεις του Υπουργού όσον αφορά τις συζητούμενες αλλαγές, επικεντρώνονται όπως είπε σε δύο θέματα: α) τη διαδικασία στην πρωτοβάθμια δίκη, και κυρίως στην εμάρτυρη απόδειξη, και β) την αναγκαστική εκτέλεση, και ιδιαίτερα τους κανόνες για τους πλειστηριασμούς.

«Η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Δεν έχω εναλλακτική λύση. Η εναλλακτική λύση είναι η φυγομαχία και δεν τη θέλω. Βρίσκομαι μπροστά σε δύο κακά και επιλέγω να στηρίξω το μικρότερο κακό για να μην βρεθούν άνθρωποι που δεν θα πληρώνονται για να συνεχίσουν οι συνταξιούχοι να παίρνουν τη σύνταξή τους. Αυτά σταθμίζω κύριοι. Δεν θέλω να συμβάλω σε μία εξέλιξη που θα οδηγήσει σε άτακτη χρεοκοπία», τόνισε ο υπουργός Δικαιοσύνης.

Απαντώντας, ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης της προηγούμενης κυβέρνησης Σαμαρά, Νίκος Δένδιας, χαρακτήρισε «συνταγματική εκτροπή» να δηλώνει ο κ. Παρασκευόπουλος ότι δεν συμφωνεί με το περιεχόμενο του νομοσχεδίου, το οποίο όμως ζητεί από τη Βουλή να υπερψηφιστεί.

«Είναι σαν να παραδέχεστε με αυτά που μόλις υποστηρίξατε, ότι δεν υπάρχει νομοθετική εξουσία στην χώρα, και ότι αυτή η εξουσία γίνεται καθ’ υπαγόρευση και κατόπιν εκβιασμών άλλων», είπε ο κ. Δένδιας.

«Δεν μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι ο ελληνικός λαός στερείται βούλησης. Είναι σαν να συνομολογείτε ότι  είμαστε χώρα υποσαχάριας Αφρικής», συμπλήρωσε.

Ταυτόχρονα, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λεωνίδας Γρηγοράκος φώναζε από τα πίσω έδρανα, ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης «είναι ντροπή να εισηγείται κάτι το οποίο δεν πιστεύει», προκαλώντας την παρέμβαση του προεδρεύοντος Μιχάλη Κριτσωτάκη.

Ο κ. Παρασκευόπουλος, παίρνοντας τον λόγο είπε ότι το υπουργείο βρισκόταν σε διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, αλλά εκείνοι τη Δευτέρα απάντησαν ότι δεν υπάρχει χρόνος και προαπαιτούμενος είναι ο «κώδικας Χαμηλοθώρη» με τον οποίο έχουν εξοικειωθεί από το 2013 όταν τους παρουσιάσθηκε.

«Αυτή η εξέλιξη μας φέρνει προ ενός διλήμματος. Ή εισηγούμαι κάτι με το οποίο έχω εν μέρει διαφωνίες ή, αν δεν εισηγηθώ κάτι τέτοιο, η χώρα θα βρεθεί ενώπιον ασύντακτης χρεοκοπίας», επανέλαβε ο Υπουργός.

Στην συνέχεια, κατ’ εξαίρεση, αλλά με σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, έλαβε τον λόγο ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών κ. Βασίλης Αλεξανδρής, ο οποίος δήλωσε κατ’ αρχάς ότι όλοι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της Ελλάδος είναι εναντίον αυτού του νομοσχεδίου.

Ενδεικτικά ανέφερε ότι οι σύντομες διορίες που τίθενται θα καθιστούν τις διατάξεις του προτεινόμενου νομοσχεδίου εντελώς ανεφάρμοστες, αφού δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν την σοβαρή έλλειψη των δικαστών και των δικαστικών λειτουργών. Έτσι, επισήμανε, ο Έλληνας δικαστής θα μετατραπεί σε απλό διεκπεραιωτή των υποθέσεων που θα δικάζει, και θα βγάζει στο τέλος αποφάσεις.

Η συζήτηση του επίμαχου νομοσχεδίου στις Επιτροπές εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί μετά το μεσημέρι, προς το απόγευμα. Ακολούθως, θα εισαχθεί στην Ολομέλεια προκειμένου μέχρι τα μεσάνυχτα να έχει ψηφιστεί.

Υπενθυμίζεται ότι το πρώτο πακέτο μέτρων είχε υπερψηφιστεί από 229 βουλευτές από την κυβέρνηση, και τα κόμματα ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ από την αντιπολίτευση. Από την Κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέτρα είχαν καταψηφιστεί από 32 βουλευτές, ενώ έξι δήλωσαν παρών και μία βουλευτής απουσίαζε από την ψηφοφορία.

* Ανταπόκρισή μου σήμερα από τη Βουλή για το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΚΥΠΕ)

Friday, July 10, 2015

THE FULL GREEK PROPOSAL FOR A NEW BAILOUT PROGRAMME

Greece: Prior Actions
                   

Policy Commitments and Actions to be taken in consultation with EC/ECB/IMF staff:

1. 2015 supplementary budget and 2016-19 MTFS[1]

Adopt effective as of July 1, 2015 a supplementary 2015 budget and a 2016–19 medium-term fiscal strategy, supported by a sizable and credible package of measures. The new fiscal path is premised on a primary surplus target of (1, 2, 3), and 3.5 percent of GDP in 2015, 2016, 2017 and 2018. The package includes VAT reforms (¶2), other tax policy measures (¶3), pension reforms (¶4), public administration reforms (¶5), reforms addressing shortfalls in tax collection enforcement (¶6), and other parametric measures as specified below.

2. VAT reform

Adopt legislation to reform the VAT system that will be effective as of July 1, 2015. The reform will target a net revenue gain of 1 percent of GDP on an annual basis from parametric changes. The new VAT system will: (i) unify the rates at a standard 23 percent rate, which will include restaurants and catering, and a reduced 13 percent rate for basic food, energy, hotels, and water (excluding sewage), and a super-reduced rate of 6 percent for pharmaceuticals, books, and theater; (ii) streamline exemptions to broaden the base and raise the tax on insurance; and (iii) Eliminate discounts on islands, starting with the islands with higher incomes and which are the most popular tourist destinations, except the most remote ones. This will be completed by end-2016, as appropriate and targeted fiscally neutral measures to compensate those inhabitants that are most in need are determined. The new VAT rates on hotels and islands will be implemented from October 2015.

The increase of the VAT rate described above may be reviewed at the end of 2016, provided that equivalent additional revenues are collected through measures taken against tax evasion and to improve collectability of VAT. Any decision to review and revise shall take place in consultation with the institutions.



Monday, June 29, 2015

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Το κείμενο έχει, αν μη τι άλλο, ιστορική σημασία αν και, κατά την πάγια, αδιανόητη πρακτική της επικοινωνιακής ομάδας της κυβέρνησης, διαμοιράζεται και αυτό ως non-paper. Στην ουσία, δηλαδή, ως "μη υπαρκτό κείμενο". Με με ρωτάτε "γιατί;". Το μυαλό μου αδυνατεί να συλλάβει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται και λειτουργεί η κυβε΄ρνηση Τσίπρα-Καμμένου, και δεν έχω καμία διάθεση να προσπαθήσω να το κάνω τώρα, στην πιο κρίσιμη εβδομάδα της καταστροφικής για τον τόπο διακυβέρνησής της. Ήδη, από διασταύρωση πληροφοριών και προσωπικές επιτόπου διαπιστώσεις, πολλά από αυτά που απαριθμεί και εξηγεί εδώ το κυβερνητικό, ανύπρακτο κείμενο, δεν ισχύουν. Καλή ανάγνωση, κρατείστε μικρό καλάθι, και κουράγιο:



Από τη Δευτέρα 29 Ιουνίου 2015 οι τράπεζες θα παραμείνουν κλειστές μέχρι και τη Δευτέρα 6 Ιουλίου, σύμφωνα με την σχετική ΠΝΠ.

Οι καταθέσεις είναι πλήρως διασφαλισμένες.

Η καταβολή των συντάξεων εξαιρείται από τους περιορισμούς τραπεζικών συναλλαγών της παρούσας. Οι διοικήσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων θα ανακοινώσουν τον τρόπο καταβολής τους.

Οι ηλεκτρονικές συναλλαγές εντός της χώρας δεν θα επηρεαστούν. Δηλαδή, θα διεξάγονται κανονικά όλες οι συναλλαγές με τη χρήση πιστωτικής ή χρεωστικής κάρτας και με άλλους ηλεκτρονικούς τρόπους πληρωμών(web banking, phone banking). Οι προπληρωμένες κάρτες (prepaid cards) μπορούν να χρησιμοποιούνται μέχρι το όριο, που υπήρχε, πριν την έναρξη της τραπεζικής αργίας.

Παράλληλα, από το μεσημέρι της 29 Ιουνίου θα λειτουργούν τα ATM με ημερήσιο όριο ανάληψης 60€ ανά κάρτα, που αντιστοιχούν σε 1.800€ το μήνα. Οι αλλοδαποί τουρίστες θα μπορούν να κάνουν κανονικά αναλήψεις μετρητών από τα ΑΤΜ με τις κάρτες τους, εφόσον έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό.

Έχει συσταθεί ειδική Επιτροπή Έγκρισης Τραπεζικών Συναλλαγών, του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους σε συνεργασία του Υπουργείου Οικονομικών, της Τράπεζας της Ελλάδος, της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών και της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Η Επιτροπή αυτή θα αντιμετωπίζει αιτήματα για επείγουσες και αναγκαίες πληρωμές, που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με το όριο ανάληψης μετρητών ή μέσω ηλεκτρονικών συναλλαγών (π.χ. πληρωμές προς το εξωτερικό για λόγους υγείας).

Οι μισθοί που καταβάλλονται με ηλεκτρονικό τρόπο μέσω τραπεζικών λογαριασμών δεν έχουν κανένα πρόβλημα.

Για την ενημέρωση των πολιτών ακολουθεί ενδεικτικός κατάλογος με απαντήσεις σε συχνά ερωτήματα.

Saturday, June 27, 2015

Το Διάγγελμα Τσίπρα για το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου

Η Ελλάδα πάει σε δημοψήφισμα την Κυριακή 5 Ιουλίου με το ερώτημα «ναι ή όχι στην τελική πρόταση των θεσμών;», αποφάσισε η κυβέρνηση μετά από μια μαραθώνια συνεδρίαση του κυβερνητικού και υπουργικού συμβουλίου.

Πριν λίγο (1.39 μετά τα μεσάνυχτα Παρασκευής προς Σάββατο), δόθηκε στη δημοσιότητα το περιεχόμενο του διαγγέλματος του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ενώ δύο βασικοί υπουργοί της κυβέρνησης, ο Αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης και ο υπεύθυνος Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Ευκλείδης Τσακαλώτος σπεύδουν ήδη στη Φρανκφούρτη όπου θα συναντηθούν με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) .

Ιδού το πλήρες κείμενο του διαγγέλματος:

«Ελληνίδες Έλληνες,

Εδώ και 6 μήνες η ελληνική κυβέρνηση δίνει μια μάχη μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής ασφυξίας, προκειμένου να εφαρμόσει τη δική σας εντολή, της 25ης Γενάρη.
Την εντολή διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας για να τερματιστεί η λιτότητα και να επανέλθει στη χώρα μας η ευημερία και η κοινωνική δικαιοσύνη.

Για μια βιώσιμη συμφωνία που θα σέβεται τόσο τη δημοκρατία όσο και τους κοινούς ευρωπαϊκούς κανόνες και θα οδηγεί στην οριστική έξοδο από την κρίση.

Σε όλο αυτό το διάστημα των διαπραγματεύσεων, μας ζητήθηκε να εφαρμόσουμε τις μνημονιακές συμφωνίες που σύνηψαν προηγούμενες κυβερνήσεις, παρόλο που αυτές καταδικάστηκαν κατηγορηματικά από τον Ελληνικό λαό στις πρόσφατες εκλογές.

Ωστόσο ούτε μια στιγμή δεν σκεφτήκαμε να υποκύψουμε. Να προδώσουμε –δηλαδή- τη δική σας εμπιστοσύνη.

Μετά από πέντε μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης οι εταίροι μας, δυστυχώς, κατέληξαν στο προχθεσινό EG σε μια πρόταση- τελεσίγραφο προς την ελληνική δημοκρατία και τον Ελληνικό λαό.

Ένα τελεσίγραφο που αντίκειται στις ιδρυτικές αρχές και αξίες της Ευρώπης. Στις αξίες του κοινού ευρωπαϊκού μας οικοδομήματος.

Ζήτηθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να αποδεχτεί μια πρόταση που συσσωρεύει νέα δυσβάσταχτα βάρη στον ελληνικό λαό και υπονομεύει την ανάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας , όχι μόνο συντηρώντας την αβεβαιότητα, αλλά και διογκώνοντας ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες.

Η πρόταση των θεσμών περιλαμβάνει: μέτρα που οδηγούν στην περαιτέρω  απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, περικοπές συντάξεων, νέες μειώσεις στους μισθούς του δημοσίου τομέα καθώς και αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, την εστίαση και τον τουρισμό, με ταυτόχρονη κατάργηση των ελαφρύνσεων στη νησιωτική Ελλάδα.

Οι προτάσεις αυτές που παραβιάζουν ευθέως το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο και τα θεμελιώδη δικαιώματα: στην εργασία, την ισότητα και την αξιοπρέπεια, αποδεικνύουν ότι στόχος κάποιων εκ των εταίρων και των θεσμών, δεν είναι μια βιώσιμη και επωφελής συμφωνία για όλα τα μέρη, αλλά η ταπείνωση ολόκληρου του ελληνικού λαού.

Οι προτάσεις αυτές αναδεικνύουν κυρίως την εμμονή του ΔΝΤ στη σκληρή και τιμωρητική λιτότητα και κάνουν πιο επίκαιρη από ποτέ την ανάγκη οι ηγετικές ευρωπαϊκές δυνάμεις να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να πάρουν πρωτοβουλίες που θα δίνουν επιτέλους οριστικό τέλος στην ελληνική κρίση δημόσιου χρέους, μια κρίση που αγγίζει  και άλλες ευρωπαϊκές χώρες απειλώντας το ίδιο το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Ελληνίδες και Έλληνες,

Αυτή τη στιγμή βαραίνει πάνω μας ιστορική η ευθύνη απέναντι στους αγώνες και στις θυσίες του ελληνικού λαού για την κατοχύρωση της Δημοκρατίας και της εθνικής μας κυριαρχίας.  Η ευθύνη μας απέναντι στο μέλλον της χώρας μας.

Και η ευθύνη αυτή μας υποχρεώνει να απαντήσουμε στο τελεσίγραφο με βάση την κυρίαρχη βούληση του ελληνικού λαού.

Πριν από λίγο συνεδρίασε το Υπουργικό Συμβούλιο στο οποίο εισηγήθηκα την διοργάνωση δημοψηφίσματος, προκειμένου ο ελληνικός λαός κυρίαρχα να αποφασίσει.

Η εισήγηση έγινε ομόφωνα αποδεκτή.

Αύριο θα συνεδριάσει εκτάκτως η ολομέλεια της Βουλής προκειμένου να επικυρώσει την πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου για δημοψήφισμα την ερχόμενη Κυριακή 5 Ιουλίου με ερώτημα την απόδοχη ή την απόρριψη της πρότασης των θεσμών.

Ήδη έχω ενημερώσει για την απόφασή μου το Πρόεδρο της Γαλλίας και τη Καγκελάριο της Γερμανίας, το πρόεδρο της ΕΚΤ, ενώ αύριο με επιστολή μου θα ζητήσω επισήμως από τους ηγέτες της ΕΕ και τους θεσμούς, ολιγοήμερη παράταση του προγράμματος, προκειμένου ο Ελληνικός λαός να αποφασίσει, ελεύθερος από πιέσεις και εκβιασμούς, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα της χώρας μας και η δημοκρατική παράδοση της Ευρώπης.

Ελληνιδες, Έλληνες

Στο εκβιαστικό τελεσίγραφο για την αποδοχή από τη μεριά μας  μιας αυστηρής και ταπεινωτικής λιτότητας δίχως τέλος και χωρίς προοπτική να ορθοποδήσουμε ποτέ κοινωνικά και οικονομικά, σας καλώ να αποφασίσετε κυρίαρχα και περήφανα, όπως η ιστορία των Ελλήνων προστάζει.

Στον αυταρχισμό και στη σκληρή λιτότητα, να απαντήσουμε με δημοκρατία, με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα.
Η Ελλάδα τόπος που γέννησε τη δημοκρατία να στείλει μια ηχηρή απάντηση δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή και τη παγκόσμια κοινότητα.

Και δεσμεύομαι προσωπικά ότι θα σεβαστώ το αποτέλεσμα της δημοκρατικής σας επιλογής, όποιο και αν είναι αυτό.

Και είμαι απολύτως βέβαιος ότι η επιλογή σας θα τιμά την ιστορία της πατρίδας μας και θα στείλει μήνυμα αξιοπρέπειας σε ολόκληρο τον κόσμο.  

Σε αυτές τις κρίσιμες ώρες πρέπει όλοι να θυμόμαστε ότι η Ευρώπη είναι το κοινό σπίτι των λαών της. Ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχουν ιδιοκτήτες και φιλοξενούμενοι.

Η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης και η Ευρώπη αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας. Όμως Ευρώπη χωρίς δημοκρατία θα είναι μια Ευρώπη χωρίς ταυτότητα και χωρίς πυξίδα.

Σας καλώ όλους και όλες με εθνική ομοψυχία, ενότητα και ψυχραιμία να πάρουμε τις αποφάσεις που μας αξίζουν.
Για εμάς, για τις επόμενες γενιές, για την ιστορία των Ελλήνων.

Για την κυριαρχία και την αξιοπρέπεια του λαού μας».

Saturday, June 6, 2015

Ο ΚΥΡ-ΘΑΝΑΣΗΣ Ο ΓΑΛΑΤΑΣ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΕΙΑ!...

Τελικά, τα πιο επίκαιρα και πιο ακριβή άρθρα είναι αυτά που γράφτηκαν λίγα ή περισσότερα χρόνια πριν. Στην εποχή της ασύλληπτης ταχύτητας, είναι αδύνατον να προλάβει κάποιος να τα διαβάσει όλα. Όταν έχεις δε, όπως και η αφεντιά μου, την αγωνία να μην επιτρέψεις στην πληροφόρηση να αντικατάστήσει την ανάγνωση (και εννοώ, βεβαίως, των καλών βιβλίων), τότε σίγουρα θα "σου ξεφύγουν" πολλά άρθρα, αρκετά μάλιστα εξαιρετικά.

Αυτό, του Γιάννη Κράλογλου στο capital.gr γράφτηκε τον Οκτώβριο του 2012. Αναφερόμενο δε σε μια χώρα που ήταν κιόλας μέσα στον κρατήρα της οικονομικής (και όχι μόνον) κρίσης, και είχε μπεί κιόλας στο λεγόμενο καθεστώς των Μνημονίων, αυτό που πιο εύστοχα οι ξένοι αποκαλούν bailout, θα νόμιζε κάποιος, θα ήλπιζε κάποιος, πως περίπου 3 χρόνια μετά, θα ήταν ξεπερασμένο.

Ό,τι, κάτι θάχαμε μάθει, βρ' αδερφέ!

Ό,τι, κάτι θάχαμε κάνει, διάολε, για να διορθώσουμε κάποια έστω από τα πολλά "στραβά κι ανάποδα" που μας έφεραν ως εδώ.

Δυστυχώς, όπως θα διαβάσετε στο άρθρο που ακολουθεί, είμαστε πολύ πίσω. Ακόμα και από το 2012!




Όταν ο κυρ-Θανάσης ο γαλατάς, της οδού Πατησίων, εμπιστεύονταν τα σχέδια των παιδιών του, Κυριάκου και Γιάννη Φιλίππου, να φτιάξουν βιομηχανικό συγκρότημα για γάλα και γιαούρτια ούτε που πέρναγε από το μυαλό του ότι κάποια στιγμή η έδρα του ομίλου της οικογένειας Φιλίππου θα μεταφερόταν (αναγκαστικά) στο Λουξεμβούργο.

Όταν ο Μποδοσάκης έστηνε βιομηχανίες υλικών αμύνης ακόμη και με πολιτική παράκληση και υπόδειξη να βοηθήσει την Ελλάδα στους πολέμους της. Ο Νιάρχος έχτιζε το μεγαλύτερο ναυπηγείο των Μεσογείων. Και οι Γάλλοι μετέφεραν την παραγωγή αλουμινίου τους, της Ευρώπης, στην Ελλάδα δεν είχε κανείς τους ιδέα για τον «σοσιαλισμό του χαβαλέ» που θα ακολουθούσε:

Όταν ο καθηγητής Στρατής Ανδρεάδης έχτιζε τον όμιλο της Εμπορικής, τα πράσινα λεωφορεία του Πειραιά, τα Λιπάσματα της Καρβάλης και σχεδίαζε Διυλιστήρια στην Πάχη Μεγάρων και τον σημερινό Προαστιακό σε συνδυασμό με Μετρό, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα τον διέλυαν (κυριολεκτικά) οι κομματικές εκτιμήσεις για το πολιτικό κόστος και κάποια συγκεκριμένα πολιτικά παρασκήνια.

Όταν ο πατέρας των Αγγελόπουλων έφερνε στην Αθήνα, από τον Βλαχόραπτη Αρκαδίας, τα τέσσερα παιδιά του τον Δημητρό, τον Παναγιώτη, τον Άγγελο και τον Γιάννη, για να φτιάξει μαγαζί με πρόκες στην οδό Αθηνάς, με τους δυο πρώτους και να κάνει καθηγητή τον τρίτο και δικηγόρο τον τέταρτο επίσης δεν μπορούσε να φανταστεί το μίσος που θα προκαλούσε η ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ και ότι θα οδηγούσε στην δολοφονία του Δημητρού επειδή έτσι έκρινε η 17 Νοέμβρη που ήταν τότε μέρος της κοινωνίας μας...

Όταν ο Γεώργιος Δράκος της ΙΖΟΛΑ (που ξεκίνησε από γκαζιεράδικο της Πειραιώς) απαντούσε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή που τον «μάλωνε» γιατί δεν του άρεσαν οι Έλληνες βιομήχανοι «Κύριε πρόεδρε δεν είμαστε πολλοί, είμαστε περίπου 200. Βάλτε μας σε μια βάρκα και πνίξτε μας. Αλλά για όνομα του Θεού κρατήστε την βιομηχανία του τόπου γιατί δουλεύουν εκατοντάδες χιλιάδες» επίσης δεν φανταζόταν ότι θα έφτανε η ώρα να κρατήσουμε μόνο τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και να πετάξουμε στην θάλασσα την ελληνική βιομηχανία...

Όταν η Shell το 1930 έστηνε τις πρώτες τρόμπες βενζίνας για τα αυτοκίνητα στην Αθήνα και την ακολουθούσαν η BP, η ΜOBIL, η TOTAL, η ΕSSO και οι υπόλοιπες πολυεθνικές θα γέλαγαν μόνο με την ιδέα ότι κάποτε θα έφευγαν κυνηγημένες από την Ελλάδα για το χατίρι των λαθρεμπόρων και των κομματικών συμφερόντων ακόμη και των (λεγομένων) φιλελεύθερων κυβερνήσεων.

Έτσι ένοιωσαν, όπως εκ των υστέρων ομολόγησαν, και η Pirelli, και η Nissan και η Good Year, και η Petrogaz και μια σειρά ενεργειακές και χημικές πολυεθνικές μετά τον κάθε μορφής διωγμό τους...

Οι μόνοι που δεν ένοιωσαν και δεν νοιώθουν έκπληξη αλλά αντίθετα σχολιάζουν δυσμενώς όσους «ανοίγουν πανιά» και χάνονται από την Ελλάδα είναι οι Έλληνες πολιτικοί όλων των παρατάξεων.

Και μαζί με αυτούς όλοι οι επαγγελματίες «αριστεροί επαναστάτες» που, πρέπει να δείχνουν, ότι παθαίνουν αλλεργία σε οτιδήποτε λέγεται ιδιωτικός τομέας και ιδιωτική πρωτοβουλία.

Είναι οι ίδιοι «λόγιοι αριστεροί» που κατεβάζουν από το ράφι τις κονσέρβες -συνθήματα «...για την ελληνική ολιγαρχία που φτιάχτηκε με τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ και έβγαλε τα λεφτά της στην Ελβετία πίνοντας το αίμα του ελληνικού λαού...».

Είναι αυτοί που προσκυνούν και λιποθυμάνε από ενθουσιασμό όταν ιδρύονται τα κρατικά τεμπελχανεία με την μορφή Οργανισμών και ΔΕΚΟ όπου εκεί μπορούν να δουλέψουν χωρίς αφεντικό και να κλέβουν ανενόχλητοι. Γιατί οι έξω κλέφτες του δημόσιου χρήματος έχουν μόνιμη «ομερτά» με τους εντός του δημοσίου κλέφτες...

Έχετε σκεφτεί τι «δεκεμβριανά» θα ζούσαμε αν, ας πούμε, ο πρωθυπουργός έπαιρνε τον κ. Φιλίππου, τον κ. Μυτηλιναίο, τον κ. Στασινόπουλο, τον κ. Κανελλόπουλο, τον κ. Παπαλεξόπουλο και άλλους βιομήχανους και (όπως έκανε η κ. Μέρκελ) τους πήγαινε στην Γερμανία και στην Γαλλία για δουλειές;

Θα έπεφτε η Ακρόπολη και θα καιγότανε η Βουλή.

Ευτυχώς που ουδέποτε Έλληνας πρωθυπουργός σκέφτηκε... να κάνει τέτοιο «ατόπημα».

Ευτυχώς που όλοι τους παραμένουν πιστοί στη γραμμή «Εμείς είμαστε με το κράτος και με τους κρατικούς υπαλλήλους».

Τώρα αν αυτά τα κάνει η Μέρκελ στους δικούς της επιχειρηματίες είναι γιατί θέλουν να ξεπουλήσουν την Ελλάδα... Αν τα κάνει ο κ. Ερντογάν με τους Τούρκους επιχειρηματίες είναι γιατί οι Τούρκοι είναι απολίτιστοι... Αν τα κάνουν οι Αμερικανοί είναι γιατί έτσι συνηθίζουν οι φονιάδες των λαών...

Εμείς όμως στο ύψος μας.

Να κλείσουμε και αυτά τα εργοστάσια που μας έμειναν. Και τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι; Είναι δουλειά της ελληνικής σοβιετίας να τους απασχολήσει. Ποιος επιχειρηματίας λοιπόν μπορεί να αντέξει, πριν από όλα, αυτό το κλίμα.

Ποιος μπορεί να αντέξει αυτήν την κατακραυγή σε ό,τι λέγεται ιδιωτική επιχείρηση. Ας αλλάξει λοιπόν, πριν απ όλα, το κλίμα.

Και αν αλλάξει (πράγμα απίθανο) τότε ας ψάξουμε για αντικίνητρα, φορολογικές αδικίες, υψηλό κόστος παραγωγής και υποβαθμισμένη ανταγωνιστικότητα.

Πρώτα απ΄ όλα όμως ας ξεκαθαρίσουμε αν θέλουμε ιδιώτες επενδυτές στην χώρα.

Άρθρο του δημοσιογράφου Γιώργου Κράλογλου, υπό τον τίτλο «Γιατί “σήκωσε πανιά” και η ΦΑΓΕ», τον Οκτώβριο του 2012, στο capital.gr

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ (ΑΚΟΜΑ) ΑΥΤΟΣ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΛΕΕΙ.



"Η κυβέρνηση μπούκωσε την ελληνική κοινωνία επί 4,5 μήνες, με ψευτολεβέντικες απειλές, με σενάρια εκλογών και δημοψηφίσματος, με εσωκομματικές κόντρες, με ενδοκυβερνητικές τριβές, με προσωπικές ατζέντες των στελεχών της, κυβερνητικών και κοινοβουλευτικών.
Και μας παρουσίασε μια καταπληκτική αφήγηση για το ποιος είναι καλός και ποιος κακός διεθνώς. Υπόδειγμα γεωπολιτικής και γεωοικονομικής ανάλυσης.
Είναι οι καλοί Ρώσοι κατά της κακής Δύσης. Θα πάρουμε και προκαταβολή από τον
αγωγό. Θα βοηθήσουν και οι Κινέζοι αγοράζοντας ομόλογα. Μετά, είναι οι καλοί Αμερικάνοι κατά των κακών Ευρωπαίων.
Μετά, είναι η καλή κα Μέρκελ, τώρα δεν είναι η μαντάμ Μέρκελ, η καλή κα Μέρκελ, η φίλη μας, στον ώμο της οποίας ακουμπάμε και λέμε τον πόνο μας, έναντι του κακού κ. Σόιμπλε. Και ο κ. Γιουνκέρ μπαλαντέρ. Ήταν ο καλός Γιουνκέρ, ενώ οι άλλοι ήταν κακοί όπως ο κ. Ντάισεμπλουμ, αλλά τώρα έγινε κι ο Γιουνκέρ κακός.

Φοβερή ανάλυση δηλαδή. Συγκλονιστικού επιπέδου θεωρητικού και πολιτικού."

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, χθες βράδυ, 5/6/2015, στη Βουλή

Thursday, June 4, 2015

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠ' ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ


ΑΛΛΗ συνήθεια κι αυτή! Την έχω και την συντηρώ από τα 10 μου χρόνια. Στην αρχή με ενθουσιασμό, κάθε μέρα. Μετά, στα άγουρα και εφηβικά χρόνια, ακολούθησε μια μεγάλη κοιλιά, μετά μπήκα στην ενήλικη ζωή, σπουδές, πρώτα βήματα δουλειάς, οι σχέσεις άρχισαν να σοβαρεύουν, οικογένεια, καριέρα, … , το ημερολόγιο πάντα εκεί, στο γραφείο μου, με λιγότερες «εισαγωγές» αλλά, όσο περνούσε ο καιρός, λιγότερο περιγραφικές και περισσότερο φιλοσοφημένες. Του στυλ «το νόημα της ζωής», κι άλλες τέτοιες ωραίες ανοησίες…

ΤΩΡΑ, επανέρχομαι στα περιγραφικά. Τις αναλύσεις τις εγκαταλείπω, και με εγκαταλείπουν. Ό,τι αποτυπώνω, είναι αυτό που βλέπω με τα μάτια, και ακούω με τα’ αυτιά μου. Μπορεί να τα σχολιάζω, αλλά δεν τα αναλύω. Με αυτήν την διαδικασία ασχολούμαι … μετα-ημερολογιακά! Λέω όμως, αραιά και που να μοιράζομαι μαζί σας μερικές από αυτές τις σημειώσεις, στις οποίες άλλωστε τα «πρόσωπα και τα προσωπεία», τίτλος της στήλης, κατέχουν πρωταρχική θέση.

ΤΡΙΤΗ πρωί, 2/6: Σερφάρω στα ενημερωτικά sites, κυρίως τα ξένα, κρατώ σημειώσεις, και γράφω. Ακούω συνέχεια το 3ο Πρόγραμμα του BBC με κλασσική μουσική – τώρα, στην εκπομπή του Rob Cowan, το Κοντσέρτο για Βιολί, αρ. 3, του Μότσαρτ. Κάπου-κάπου σηκώνομαι για ξεμούδιασμα και καφέ. Όποτε μπαίνω στη κουζίνα, ακούω έναν θόρυβο από την ανοικτή τηλεόραση, ρίχνω μια ματιά και πάντα, μα πάντα, βλέπω κάποιους να χορεύουν μες τη τρελή χαρά. «Σε ποια χώρα ζω, Χριστέ μου», λέω. Για να εισπράξω μονίμως την ίδια απάντηση «μην είσαι γκρινιάρης».

ΔΕΥΤΕΡΑ βράδυ, ξημερώματα Τρίτης: Είμαι κολλημένος στ Twitter και παρακολουθώ τις εξελίξεις στην 5μερή του Βερολίνου μεταξύ Μέρκελ, Ολάντ, Γιούνκερ, Λαγκάρντ και Ντράγκι. Αν ήταν 5άδα στο μπάσκετ, φόβο και τρόμο θα’ σπερνε. Ξαφνικά, μουρχετ’ ένα tweet που μου φέρνει χαμόγελο στο πρόσωπο. Η γυναίκα της φωτογραφίας που βλέπετε, είναι Ελληνίδα, από την Κω. Στα χέρια της μια κατσαρόλα με ζεστό, σπιτικό φαγητό. Κάθε μέρα βγαίνει στους δρόμους για να υποδεχτεί με αυτό τους Σύρους πρόσφυγες που καταφτάνουν «πελαγωμένοι» στο νησί. Δίχως μοίρα στον ήλο, και στομάχια που γουργουρίζουν. Η κυρία από την Κω είναι για μένα ένα ουράνιο τόξο.

ΔΕΥΤΕΡΑ βράδυ, όταν εγώ είμαι κολλημένος στο Twitter, κάποιες εκατοντάδες φίλαθλοι του Παναθηναϊκού είναι στο «Ελ. Βενιζέλος» και υποδέχονται το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας τους, τον Μίκαελ Εσιέν, 32, από την Γκάνα. Η αρχική μου αντίδραση είναι αρνητική, και η πρώτη μου παρόρμηση είναι να γράψω κάτι και να τους κράξω. Είναι δυνατόν να παίζεται η τύχη της χώρας στις διαπραγματεύσεις, και σεις «βάζελοι» να υποδέχεστε σαν Μεσία έναν ποδοσφαιριστή που Θεός ξέρει πόσα ξοδέψατε για να τον πάρετε.

«Α, ΜΠΑ;», η φωνή που με μάζεψε αμέσως. Κι εσύ πιτσιρικάς δεν έκανες τα ίδια; Και δεν ήταν ωραία τότε, που έτρεχες με τα φιλαράκια σου και συ να υποδεχτείς τον Μπάγεβιτς, ή να πας μαζί τους με πούλμαν στα εκτός έδρας παιχνίδια; Και να τραγουδάς στη διαδρομή; Και να κλαίς, άλλες φορές; Και να μη θέλεις να κλείσεις τα μάτια σου ούτε στιγμή, για να χωρέσει σ’ αυτά όλη η ζωή που μαζί με σένα έτρεχε με τα χίλια;

ΔΙΠΛΩΣΑ το ημερολόγιο, σκουπίζοντας τα δάκρυα της ψυχής μου.



«ΕΙΠΕ: Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και τις ισότητας. Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα. Την παρανομία ως ελευθερία. Την αναίδεια του λόγου ως ισοτιμία. Και την αναρχία ως ευδαιμονία»


Δεν υπάρχει ούτε μία λέξη σε αυτά τα λόγια του Ισοκράτη (463 πΧ – 338 πΧ) που να μην αντικατοπτρίζουν απόλυτα την πραγματικότητα στην Ελλάδα, όχι μόνο σήμερα, αλλά όσα χρόνια ζω σ’ αυτόν τον τόπο.