NEWS ALL THE TIME

Loading...

Saturday, December 13, 2014

Να ποιούς φοιτητές αξίζει να στηρίξουμε!




Συνήθως μαυρίζει η ψυχή μου όταν, ανοίγοντας το laptop κάθε πρωί για να δω σε μερικά επιλεγμένα ενημερωτικά sites τι γίνεται στον κόσμο. (Σκεφθείτε, ότι αυτό το μαύρο με πλακώνει, έχοντας αποκλείσει από το πακέτο των επιλογών μου όλα τα εύκολα, λαικίστικα και εντελώς αναξιόπιστα sites.).
Σήμερα, λοιπόν, το twitter της Καθημερινής με παρέπεμψε σε μια είδηση, δημοσιευμένη στην χθεσινή, 12/12, έντυπη έκδοσή της, με τίτλο «Συγγνώμη φοιτητών από το ΕΚΠΑ για το “μεγάλο λάθος”».
Τη διάβασα με μεγάλη περιέργεια, πολύ καχύποπτος στην αρχή. Δεν πίστευα ότι θα ήταν αυτό που ήλπιζα. Ήταν ακόμα καλύτερο.
Το κείμενο είναι του Απόστολου Λακασά, και το παραθέτω ως έχει – το σχόλιό μου στο τέλος:

                                               *********************

«Συνάδελφοι συγγνώμη!» Μία εντυπωσιακή απόφαση για τα ήθη των φοιτητικών συλλόγων στα ελληνικά πανεπιστήμια πήρε ο σύλλογος προπτυχιακών φοιτητών του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Παν. Αθηνών (ΕΚΠΑ). Χθες, με ψήφισμά του ζήτησε «συγγνώμη από το ΕΚΠΑ, τα πανεπιστημιακά νοσοκομεία και κάθε οργανισμό που στεγάζεται σε χώρο του ΕΚΠΑ» για την κατάληψη του Κέντρου Λειτουργίας και Διαχείρισης Δικτύου, η οποία προκάλεσε τη διακοπή συνταγογράφησης στα νοσοκομεία και του email των πανεπιστημιακών. Το ψήφισμα εντυπωσιάζει και καταδεικνύει ότι αρχίζουν να γίνονται αισθητές οι ρωγμές στην αήθη αλλά παγιωμένη από δεκαετίες πρακτική των αυθαίρετων καταλήψεων.

Ειδικότερα, «πριν από περίπου μία εβδομάδα συνέβη ένα μεγάλο λάθος. Μια πράξη που έπληξε όχι μόνο εμάς και τους συμφοιτητές μας σε όλο το ΕΚΠΑ, αλλά νοσοκομεία, γιατρούς και συμπολίτες μας εκτός αυτού. Αυτή η πράξη δεν προήλθε από κάποια ακραία οργάνωση οποιουδήποτε χώρου. Δυστυχώς προήλθε από εμάς, πράγμα που μας προκαλεί ειλικρινή ντροπή», λέει το ψήφισμα αναφερόμενο στην υπερψήφιση της πρότασης των νεολαιών ΣΥΡΙΖΑ και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς για κατάληψη στο κέντρο.

«Το Πανεπιστήμιο περνάει μια κρίσιμη περίοδο και βάλλεται από παντού. Οι περικοπές συγγραμμάτων, η υποχρηματοδότηση, οι απολύσεις προσωπικού και οι μετεγγραφές που βρίσκονται μετέωρες είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα όσων συμβαίνουν. Κατανοούμε ότι η παραπάνω απόφαση είναι υπερβολική και λανθασμένη, αλλά παραθέτουμε ταυτόχρονα το πλαίσιο μέσα στο οποίο πάρθηκε. Όχι προσπαθώντας να τη δικαιολογήσουμε αλλά να την αιτιολογήσουμε. Σαν σύλλογος καταδικάζουμε την απόφαση, καταλαβαίνουμε την ευθύνη που μας βαραίνει μιας και (είτε με την ψήφο είτε με την απουσία μας) συναινέσαμε σε αυτήν.
Με την επιστολή θέλουμε να εκφράσουμε τη λύπη και τη συγγνώμη μας προς όσους ταλαιπωρήθηκαν λόγω των πράξεών μας. Πιστεύουμε στη Δημοκρατία. Πιστεύουμε στο Πανεπιστήμιό μας. Πιστεύουμε στη χώρα μας. Όπως πιστεύουμε και ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς την αναγνώριση των λαθών μας και τη διόρθωσή τους από εμάς τους ίδιους, ένας τρόπος σκέψης που καλούμε να εφαρμόσουν επίσης οι υπεύθυνοι για το Πανεπιστήμιο, τη δημόσια Παιδεία, τη δημόσια Υγεία, τη χώρα. Σαν κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας νιώθουμε υποχρέωσή μας να δώσουμε το μήνυμα ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει μόνο με λογική, καλή θέληση και συνεχή προσπάθεια. Και αυτό το εφαρμόζουμε πρώτα απ’ όλα εμείς. Δεσμευόμαστε να προβούμε σε σειρά ενεργειών που θα κάνει τη Γενική Συνέλευση του τμήματος πιο αποδοτική. Έτσι, θα ενισχύσουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες της σχολής ώστε να ανέβει το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών, ευελπιστώντας σε καλύτερες αποφάσεις πρώτα για τους εαυτούς μας, μετά για το πανεπιστήμιό μας και κατ’ επέκταση για την κοινωνία».


Το σχόλιό μου:
Αυτή η «συγγνώμη» των φοιτητών του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει και διαβάσει τον τελευταίο καιρό (ιδίως τις τελευταίες μέρες) στον γκρίζο, σκοτεινό και ασφυκτικό πολιτικό και κοινωνικό μας περίγυρο.
Απομακρύνει από το μυαλό και τη ψυχή μου την οργή και θλίψη για το «πρωταρχικό γεγονός», εκείνο των καταλήψεων, και μου ανάβει μια σπίθα αισιοδοξίας.
Κάποιοι ακραίοι στη συμπεριφορά και στενοί στη σκέψη, θα θυμόσουν με την «συγγνώμη» των συμφοιτητών τους. Και πάλι, όπως πάντα, θα προκαλέσουν αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «αντιπαράθεση» - μία λέξη που έχει κολλήσει μες τα σωθικά μας, κι έχει γίνει μέρος της ζωής μας.
Το «συγγνώμη, έκανα λάθος», δεν το ακούμε συχνά. Λογίζεται ως ήττα από εκείνους που πορεύονται στη ζωή τους μόνο με την ψυχολογία και την «λογική» του χούλιγκαν. Είναι, όμως, μεγαλειώδης πράξη. Διότι, όχι απλώς αναγνωρίζει το λάθος, αλλά θέτει και τις βάσεις να μην επαναληφθεί.
Ταυτόχρονα, το κείμενο των παιδιών, διατυπώνει και το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί κάποιος να παρεκτραπεί, χωρίς ωστόσο να το κάνει αυτό για να δικαιολογήσει την ενέργειά τους.
Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι, όπως επισημαίνουν, «οι περικοπές συγγραμμάτων, η υποχρηματοδότηση, οι απολύσεις προσωπικού και οι μετεγγραφές που βρίσκονται μετέωρες είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα όσων συμβαίνουν».
Και, εάν κάποιοι έχουν τους λόγους τους για να παραμένουν τα πανεπιστήμιά μας στα τωρινά τους χάλια, οι φοιτητές του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΕΚΠΑ, δείχνουν ότι ειλικρινά θέλουν αυτό να αλλάξει. Δεν βλέπω πως, και εύκολο μου είναι, όπως κάνουμε συχνά οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, να πω ότι κάποιοι αρμόδιοι θα πρέπει να πάρουν στα σοβαρά αυτό το θέμα, να αφοσιωθούν σε αυτό, και να πάρουν αποφάσεις που θα αλλάξουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο σήμερα «ασκείται» στην Ελλάδα αυτό που λέμε «εκπαίδευση».

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να επαινέσω αυτά τα παιδιά, και να κοινοποιήσω το κείμενο ώστε να μπορέσουμε ίσως, να γίνουμε πιο πολλοί και, ο καθένας με τη φωνή του, να συμβάλει στην αλλαγή που τόσο θέλουμε, και που ελάχιστο φώς υπάρχει στον ορίζοντα ότι θα έρθει.

Τα χαίρια μας εδώ...



Ο Μαικήνας επέστρεψε!
Ο φίλος μου, κατά κόσμος Γιώργος Λιγνός, έπειτα από μακρά περίοδο ηθελημένης αποχής (που για τον ίδιο δεν ήταν καθόλου χαμένη, αλλά για μας τους φίλους και αναγνώστες του, too much και too αισθητή), επανέρχεται στα blogs του capital.gr, με κείμενα που έχουν πάντα κάτι να πουν και που, διαβάζοντάς τα, καταλαβαίνεις αμέσως και εύκολα ότι γράφονται από έναν άνθρωπο που δεν έρχεται απ' το πουθενά, έχει γνώσεις αδιάκοπα επεξεργασμένες (δηλαδή, δεν έμαθε κάτι χθες και το κουβαλάει μαζί του ως "δόγμα" εις τους αιώνες των αιώνων, είναι ορθολογιστής και ρομαντικός - εάν κάποιος μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι - και, last but not least, μία συγγραφική μαεστρία που και την απολαμβάνω, και την ζηλεύω.
Στον θαυμαστό, όσο και "περίεργο" κόσμο του Ίντερνετ, ό Γιώργος είναι από τα πιο πολύτιμά μου πετράδια. Τα κείμενά του τάχω όλα φυλαγμένα, ηλεκτρονικά και τυπογραφικά. Τα τελευταία, τάχω σ' ένα πλαστικό ντοσιέ, διπλα μου στο γραφείο, με μιά στίβα από reference material, δια παν ενδεχόμενο, ανά πάσα στιγμή. 
To filoftero, που μαζεύει "ό,τι συλλέγεται από σκόρπια φύλλα σκέψης", αναδημοσιεύει, με την άδειά του, το πρώτο κείμενό του της "νέας περιόδου".
Welcome back George!

                                                 ****************

Θά ΄ταν 1995 όταν γνώρισα τον Γιώργο Κοτρωνάκη, θετό γυιό της Αγγέλας Παπάζογλου. Κυκλοφορούσε με ένα δικής του έκδοσης αντίτυπο του βιβλιου που εκείνος είχε γράψει, καθ' υπαγόρευση της Αγγέλας, της γυναίκας του γνωστού ρεμπέτη Παπάζογλου. Με μια σπάνια γενναιοδωρία και καλόσυνη μας χάρισε το αντίτυπο που είχε στα χέρια του, γραφοντας και μια ζεστή αφιέρωση.
Αυτή η φράση , τα χαΐρια μας εδώ , καρφώθηκε στο μυαλό μου. Διαβάζοντας το εξαιρετικής αφηγηματικής τεχνικής βιβλίο, προσπαθούσα να καταλάβω το νόημα του τίτλου. Αυτή η τούρκικη λέξη κουβαλούσε μαζί της μια στοχαστική ματιά, μια απαντοχή  για τα βάσανα που εφτανε ίσως και τα όρια μια ιδιότυπης συγχώρεσης. 
Κάποια στιγμή άκουσα μια ηλικιωμένη γυναικα να μου λέει "Α κυρ Γιώργο, τι τα θες, δεν έχει χαΐρι αυτός ο τόπος."
Κι αν εγώ είπα να ξαναπιάσω τούτο εδώ το blog , είναι επειδή τούτες τις μέρες που έχουμε μπεί σε φυγόκεντρη τροχιά, ολοένα και πιο πολύ αναζητώ τη μελαγχολική και στοχαστική ματιά  των παλιών, που με τα χρόνια πάνω στη πλάτη τους,  είχαν μάθει να μην πιστεύουν, ούτε σε αγορές, ούτε σε ευαγγελισμούς και εξαγγελίες κάποιου καλύτερου κόσμου, ούτε σε φίλους ούτε σε εχθρούς. Κι αν δεν έχει χαΐρι τούτος ο τόπος, εμείς τον αγαπάμε  και ολοένα προσπαθούμε να δούμε προκοπή. 
Ένας διαρκής χορός είναι η ζωή, μόνο που τα βήματα βγαίνουν κατά πως πάει η μουσική, κι αν έχεις ταλέντο χορεύεις πιο ρυθμικά και πιο όμορφα, αλλιώς  σέρνεσαι και παρακαλάς να τελειώσει τούτο το μαρτύριο.
Κάπου εδώ μπαίνει και η καρδιά.
Στο τέλος αυτό  που μένει  είναι ο καλός ο λόγος και το νοιάξιμο για τον πλαϊνό σου, για τον φίλο,  γι αυτόν βρε αδερφέ που τον εφερε η ζωή μπροστά  στην πόρτα σου, με τα προβλήματά το και  τις ελπίδες του. Και τούτο που ζητάει απο εμάς είναι να τον ακούσουμε με ειλικρινές ενδιάφερον κι έπειτα αν εχουμε κάτι να του πούμε έχει καλώς, αλλιώς χωρίς πολλά λόγια να τον φιλέψουμε κάτι και να του δείξουμε πως τον υπολογίζουμε. 
Γιαυτά τα χαΐρια είπα να ξαναπιάσω το γράψιμο. 
Χωρίς θυμό, χωρίς υπερβολές,  με έχει κουράσει η  διαρκής δραματοποίηση, άλλωστε η ζωή δεν τελειώνει ποτές, κι αυτό είναι όμορφο. Ετσι δεν είναι; 
Κι αν έχω την τύχη να με διαβάσουν κάποιοι και να νοιώσουν καλύτερα, τότε θα νοιώσω πως ξορκίσαμε το κακό για λίγο.  Κι αντε πάλι απ την αρχή.
Καλά Χριστούγεννα νάχουμε 

Δημοσιευτηκε στο http://maecenas.capitalblogs.gr/listArticles.asp?blid=404 στις 12 Δεκεμβρίου 2014


Wednesday, December 10, 2014

ΟΙ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΙ



ΣΤΟΝ δαιδαλώδη κόσμο της ελληνικής πολιτικής, ακόμα και η επιλογή ως υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας ενός «καθαρού προσώπου», όπως οι περισσότεροι εκτιμούν πως είναι αυτό του κ. Σταύρου Δήμα, συνοδεύεται πάντα με υπονοούμενα, υποσημειώσεις, υπαινιγμούς, υποθέσεις, και όποια άλλη λέξη αρχίζοντας από «υπ» μπορεί κάποιος να σκεφτεί.

ΤΟ πάθος, όμως, (και μαζί με αυτό «τα πάθη»), που παλαιόθεν χαρακτήριζε τον Έλληνα και στην πολιτική, καθορίζοντας μάλιστα τον κώδικα συμπεριφοράς του σε όλο το φάσμα της, ενεργοποιείται και πάλι σε μία διαδικασία, το τελικό ζητούμενο της οποίας, δεν είναι να αποκτήσει ο τόπος καινούργια κυβέρνηση, αλλά καινούργιο Πρόεδρο.

ΤΟ αστείο της υπόθεσης μάλιστα, είναι ότι αναστατώνεται και ανακατεύεται όλο το πολιτικό σκηνικό του τόπου, τρελαίνονται οι αγορές, αφηνιάζουν τα χρηματιστήρια, και επιβάλλεται ένα κλίμα κινηματογραφικού θρίλερ, για την εκλογή ενός προσώπου, το αξίωμα του οποίου, στην ωραία χώρα «Ελλάς», είναι απελπιστικά διακοσμητικό.

ΔΕΝ θέλω να προσβάλω το πρόσωπο του προταθέντος κ. Δήμα, που στ’ αλήθεια τον εκτιμώ και τον σέβομαι (μακάρι μάλιστα νάχαμε κι’ άλλους πολλούς σαν κι’ αυτόν, αντί πού’ χουμε απείρως περισσότερους σαν τον Καμμένο, τον Στρατούλη, τον Γιακουμάτο και άλλες μορφές που μού’ ρχονται πρόχειρα στο νου), αλλά αυτή η καταξίωση προσώπων αξίων μόνο όταν είναι να τοποθετηθούν ως πολύτιμα και εύθραυστα κειμήλια, κάτι σαν μπιμπελό από πορσελάνες,  πάνω στο επιβλητικό τζάκι ενός θεσμικού «οικήματος», με γεμίζει θλίψη και οργή συνάμα.

Η ΨΗΦΙΣΗ ή μη του προσώπου αυτού δεν εξαρτάται, δυστυχώς, από το ποιος είναι και τι μπορεί να προσφέρει. Το κριτήριο είναι μόνο «κομματικού συμφέροντος». Οι ΣΥΡΙΖαίοι, ΚΚΕέδες, ΑΝΕΛέοι και άλλοι, θα καταψηφίσουν τον κ. Δήμα διότι θέλουν να πέσει η κυβέρνηση. Και οι πλείστοι ΝΔκράτες, ΠΑΣΟΚοι, και «λοιπές δυνάμεις», θα τον υπερψηφίσουν, όχι για αυτό πού είναι ο άνθρωπος, αλλά μόνο για αυτό που μπορεί να τους προσφέρει η εκλογή του.

Ο ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΣ θεσμός, όπως είναι διαμορφωμένος στην Ελλάδα από τότε που τον έγδυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου από πιο ουσιαστικές αρμοδιότητές του, δεν εξυπηρετεί τίποτα. Απολύτως. Ακόμα και αξιόλογα πρόσωπα, δεν μπορούν να προσφέρουν το παραμικρό, εκτός ίσως από μία αναμνηστική φωτογραφία υποδεχόμενοι ξένους ή ντόπιους ηγέτες, ή παριστάμενοι σε παρελάσεις εθνικών επετείων.

ΓΡΑΦΟΥΜΕ κάποτε-κάποτε, εμείς οι αφελείς δημοσιογράφοι, ότι αποτελούν, οι Πρόεδροί μας, «θεματοφύλακες της πατρίδας και των θεσμών της». Κολοκύθια με τη ρίγανη, και συγγνώμη για την παρεκτροπή. Αν είχαν αυτήν την αρμοδιότητα, θα την ενεργοποιούσαν αρκετές φορές ως τώρα, που πράγματι είχε ανάγκη ο τόπος από προστασία των θεσμών του, και από ενίσχυση της εθνικής του υπόστασης.

ΘΑΘΕΛΑ μια φορά έστω, να άκουγα από το Προεδρικό να απελευθερώνεται στεντόρεια, βροντώδης, και αποφασιστική, μια φωνή  που να ξυπνούσε τους Έλληνες, και να τους έλεγε «που πάτε, ωρέ;», «τι ειν’ αυτά που κάνετε;», «ξυπνάτε», «συνέλθετε», «ενωθείτε», «αγωνισθείτε», «σκεφτείτε», «προκόψτε», «ηρεμήστε», «δημιουργήστε». Όλα αυτά, το Σύνταγμα, τα απαγορεύει να ειπωθούν από Πρόεδρο.

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ, χρόνια τώρα στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι, να λαμβάνω από το Προεδρικό, σχεδόν κάθε μέρα, Δελτία Τύπου, με λόγια γραμμένα από άλλο χέρι, αποδιδόμενα όμως στον σεβαστό μας Πρόεδρο, πότε για την Γενοκτονία των Αρμενίων, πότε για την Εισβολή των Τούρκων στη Κύπρο, πότε για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Διαβήτη, πότε για «τις ένδοξες ένοπλες δυνάμεις μας», πότε για την Τρίτη Ηλικία, και πότε για τον Τρίτο Κόσμο. Μία παράγραφος για το καθένα.

ΑΝ είναι, όμως, να έχουμε έναν τέτοιο διακοσμητικό Πρόεδρο, όπως έχουμε δηλαδή (χωρίς ο ίδιος να ευθύνεται για αυτό, παρά μόνο στο ότι αποδέχεται τον ρόλο), ας μην «διαπλέκουμε» τότε το αξίωμά του, ούτε κατ’ ελάχιστον, με τις άλλες λειτουργίες του πολιτεύματός μας, με κύρια και βασική, την εκλογή της εκάστοτε κυβέρνησης.


ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, είμαι υπέρ Προέδρου με πιο ενισχυμένες, πιο ουσιαστικές αρμοδιότητες. Ο ευνουχισμένος Πρόεδρος, εκείνος που άθελά του γίνεται βορρά παιχνιδιών του κάθε κομπογιαννίτη πολιτικού που θέλει μέσω αυτού να εξασφαλίσει το δικό του οφίτσιο και μέλλον, μου προκαλεί ανείπωτη μελαγχολία. Ιδίως εάν είναι άξιος και ικανός, όπως ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Κάρολος Παπούλιας, και ο μη εκλεγείς ακόμα Σταύρος Δήμας.

Άρθρο μου στη στήλη μου Πρόσωπα & Προσωπεία στον "Φιλελέυθερο" της Κύπρουσήμερα, 10.12.2014 .

Sunday, December 7, 2014

Ο ΓΥΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ



ΠΟΛΚΑΝ ΣΑΡΚΑΡ, 95. Ένας απλός άνθρωπος από το Μπανγκλαντές, του οποίου όμως ο τρόπος ζωής τον κάνει έναν από τους εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και πολύ περισσότερους, αφανείς και ξεχωριστούς ετούτου του κόσμου. Και πόσο, αλήθεια, τυχεροί είμαστε τα μικρά-μεγάλα κατορθώματά τους φτάσουν, όχι με δική τους αυτοπροβολή, ποτέ, να γίνουν γνωστά σε μας. Πόσο υπέροχα είναι αυτά τα δάκρυα που, στο άκουσμα μιας απλής ιστορίας ανθρώπινης μεγαλοσύνης, ξεγελούν τη προσπάθειά μας να μη ξεφύγουν, και κάνουν ακριβώς αυτό!

ΜΕΓΑΛΗ η εισαγωγή μου και ζητώ συγγνώμη. Αλλά ο ενθουσιασμός μου να σας συστήσω μ’ αυτόν τον σπουδαίο «παππού» είναι τόση, ώστε όπως κάθε ενθουσιασμός να καθίσταται έως και πολύ υπερβολικός – δεν πειράζει. Ο κ. Πόλκαν, λοιπόν, όπως άκουσα στην εξαίρετη ραδιοφωνική εκπομπή Outlook του BBC (από αυτές που αντιστέκονται ακόμα στα φτηνά ραδιόφωνα με τις ασυνάρτητες play list και την δίχως όρια φλυαρία), διανύει κάθε μέρα απόσταση περίπου 8 μιλίων (σχεδόν 13 χιλιόμετρα δηλαδή), κουβαλώντας ένα βαρύ σακίδιο στον ώμο. Μέσα σε αυτό, υπάρχουν βιβλία. Πολλά βιβλία…

ΕΙΝΑΙ μέρος της βιβλιοθήκης του, που την έκτισε με τα χρόνια, και σήμερα αριθμεί περίπου 5.000 βιβλία. Στα σχεδόν 20 χωριά που επισκέπτεται κάθε εβδομάδα, μοιράζει τα βιβλία του σε συνανθρώπους του που, όπως και αυτός, η φτώχεια δεν τους άφησε να πάνε σχολείο, και είτε με βοήθεια, είτε όχι, μαθαίνουν τώρα να διαβάζουν. «Φτωχός», λέει, «δεν είναι όποιος δεν έχει να φάει, αλλά όποιος δεν έχει βιβλίο να διαβάσει».

ΜΕΓΑΛΩΣΕ κι αυτός σε οικογένεια με αναλφάβητους γονείς. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Πόλκαν ήταν μόλις 5 μηνών. Τον υιοθέτησε ο παππούς του, πατέρας της μάνας του. Εκεί γνωρίστηκε με ανθρώπους γραμματιζούμενους. Του άρεσε πολύ να ακούει τοις συζητήσεις τους. Ένας δάσκαλος του είχε μεγάλη αδυναμία. Και επειδή ζούσε σε ‘ένα διπλανό χωριό, του είπε πως εάν πάει να μείνει και εκείνος εκεί, αφού εκεί ζούσε και ένας θείος του, θα αναλάμβανε δωρεάν την μόρφωσή του. Η μητέρα του συμφώνησε, και ο Πόλκαν μετανάστευσε.

Μ’ ΑΥΤΟΝ τον δάσκαλο μαθήτευσε 4 χρόνια, αφού μετατέθηκε αλλού. Ταυτόχρονα όμως, η φτώχεια της οικογένειάς του δεν του επέτρεψε να συνεχίσει μαθήματα. Έπρεπε να βοηθήσει σε δουλειές. Όμως, ο σπόρος της μάθησης είχε εμφυτευτεί μέσα του. Όποιο τυπωμένο γραπτό κείμενο και εάν έβρισκε, ακόμα και σε χαρτί πεταμένο στον δρόμο, το μάζευε και το διάβαζε. «Ενώ όλοι γύρω μυ ήταν φτωχοί, εγώ ένοιωθα πλούσιος διότι ήξερα γράμματα», είπε.

ΤΟ ένα βιβλίο έφερνε το άλλο. Κάποτε έπεσε στα χέρια του ένα θεατρικό έργο. Δεν θυμάται ποιο. Μόνο ότι ήταν κωμωδία. Κι η τύχη τάφερε να έρθει στο χωριό ένας περιφερόμενος θίασος και, όπως συνηθίζεται, ζητώντας από τους ντόπιους να λάβουν μέρος εθελοντικά στη παράσταση, εκείνος προθυμοποιήθηκε από τους πρώτους, και γνώρισε έτσι και τη γλυκιά γεύση του θεατρικού λόγου. Τους άρεσαν οι κωμικοί ρόλοι, και έγινε αγαπητός και διάσημος σε όλη τη περιοχή.


ΑΚΟΜΑ κι όταν έγινε φοροεισπράκτορας, το έκανε για δύο λόγους. Πρώτον είχε ανάγκη τα λεφτά, και δεύτερον τον ικανοποιούσε ότι με τα χρήματα που συγκέντρωνε, κυρίως από τους πιο εύπορους, έβλεπε ότι ενισχύονταν οι πιο αδύναμοι. Κτίζονταν σχολεία. Φτιάχνονταν δρόμοι, κλπ. Σιγά-σιγά, με τα λίγα λεφτά που του περίσσευαν, άρχισε να αγοράζει δικά του βιβλία. Αυτά είναι σήμερα ο θησαυρός του. Κι αυτόν τον θησαυρό μοιράζει ακόμα ανοιχτόχερα, αλλά και με τα πόδια. Περπατώντας τόσα χιλιόμετρα κάθε μέρα για να βοηθήσει συνανθρώπους του να διαβάζουν.

* Δημοσιεύτηκε στη στήλη μου Πρόσωπα & Προσωπεία στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος" της Κύπρου

THE BRITISH MUSEUM LOST AN OPPORTUNITY TO SHOW THAT IT, AT LEAST, HAS A HUMAN FACE...



Prime Minister Samaras described the Museums decision to allow the transfer of one of the artifacts from the collection of the Parthenon Marbles, on loan to the Hermitage Museum, as a provocative act against the Greek people.

The Greek PM has taken at heart the issue of what people here in Greece dont like calling The Elgin Marbles.

It was his initiative to invite to invite to Athens legal specialists from London, amongst them the newly wedded Amal Alamudin, to prepare a legal case for the return of the Marbles, should all other political and diplomatic attempts fail.

The return of the Marbles is one of the very few issues that Greeks aren’t divided on, so one could conclude, I think, that Samaras’s angry reaction today could be seen as  a kind of comfort cushion for him in times of immense political and economical problems here at home, where his popularity has fallen significantly in the polls.

People are with him, on this.

And I think they have a point. They feel like a hurt child, complaining “why did you lend them to Russia and not to us at least, since you don’t want to give them back”.

They expected a good will gesture from the British Museum, and to me this is justified. The administration of the British Museum have lost a strategic advantage to offer this gesture firstly to the country where the marbles were their home. This could have been done when the magnificent new Acropolis Museum was inaugurated almost ten years ago, even without Greece asking for it.
If they do it now, it just won’t be the same.

I think the British Museum lost a good opportunity, and now its confrontation again. And actually at high level.

Tuesday, December 2, 2014

"ΕΦΥΓΕ" ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΧΟΠΟΥΛΟΣ (1938-2014)



Ο καθηγητής ιατρικής και επιδημιολογίας στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Αθηνών, Δημήτρης Τριχόπουλος, ένας από τους κορυφαίους ερευνητές στον τομέα της πρόληψης νοσημάτων, ιδίως εκείνων που σχετίζονται με τον καρκίνο, απεβίωσε τα ξημερώματα Δευτέρας, 1 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 76 ετών.

Πρίν από περίπου μία εβδομάδα είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός με οξύ καρδιακό επεισόδιο, από το οποίο δεν μπόρεσε να ανανήψει.

Θεωρείται ανεκτίμητη η συμβολή του στην ιατρική έρευνα, τα αποτελέσματα και συμπεράσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν σε κορυφαίες ιατρικές επιθεωρήσεις σε όλο τον κόσμο. Το επιστημονικό πεδίο που τον ενδιέφερε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια ήταν η σαφής, κατά την άποψή του, διασύνδεση μεταξύ περιβαλλοντικών παραγόντων και καρκινογένεσης.

Έδινε μεγάλη σημασία στην διατροφή των ανθρώπων, υποστηρίζοντας σε διαλέξεις, άρθρα αλλά και τηλεοπτικές του εμφανίσεις σε μερικά από τα μεγαλύτερα δίκτυα του κόσμου, ότι αυτή, η διατροφή, είναι βασικός παράγοντας στην πρόληψη ακόμα και των πιο σοβαρών νοσημάτων.

Ο Δημήτρης Τριχόπουλος ήταν βεβαίως και ένθερμος πολέμιος κατά του καπνίσματος. Είχε υποστηρίξει κάποτε σε μία συνέντευξή του ότι «μια κοινωνία που καπνίζει, δεν μπορεί να προσβλέπει σε πρόοδο, αφού είναι εξ ορισμού άρρωστη». Δεν κουράστηκε να διεκδικεί την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους, κυρίως σε εστιατόρια, καφετέριες, και άλλου χώρους συνάθροισης πολλών ανθρώπων, υπογραμμίζοντας σε κάθε ευκαιρία ότι «η κακή συνήθεια του καπνιστή, σκοτώνει και εκείνον που δεν καπνίζει».

Μεγάλη ήταν η απογοήτευσή του όταν τά μέτρα κατά του καπνίσματος, μολονότι Νόμος του κράτους, άρχισαν να ατονούν, στην αρχή, και σχεδόν να καταργούνται στη συνέχεια.

Επίσης, μεταφέροντας στην Ελλάδα την πλούσια ακαδημαϊκή του εμπειρία και έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, είχε δώσει πολλές μάχες με όλες τις πολιτικές ηγεσίες του Υπουργείου Υγείας να θέσουν το θέμα της Δημόσιας Υγιεινής
Ψηλά στις προτεραιότητές τους.

Είχε μιλήσει πολλές φορές για την υγιεινή σε χώρους εργασίας, και είχε υπογραμμίσει τη σημασία τα μαθήματα των παιδιών στα σχολεία να εμπλουτιστούν και με χρήσιμες γνώσεις ιατρικής, διατροφολογίας, και περιβαλλοντολογίας.

Ο Δημήτρης Τριχόπουλος γεννήθηκε το 1938 στον Βόλο. Το 1963 πήρε το πτυχίο του από την Ιατρική Αθηνών και ακολούθησε μετεκπαίδευση στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου, Χάρβαρντ και Οξφόρδης.

Είχε διατελέσει καθηγητής και διευθυντής του Τμήματος Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1989-1996), καθηγητής Πρόληψης Καρκίνου και διευθυντής του Κέντρου για την Πρόληψη Καρκίνου στο Χάρβαρντ (1993-1997), ήταν καθηγητής και διευθυντής του Τμήματος Υγιεινής και Επιδημιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1972, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Επιδημιολογίας στο Ινστιτούτο Karolinska στη Στοκχόλμη από το 1998 και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από τον Ιούνιο του 1997.

Ο Υπουργός Υγείας Μάκης Βορίδης εξέφρασε «βαθιά θλίψη για την απώλεια ενός ξεχωριστού ανθρώπου και επιστήμονα» που, όπως τόνισε στη συνέχεια,  ήταν «από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους διεθνώς ιατρούς, με φήμη και ικανότητα που ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και τίμησε την χώρα μας».


ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΟΝ ΣΚΑΪ: Δεν έχω εξουσιοδοτήσει την Μέρκελ να μιλάει και να αποφασίζει για λογαριασμό όλης της Ευρώπης

Δεν απέκλεισε ο Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάϊ, το ενδεχόμενο, με το κόμμα του στην διακυβέρνηση της χώρας και τον εαυτό του στην Πρωθυπουργία, να είναι «πολύ δύσκολα τα πράγματα» στην αρχή όταν μπει σε «σκληρές διαπραγματεύσεις» με τους κοινοτικούς εταίρους για ελάφρυνση του «ασήκωτου ελληνικού χρέους».

Πιστεύει, όμως, ότι «με ισχυρή λαϊκή εντολή στις εκλογές», θα μπορέσει να αντέξει στις όποιες αντιδράσεις και να μεταστρέψει το κλίμα υπέρ «μιας άλλης θεώρησης της κρίσης» που, όπως τόνισε, δεν είναι μόνο ελληνική, «αλλά και όλης της Ευρώπης».

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας σαν να μην έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι το κόμμα του θα είναι «η βάση της επόμενης κυβέρνησης», είπε ακόμα ότι κι αν ακόμα μερικοί Ευρωπαίοι εταίροι του πουν «όχι» στην διαπραγμάτευση για την μείωση του ελληνικού χρέους, το οποίο τώρα στέκει στο περίπου 175% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), εκείνος θα επιμένει στις θέσεις του και θα συνεχίσει να εφαρμόζει τις πολιτικές «άμεσης ανακούφισης» που εξήγγειλε τον περασμένο Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη.

Στην επισήμανση ότι μία αναμενόμενη αρνητική αντιμετώπισή του θα προέλθει μάλλον από την Γερμανία, ο κ. Τσίπρας απάντησε με εμφαντικό τρόπο ότι ο ίδιος δεν έχει εξουσιοδοτήσει ποτέ την κυρία Μέρκελ, η κανέναν άλλον εν προκειμένω, «να ομιλεί εξ ονόματος όλης της Ευρώπης».

«Είναι μόνο μία, από 28 ηγέτες, προς τους οποίους εμείς θα απευθυνθούμε, και δεν νομίζουμε ότι όλοι τους είναι καθοδηγούμενοι», είπε ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Τόνισε ακόμα ότι οι πολιτικές του θέσεις έχουν «μία σαφέστατη ηθική διάσταση», με την έννοια ότι, όπως είπε, «εμείς δεν μπορούμε να απογοητεύσουμε έναν ολόκληρη κόσμο ο οποίος έχει στηρίξει πολλές ελπίδες σε μας, περιμένοντας να είμαστε διαφορετικοί, και ξαφνικά να ανακαλύψει ότι, αναλαμβάνοντας την εξουσία γινόμαστε ίδιοι με εκείνους».

Επανέλαβε ότι τα ανακουφιστικά μέτρα για τα οποία δεσμεύτηκε στην Θεσσαλονίκη, κοστολογούνται περί τα 2 δις ευρώ, και ότι «αυτά θα δοθούν, ό,τι κι αν γίνει».

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, είπε πως δεν θεωρεί ότι τα μέτρα αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν «αποτέλεσμα παροχολογίας». Κι επισήμανε ότι εάν ανεβάσεις λίγο την σύνταξη ή και τον μισθό ενός ανθρώπου που σήμερα έχει πέσει κάτω από τα όρια της φτώχειας, «το πιθανότερο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος θα ξοδέψει τα λίγα που θα λάβει, δεν θα τα βάλει στην άκρη, και έτσι αυτά θα ξαναμπούν στην οικονομία, δίνοντάς της μια μικρή ένεση, και θα επιστρέψουν πάλι στο κράτος».

Ο κ. Τσίπρας απέκλεισε, ακόμα, το ενδεχόμενο να συμφωνήσει και με τα κόμματα που στηρίζουν την τωρινή κυβέρνηση σε εκλογή ενός προσώπου κοινής αποδοχής για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και εν συνεχεία να οδηγηθεί η χώρα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, σε βουλευτικές εκλογές.

Προέβλεψε ότι ο κ. Σαμαράς θα θελήσει «να πολώσει ακόμα περισσότερο την κατάσταση», όσον αφορά την εκλογή Προέδρου, κάτι που χαρακτήρισε «επικίνδυνο και απαράδεκτο».

Θεωρεί ο κ. Τσίπρας ότι μόνο εάν αποστατήσει κάποιος από άλλα κόμματα, ή από το «μπλοκ» των ανεξαρτητοποιημένων, μπορεί να συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός των 180 για να εκλεγεί Πρόεδρος, αλλά κάτι τέτοιο, πρόσθεσε, θα μολύνει την πολιτική ζωή του τόπου.

Σε ερώτηση εάν υπονοεί πως όποιος ψηφίσει υπέρ της εκλογής νέου Προέδρου, και δεν προέρχεται από κυβερνητικό κόμμα, θα έχει χρηματιστεί, απάντησε «όχι, αλλά δεν παύει μία τέτοια ψήφος να είναι αποτέλεσμα αποστασίας, που θα έχει προκύψει μέσα από ένα νοσηρό πολιτικό κλίμα που θα δημιουργηθεί».

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε επιπλέον πως εάν το κόμμα του δεν έχει την αυτοδυναμία μετά από εκλογές, θα αναζητήσει συνεργασίες από τον χώρο «της ευρύτερης Αριστεράς, αλλά ακόμα και από όποιον δεν θα έχει συνδεδεμένο το όνομά του με τα κόμματα που, όπως είπε, οδήγησαν τον τόπο «στην καταστροφή».

Είπε ότι δεν ξέρει εάν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του κ. Καμμένου θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν το ποσοστό του 4% που απαιτείται για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή, αλλά τόνισε πως «μολονότι μας χωρίζει άβυσσος σε αρκετές θέσεις με τους ΑΝΕΛ, ο κ. Καμμένος «έχει επιδείξει μία συνέπεια πολιτική του ενάντια στα Μνημόνια».

Άφησε να εννοηθεί ότι θα αποταθεί και στο ΚΚΕ, μολονότι το τελευταίο έχει αποκλείσει εκ των προτέρων οποιαδήποτε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, και δεν θεωρεί εφικτή κάποια σύγκλιση με το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη το οποίο, όπως τόνισε, βλέπει ότι ρέπει περισσότερο «προς τον μνημονιακό χώρο».

Όσον αφορά την οικονομική πολιτική που θα ακολουθήσει εφ όσον εκλεγεί, ο λέξης Τσίπρας είπε ότι θα υπάρξουν, κατ’ αρχάς, αλλαγές στις διοικήσεις των τραπεζών στις οποίες το Κράτος είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος, και θα κινηθεί στη γραμμή της τακτοποίησης, με σημαντικό κούρεμα, των οφειλών προς το Κράτος.

Θα απαλλάξει, όπως είπε, τις ασθενέστερες τάξεις «από την υπερφορολόγηση» την οποία υφίστανται σήμερα, και θα φροντίσει ώστε εκείνοι «που έχουν και ακόμα δεν πληρώνουν, να καταλάβουν ότι το πάρτι τέλειωσε».

Σε ερώτηση, πως ορίζει ο ίδιος ποιοι είναι πλούσιοι, και ποιοί είναι στην λεγόμενη μεσαία τάξη, ο κ. Τσίπρας είπε πως δεν απαντιέται ένα τέτοιο ερώτημα τώρα, και επισήμανε ότι εγγυάται όλες τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ.

«Κι αν ο κόσμος φοβηθεί ότι εάν έρθετε εσείς, θα χάσει τα λεφτά και τα σπίτια του;», ρωτήθηκε.


«Κάποτε, κάποιοι έλεγαν πως εάν έρθουν οι κομμουνιστές στα πράγματα ο κόσμος θα χάσει τα σπίτια του. Ε, ο κόσμος τα έχασε τα σπίτια του, όχι όμως από τους κομμουνιστές, αλλά από τους τραπεζίτες», απάντησε.

Saturday, November 29, 2014

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: «Tο πρόσωπο του Έλληνα, της Ελληνίδας που θα θέλαμε να έχει η χώρα και στο εσωτερικό καi στο εξωτερικό".



«Τι είναι αυτό πού μου χαρίζει μια τέτοια τιμή; Ασφαλώς η προσπάθεια μου να δείξω ότι το Βυζάντιο δεν αποτελεί μόνο θεμέλιο της ελληνικής υπόστασης, αλλά συστατικό στοιχείο του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Με αυτά τα λόγια έδωσε το ακαδημαϊκό και προσωπικό της στίγμα η Καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας, Δρ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, στον λόγο που εκφώνησε μετά την αναγόρευσή της σε Επίτιμη Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η σεμνή τελετή πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στην Μεγάλη Αίθουσα των Προπυλαίων, στην οδό Πανεπιστημίου στην Αθήνα, σε μία ακόμη περίοδο όπου μεγάλες εντάσεις επικρατούν πάλι στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.

Μάλιστα η κα. Αρβελέρ,  στον επίλογο της ομιλίας της είπε ότι είναι αλληλέγγυα στην προσπάθεια των πρυτανικών αρχών να επαναπροσδιορίσουν, όπως είπε, την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου «ως άσυλο ελεύθερης διακίνησης των ιδεών». Για την αναφορά της σε αυτό το ζήτημα, που ταλανίζει επί χρόνια την πανεπιστημιακή κοινότητα, με ένα τμήμα της φοιτητικής νεολαίας να μην αποδέχεται ούτε καν την φύλαξη των κτιρίων θεωρώντας ότι με αυτήν «μπαίνει η αστυνομία στα πανεπιστήμια», η διαπρεπής ακαδημαϊκός χειροκροτήθηκε θερμά από τους παριστάμενους.

Η βυζαντινολόγος ιστορικός κα Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, 88 ετών, ήταν η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, το 1967, αλλά και η πρώτη γυναίκα που εξελέγη, το 1976, Πρύτανης του φημισμένου, Πανεπιστημίου στην 700 ετών ιστορία του.

Εκεί γνωρίστηκε με τον μετέπειτα σύζυγό της Ζακ Αρβελέρ, ο οποίος ήταν αξιωματικός του γαλλικού στρατού, και με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη.

Στην ομιλία της σήμερα, υπογραμμίζοντας τη σημασία της μελέτης και ανάδειξης της ιστορίας της βυζαντινής περιόδου, μίλησε για «ανανεωμένο βυζαντινισμό» και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στους άρρηκτους, όπως είπε, του βυζαντινού κόσμου με τη σημερινή εποχή, την κληρονομιά και τη διαχρονία του βυζαντινού πολιτισμού.

Στο βιβλίο της «Γιατί το Βυζάντιο;», που χαρακτηρίζεται ως ¨απόσταγμα, σχεδόν βιωματικό», από την πολύχρονη και αδιάκοπη μελέτη και διδασκαλία της, η κα. Αρβελέρ απευθύνεται στο ευρύ κοινό με έναν απλό και κατανοητό τρόπο, «σε όσους από τους Νεοέλληνες ταλανίζονται με το πρόβλημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας, αλλά και σους ξένους, κυρίως στους Δυτικοευρωπαίους και τους Αμερικανούς βλαστούς τους, που αρκούνται στην επιλεκτική γνώση του παρελθόντος της», όπως έχει δηλώσει. Με άλλα λόγια, στο βιβλίο της αυτό, εξηγεί το «Γιατί» της βυζαντινής πολιτικής εμβέλειας.

Έτσι, κατά την σημερινή ομιλία της, δεν παρέλειψε να κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη σχέση των νεοελλήνων με την Κωνσταντινούπολη και την Αγία Σοφία, αλλά και στη θέση που κατέκτησαν στην ποίηση, στη λογοτεχνία και στη λαϊκή παράδοση. «Χρωστάμε – είπε - στο Βυζάντιο την οικουμενικότητα του μείζονος ελληνισμού. Για τους νεοέλληνες το Βυζάντιο είναι αενάως παρόν».

Ο Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Θόδωρος Φορτσάκης, αναπτύσσοντας τους λόγους για τους οποίους απονέμεται η ύψιστη αυτή ακαδημαϊκή διάκριση στην κα. Γλυκάτζη Αρβελέρ, είπε ότι αυτοί «ανάγονται όχι μόνο στην επιστημονική διαδρομή της, αλλά και στο γεγονός ότι με το έργο της και τη δημόσια παρουσία της έχει καταστεί μια προσωπικότητα οικεία».

«Είναι το πρόσωπο του Έλληνα, της Ελληνίδας που θα θέλαμε να έχει η χώρα και στο εσωτερικό κα στο εξωτερικό. Ακούγοντας την αισθανόμαστε ότι μετέχουμε κι εμείς στην πορεία της», είπε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Η επιστημονική της σκέψη, ότι το Βυζάντιο αποτελεί τμήμα της ευρωπαϊκής ιστορίας, δεν έχει βρει τη θέση που της αξίζει. Η θέση αυτή παρέχει στην Ελλάδα τη δυνατότητα  να αναπτύξει πληθώρα δράσεων, αλλά η Ελλάδα δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη σημασία αυτής της δυνατότητας», κατέληξε.



Saturday, November 15, 2014

Μία δικαστής που θάπρεπε ν' ακούσουμε.



Λίγο πριν ανακοινώσει την ποινή, η Δικαστής Τοκοζίλε υπογράμμισε ότι ο Όσκαρ Πιστόριους δεν θα τύχει ευνοϊκότερης μεταχείρισης επειδή είναι πλούσιος και διάσημος.

«Θα ήταν μια πολύ θλιβερή μέρα για αυτή τη χώρα εάν ο κόσμος σχημάτιζε την εντύπωση ότι υπάρχει ένας νόμος για τους φτωχούς κι ανήμπορους, και ένας άλλος για τους πλούσιους και διάσημους», είπε απευθυνόμενη σ’ ένα γεμάτο δικαστήριο.

Κι αναρωτιέμαι, με πολλή πίκρα, πόσοι Έλληνες δικαστές μπορούν να πουν τα ίδια αυτά λόγια για τη Δικαιοσύνη στη χώρα μας, και να τα εννοούν;

Να εννοούν, δηλαδή, ότι στην Ελλάδα η Δικαιοσύνη δεν είναι αυτό που απεύχεται για τη δική της χώρα η κυρία Τοκοζίλε...

Tuesday, October 28, 2014

ΙΣΩΣ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ κ.ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ*



Μ’ ένα μήνυμα που, απευθυνόμενο στους σημερινούς Έλληνες, τους υπενθυμίζει ποιες ήταν οι αρετές που έκαναν τους πατεράδες και παππούδες τους να πολεμήσουν εναντίον του φασισμού και του ναζισμού στο έπος του ’40 για την ελευθερία και ανεξαρτησία της πατρίδας, σφράγισε την παρουσία του και φέτος, αλλά πιθανότατα για τελευταία φορά με το τωρινό του αξίωμα, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας.

«Εύχομαι με ενότητα, με αλληλεγγύη, με αγάπη ο ένας στον άλλο να ξετυλίξουμε τις αρετές εκείνες που ξετύλιξαν εκείνοι που αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν στα αλβανικά βουνά», δήλωσε ο κ. Παπούλιας, αμέσως μετά την ολοκλήρωσης της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη.

«Η κρίση – πρόσθεσε -  δεν θα μας νικήσει. Υποφέρουμε αλλά πρέπει να δώσουμε τη μάχη για την ξεπεράσουμε».

Στην ίδια παρέλαση τον Οκτώβριο του 2011, η κατάσταση ήταν πολύ έκρυθμη καθώς από νωρίς το πρωί πλήθος κόσμου αποδοκίμαζε σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο που είχε μεταβεί στη Θεσσαλονίκη για την παρέλαση της 28ης, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την οικονομική κρίση στην χώρα.

Αποδοκιμάστηκε έντονα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας που, όπως και ο τότε υπουργός Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης αλλά και άλλα πολιτικά στελέχη, είχε αναγκαστεί να αποχωρήσει.

«Λυπάμαιι πολύ. Πρέπει να ντρέπονται. Εγώ ήρθα για να τιμήσω τη Θεσσαλονίκη και κάποιοι δεν ήθελαν να γίνει η παρέλαση. Εγώ στα 15 μου πολέμησα για την πατρίδα. Δεν μπορούν να με λένε προδότη», είχε δηλώσει τότε ο κ. Παπούλιας ο οποίος, όπως δήλωσε στο ΚΥΠΕ άνθρωπος που είναι κοντά του από τη αρχή της προεδρίας του, δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ «εκείνη την πικρή εμπειρία».

Σήμερα, ο κ. Παπούλιας δεν έκρυβε την ικανοποίησή του για την παρέλαση, την οποία χαρακτήρισε «εξαιρετική» από πάσης απόψεως.

Αναφερόμενος στο στρατιωτικό μέρος της, είπε ότι «είμαστε δυνατοί για να αποτρέψουμε οποιαδήποτε απειλή» και θύμισε ότι σήμερα «είναι μέρα μνήμης, εξαιρετικής τιμής και σεβασμού σε αυτούς που το 1940 πολέμησαν και ανέτρεψαν τις φασιστικές ορδές του Μουσολίνι».

Ο Κάρολος Παπούλιας, 85 ετών, εξελέγη Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στις αρχές του 2005, προταθείς από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Μετά από 5 χρόνια, το 2010, έγινε ο 3ος Πρόεδρος που εξελέγη 2η φορά.

Η τωρινή θητεία του λήγει τον ερχόμενο Φεβρουάριο 2015, και η εκλογή νέου προέδρου πυροδοτεί ήδη συζητήσεις και σενάρια, όχι τόσο για το πρόσωπο που θα προταθεί, όσο για το εάν θα μπορεσει το όποιο πρόσωπο να εκλεγεί από την παρούσα Βουλή. Σε περίπτωση που αυτό δεν καταστεί εφικτό, θα προκηρυχούν εκλογές, όπως προβλέπει το Σύνταγμα.

Δεν υπάρχει πρόνοια που να περιορίζει το πόσες φορές μπορεί να είναι κάποιος Πρόεδρος, αλλά η ηλικία του κ. Παπούλια, όπως επίσης και το γεγονός ότι κανένα κόμμα ως τώρα, μολονότι όλα δηλώνουν ότι τον εκτιμούν,  δεν έχει αναφερθεί καν στην πιθανότητα να είναι και αυτός πάλι υποψήφιος, δείχνουν ότι η σημερινή παρέλαση ηταν για αυτόν, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μάλλον η τελευταία του.


(*) Ανταπόκρισή μου, νωρίτερα σήμερα στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΚΥΠΕ), διαθέσιμο και στο www.cna.org.cy