NEWS ALL THE TIME

Loading...

Thursday, August 28, 2014

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ


Του
Λευτέρη Κουσούλη*

Διάβασα τις προάλλες στο vima.gr ένα άρθρο του Αντώνη Καρακούση, «Ζώντας σε έναν σαπισμένο κόσμο». Είναι μια καταγραφή, όπως λέει, της τρέχουσας «παγκόσμιας» επικαιρότητας. Κείμενα όπως αυτό, φέρουν μέσα τους μια εγγενή απαισιοδοξία μαζί με μια απογοήτευση για το καλύτερο που δεν ήρθε, για το καλύτερο που δεν έρχεται.

Και, όμως, πρέπει να βλέπουμε καθαρά. Ούτε η αθεμελίωτη αισιοδοξία μας ταιριάζει, ούτε η απογοήτευση μας πρέπει. Οφείλουμε να βλέπουμε ψύχραιμα τον κόσμο. Το δικό μας μικρό κόσμο, τον ελληνικό μας μικρόκοσμο, μαζί και σε σχέση με την παγκόσμια ροή.

Συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε θα υπάρχει για πάντα. Ή αυτό που κάποια στιγμή υπήρξε, καλύτερο ίσως, ποτέ δε θα διαταραχτεί. Είναι η εσώτερη ελπίδα μας για τη διάρκεια του καλού. Αντίληψη βαθιά συντηρητική, που έχει διαποτίσει δεκαετίες τώρα Αριστερά και Δεξιά.

Η απογοήτευση από τον ανήσυχο, επικίνδυνο και «σαπισμένο» κόσμο, προκύπτει από την ανομολόγητη πεποίθηση ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα ειρηνεύσει. Θα υπάρξει, δηλαδή, μια περίοδος παγκόσμιας ισορροπίας και γαλήνης, όπου οι συγκρούσεις θα υποχωρήσουν και θα εξαφανιστούν και η συνύπαρξη θα είναι πιο εύκολη, ίσως δημιουργική και καρποφόρα για όλους.

Απέναντι σε αυτή την αυταπάτη της τελικής ειρήνευσης θα μπορούσε κανείς να πει με το όπλο της γνώσης και την επιλογή της κατανόησης «καλώς ή κακώς, ευτυχώς, ο κόσμος κινείται». Και πάντα θα κινείται. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που χθες δεν ήταν νοητό, αύριο μπορεί να υπάρξει σαν νέα πραγματικότητα.

Μέσα στην αντιφατικότητά του ο σύγχρονος κόσμος, αναζητεί έναν δρόμο. Παράλληλα όμως στο βάθος, ο κάθε συντελεστής και παίχτης αναζητεί το δικό του δρόμο κυριαρχίας. Το ζήτημα είναι, και ιδιαίτερα για μας τους Έλληνες, πώς στέκεται κανείς απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα.

Πώς οργανώνεται πολιτικά, ώστε, μέσα σε ένα πάντα ανήσυχο, επικίνδυνο και μεταβαλλόμενο κόσμο, να πετυχαίνει στο μέτρο του εφικτού τον αυτοπροσδιορισμό του, να αποφασίζει τον προσανατολισμό του και να καθορίζει την πορεία του. Μεμψιμοιρίες, απογοητεύσεις και φρούδες ελπίδες δεν έχουν θέση στη σύγκρουση που βρίσκεται και θα βρίσκεται σε εξέλιξη.


(*) Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr και στο www.lefteriskousoulis.gr υπό τον τίτλο "Ο Κόσμος Που Κινείται". Με την άδεια του πολιτικού επιστήμονα Λευτέρη Κουσούλη, αναδημοσιεύεται και εδώ. Ευτυχώς δεν έχουν εκλείψει από τον τόπο μας οι ψύχραιμες και λογικές φωνές.

Wednesday, August 27, 2014

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Στη φωτογραφία ο μέχρι τώρα ανταποκριτής του BBC στην Αθήνα, Mark Lowen, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», αποχαιρετώντας την Ελλάδα, αφού από τον εόμενο μήνα, Σεπτέμβριο, αναλαμβάνει νέα καθήκοντα στην Κωνσταντινούπολη. Το BBC τα κάνει αυτά! Αλλάζει πόστα στους συνεργάτες του, είτε αυτοί είναι στην Αγγλία, είτε σο εξωτερικό. Και το κάνει διότι, όπως και οι πολιτικοί που άμα καθίσουν σε μία καρέκλα καλομαθαίνουν, έτσι και οι δημοσιογράφοι εάν μείνουν σε ένα πόστο για πολύ, θα παραγνωριστούν με ανθρώπους του συστήματος και αυτό δεν είναι καλό. Πέραν τούτου, το BBC θεωρεί πως αυτή η «ανακύκλωση προσώπων» βοηθά τον ίδιον τον δημοσιογράφο. Στην δε περίπτωση του Lowen, που είναι από τους καλύτερους που διαθέτει ο Οργανισμός, είναι ιδιαίτερη η πρόκληση μετά την Ελλάδα να μεταφερθείς ως ανταποκριτής στην Τουρκία. Οι συγκρίσεις θα είναι αναπόφευκτες. Οι εμπειρίες πολλές. Οι προκλήσεις αμέτρητες. Ήταν, και είναι καλός φίλος και του εύχομαι δύναμη, καλή τύχη και, όπως πάντα, να πιστεύει μόνο όσα βλέπει και ακούει ο ίδιος. Πολύ συγκινητικό δε ήταν το τελευταίο του tweet που έγραψε λίγο πριν φύγει, σημειώνοντας (και το αποδίδω όπως ακριβώς το έγραψε): «So farewell #Greece, I love you in all your beauty and madness. Thanks for the best 3 years of my life. Θα τα πούμε!».

Tuesday, August 26, 2014

CAPTAIN, MY CAPTAIN. IN MEMORIAM: Robin Williams, 1951-2014



ΡΟΜΠΙΝ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Ο θάνατός του, σε ηλικία μόλις 63 ετών, στις 11 Αυγούστου, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, και σόκαρε όσους τον αγάπησαν τόσο, που τον ένοιωθα δικό τους άνθρωπο. Στα τηλεφωνήματα που ανταλλάξαμε με φίλους για να μοιραστούμε το κακό μαντάτο και να πούμε τις πρώτες κουβέντες του πόνου και της αμηχανίας, όλοι, μα όλοι, πήγαμε πίσω στην ταινία «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» (The Dead Poets Society), του 1989, που μας είχε συνταράξει, και είχε τροφοδοτήσει άπειρες σκέψεις και συζητήσεις μας.

ΣΤΗΝ ταινία εκείνη, ο Ουίλλιαμς υποδύετο τον ρόλο του καθηγητή Αγγλικών Τζον Κήτιγκ, σε ένα αυστηρό ιδιωτικό σχολείο αρρένων. Την ομιλία του, με τίτλο Carpe Diem, που σημαίνει «Άδραξε την Ημέρα», σχεδόν την είχαμε αποστηθίσει όλοι, θυμάμαι, στα χρόνια εκείνα που γκρεμίζονταν οι πολιτικές ιδεολογίες, που μας είχε καταβάλει η μιζέρια της σφιγμένης γροθιάς, και αναζητούσαμε ένα διαφορετικό, δυνατό νόημα στη ζωή μας. Η σκηνή, δεν φεύγει από μέσα μας…

ΜΠΗΚΕ μέσα στη τάξη σφυρίζοντας χαρούμενα. Έκανε τον γύρω της, και βγήκε έξω, σφυρίζοντας πάλι. Μετά από ελάχιστα λεπτά ξαναγύρισε, και είπε στους εμβρόντητους μαθητές του, «ελάτε λοιπόν, ακολουθήστε με – τι κάθεστε;». Έπειτα, τους μάζεψε σ’ έναν διάδρομο του κτιρίου, και τους πέταξε τη φράση Carpe Diem. «Ξέρετε γιατί έγραψε αυτήν την φράση ο ποιητής; Διότι είμαστε τροφή για σκουλήκια, αγόρια μου. Διότι, το πιστεύετε ή όχι, κάθε ένας από εμάς σ’ αυτό το κτίριο, μια μέρα θα σταματήσει να αναπνέει, θα παγώσει, και θα πεθάνει. Ελάτε εδώ τώρα, και χαζέψτε μερικές φωτογραφίες από το παρελθόν. Έχετε περάσει από εδώ πολλές φορές, δεν νομίζω ότι τις έχετε κάν κοιτάξει.


ΟΛΑ αυτά τα πρόσωπα που βλέπετε δεν είναι και πολύ διαφορετικά από εσάς, έτσι δεν είναι; Ίδια κουρέματα. Γεμάτοι από ορμόνες, όπως και σείς. Άτρωτοι, όπως νομίζετε και εσείς ότι είστε. Ο κόσμος όλος είναι τα στρείδι τους. Πιστεύουν ότι προορίζονται για σπουδαία πράγματα, όπως πολλοί από εσάς. Το βλέμμα τους είναι γεμάτο από ελπίδα, όπως και το δικό σας. Νομίζετε ότι περίμεναν μέχρι που ήταν πια αργά για να πετύχουν στη ζωή τους έστω ένα ελάχιστον από εκείνο που ήταν ικανοί να πετύχουν; Διότι, όπως βλέπετε κύριοι, αυτά τα αγόρια στις φωτογραφίες μπροστά μας είναι τώρα κοπριά που θρέφει νάρκισσους. Αλλά, αν ακούσετε πολύ προσεκτικά, θα ακούσετε να σας ψιθυρίζουν την κληρονομιά που σας άφησαν. Εμπρός λοιπόν, πλησιάστε και στήστε αυτί. Το ακούτε; Carpe, carpe diem. Αδράξτε την ημέρα, αγόρια, κάντε τη ζωή σας συναρπαστική, αξιοσημείωτη».

ΙΝ MEMORIAM: Λόρδος Ρίτσαρντ Άτενμπορο, 1924-2014



Και μόνο την ταινία «Γκάντι» να γύριζε στην πολυκύμαντη ζωή του αυτός ο σπουδαίος Βρετανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, θα ήταν αρκετό για την αφεντιά μου να τον κατατάξει στο δικό της «πάνθεον των αθανάτων». Είναι, θαρρώ, από τις πολύ λίγες κινηματογραφικές στιγμές όπου ένας σκηνοθέτης καταφέρνει να αποτυπώσει, σε όλα τα επίπεδα, τη ζωή και το έργο μιας τόσο μεγάλης προσωπικότητας έτσι που, δίχως ίχνος υπερβολής και εντυπωσιασμού, να κάνει εκατομμύρια ανθρώπους σε κάθε γωνιά του κόσμου, που ήξεραν λίγο ή και καθόλου τον Γκάντι, να τον μάθουν, να τον εκτιμήσουν και να κάνουν την ιδεολογία και φιλοσοφία του «πιστεύω» και πεποίθηση. Από την άλλη, όμως, ευτυχώς που ο Άττενμπορο, που πέθανε την Κυριακή 24 Αυγούστου σε ηλικία 90 ετών, ούτε άρχισε ούτε και σταμάτησε την σταδιοδρομία του με τον Γκάντι. Ξεκίνησε βασικά ως ηθοποιός. Και ήταν μάλιστα ο πρώτος ντετέκτιβ στην … ατελείωτη θεατρική παράσταση της Ποντικοπαγίδας της Άγκαθα Κρίστι. Και ως ηθοποιός, έβαλε τη δική του σφραγίδα στο σινεμα. Η New York Times, στην νεκρολογία της για τον Άττενμπορο, τον ονομάζει «Γίγαντα του Βρετανικού Κινηματογράφου». Επανέρχομαι, όμως, στον «Γκάντι» για να καταδείξω πόσο σπουδαίος ήταν. Η ιδέα της ταινίας στριφογύριζε χρόνια στο μυαλό του. Δεν είχε όμως τα λεφτά, και κανείς δεν του τάδινε. Πούλησε το σπίτι του στο Λονδίνο, πανάκριβά έργα τέχνης που είχε συλλέξει επί χρόνια, και τάδωσε όλα για την ταινία. Το συνολικό της κόστος έφτασε, τότε, τα 22 εκατ. δολάρια. Κανείς δεν πίστευε ότι η ταινία αυτή θα έβγαζε τα λεφτά της. Το πίστευε μόνο αυτός, όμως, και τούτο αρκούσε. Δεν τσιγκουνεύτηκε ούτε σεντ στα γυρίσματα. Μόνο στην τελική σκηνή με την κηδεία του Γκάντι, πλήρωσε περίπου 300.000 κομπάρσους! Η ταινία, όταν βγήκε πιά στους κινηματογράφους, μέχρι και σήμερα που ακόμα πουλάει, έβγαλε τα χρήματά της 20 φορές. Απόδειξη ότι, όταν αγαπάς και πιστεύεις κάτι, το πετυχαίνεις. Λόρδε μου: Ένας άνθρωπος που είδε 23 φορές ως τώρα τον «Γκάντι» σου, και τον έκανε δικό του, ευχαριστώ και ο Θεός να σε αναπαύσει εν ειρήνη.

Saturday, August 23, 2014

ΚΥΠΡΟΣ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΜΕ ΑΚΟΜΑ

Η Είδηση

Την προκήρυξη του 6ου διαγωνισμού Επιχειρηματικών Βραβείων Δικοινοτικής Συνεργασίας 2014 (Stelios Award for Business Co-operation in Cyprus) ανακοίνωσε ο Σερ Στέλιος Χατζηιωάννου, ιδρυτής της easyJet, εμπνευστής πολλών καινοτόμων ιδεών και δημιουργός επιτυχημένων επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, στόχος των Βραβείων του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος Στέλιος, που έχουν πλέον καταστεί θεσμός, είναι η προώθηση και η ανάπτυξη της επιχειρηματικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων επιχειρηματιών του νησιού.

Όπως αναφέρεται, σε ειδική τελετή απονομής των βραβείων που θα πραγματοποιηθεί περί τα μέσα Οκτωβρίου στη Λευκωσία, ο Σερ Στέλιος Χατζηιωάννου θα βραβεύσει 10 επιχειρηματικές ομάδες με το ποσό των 10.000 ευρώ την κάθε μια.

Το Σχόλιο

Πιστεύω ακράδαντα ότι και τέτοιες πρωτοβουλίες κρατούν ζωντανές τις ελπίδες για μία ρεαλιστική λύση του Κυπριακού. Ενός προβλήματος, που έχει απομονωμένη θαρρείς την σημαντικότερη παράμετρό του, που είναι οι πολίτες του νησιού, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.

Όσο οι πολίτες αυτοί θα άγονται και θα φέρονται από πολιτικά  και κρατικά συμφέροντα που θα τους υπόσχονται λύση δίχως προοπτική, λύση δεν θα υπάρξει.

Όσο κάποιοι θα βολεύονται από την λιμνάζουσα κατάσταση στο νησί, κυρίως επειδή πλούτισαν εύκολα και γρήγορα εξαιτίας της κατάστασης, είναι ανώφελο να συνταχθεί κάποιος με αυτούς, ακόμα και εάν θεωρητικά διαλαλούν ότι θέλουν «δίκαιη και βιώσιμη λύση».

Η καλώς εννοούμενη επιχειρηματικότητα, φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Συνεργάζονται. Συνεννοούνται. Μαθαίνει ο ένας από τον άλλον. Προσφέρουν εργασία. Παράγουν πλούτο. Ανοίγουν πόρτες. Δίδουν ευκαιρίες.

Ο επιχειρηματίας – και αναφέρομαι μόνο σε εκείνον που έχει Παιδεία, ήθος, εντιμότητα και αρχοντιά – είναι ένας άνθρωπος που ψάχνει και βρίσκει λύσεις. Που προσπαθεί συνεχώς να γίνεται καλύτερος. Που ξέρει ότι το δικό του κέρδος είναι και κέρδος άλλων ανθρώπων, κέρδος της ίδιας του της χώρας.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ!...



ΧΕΝΡΙ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΘΟΡΟΟΥ, 1817-1862, Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος, γνωστός περισσότερο για το αριστούργημά του Walden, ένα βιβλίο που εμπεριέχει τις σκέψεις του για το πώς είναι να ζει κάποιος με τον πιο απλό τρόπο, κάτι που πολλοί από εμάς δεν ξέρουμε τι σημαίνει ή, εάν το ξέραμε κάποτε, τώρα το έχουμε ξεχάσει.

ΕΧΟΥΜΕ αναφερθεί πολλές φορές στο βιβλίο αυτό, όπως και στο άλλο μνημειώδες έργο του Resistance to Civil Government, δηλαδή Αντίσταση στην Αστική Κυβέρνηση ή, όπως αλλιώς είναι γνωστό, Κοινωνική Απειθαρχία. Πρόκειται για μία έκθεση, στην ουσία, με την φιλοσοφική αλλά και πρακτική θεώρησή του για την πολιτική και κυρίως για το πώς μπορεί κάποιος, χωρίς βία, να αντισταθεί σε μία άδικη κατάσταση. Το έργο του αυτό έχει επηρρεάσει πολλούς πολιτικούς, όπως τον Τολστόϊ, τον Γκάντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.

ΣΗΜΕΡΑ, παρουσιάζουμε σε δική μας, αυθαίρετη μετάφραση από τα αγγλικά, απόσπασμα ενός άλλου κειμένου του που βρίσκουμε στο έργο του The Journal, 1837-1861. Αναφέρεται στο «Υπέροχο Δώρο του να Μεγαλώνεις», και γράφτηκε λίγο μετά την συμπλήρωση των 40 του χρόνων. Όπως συνήθιζε, χρησιμοποιούσε ένα πραγματικό γεγονός που βίωσε ο ίδιος, και το παρουσίαζε ως παραβολή.

«ΕΙΔΑ τον Μπρουκς Κλάρκ που είναι τώρα γύρω στα 80, γερμένος σαν τόξο, να προχωρά γοργά στον δρόμο, ξυπόλυτος ως συνήθως, μ’ ένα τσεκούρι στο χέρι. Βιαζόταν ίσως λόγω της επίπτωσης που είχε ο κρύος καιρός επάνω στις γυμνές του πατούσες. Όταν έφτασε κοντά σε μένα, πρόσεξα ότι εκτός από το τσεκούρι στο ένα χέρι, κρατούσε και τα παπούτσι του στο άλλο, γεμάτα με μήλα με μικρούς ρόζους και έναν νεκρό κοκκινολαίμη.

ΚΟΝΤΟΣΤΑΘΗΚΕ και μου μίλησε για λίγο. Είπε ότι περάσαμε ένα σεβαστό φθινόπωρο και ίσως να μας περιμένει τώρα ένας κρύος καιρός. Τον ρώτησα αν είχε βρει το πουλάκι νεκρό, και μου απάντησε “όχι”. Το’χε βρει, είπε, με το φτερό σπασμένο και το σκότωσε για να μην υποφέρει. Πρόσθεσε ακόμα ότι είχε βρει μερικά μήλα στο δάσος, και μιας και δεν είχε με τι να τα κουβαλήσει, τα έβαλε μες τα παπούτσια του. Πρόσεξα ότι είχε και αρκετά μες τες τσέπες του.

ΤΟ παλιό του παλτό, σκισμένο σε λουρίδες, κρεμόταν από πάνω του, φτάνοντας ως κάτω στα γυμνά του πόδια λες κι ηταν παντέλονο. Ηταν σαν πρόσκοπος που βγήκε βόλτα στο δάσος ένα το κρύο απόγευμα, να ιδεί τι θάβρισκε, όπως θάκανε ένα μικρό παιδί. Με ευχαρίστησε που έβλεπα αυτόν τον ηλικιωμένο άνθρωπο, με τόση εξασθενημένη λαβή επάνω στη ζωή, διπλωμένο, σχεδόν διπλό, κι όμως να απολαμβάνει τα δειλινά της ζωής του.

ΜΕ τίποτα δεν θα αποκαλούσα παράξενη αυτήν την παιδική του χαρά που βρήκε κάτι στο δάσος και που το κουβαλούσε στο σπίτι του ένα οκτωβριανό δειλινό, για να το προσθέσει ως έπαθλο στη χειμερινή του τροπαιοθήκη.  Όχι, κάθε άλλο! Ήταν ένας ευτυχής συνταξιούχος της Φύσης, ικανός να εξασφαλίζει το φαγητό του με μια βόλτα στο δάσος.

Α, ναι! Χίλιες φορές καλύτερος ο δικός του κοκκινολαίμης παρά η δικιά σας γαλοπούλα. Τα παπούτσια του γεμάτα από μήλα από τα δικά σας βαρέλια. Θα είναι πιο γλυκά, και θάχουν μια καλύτερη ιστορία πίσω τους… Ο άνθρωπος σε προχωρημένη ηλικία είναι όσο ανεκτικός και ευτυχής, όσο ένα βρέφος. Εάν ο κ. Κλαρκ ήταν πιο νέος, με το που θα με έβλεπε θα πέταγε τα μήλα και θα φορούσε τα παπούτσια του από ντροπή. Αλλά τα γηρατειά είναι πιο αντρίκια. Πιο γενναία. Έχουν μάθει να ζουν. Και βρίσκουν, όπως και τα βρέφη, λιγότερες δικαιολογίες…»
ΥΓ.: Εικονογράφηση από το βιβλίο «Από τον Henry Hikes στον Fitchburg», ένα παιδικό βιβλίο για την φιλοσοφία του Thoreau.

Friday, August 22, 2014

ΣΕ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο,ΤΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ


ΙΩΑΝΝΑ ΜΠΟΥΡΑΖΟΠΟΥΛΟΥ, 46, Ελληνίδα λογοτέχνης, συγγράφει μυθιστορήματα και θεατρικά. Ο πολύς κόσμος ξέρει το βραβευμένο βιβλίο της «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;» (2007), το οποίο δεν έχω διαβάσει αλλά σίγουρα θα το κάνω έχοντας μόλις ολοκληρώσει την ανάγνωση του «Η ενοχή της αθωότητας», που πρωτοκυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, και που κάθε σελίδα του τη γύριζα σχεδόν με μανία, αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελα και να τελειώσει. Μου’χαν μιλήσει φίλοι καλοί και καλλιεργημένοι για αυτήν την νέα συγγραφέα που γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Και πράγματι, έσπευσα αμέσως να αγοράσω αυτό το βιβλίο της αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως, πήρε σειρά ακαθόριστη στην μεριά εκείνη της βιβλιοθήκης μου όπου, προκλητικά υπομονετικά, με περιμένουν οι συγγραφείς και οι τυπωμένες τους σελίδες.

ΤΟΥΤΟ το μυθιστόρημα, το συστήνω ανεπιφύλακτα σε φίλους και φίλες που έχουν ακόμα ολοζώντανο μέσα τους το σκουλίκι της ανάγνωσης καλών βιβλίων. Η γραφή της Μπουραζοπούλου είναι πλούσια και συναρπαστική. Καιρό είχα να διαβάσω βιβλίο Ελληνα συγγραφέα που να χειρίζεται τόσο καίρια, περιγραφικά, επεξηγηματικά, αλλά και χωρίς ίχνος υπερβολής και εντυπωσιασμού, τον γραπτό λόγο. Η ιδέα του βιβλίου είναι πρωτότυπη, και φαίνεται πως η συγγραφέας βάζει πολλή δουλειά στο να ερευνήσει και να κτίσει την υπόθεσή της πριν αρχίσει το γράψιμο. Η πλοκή είναι συναρπαστική. Κάθε συμβάν, έχει τον λόγο του. Ό,τι συμβαίνει, σου γεννά σκέψεις και προβληματισμούς. Δεν είναι βαρύ βιβλίο και, ευτυχώς δεν είναι ανάλαφρο.

ΕΧΕΙ στοιχεία μυθιστορήματος δρόμου, πολιτικού θρίλερ και γοτθικού παραμυθιού, όπως το χαρακτηρίζει η ίδια στο οπισθόφυλλό του. Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μία φανταστική Ευρώπη, πολύ αλλιώτικη από αυτήν που τώρα βιώνουμε. Δεν ξέρω εάν θα την αντέχαμε αυτήν την αλλιώτικη Ευρώπη, σίγουρα όμως στο βιβλίο της η Μπουραζοπούλου μας κάνει να αποζητούμε πτυχές της ως υποκατάστατα των παρεκτροπών της σημερινής, δικιάς μας.

Σ’ ΑΥΤΗΝ την «άλλη Ευρώπη», οι άνθρωποι δεν είναι πολίτες, αλλά επαγγελματίες, και χωρίζονται σε συντεχνίες, ευτυχώς όχι σαν αυτές που ξέρουμε. Έχουν τα όρια και τους όρους τους, και κάθε μία είναι σεβαστή απ΄όλους. Δύο φίλοι, ένας καλλιτέχνης και ένας διανοούμενος (που ανήκουν σε διαφορετικές συντεχνίες, όπου οι ρόλοι δεν μπερδεύονται και οι άνθρωποι, σε αντίθεση με την πικρή διαπίστωση του Τσαρούχη, δεν είναι ό,τι δηλώνουν!) αναλαμβάνουν μια περίεργη αποστολή: διορίζονται συνοδοί κάποιου αθώου κρατούμενου που αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου. Η δίκη του γίνεται δημόσια, ενόσω οδοιπορούν προς τον τόπο εκτέλεσης, διασχίζοντες τις γνωστές μεγάλες οροσειρές της Ευρώπης. Ένορκοι είναι όλοι οι κάτοικοι της Γηραιάς Ηπείρου, οι οποίοι πρέπει να αποφανθούν για το «αν η αθωότητα του υπόδικου δεν είναι παρά μία ενοχή διεστραμμένη, η εάν η ευθυκρισία των δικαστών του δεν είναι παρά μία διαβολή εκλεπτυσμένη».


ΔΕΙΓΜΑ ωριμότητας αυτής της φανταστικής Δημοκρατίας, γράφει η Μπουραζοπούλου – και αυτό είναι σίγουρα τροφή για σκέψη – είναι το να μην επαναλαμβάνει σφάλματα παλαιότερων εκδοχών της. «Παραδείγματος χάριν, ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα αγαθό, το οποίο βρίσκεται νόμιμα στην κατοχή κάποιου επαγγελματία και το οποίο είναι επιτακτική ανάγκη να περιέλθει στην κατοχή της πολιτείας. Παλαιότερα καθεστώτα θα υποχρέωναν τον επαγγελματία, που τότε ονομαζόταν πολίτης, να το παραδώσει υπέρ του γενικού καλού, είτε με τη βία είτε δίνοντάς του κάποια αποζημίωση. Στη δεύτερη περίπτωση, η πολιτεία αναγνώριζε τουλάχιστον ότι περιέπιπτε σε αδίκημα – την πρώτη δεν καταδέχομαι καν να τη σχολιάσω – υφαρπάζοντας από τον πολίτη το αγαθό που ο νόμος έθεσε στην κατοχή του και για τούτο αισθανόταν την υποχρέωση να τον αποζημιώσει. Μόνο που έτσι διπλασίαζε την αρχική της ατιμία, γιατί όταν τον πληρώνει, σαν να είναι κλεπταποδόχος, για να του στερήσει κάτι που η ίδια θα έπρεπε να προστατεύει, εγείρεται το εύλογο ερώτημα αν το αγαθό ήταν ορθώς μέχρι τότε στην κατοχή του πολίτη».

Wednesday, August 6, 2014

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ (ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΥ) ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ*

Ένας σοβαρός αντίλογος στην, κατά κανόνα ρηχή δημόσια συζήτηση που γίνεται για την χρεοκοπία της Αργεντινής. Εκφράζεται από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργο Σταθάκη που, εάν ελέγχεται για κάτι, είναι ότι δεν ανέπτυξε αυτές τις απόψεις την εποχή ποιυ ο πρόεδρός του, Αλέξης Τσίπρας ευθαρσώς, και δίχως αστεράκια, δήλωνε στη Βουλή προς τον Γιάννη Στουρνάρα «μακάρι, Υπουργέ, να ήμασταν Αργεντινή». Ούτε από αυτό το κείμενο, λοιπόν, του κ. Σταθάκη, δικαιολογείται από μεριάς Τσίπρα εκείνη η ευχή!..

Άς είναι. Εκείνο πού λείπε σ’ αυτόν τον τόπο είναι ο ορθός λόγος. Η αντιπαράθεση επί πραγματικών γεγονότων και στοιχείων. Και, κυρίως, η αντιπαράθεση να γίνεται από ανθρώπους που:

Α. Έχουν κριτική και αναλυτική σκέψη.
Β. Μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους ότι κάποια γεγονότα είναι πραγματικά και κάποια στοιχεία ακριβή.

Διότι, δυστυχώς, στην εποχή των ανεξέλεγκτων δημοσιολογούντων μέσω Ίντερνετ, η «βάση δεδομένων» τους είναι τρύπια, και η διανοητική τους ψυχραιμία και ικανότητα ελεγχόμενη.




Λυπάμαι που θα ασχοληθώ με την Αργεντινή. Λυπάμαι που ο κ. Σκρέκας δεν παρακολουθούσε τις διαλέξεις μου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης που αφορούσαν στην κρίση στην Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα την κρίση της Αργεντινής το 2001. Όμως, αναγκάζομαι να επαναλάβω μερικά στοιχειώδη ιστορικά δεδομένα που θα ήθελα να ξέρουν οι «αργεντινολόγοι» της Ν.Δ., οι οποίοι εμφανίζουν μια πρωτόγνωρη άγνοια δεδομένων.

Πρώτον, η Αργεντινή ήταν σε πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από το 1995 έως το 2001. Στην Αργεντινή το πρόγραμμα του ΔΝΤ έλεγε το εξής και αυτό εφαρμοζόταν: Πλήρης ιδιωτικοποίηση των πάντων. Το έκαναν. Οι αντίστοιχες εταιρείες της Δ.Ε.Η., του ΟΤΕ, του νερού και τα ταχυδρομεία, νοσοκομεία κ.λπ.

Δεύτερον, πλήρης απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων. Καταργήθηκαν συλλογικές συμβάσεις, μειώθηκαν οι μισθοί , κ.λπ..

Τρίτον, έγινε πλήρης απελευθέρωση των αγορών. Σας Θυμίζουν τίποτε όλα αυτά; Φυσικά έγινε και η δολαριοποίηση, σταθερή ισοτιμία του πέσος με το δολάριο, όπως έκαναν και πολλές άλλες χώρες στην δεκαετία του 90, όταν όλες οι χώρες πίστευαν ότι αν εφαρμόσουν την περίφημη συμφωνία και την συναίνεση της Ουάσιγκτον, ο μονόδρομος ήταν ότι όλες οι χώρες θα ευδαιμονούσαν.

Tuesday, August 5, 2014

ΑΧ, ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ!...



ΔΕΝ ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα η ιστορία αυτή με τον κιτσάτο οίκο ανοχής, φέρων την ονομασία «Ναός της Αφροδίτης», στην σχετικά άγνωστη για πολλούς, απόμερη ημιορεινή κοινότητα της Επαρχίας Λεμεσού, Παλώδια, στη Κύπρο.

ΑΠΟ το ελάχιστο ρεπορτάζ που έκανα, έμαθα ότι εκεί κοντά υπάρχει το Μέλαθρον Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, με Στέγη Ηλικιωμένων, Ιατρικό Κέντρο, Μονάδα Αποκατάστασης και ένα εκκλησάκι, των Αγίων Αναργύρων, η εκκλησία του χωριού, Αγιος Νικόλαος, ένα πεδίο βολής, νομίζω, ένα καταπληκτικό σουβλατζίδικο, …, αυτά! Τι άλλο να ζητήσει μια μικρή κοινότητα; Άραγε…

ΟΧΙ, πάντως, αυτό που εγκατέστησαν οι Βάρβαροι. Και, για να μην παρεξηγηθώ, τους αποκαλώ έτσι όχι γιατί πήγαν και έστησαν εκεί ένα μπορντέλο, αλλά γιατί με αυτό που έστησαν εκεί έδειξαν με πόση ευκολία μπορεί να κάνει κανείς μια ολόκληρη περιοχή, αν όχι και μια ολόκληρη χώρα, να φανεί ως τέτοιο!

ΘΑ πω ακόμα, ότι ο «οίκος ανοχής» (που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί λέγεται έτσι…), ουδόλως με ενοχλεί, ίσα-ίσα θεωρώ ότι στο μέτρο και στον χώρο που του αναλογεί, προσφέρει και υπηρεσίες στους μη έχοντες που το κορμί τους κλείναι. Η αισθητική βαρβαροτητα, όμως, αυτού του εκτρώματος στην Παλώδια, καθώς και η «μαφιόζικη επιβολή» του στο περιβάλλον και στους κατοίκους της περιοχής, από εκείνους που το εμπορεύονται, με κάνουν πραγματικά έξαλλο.

ΠΙΟ παλιά, όταν όλα και όλοι είχαμε «τη θέση μας» στην κοινωνία, τα σπιτάκια με τα κόκκινα φωτάκια ήταν σεμνά, καταχωνιασμένα σε στενάκια περιοχών που ονομάζονταν κακόφημες, αλλά στην πραγματικότητα, ώσπου νάρθουν τα ναρκωτικά και οι «νταβατζήδες ΑΕ», ήταν γνήσια, ατόφια και με την αισθητική που τους έπρεπε.

ΧΑΜΗΛΑ φώτα. Παλιά έπιπλα. Πλαστικά λουλούδια. Παντόφλες που δεν τολμούσε να τις φορέσει κανείς, αλλά ήταν εκεί, πλάι στο κρεβάτι τακτοποιημένες, νερό στη λεκάνη, πρόσωπα σκυμμένα που ψιθύριζαν, ανάσες βαριές, ζεστές, αγωνιώδεις, «καλή, ρε φίλε;», και ένα τρανζίστορ που παιάνιζε από τραγούδια μέχρι και ειδήσεις και σκέτς.

ΘΕΛΩ να πω: Τα σπίτια με τα «κόκκινα φανάρια», ήταν σε μέρη της πόλης που δεν ήταν πέρασμα για όλους. Δεν είχαν δίπλα τους σουπερμάρκετ, φούρνους και φαρμακεία, ούτε και παιδικές χαρές – για όνομα του Θεού. Ήταν σε περιοχές της νύχτας, όχι της άγριας, απλά της νύχτας που, αν είναι να αμαρτήσει, το θέλει το σκοτάδι της.

ΤΩΡΑ – εδώ και χρόνια δηλαδή – η σωματεμπορία πήγε σύννεφο στη Κύπρο. Και το σύννεφο απλώθηκε παντού, φτάνοντας ως και στις παρυφές των σπιτιών μας, κάποτε και μέσα σε αυτά. Τα παιδιά μας έμαθαν την ύπαρξή τους από το δημοτικό. Και εμείς – άστα φίλε μου παλιέ – τα εντάξαμε στην καθημερινή μας διαδρομή, σπίτι, γραφείο, γυμναστήριο, καφενείο, άντε και μια αρπαχτή σαν όλες τις άλλες που επίσης υιοθετήσαμε.

ΑΝ για κάτι έχω να επαινέσω την προηγούμενη κυβέρνηση, είναι το κλείσιμο των ναών του ηλεκτρονικού τζόγου, που μαζί με αυτόν προωθούσαν και το εμπόριο σαρκός. Κέρδιζες στις φρουτομηχανές ή στο καζίνο, ήθελες και «κάτι ωραίον» να το γιορτάσεις.  Έχανες, πάλι, τα μαλιοκέφαλά σου, να δεις στη στεναχώρια πως ταιριάζει η σεξουαλική εκτόνωση!


ΗΤΑΝ και αυτοί, οι οίκοι του κίτς, απλωμένοι σε ολόκληρη τη πόλη μας. Μεσοτοιχία με το Rent a Car και με την εκκλησία του Προφήτη Ηλία, μεγάλη η χάρη Του. Και κάπως έτσι, καταφέραμε στη Κύπρο να σκοτεινιάσουν και οι ημέρες μας! Η γλυκιά ενοχή να γίνει χυδαία επίδειξη. Και η «καμαρούλα μια σταλιά» να γίνει «Ναός της Αφροδίτης», γαμώ τη κοινωνία μου, γαμώ!...

(*) Δημοσιεύτηκε στη στήλη μου "Πρόσωπα & Προσωπεία" στον "Φιλελευθερο" Κύπρου.

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ...



Η εικόνα αυτή (του ντράμερ Garro Heedae, 28, από το Vinegar Hill στο Brooklyn, τραβηγμένη από τον Miho Aikawa για το εξαιρετικό site www.slate.com), θα ήταν γνώριμη σε όλους μας, δεν θα ξένιζε κανέναν. Επίσης, δεν θα έλεγε κανείς ότι είναι ένα ενσταντανέ που αποτυπώνει μια στιγμή που θα μπορούσε να συμβεί κάποτε στην καθημερινή ζωή του καθένα. Όχι. Αυτό που βλέπουμε εδώ, δεν είναι «κάποια στιγμή, κάποτε», αλλά μια συνηθισμένη σκηνή σχεδόν κάθε μέρα. Το Slate έκανε ένα καταπληκτικό φωτορεπορτάζ, slate.me/1nUxRCC, την ώρα που «συνηθισμένοι Νεοϋορκέζοι» έπαιρναν το βραδινό τους. Σε ελάχιστες περιπτώσεις «ο πρωταγωνιστής» είναι το φαγητό, όπως συνέβαινε άλλοτε, ακόμα και εάν κάθονται δυο και τρεις στο ίδιο τραπέζι. Κυρίαρχο είναι το laptop, το smartphone και δευτερευόντως η ανοικτή τηλεόραση.