NEWS ALL THE TIME

Loading...

Friday, February 12, 2016

ΠΑΕΙ ΚΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ...


Μόλις πληροφορήθηκα, μέσω ενός άψυχου Δελτίου Τύπου από το Μαξίμου, ότι πέθανε ο Γιάννης Καλαϊτζής, ένας από τους πιο προικισμένους και "αυθεντικούς", από πολλές απόψεις, γελοιογράφους. Δουλέψαμε πολλά χρόνια μαζί στην "Ελευθεροτυπία". Μιλούσε τόσο λίγο - υπήρχαν συνάδελφοί μου που έλεγαν "δεν ακούσαμε ποτέ τη φωνή του" - αλλά "έλεγε" τόσα πολλά. Μέσα από τα σκίτσα και τις γελοιγραφίες του, αλλά για μένα και μέσα από το ίδιο του το φιζίκ. Τις κινήσεις του. Αργές, πολύ αργές. Τις εκφράσεις του, ελάχιστη απόσταση από το "σχεδόν τίποτα". Μα τόσο εύγλωττες συνάμα. Πολλές φορές, παρατηρώντας και ακούγοντάς τον, νόμιζα πως βρισκόμουν μπροστά σε γελοιγραφία του με τον ίδιο πρωταγωνιστή της.

Ο Γιάννης πέθανε σήμερα, 12 Φεβρουαρίου σε ηλικία 69 ετών, μετά από μακρά μάχη κατά του καρκίνου.



Δημοσίευσε το τελευταίο του σκίτσο στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 5 Φεβρουαρίου. Αυτό που δημοσιεύω εδώ, είναι από τις 29 Ιανουαρίου:



Από το site του, gianniskalaitzis.gr, αντιγραφω το Βιογραφικό του όπως τογραψε ο ίδιος:

"Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δύο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το ‘δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές.
Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου’ριξαν και έναν χρόνο επι πλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή.
Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. «Πανσπουδαστική», «Δρόμοι της Ειρήνης», «Αυγή».
Ακουλουθεί μια χούντα που επι 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιόντας να κατανοήσω το προηγούμενο. «Αντί», «Ελευθεροτυπία», «Σχολιαστής», «Ντέφι», «Βαβέλ», «ΔΗΩ» και «Τσιγγάνικη ορχήστρα», «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης», «Τυφών», «Γιαταλεφτά Νοέμβρη», «2000 στα 4».
Γαλέρα στους πέρα κάμπους
Γιάννης Καλαϊτζής".

Αποχαιρετώντας τον, δεν θέλω να γράψω το συνηθισμένο "φτωχύναμε", διότι δεν είναι αλήθεια! Διότι ο ίδιος αφήνει πίσω του μεγάλο πλούτο (και ευτυχώς που υπάρχει και το site του να το επισκεπτόμαστε), αλλά και μιά παρέα, της δικής του γενιάς οι περισσότεροι, με τους καλύτερους ίσως γελοιογράφους-σκιτσογράφους που έβγαλε αυτός ο τόπος - πολύ πιο μπροστά, όλοι τους, από όλους εμάς τους υπόλοιπους που απλώς γεμίζαμε τον εναπομείναντα χώρο των εφημερίδων! 

Την τελευταία φορά που τον είδα μου'πε "καλά σε βλέπω", και ήθελα πολύ να του πω κι εγω το ίδιο. Μολονότι τοξερε, με ρώτησε αν έχω κόψει το τσιγάρο, που εκείνος δυστυχώς δεν μπόρεσε. "Δώδεκα χρόνια τώρα, Γιάννη μου", του απάντησα. "Μπράβο!", μου λέει, σαν να μέ "έβαζε" κιόλας σε γελοιογραφία. "Εσύ, τουλάχιστον, θα πεθάνεις υγιής!"

ΥΓ.: Πολιτικά, είχαμε απόσταση. Ιδίως τα τελευταία χρόνια. Αλλά εκείνο που με κρατούσε κοντά του, κι όποτε βρισκόμασταν για καφέ ήταν σαν να μην πέρασε ποτέ ούτε μια μέρα, ήταν ότι αυτός δεν έχασε ούτε σταγόνα από την ευαισθησία του...

Tuesday, February 9, 2016

Η Κύπρος που αγαπώ*



ΑΥΤΗ που ακόμα έχει ανοικτή τις πόρτες της. Η Κύπρος του «κοπιάστε», το «τι να σου φέρω;» και του «έλα να φάμε».

ΤΟ «καλό» στο τέλος ή στην αρχή μιας πρότασης. «Καλό, άσ’ το σε μένα, θα το τακτοποιήσω». «Να έρτεις, καλό».

ΟΙ λέξεις της που ακόμα αντέχουν. Η όρνιθα. Το άλας. Το δείλης. Η λυχναφής ώρα. Η πρόταξη του «αγαπώ» πριν από το «σε». Τα υποκοριστικά εις «ούδι».

ΤΗΝ εποχή που βάζει τα πράσινά της. Από Νοέμβρη, ας πούμε, ως τον Απρίλη-Μάη που θα την ξεράνει ο λίβας.

ΟΙ σιωπηλοί άνθρωποι της προχωρημένης ηλικίας. Ο στοχασμός τους, που πόσο θάθελα να μου επέτρεπαν σε αυτόν μιαν ελαχίστη, έστω, πρόσβαση.

Ο,ΤΙ σου φέρνει η θάλασσά της, εκτός από επιδρομείς και απόβλητα.

ΤΟ αρκατένο παξιμάδι. Το αιγινό χαλούμι. Ο δυόσμος (ή καλύτερα, «θκυόσμης»!). Η τσακκιστή ελιά με γενναιόδωρη συνοδεία σκόρδου. Το ροδόσταγμα. Το πλιγούρι. Ο κόλιαντρος (φρέσκος και αποξηραμένος).

ΕΚΕΙΝΟ το χαμόγελο της καρτερικότητας. Που ξέρεις ότι μπορεί να έχει και πόνο μέσα του, που κρύβει ίσως και μια μελαγχολία, αλλά υπερτερεί. Και διδάσκει.

ΤΟ κοντομάνικο πουκάμισο, με τσέπη και ένα στυλό (μια πέννα) πιασμένη εκεί. Έτοιμη, θαρρείς, να σημειώσει. Να καταγράψει. Ίσως και να διηγηθεί.

ΟΙ ιστορίες που διηγούνται οι άνθρωποι που ξέρεις ότι τις έχουν ζήσει πραγματικά.

ΑΛΛΑ και εκείνες, πάλι, που καλλιεργούνται μέσα στον ενθουσιασμό μιας φαντασίας ή στην υπέροχη δίνη μιας μέθης.

Η Κύπρος των σχολείων που συμπληρώνουν τη γειτονιά. Όπως η εκκλησία. Το περίπτερο. Το σουβλατζίδικο. Ο καφενές. Το δημαρχείο.

Ο «πιστοποιών υπάλληλος». Ο θεσμικός παράγοντας που ξέρεις ότι είναι εκεί, χωρίς να χρειάζεται ο ίδιος να σου φωνάζει «να’μαι». Η ενδυμασία των δικηγόρων στα δικαστήρια.

Η κίτρινη πέτρα. Τα χαρουπόνδεντρα. Οι σιηνιές. Οι πικροδάφνες.

ΟΙ αντιναχτές πατάτες. Η Κουμανταρία. Οι σπιτικές ραβιόλες. Η σούπα αυγολέμονη. Η φλαούνα.

ΟΙ παρέες που συζητούν φωναχτά. Το «ρεεε!», που κυριαρχεί σε αυτές τις συζητήσεις, όχι ως … αγένεια, αλλά μόνο ως ενθουσιασμός.

ΟΙ κουβέντες που μένουν ανολοκλήρωτες. Διότι κάποιος άλλος παίρνει «αυθαίρετα» την σκυτάλη, και συνεχίζει εκείνος. Ετσι που να μένει στο τέλος κάτι σαν «ατέλειωτη συμφωνία» για υπέροχα θορυβώδη όργανα.

Η Κύπρος που χρειάστηκε να περάσουν χρόνια ως επισκέπτης και προσωρινός κάτοικός της για να καταλάβω ότι δεν μπορεί (και γιατί, τάχα, να πρέπει;) να είναι χαμηλόφωνη.

Η λαλιά που εύκολα ακούγεται και σαν τραγούδι. Η κραυγή – κάποτε ενθουσιασμός, κάποτε μοιρολόϊ.

Η αθώα και ακίνδυνη ψευτομαγκιά του Κυπραίου – στ’ αλήθεια την λατρεύω! Μου θυμίζει πολύ τον Χατζηχρήστο που όλο έλεγε «θα σε δείρω ρε», και όλο τραβιόταν προς τα πίσω.

Το σχήμα της! Ο χάρτης του νησιού. Για μένα, το ωραιότερο «ανάγλυφο» χώρας σε όλο τον κόσμο. Άλλοι το λένε φύλλο. Άλλοι λυχνάρι. Κι άλλοι σκαρί αγκυροβολημένο στην άκρα μιας θάλασσας, ποτέ αδιάφορης!

Η εξωστρεφής Κύπρος. Που δεν κλείνεται μέσα στους φόβους και τις ανασφάλειές της. Τόπα και στην αρχή: εκείνη που έχει μάθει να κοιμάται με τις πόρτες ανοιχτές. Κι ας τοχει πληρώσει ακριβά.


(*) Σκόρπιες σκέψεις, ατάκτως ειρημένες, που ασφαλώς δεν εξαντλούνται εδώ, σήμερα. Όταν τις ξαναμαζέψω, τα λέμε.

Monday, February 8, 2016

ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ Ο ΜΑΡΚΟΣ



Ετούτη τη μέρα, 8η Φεβρουαρίου του 1972, ο μέγας Μάρκος Βαμβακάρης, (είναι μελό, είναι χιλιοειπωμένο, αλλά θα το πω διότι έτσι το νοιώθω), έφυγε από τη ζωή αυτή και πήγε στη Γειτονιά των Αγγέλων.

Ο θάνατός του επήλθε από συνέπειες της νεφρικής ανεπάρκειας που δημιουργήθηκε εξαιτίας του σακχαρώδη διαβήτη που είχε.

Πέθανε στην Νίκαια στα 66 του χρόνια, μέσα σε βαθιά φτώχεια. Όπως μετέδωσε ο Χρίστος Βασιλόπουλος στην εξαιρετική του εκπομπή Η Μηχανή του Χρόνου, η ζωή του Μάρκου στην πρωτεύουσα ήταν πολύ δύσκολη.

Ο κόσμος υπέφερε από τη φτώχεια. Το ίδιο και ο Βαμβακάρης, που δεν είχε δουλειά και όλοι τον είχαν ξεχάσει. Για να συντηρήσει την οικογένειά του, υπήρχε μια λύση. Η «σφουγγάρα».

«Σφουγγάρα» έλεγαν οι μουσικοί, το πιατάκι που έβγαζαν στις ταβέρνες, για να ρίξουν κέρματα οι θαμώνες. Στην περίπτωση του Βαμβακάρη, το πιατάκι το κρατούσε ο πεντάχρονος τότε γιος του. Ο ίδιος ο μεγάλος ρεμπέτης, δεν άντεχε αυτόν τον εξευτελισμό. Δεν είχε όμως άλλη λύση. Ήθελε, αλλά δεν μπορούσε, να αποφύγει τη «ζητιανιά».... 

Κηδεύτηκε μέσα σε βουβό πένθος ανάμεσα σε συγγενείς, φίλους, και ρεμπέτες συναδέλφους του, σε έναν προσωρινό τάφο. 

Όπως δήλωσε σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή ο γιος του Δομένικος, για την κηδεία του πατέρα του η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει σε δάνειο προκειμένου να καλύψει τα έξοδά της.

«Οταν πέθανε, κάναμε έρανο για να μαζέψουμε χρήματα για την ταφή. Τέτοια ήταν η δυστυχία μας εκείνα τα χρόνια. Και έτσι ακόμα και σήμερα είναι χωρίς τάφο. Χωρίς να υπάρχει ένα μνήμα να του ανάβουμε το καντήλι. Να τον μνημονεύουμε», δήλωσε σε εφημερίδα το 2013 η χήρα του Βαγγελιώ, που πέθανε στις 29.9.2014 σε ηλικία 96 ετών και ετάφη στο Τρίτο Νεκροταφείο.

Μέχρι το τέλος τοχε καημό ότι δεν αξιώθηκε να κάνει στον αγαπημένο της έναν τάφο.

«Πολλοί έταξαν σε μένα και τα παιδιά μου ότι θα του φτιάξουν ένα μνήμα να μπορούμε όλοι να προσκυνάμε και να τον μνημονεύουμε. Όσο το είδατε εσείς, το είδαμε και εμείς. Όλοι έλεγαν, αλλά κανείς δεν το έφτιαξε. Πολιτικοί και καλλιτέχνες. Δεν πειράζει, να είναι καλά. Τώρα έχουν τα οστά του σε ένα μικρό κουτάκι, σε οστεοφυλάκιο και πηγαίνουμε και τα προσκυνάμε».

Ο ίδιος, δεν νομίζω ότι θα τον πείραζε αυτό.

«Δεν εγεννήθηκα κακός ούτε ποτές μου να φχαριστηθώ άμα λυπηθεί ο άλλος. Δεν εγεννήθηκα κακός, ούτε για να ζήσω τη ζωή μου όπως την έζησα. Και γι αυτό παίρνω το θάρρος να εκθέσω τα αμαρτήματά μου στον κόσμο. Σε ένα κόσμο πού εγώ πρώτος τού τραγούδησα τις χαρές και τις λύπες του, τα πλούτη και την φτώχεια του και την ορφάνια του.
Αυτός ο κόσμος θέλω να γίνει ο εξομολόγος μου και πιστεύω ότι όλοι για τούς οποίους έχω γράψει και γράφω μα και θα γράψω εκατοντάδες τραγούδια, θα με συγχωρέσουν, μια και αυτός είναι ο σκοπός τής περιγραφής και εξιστορήσεως τής ζωής μου, δηλαδή η συγνώμη και η συγχώρεση», είπε σε κάποια συνέντευξη-εξομολόγησή του.

Ακούμε, κλείνοντας, το Θάρθω να σε Ξυπνήσω, τραγούδι του 1937, στην αυθεντική του πρώτη εκτέλεση.



Μάρκος Βαμβακάρης, Έλληνας ρεμπέτης, 1905 Σύρος- 1972 Νίκαια

ΤΣΙΠΡΑΣ: ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΤΕ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΜΕΤΡΑ!



«Σας εξήγησα ότι η ιδρυτική πράξη ενός νέου συνασπισμού εξουσίας μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, θα είναι η καταγγελία της δανειακής σύμβασης και η ακύρωση του Μνημονίου. Μη μου λέτε εμένα λοιπόν. Μη μου μιλάτε για μέτρα. Αν ήταν να εφαρμόσουμε εμείς τα μέτρα καλύτερα να τα εφαρμόσει ο Βενιζέλος. Ο Βενιζέλος ξέρει καλύτερα να εφαρμόζει μέτρα από μας. Εμείς δεν είμαστε ικανοί να εφαρμόζουμε μέτρα. Και ψάχνει (ο Βενιζέλος) να βρει ισοδύναμα μέτρα. Είναι σαν να ψάχνουμε να βρούμε ισοδύναμους πόνους. Να μην κόψουμε το μεγάλο δάχτυλο, να κόψουμε το μικρό». 

Ο Αλέξης Τσίπρας τον Απρίλιο του 2012. Τότε που είχε την πολυτέλεια να λέει ό,τι ναναι, να υπόσχεται τα πάντα και οι εξωγήινοι να τα χάφτουν. Η φράση του που ίσως τα συμπυκνώνει όλα είναι ή : «Εμείς δεν είμαστε ικανοί να εφαρμόσουμε μέτρα». Μάλιστα!

ΠΩΣ Η ΑΠΟΔΕΚΑΤΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΥΠΡΟΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΝΑΥΤΙΛΙΑ



«Η ναυτιλία είναι ένας κλάδος που δημιούργησε ενέργεια εκ του μηδενός. Υπήρχε ένα υποτυπώδες πλαίσιο, έτσι το 1972 εγγράφεται στην Κύπρο η Hanseatic. Εγκαθίσταται στην Κύπρο και έτσι έρχονται οι Γερμανοί για να ζήσουν και να εργαστούν εδώ.  Οι τράπεζες ήταν πρωτόγονες, η εγγραφή εταιρειών υποτυπώδης, οι δικηγόροι και οι λογιστές δεν είχαν εμπειρία. Το 1974 ο ιδιωτικός τομέας εισηγήθηκε και ετοίμασε ένα από τα καλύτερα νομικά και φορολογικά πλαίσια για την εγγραφή και διαχείριση πλοίων ανά το παγκόσμιο. Ενδιαφέρον έχει ένα απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Χρύση Δημητριάδη (έγκριτος δικηγόρος) ο οποίος έγραψε πως όταν είχε πάει σε ένα ναυτιλιακό συνέδριο στη Νίκαια το 1976 για να αναπτύξει τα πλεονεκτήματα της Κύπρου, «αντιμετώπισα ειρωνικά μειδιάματα και τα σχόλια διαφόρων που έλεγαν 'μα η Κύπρος ακόμη πριν δυο χρόνια κατελήφθη η μισή. Πώς είναι δυνατό να πάει ένας να κάμει μια εταιρεία και να μεταφέρει την έδρα του στην Κύπρο με φυσική παρουσία, χωρίς να φοβάται τις πιθανές συνέπειες μιας περαιτέρω χειροτέρευσης της κατάστασης στη νήσο;». Σήμερα η Κύπρος είναι ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα υπεράκτιων εταιρειών και ναυτιλιακών δραστηριοτήτων στον κόσμο».

Απόσπασμα από συνέντευξη στην κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης» του Αλέξανδρου Σίνκα, ενός νέου ανθρώπου από την Κύπρο, δικηγόρος στο επάγγελμα, και με πολιτική δραστηριότητα ως γραμματέας, σήμερα, Διεθνών Σχέσεων στο κόμμα του Δημοκρατικού Συναγερμού. Εκτιμώ ιδιαίτερα την θετική του σκέψη, όπως και τις γνώσεις του που γνωρίζω ότι τροφοδοτούνται από διαρκές διάβασμα.

Πρόσφατα, διατυπώνει σταθερά την άποψη ότι η Κύπρος πρέπει επιτέλους να ξεφύγει από το ότι είναι «ένα ασφαλές και ωραίο μέρος για να αφυπηρετήσεις» και να μετεξελιχθεί και σε έναν «όμορφο τόπο για να ζεις».

Η πρώτη επιλογή, λέει, παραπέμπει σε ένα μοντέλο ανάπτυξης πεπερασμένο. Έως τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, Βρετανοί υπήκοοι με τα  χρήματα της συνταξιοδότησής τους αγόραζαν στην Κύπρο ένα σπίτι κι έρχονταν εδώ για να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους σε ένα κλίμα εύκρατο και μεσογειακό. Η δεύτερη επιλογή, συμπληρώνει, παραπέμπει στο μέλλον και είναι ο δρόμος της επανένωσης, της ανάπτυξης, της αξιοποίησης του εθνικού πλούτου κατά τρόπο βιώσιμο και παραγωγικό.

Ηλεκτρονική διεύθυνση για την συνέντευξη:

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=311739&-V=articles

Sunday, January 31, 2016

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ (One year on...)



Τα πολιτικά συνθήματα στην Ελλάδα, ιδίως αυτά που εγκαινιάζονται σε προεκλογικές εκστρατείες από κομματικά και επικοινωνιακά αστροπελέκια, έχουν παράδοση στο να διαψεύδονται παταγωδώς, και μάλιστα τόσο γρήγορα που προλαβαίνουν οι σεναριογράφοι και θιασάρχες να ανεβάζουν ξεκαρδιστικές επιθεωρήσεις που «σπάνε» ταμεία.

Πάλι καλά που ο Έλληνας ανέκαθεν διασκέδαζε με τις ανοησίες του.



Η ανωμαλία του τελευταίου παραδείγματος – εννοώ της κυβέρνησης που πήρε (κατ’ άλλους άρπαξε) τα ηνία της εξουσίας τον περασμένο Ιανουάριο – ξεκίνησε την επόμενη κιόλας ημέρα των εκλογών όταν ο Πάνος Καμμένος έσπευσε στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και σε χρόνο ρεκόρ εξήλθε ανακοινώντας πομπωδώς «έχουμε κυβέρνηση», λες κι ήταν καρδινάλιος επί των τιμών σε εκλογή Πάπα.



Εκείνη ακριβώς, τη στιγμή πέθανε το σύνθημα που μέχρι πριν λίγες ώρες είχε οδηγήσει τον Τσίπρα και το κόμμα του σε θρίαμβο. Μέσα στην γενική ευφορία που επικρατούσε στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχαν και μερικοί που άκουγαν με κατήφεια την ανακοίνωση για την αίσια έκβαση του συνοικεσίου του κόμματός τους με τους ακροδεξιούς εθνικιστές του Καμμένου.

Όμως, ο ενθουσιασμός για την νέα τάξη πραγμάτων κυριαρχούσε, καθώς μεγάλη ήταν η ελπίδα των πολλών ότι πράγματι, όπως υποσχέθηκε ο Τσίπρας ακόμα και τη βραδιά του εκλογικού του θριάμβου, «από αύριο τελειώνουμε με τα μνημόνια, η τρόϊκα αποτελεί παρελθόν, και ο λαός ξανακερδίζει την χαμένη του αξιοπρέπεια».



Η κυβέρνηση διέθετε άνετη πλειοψηφία 162 εδρών (149 του ΣΥΡΙΖΑ, 13 των ΑΝΕΛ) για να περάσει τις πολιτικές που είχε υποσχεθεί. Και πολλοί είχαν πιστέψει ότι αυτή η όντως νέα και άφθαρτη ως τότε φουρνιά πολιτικών, μπορούσε να αναμετρηθεί στα ίσα με τους δανειστές της Ελλάδας για να πετύχει «άλλη συμφωνία» που δεν θα λεγόταν «Μνημόνιο» και δεν θα περιείχε «μνημονιακά μέτρα».

Ο επικοινωνιακός μηχανισμός που μπήκε σε λειτουργία αμέσως στο Μαξίμου, φρόντισε από τη πρώτη στιγμή να αναδείξει την παρτιζάνικη πλευρά της νέας κυβέρνησης, και να την παρουσιάσει με το «καλημέρα» ως αντίπαλο όλων των προηγούμενων, εντός και εκτός Ελλάδος, και να δαιμονοποιήσει όσους τάσσονταν υπέρ της συνέχισης της λιτότητας, υπέρ της μνημονιακής πορείας της χώρας, έως ότου έρθει η κατάλληλη στιγμή να εξέλθει από την επιτήρηση και να βγει στις αγορές.

Στην ορκωμοσία της πρώτης κυβέρνησής του, ο Τσίπρας έδωσε αμέσως το στίγμα του παρτιζανικού φαίνεσθαι! Οι δικοί του Υπουργοί (του ΣΥΡΙΖΑ) πήραν πολιτικό όρκο και δεν φόρεσαν γραβάτα. Οι του Καμμένου ήταν κουστουμαρισμένοι και ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο.


Όλα αυτά, υπό το υπερήφανο βλέμμα ενός καραδεξιού Προέδρου, του Προκόπη Παυλόπουλου, που υπήρξε υπουργός όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας, ακόμα και της τελευταίας «της μνημονιακής» όπως απαξιωτικά την έλεγε ο Τσίπρας.

Προηγουμένως, ο Πρωθυπουργός είχε επισκεφθεί τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο για να του εξηγήσει, λέει, γιατί θα είναι ο πρώτος που θα ορκιστεί με πολιτικό όρκο. Κυρίως όμως, για να κρατήσει σε καλό επίπεδο τη σχέση του με την Εκκλησία, αν και Αριστερός!

Λένε πως η ελληνική πολιτική είναι σκακιέρα στην οποία το παιχνίδι παίζεται από αδίστακτους παίκτες. Shrewd, στα αγγλικά. Ο Τσίπρας, από την αρχή έδειξε τέτοιες αρετές. Και η επιλογή Παυλόπουλου είναι σαφώς σ’ αυτά τα πλαίσια.

Αμέσως μετά την ορκωμοσία, ο Τσίπρας πήρε τους αριστερούς υπουργούς του και πήγε και κατέθεσε στεφάνι στο σημείο όπου Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Ο πρώτος ξένος αξιωματούχος που επισκέφθηκε την Ελλάδα, λίγες μέρες μετα την ορκομωσία της νέας κυβέρνησης, ήταν ο Πρόεδρος του Eurogroup Γερουν Ντάϊσλεμπλουμ, για να ιδεί και να ακούσει από κοντά τι προτίθεται να κάνει ο Τσίπρας με την συνέχιση του προγράμματος στήριξης της Ελλάδος, που μπήκε on-hold λόγω της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες.

Η συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό στο Μαξίμου ήταν εθιμοτυπική. «Θα τα πείτε με τον νέο μου Υπουργό Οικονομικών» φέρεται να είπε ο Τσίπρας στον Ολλανδό αξιωματούχο.

Και τότε, μαζί με αυτόν, πήραμε όλοι μια πρώτη γεύση από το φαινόμενο Βαρουφάκη!

Στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, ανακοίνωσε στον εμβρόντητο Ολλανδό ότι «η τρόϊκα τελείωσε», και έτσι άνοιξε η αυλαία μιας από τις πιο θλιβερές παραστάσεις θεάτρου παραλόγου που παρακολούθησε ο κόσμος ποτέ!

Η «πρώτη φορά Αριστερά» εκτοξεύτηκε!



Στη Βουλή, τα σκήπτρα της κρατούσε η φλογερή Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ο Υπουργός Ενέργειας Παναγιώτης Λαφαζάνης έκανε υποκλίσεις στους διευθυντές της Gazprom που θα μας έφερναν αέριο μέσω του Turkish Stream που θα μετονομάζαμε σε Hellenic Pipes (σε ελεύθερη μετάφραση «ελληνικές πίπες»!). Ο Υπουργός Εργασίας Δημήτρης Στρατούλης ανακοίνωνε μαζί με τον Βαρουφάκη την επαναπρόσληψη των καθαριστριών που είχε απολύσει ο Στουρνάρας. Και ο λοχαγός του Τσίπρα, Νίκος Παππάς, άνοιγε ξανά την ΕΡΤ.

Όλοι αυτοί, πλην Παππά, είναι πλέον το αριστερό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ, που αποκόπηκε όταν ο πρώην σύντροφός τους, έχοντας καταγάγει περήφανη νίκη στο δημοψήφισμα, πήρε το συντριπτικό «όχι» του λαού και το μετέφερε ως φρέσκο «ναι» στους εταίρους, επιστρέφοντας νύχτα Ιουλίου από τας Βρυξέλλας με μια συμφωνία που έφερε στην χώρα 3ο Μνημόνιο, άλλα 89 δις χρέη από νέο δάνειο, και μέτρα που πονάνε πρωτίστως τους ψηφοφόρους της αριστερής όχθης και εκείνους που δεν έχουν.


Για να μείνει στην εξουσία, ο Τσίπρας χρειάστηκε να ξανακάνει εκλογές. Με διαλυμένη Νέα Δημοκρατία, τις πήρε εύκολα και έγινε κάτι σαν ο Ερντογάν της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Απόλυτος άρχων, αν και πάλι με Καμμένο, και με την αριστερή του πτέρυγα κομμένη και εκτός κυβέρνησης.

Στόχος του, είναι να ενδώσει όσο τον παίρνει ώστε να λάβει τα χρήματα της ΕΕ και να ξαναβάλει, λέει, την χώρα σε τροχιά ανάπτυξης. Τότε, όπως διαβεβαιώνει τους συντρόφους που έχουν μείνει στο πλευρό του και τον πιστεύουν ακόμα, θα μπορέσει να εφαρμόσει «πρώτη φορά αριστερή πολιτική».

Αν θα τα καταφέρει, παραμένει ερώτημα. Επί του παρόντος, πράγματι φαίνεται master of the game. Οι υποχωρήσεις και κωλουτούμπες του, ασφαλώς και τον ενοχλούν. Έχει το ταλέντο όμως, ή και την πονηριά, να τις ξεπερνά με έναν άρτιο προπαγανδιστικό μηχανισμό, και με μιαν επικοινωνιακή γλώσσα που θεωρεί δεδομένο ότι απευθύνεται σε λαό με διαρκές αλτσχάϊμερ.

Έχει, επίσης, και την ανοχή (η και σιωπηλή υποστήριξη ακόμα) από τους δανειστές. Που αν μη τι άλλο, είναι ήσυχοι ότι με τον «Αlexis» στο τιμόνι, μεγάλες διαδηλώσεις δεν θα γίνονται, και ο κόσμος ευκολότερα θα καταπίνει ένα ακόμα πικρό ποτήρι.


Μπορεί όλα αυτά να είναι έτσι, και πράγματι ο Τσίπρας να εξελιχθεί σε «ηγέτη». Ακόμα και αν συμβεί αυτό όμως, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα είναι ηγέτης της Αριστεράς. Που είχε την ευκαιρία να κυβερνήσει, και την έχασε την πρώτη μέρα μετά την πρώτη της εκλογική νίκη…

Monday, January 18, 2016

ΡΙΖΕΣ

Saatchi Art Artist Carly Landry; Painting, “Deep Roots”

Επιστρέφω προσωρινώς, εδώ απ’ όπου θα φεύγω πάντα.
Κράτησε πολύ η τελευταία μου στάση εδώ, βοηθώντας με να καταλάβω ότι δεν μπορώ να ριζώσω σε μέρος όπου ρίζες δεν έχω.
Αναφορές, ναι.
Πιστοποίηση, βεβαίως.
Συναισθηματικά, δεν χωρεί αμφιβολία.
Αλλά «μονιμότητα» δεν είχα ποτέ, και ποτέ δεν θέλω νάχω.
Οι αποδράσεις μου πιστοποιούνται απόλυτα από τα ένσημα που μου λείπουν. Αυτά που  βεβαιώνουν ότι σύνταξη δεν θα πάρω ποτέ.
Η σύνταξη, για μένα, είναι ένα είδος τυπικής αναγνώρισης. Ό,τι κάποιος δούλεψε πολύ, τροφοδότησε το σύστημα πολύ, και εισπράττει ένα  «ευχαριστώ» λίγο!

Εγώ όμως, που δεν δύναμαι να την αποσπάσω από το κράτος με αλχημείες ή με  «συμπτωματικές τροποποιήσεις», και που δεν θέλω να του εκμαιεύσω και ένα «ευχαριστώ» που έτσι κι αλλιώς δεν είναι ικανό ούτε να την καταλάβει, κάνω τις επιλογές μου ανάλογα…

Saturday, January 9, 2016

ΞΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ 58!



Πενήντα οκτώ χρονών γίνεται σήμερα κάποιος που ξέρω. Τον κοιτάζω στο καθρέφτη και είναι σαν να μην τον ξέρω.

Βάζω ένα κόκκινο Βουργουνδίας, και πίνω στην υγειά του. 

Στο πικάπ, το Duettino Sull'aria από την όπερα Οι Γάμοι του Φίγκαρο, του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, με την χορωδία και ορχήστρα της Deutschen Oper Berlin, και τον μεγάλο Carl Bohm στο πόντιουμ.

Η σκηνή που βλέπουμε, είναι από την ταινία The Shawshank Redemption. Και ακούμε κάποια στιγμή τον Morgan Freeman να λέει:


"Μέχρι και σήμερα, δεν έχω ιδέα τι τραγουδούσαν εκείνες οι δύο Ιταλίδες. Η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να ξέρω. Μερικά πράγματα είναι καλύτερα να μένουν έτσι, μη ειπωμένα".





Στο αεροδρόμιο σήμερα, έφευγαν οι φοιτητές και έμεναν πίσω οι γονείς τους. Όλοι λέγαμε, μέσα μας ή και φωναχτά, το ίδιο πράγμα: "Τουλάχιστον αυτοί, φεύγουν από την Ελλάδα". Και πολλοί από εμάς, εκφράσαμε και την πικρή ευχή, "μακάρι να μείνουν έξω".

Στενοχώρια έχω που το λέω και εγώ. Όχι τύψεις όμως. Καμία.

Αυτό το "αξίωμα" ότι τάχα μου πρέπει να μείνουμε όλοι και να βοηθήσουμε τη χώρα, δεν το πιστεύω πια, δεν με πείθει, και το απορρίπτω. Δεν υπάρχει πιο αποκαρδιωτική εικόνα από το να βλέπεις το παιδί, τα παιδιά σου, εκεί που είναι έτοιμα να πετάξουν, να είναι καθηλωμένα με κομμένα φτερά. Κι έτσι ακριβώς είναι τα περισσότερα παιδιά σήμερα εδώ. Η Ελλάδα τους έκοψε τα φτερά, και η επίκληση της ομορφιάς, της ιστορίας της, και της "ταυτότητάς" της δεν είναι αρκετή για να τα καθηλώσει εδώ.

Χώρια που, για μένα, η πατρίδα δεν είναι πρωτίστως μία γεωγραφική έννοια!

Τα φέραμ' από δω, τα φέρμ' απο κεί.
Πυξ Λαξ - Αφοι Κατσιμίχα.



Φεύγοντας από το αεροδρόμιο, αγόρασα ένα παράξενο δώρο για τον εορτάζοντα απέναντι!

Ένα βιβλίο της Μαρί Κόντο, μιας Γιαπωνέζας που είναι ειδική, λέει, "στην εξάλειψη της ακαταστασάις και την τακτοποίηση". Έχει τίτλο "Σπίτι σε τάξη. Ζωή σε τάξη", και υπότιτλο "Η μαγεία του να τακτοποιείς".

Είναι μια "ιστορία" που, όσο με απωθεί, άλλο τόσο με μαγεύει!
Πως γίνεται αυτό, μη ρωτάς.

Κατά διαστήματα, και μάλιστα τακτά, με πιάνει η μανία του σιγυρίσματος. Της εκκαθάρισης. Να πετάξω τα άχρηστα/αχρείαστα. Να χαρίσω όσα δεν μπορώ και δεν θέλω να πετάξω. Να βάλω μια τάξη στον χώρο μου, και κατ' επέκταση στη ζωή μου.

"Η μαγεία του να τακτοποιείς" διαρκεί όμως όσες μέρες ή ώρες το κάνω!
Μετά, αθροίζονται πάλι τα "πράγματα".

Αποκόμματα εφημερίδων με κάτι ενδιαφέδρον να ξαναδιαβάσω και να γράψω.

Ηλεκτρονικά μηνύματα που δεν ανοίγω αμέσως γιατί βαριέμαι, και τ' αφήνω για μετά.

Βιβλία καινούργια που αγοράζω, και στοιβάζω.

Μολίβια, στυλό. Σπρέϊ σκόνης για τα πλήκτρα του κομπιούτερ. 

Καθαριστικά για την οθόνη. Άλλα για το κινητό.

CD's. Αρωματικά μαντηλάκια. Η δέκατη οδοντόβουρτσα. 

Σαπουνάκια που αγοράζω ή κλέβω από ξενοδοχεία. Δείγματα καλλυντικών που φυλάω από ταξίδια.

Πετσέτες κουζίνας, που έχουν φθαρεί και που συνεχίζω να τις χρησιμοποιώ. Κουτάκια από διάφορες συσκευές, που δεν τα πετάω διότι - σκέφτομαι - αν καμιά φορά μετακομίσω (να πάω πού;) να μην τα ρίξω χύμα σε βαλίτσες ή μεγάλα κιβώτια. Καλώδια άγνωστης πια χρησιμότητας.

Γράμματα. Τηλεγραφήματα! (Μόνο ο Καραμανλής μου στέλνει πια, κάθε χρόνο στη γιορτή μου). Business Cards, ακόμα και από ανθρώπους που δεν θυμάμαι πια - αλλά δεν τα πετάω, μήπως και κάνει "κλικ" η μνήμη μου, και τα χρειαστώ.

Η τακτοποίηση είναι ένας διάλογος με τον εαυτό σας, λέει η Κόντο, που προσπαθεί να με πείσει ότι "υπάρχει σημαντική ομοιότητα ανάμεσα στον διαλογισμό κάτω από έναν καταρράκτη και στην τακτοποίηση".

Έχω όλη την καλή διάθεση να την πιστέψω, και να μυηθώ στην "θρησκεία" της. Θα προσπαθήσω. Και εάν πετύχω καλά πράγματα, θα το μάθετε. Αν όχι, θα το καταλάβετε...

Εδώ, τώρα, η αγαπημένη μου σκηνή από τν Φίγκαρο. Τέταρτη πράξη, Contessa Perdono.



Καλημέρα. Καλή Χρονιά σε όλους και όλες. Ευχαριστω για τις ευχές. Ευχαριστώ και για την "ακρόαση"


Friday, January 8, 2016

ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ!...



«ΔΕΚΑ σοροί προσφύγων σε δέκα ημέρες στους Φούρνους», περνάει μπροστά σου στα social media σαν ριπή ανέμου η είδηση, και δεν προλαβαίνεις κάν να ζυγίσεις τα αισθήματά σου – όσα έχεις.

ΑΡΧΙΣΑ να φοβάμαι το Αιγαίο! Μη βουτήξω μια μέρα στα νερά που τόσο αγάπησα, και βρεθώ ανάμεσα σε πτώματα ανθρώπων. Που κάποτε, κάπου στη ζωή τους, θα άκουσαν κάτι για την Ελλάδα αλλά δεν πρόκαμαν να το γνωρίσουν από κοντά.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ, που αγαπάμε να μισούμε, διαβάζω ότι θα προσλάβει άμεσα 8.500 δασκάλους και καθηγητές για να  κάνουν μαθήματα σε σχολεία όπου ήδη φοιτούν παιδιά προσφύγων που έχουν φτάσει στη χώρα και έχουν λάβει άδεια διαμονής, αυτά, και εργασίας οι γονείς τους.

ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ σε μέσα ενημέρωσης, και δεν ξέρω πια πώς να διαχειριστώ μιαν είδηση. Ιδίως σε εκείνα τα ΜΜΕ που βασίζονται στην αμεσότητα. Και πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί τάχα να έχει τόσο μεγάλη σημασία να μεταδώσω πρώτος, και άλλος να μάθει πρώτος, ότι σήμερα πνίγηκαν τρεις άνθρωποι στ’ ανοιχτά των Φoύρνων; Τη στιγμή, μάλιστα, που από πολλά μέσα ενημέρωσης λείπει πια το «ψάξιμο» της είδησης. Το «γιατί;».

Η ΚΥΠΡΟΣ είναι μικρός τόπος. Αυτό είναι καλό και κακό. Κάποτε, η «μικρότητά» της ήταν και όλη της η ομορφιά. Μεγάλο πράγμα η συναίσθηση του μεγέθους σου. Να ξέρεις που πατάς, και πόσο σε παίρνει. Να μη μεγαλοπιάνεσαι, έλεγε η γιαγιά.

ΔΕΝ περνά μέρα που να μη «συναντήσω» στις εφημερίδες «μικρά κεφαλάκια» ανθρώπων του πολιτικού μας ρόστερ, και από κάτω μια φράση τους, συνοδευόμενη από ένα σχόλιο. Το κάνω κι εγώ πολλές φορές εδώ…

ΜΟΝΟ που προσπαθώ να αποφεύγω την επανάληψη των ίδιων προσώπων, αν και μερικά από αυτά, όσον αφορά την Ελλάδα τουλάχιστον, όπως ο Τσίπρας κι ο Καμένος, και μερικούς μήνες πριν ο Βαρουφάκης κι ο Λαφαζάνης, δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω.

ΣΕ μια εφημερίδα της Κύπρου προχθές, είδα για παράδειγμα τα «κεφαλάκια» του Άντρου Κυπριανού, του Γιώργου Περδίκη και του Γιαννάκη Ομήρου. Για χιλιοστή φορά, ίσως.

ΔΕΝ φταίνε τα «κεφαλάκια», συμπέρανα. Ούτε και όσα καλά ή κακά λένε – συνήθως τα κακά προτάσσουμε.

ΦΤΑΙΜΕ εμείς (πρώτος-πρώτος εγώ) που κάνουμε τόσο κακή χρήση ενός τόσο πολύτιμου αγαθού, όπως είναι το χαρτί, για το οποίο μάλιστα ο κοσμάκης δίνει χρήματα…

ΤΟ ένα tweet γράφει «Πανζουρλισμός στην Ερμού και στα άλλα καταστήματα της Αθήνας στις γιορτές». Και τα’ άλλο, «49% πιο κάτω ο χριστουγεννιάτικος τζίρος από το 2009». Μπορεί και τα δύο να λένε την αλήθεια. Αλλά δεν την εξηγούν.








ΔΙΑΒΑΣΑ ότι σε γκάλοπ στην Αμερική ρώτησαν ρεπουμπλικάνους αν είναι υπέρ του βομβαρδισμού της Agrabah. 30% είπε ναι. Η Agrabah είναι φανταστική πόλη απ τον Αλαντίν. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ανάλογο θα ήταν το ποσοστό της ίδιας απάντησης εάν ρωτούσαν και ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος.








ΑΠΟ την Guardian της 27ης Δεκεμβρίου: «Τι μπορεί να ‘λέει’ για σένα το χαρτί τουαλέτας;». Και το σχετικό άρθρο εξηγεί, μέσω της Dr. Gilda Carle (που παρουσιάζεται ως «ειδική σε θέματα σχέσεων των αστέρων»!), τι σημαίνει όταν βάζεις τον ρολό του «κ..χαρτου με το κομμάτι που κρέμεται να είναι κοντά στον τοίχο, και τι όταν  είναι μακρύτερα από αυτόν. Η επιστήμη της ανοησίας! Ή, διαφορετικά: Δεν μας χέ…; Ή, σε ελεύθερη μετάφραση: What a load of crap!


Wednesday, January 6, 2016

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ...

ΕΔΩ, στα καθ’ ημάς, επιστροφή στα συνηθισμένα. Τα καθημερινά μας. Δεν ξέρω αν το ίδιο συμβαίνει κι αλλού, αλλά εδώ στην Μητέρα Πατρίδα το πρώτο που κάνουν οι νεοέλληνες όποτε επιστρέφουν από ολιγοήμερες διακοπές είναι επιδρομή στα σουπερμαρκετ, λες και έπεσε σύνθημα ότι επίκειται πόλεμος. Η εικόνα αυτή, σίγουρα δεν παραπέμπει σε χώρα με οικονομική κρίση. Σε άλλου είδους κρίση, ναι.