Thursday, November 3, 2016

Καλημέρα, από μια χώρα κολλημένη!...

Διαβάζοντας καμιά φορά τα σχόλια στο facebook, πάλι στην ίδια διαπίστωση καταλήγω. Από τη μία όσοι στιγματίζουν κάτι που συμβαίνει τώρα. Από την άλλη, όσοι αντιλέγουν "ναι αλλά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι αμέτοχοι;" - όπως γράφει εδώ ο πρώτος κύριος. Συμπέρασμα: Μια χώρα που οι πολίτες της δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Μιλούν μια γλώσσα ποδοσφαιρική. "Ο διαιτητής μας έσφαξε". "Ναi, αλλά πέρυσι πήρατε πρωτάθλημα με πέτσινα πέναλτι". Κι αρχίζουν μετά να βρίζονται. Δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι η χώρα. Ξεκολλήστε!
Αυτό γράφτηκε με αφορμή την ανάρτηση του Γιάννη Λοβέρδου για ουρές που σχηματίζουν Έλληνες και ξένοι πολίτες στο κέντρο της Αθήνας για να λάβουν βοήθημα, δηλαδή τροφή, από το πρόγραμμα «Φαγητό και Καρδιά» του Ιδρύματος Στέλιου Χατζηιωάννου.
Η εφημερίδα που δημοσίευσε την είδηση, το Πρώτο Θέμα, βγήκε με τον δραματοποιημένο τίτλο «Απίστευτες Εικόνες για μια γκοφρέτα στο κέντρο της Αθήνας». Πιθανώς να υπήρχαν και γκοφρέτες στο πακέτο με τα τρόφιμα που διατίθεται στους ανθρώπους, αλλά είναι γνωστή και η δική μας δημοσιογραφική απληστία, να θεωρούμε ότι η απλή παράθεση μιας είδησης δεν αρκεί, και χρειάζεται να την γαρνίρουμε με διάφορα μπαχάρια.
Ο Γιάννης σχολίασε «Να που καταντήσαμε. Να στέκονται στην ουρά, όχι μόνο μετανάστες, αλλά και (μέχρι πρότινος) νοικοκυραίοι για 4 γκοφρέτες. Είναι αδιανόητο. Ντροπή. Θλίψη»,
Και ακολούθησαν τα comments που με έκαναν να γράψω το πιο πάνω σημείωμα. Στα οποία δεν θα δώσω συνέχεια, διότι θα ήταν ακριβώς σαν να διέψευδα τον εαυτό μου. Δηλαδή, να κολλούσα και εγώ στον καυγά της κερκίδας!

Saturday, October 15, 2016

Επιβήτορες...

Αυτό το μόνιμο, πλάγιο γελάκι του Παππά, προδίδει τα λόγια που θέλει αλλά δεν μπορεί να πεί ανοικτά, και που είναι "εγώ, θα σας γ.... όλους"! Τι πράγμα είναι τούτο Χριστέ μου σ' αυτόν τον τόπο με τον πλεονασμό επιβητόρων που μπλέξαμε, οι πλείστοι εκ των οποίων μάλιστα μας κυβερνούν τώρα; Ιδού μερικά χαρακτηριστικά case studies: Τσίπρας, Καμμένος, Πολάκης, Φίλης, Κατρούγκαλος, Πάντζας, αλλά και θηλυκού γένους ... επιβήτορες, όπως Αυλωνίτου, Βαγενά, Καφαντάρη, Γεροβασίλη, Καββαδία, και last but not least η Σία. Αυτό το είδος, το τίγκα στην τεστοστερόνη, μου θυμίζει έντονα τους Έλληνες χούλιγκαν των γηπέδων, που όταν παίζει η ομάδα τους καλά, βάζει γκόλ και κερδίζει, αντί να το χαρούν και να το πανηγυρίσουν μεταξύ τους, στρεφονται προς τους αντιπάλους, τους κάνουν έεεε-ώωωπ τη γνωστή επιβητορική χειρονομία, και βρίζουν εν χορώ τη μάνα τους και τον τόπο καταγωγή τους. Τον Πειραιά, τη Λεωφόρο, την Τουρκία, την Θεσσαλονίκη, κλπ. Τόχω δει πολλές φορές αυτό το έργο με το αγαπημένο μου ΑΕΚάκι. Βάζουμε ένα γκόλ στον Πλατανιά ή την Καλλονή ας πούμε, και η εξέδρα των σκληροπυρηνικών φωνάζει "γ... ο Θρύλος κι ο Πειραιάς". Ε, το ίδιο κάνουν στη Βουλή ο Τσίπρας, ο Παππάς και οι λοιποί πολιτικοί χουλιγκάνοι.
ΥΓ. Και οι άλλοι, μη νομίζεται. Αντί να σιωπούν και να ασχοληθούν με το παιχνίδι, αρχίζουν και αυτοί να ανταποδίδουν. Θεωρώντας πως μόνο έτσι παίζεται το παιχνίδι και καταξιώνεσαι στην Ελλάδα.

Friday, October 7, 2016

Το βήμα των αχρήστων

Όταν βλέπω δημοσιογράφους που είναι ή θεωρούνται ικανοί, να καλούν σε τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές τους εκπομπές πολιτικούς ακατάλληλους, με μόνο γνώμονα ότι είναι προκλητικοί στον λόγο τους, άρα θα αποφέρουν τηλεθέαση/ακροαμαγικότητα, θυμώνω και χάνω όποια εκτίμηση μπορεί ή δεν μπορεί να τους εχω. Πριν λίγο στο ραδιόφωνο του Σκάι, άκουσα τον Τάκη Χατζή να προαναγγέλλει ότι στην κυριακάτική του εκπομπή θα έχει καλεσμένους τον Πρόεδρο της Ενωσης Κεντρώων Βασίλη Λεβέντη και τον υφυπουργό Επικρατείας Τέρενς Κουίκ. Γιατί; Τι μπορούν να πουν οι συγκεκριμένοι κύριοι, που να ενδιαφέρει τους πολίτες, να τους πληροφορήσει για κάτι που ήδη γνωρίζουν, ή που να συνεισφέρει έστω κατ' ελάχιστον στην βελτίωση της πολιτικής κατάστασης της χώρας; Απολύτως τίποτα. Προσκαλούνται μόνο για να γίνει σαματάς, και να φανεί ο δημοσιογράφος ότι τους "μπαίνει". Το ίδιο έκαναν σχεδόν όλοι στην τηλεόραση. Ο Χατζηνικολάου. Ο Πρετεντέρης. Οι της πρωινής και μεσημβρινής "ενημέρωσης" επίσης. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις. Ο Παπαχελάς, ο Τσίμας, και ίσως κάποιοι άλλοι που μου διαφέυγουν τώρα και τους ζητώ συγνώμη. Όπως και νάχει η πάγια δημοσιογραφική υπεκφυγή, ότι "πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις", δεν με βρίσκει σύμφωνο και δεν την αγοράζω!

Monday, October 3, 2016

Liquid Acrobat As Regards The Air

Κάθομαι, που λέτε, στην άκρη του νέφους, και παρακολουθώ ένα-ένα τα κάποτε μεγάλα και συγκλονιστικά θέματα της επικαιρότητας να σβήνουν από προσώπου πατρίδος. Ίσως νάναι και σωτήριο τελικά αυτό το εφήμερο των ασήμαντων ειδήσεων για όσους επιλέγουν να τις παρακολουθούν. Διαφορετικά, τα φαινόμενα ψυχικής διαταραχής φοβούμαι πως θα ήταν πολλαπλάσια. Σιγά-σιγά δε, βλέπω να γίνεται κι ένας ωραιότατος διαχωρισμός: Κάποιοι μένουν εκεί, κολλημένοι στην οθόνη των ευτελών πραγμάτων. Κάποιοι, υγιώς, έχουν αποστασιοποιηθεί. Κι εγώ, που δεν πίστεψα ποτέ μου στις αγέλες, από το νέφος μου το βαρύ, αναπαυτικά καθήμενος, ένθερμα χειροκροτώ αυτήν την διάσπαση των ατόμων.
Και να τώρα, for the few that are here around, ένα διαμαντάκι παλιό, από το The Incredible String Band στο Red hair. Για μία κοκκινομάλλα, λέτε; Δώστε βάση στα λόγια, και προπαντός στην ενορχήστρωση.

Γεια χαρά!

ΑΠΟΝΕΜΩ ΒΡΑΒΕΙΑ...

Μεσ’ από τον συρφετό των ημερών γυρεύω με λαχτάρα λίγα έστω πρόσωπα/απρόσωπα, ας είναι και φανταστικά δεν πειράζει, , για να απονείμω εις αυτά, για λόγους που εν πάση περιπτώσει θα επινοήσω αυθαίρετα, μια οποιαδήποτε τιμητική διάκριση.
Θυμάμαι φερ ειπείν τον τροχονόμο της Λεωφόρου Κηφισιάς στο ύψος της Αγίας Βαρβάρας που έβλεπε τα’ αυτοκίνητα να περνούν χαρίζοντάς τους χαμόγελο, με αποτέλεσμα να απορρυθμίζεται τότε ο ασυνήθιστος σε χαμόγελα οδηγός, που πατούσε εξ αυτού πιο δυνατά το γκάζι, έφευγε γρηγορότερα το αμάξι και έτσι, από αμηχανία σε χαμόγελο, ρυθμιζόταν η κίνηση. Δεν τον βλέπω πια εκείνον τον τροχονόμο της Κηφισίας με το λεβέντικο μουστάκι. Φαντάζομαι πως θα’χει συνταξιοδοτηθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει πάρει και σύνταξη.
Βρίσκω επίσης την Πετρούλα. Μια Νύμφη των Ολίγων Υδάτων, που’χει μαζέψει γύρω της μια μικρή λίμνη.

Τιμώ ένα σκουπιδάκι που δεν πρόλαβε να γίνει στοίβα. Ένα δολλάριο που κρατιέται ακόμα στα χαμηλά του. Και το παλιό βιολί του Μιχάλη μου, που ήταν κάποτε πιο μεγάλο απ’ ότι όλος ο κόσμος του. 

Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Monday, September 5, 2016

Ντροπή! Αλλά δεν εκπλήττομαι...

Η απόπειρα κατάσχεσης εις βάρος της Athens Review of Books για λογαριασμό του Ν. Κοτζιά με πρωταγωνιστή της εκτέλεσης τον Ι. Κ. Μαντζουράνη



Παρά τις υποχρεώσεις του ως εκπροσώπου του «κράτους δικαίου» νέου τύπου, ο Ιωάννης Κ. Μαντζουράνης αυτές τις ημέρες έχει να φέρει εις πέρας και μιαν άλλη σημαντική υπόθεση: να προχωρήσει στην αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος τηςAthens Review of Books για λογαριασμό του Νίκου Κοτζιά, υπουργού των Εξωτερικών. Μας κοινοποίησε ήδη το «εκτελεστό απόγραφο» της σχετικής δικαστικής απόφασης ζητώντας να του καταβάλουμε λύτρα 18.311,59 ευρώ. Άμεμπτος νομικός, κατόρθωσε να κερδίσει στο Εφετείο Αθηνών τη δίκη που είχε εγείρει ο «εντολέας» του Κοτζιάς. Αρχικά ζητούσε αποζημίωση 250.000 ευρώ, με αφορμή τη δημοσίευση μιας επιστολής στην ARB που τον αξιολογούσε ως «τον πιο ακραίο και φανατικό, σκληρό και αμείλικτο κνίτη της γενιάς μας/του, έναν πραγματικό γκαουλάιτερ του σταλινισμού». Έκτοτε, με μεθοδεύσεις οικείες στο παρελθόν του, ο Κοτζιάς προσπαθεί να φιμώσει την Athens Review of Booksκαι αν είναι δυνατόν να την κλείσει.
Επειδή ο χειριστής της εκτέλεσης Ι. Μαντζουράνης μας κοινοποίησε το «εκτελεστό απόγραφο» κινώντας έτσι τη διαδικασία εκτέλεσης της απόφασης του Εφετείου και μάλιστα λίγες μέρες πριν από τη δίκη στον Άρειο Πάγο επί αναιρέσεώς μας, η AthensReview of Books δηλώνει ότι δεν πρόκειται να υποκύψει: Φυσικά δεν πρόκειται να του δώσουμε ούτε ένα ευρώ, περιμένοντας να δούμε πόσα σκαλιά θα κατέβει ακόμη ο Κοτζιάς έστω και στη δική του κλίμακα αξιών. Ας αποτολμήσει λοιπόν να κλείσει το περιοδικό, για να μη μείνει η παραμικρή αμφιβολία για την πανδήμως γνωστή σταλινικότητά του. Παραμένουμε ψύχραιμοι και περιμένουμε από τον Ι. Μαντζουράνη να προχωρήσει σε κατάσχεση για λογαριασμό του φανατικού υμνητή των καθεστώτων Χόνεκερ και Γιαρουζέλσκι.
Θυμίζουμε εν συντομία για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει την υπόθεση ότι:
Οι δικαστές του Εφετείου Αθηνών κ.κ. Ερωτοκρίτου, Φώσκολος και Μπλέτα αποφάσισαν ότι ο Κοτζιάς όχι μόνο δεν υπήρξε φανατικός σταλινικός, αλλά αντιθέτως: «Και ναι μεν απεδείχθη ότι ο ενάγων [: Ν. Κοτζιάς] υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ»[το οποίο ιδρύθηκε το 1924],όμως «ούτε και από τα κείμενά του που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προκύπτει ο θαυμασμός του για το εν λόγω απολυταρχικό καθεστώς και η διαφήμισή του».
Τέτοιες εξωφρενικές αποφάνσεις είναι προορισμένες να καταστούν ανέκδοτο. Με δυο λόγια, υπήρξε συνιδρυτής του ΚΚΕ αλλά ούτε καν θαυμαστής των κομμουνιστικών κομμάτων και καθεστώτων! Το ότι είναι λ.χ. συγγραφέας του βιβλίου ακραίας προπαγάνδας «Η Πολωνία κι εμείς» δεν αποδεικνύει τίποτε… Ακόμη κι αν ο ίδιος ομολόγησε δημοσίως προ της δίκης πως «κατ’ εντολήν του κόμματός μου έγραφα ανοησίες»!
Ο υπουργός Εξωτερικών μάλιστα διέπραξε απάτη επί δικαστηρίω μαζί με συκοφαντική μας δυσφήμηση, δηλώνοντας ότι δήθεν κατείχε θέσεις Καθηγητού στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Χάρβαρντ κ.α., και ισχυριζόμενος ότι εμείς λάβαμε ως αντάλλαγμα «σημαντικές κρατικές θέσεις» για να τον πλήξουμε, γιατί είναι αντιμνημονιακός αγωνιστής – ισχυρισμούς τους οποίους οι δικαστές προφανώς βρήκαν απόλυτα φυσιολογικούς. Τις απαντήσεις των παραπάνω πανεπιστημίων που τον διαψεύδουν στείλαμε στους 27 υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ. Την υπόθεση αυτή έφερε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη (βλ. τα πρακτικά στοgoo.gl/Y12E5D).
Κατά της σκανδαλώδους κακοδικίας του Εφετείου ασκήσαμε αναίρεση στον Άρειο Πάγο η οποία έχει προσδιοριστεί να εκδικαστεί στις 24 του προσεχούς Οκτωβρίου. Στους δικαστές στείλαμε εξώδικες προσκλήσεις ζητώντας να μας ζητήσουν συγγνώμη, επιφυλασσόμενοι των λοιπών δικαιωμάτων μας. Υποβάλαμε εναντίον τους αναφορά, για την οποία ο αρμόδιος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου αποφάνθηκε ότι «δεν υπερέβησαν τα ακραία όρια της λογικής»! (Για περισσότερα βλ. http://athensreviewofbooks.com/?p=2421)
Διεκδικούμε το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, αντιστεκόμαστε στο καθεστώς ανελευθερίας του λόγου. Είμαστε υπερήφανοι για την επταετή ιστορία της Athens Review of Books.
Το «εκτελεστό απόγραφο» της ντροπής θα μείνει ανεκτέλεστο και οι δράστες του θα μείνουν στην ιστορία του σκοταδισμού, μιας εκτός ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού «δικαιοσύνης». Το «εκτελεστό απόγραφο» της ντροπής στα χέρια του χειριστή της εκτέλεσης Μαντζουράνη συμβολίζει κάτι περισσότερο, δεδομένων των πανελλήνια γνωστών ανδραγαθιών του στο πλευρό των Κοσκωτά-Κουτσόγιωργα.
Αναδημοσίευση  από το site του The Athens Review of Books, athensreviewofbooks.com

Sunday, September 4, 2016

Εκπομπή του Σαββατόβραδου

Καλησπέρα και καλωσορίσατε σε μία εκτός προγράμματος εδώ στον filoftero όπου, όπως λέει και ο υπίτιτλός μας, συλλέγουμε σκόρπια φύλλα σκέψης. Κι επειδή ακόμα αφήνω το μυαλό μου να μπερδεύεται με άσκοπα πράγματα, τόσο μάλιστα που να θέλω να ανακατευτώ κιόλας με αυτά, να τα ερμηνεύσω, να τα σχολιάσω, και να ξεγελαστώ μάλιστα πως μπορώ ακόμα και να τα επηρρεάσω, λέω να τα σβήσω μεμιάς ξεκινώντας από αυτήν, την αγαπημένη μου Σονάτα για πιάνο, αρ.20, του Μπετόβεν, με τον Άλφρεντ Μπρέντελ.



Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με τις τηλεοπτικές άδειες, αλλά και εκείνα των ερχόμενων στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, είναι γεγονότα κενού περιεχομένου. Όσο και εάν προσπαθούν εκείνοι που τα παράγουν (το λέω αυτό διότι από μόνα τους δεν συμβαίνουν) να τα καταστήσουν σημαντικά και να αναγκάσουν τους ευκολόπιστους και ακαλλιέργητους να ενδιαφερθούν, η ίδια η ζωή, ίσως όχι με την ευκολία που θα θέλαμε, τα αποδυναμώνει και τα εξευτελίζει. Ας μη χάσουμε ποτέ λοιπόν αυτήν την διάσταση πραγμάτων. Θα είναι σαν να έχουμε ενδώσει στην φριχτή πλάνη του φασισμού...

Εδώ, ο Myles Kennedy, for whoever dares for real adventure. Take it!..



Πως μπορούν, πες μου, να θέλουν να τοποθετούνται για τα πάντα; Βλέπω, φερ ειπείν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έναν από τους πολλούς ανθρώπους που γκρέμισαν μέσα μου την έννοια της εκτίμησης, να στέκεται μπροστά σε μια προτομή, να βγάζει από την τσέπη του ένα χαρτί, και απ' έξω αμέσως μετά να βγάζει ένα λογίδριο γεμάτο από ηθικές παροτρύνσεις προς ένα ορατό αλλά κυρίως αόρατο πλήθος που δεν τον ακούει - ειν' αλλού. Τι είναι αυτό το πράγμα; σκέφτομαι. Ποια ανάγκη καλύπτουν και εξυπηρετούν όλες αυτές οι επιτηδευμένες χαζοτελετές; Κοιτάζω πέρα από τον προτομή, που ακόμα δεν γνωρίζω σε ποιόν ανήκει, και βλέπω έναν ουρανό ορθάνοιχτο σε αλήθειες που δεν έχουν ποτέ ειπωθεί. Νοιώθω αέρα να με αποπλανεί σε έρωτες που δεν χρειάζεται να ανακοινωθούν. Και οσμίζομαι αιθέρια αρώματα να πλημμυρίζουν τη ψυχή μου. Πως είναι δυνατόν, λοιπόν, να στέκομαι εκεί, στην άκρη του γεγονότος, και να κρατώ σημειώσεις απ' τον λόγο του Παυλόπουλου που ήδη μου έχει αποσταλεί σε e-mail με την ένδειξη embargo;



Και μερικά σκόρπια πριν πάμε για ύπνο.

Στην Αγγλία και στην Ουαλλία το πιο δημοφιλές όνομα πιά για αγόρια είναι Μοχάμεντ *** Χιλιάδες πολίτες πήραν τους δρόμους το Σάββατο στη Βρετανία, διαδηλώνοντας ειρηνικά υπέρ της παραμονής της χώρας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Που σημαίνει ότι τα δημοψηφίσματα δεν είναι "ιερά και όσια", και κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να τα αμφισβητήσει. Το "μετά την απομάκρυνση εκ του καταστήματος, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται", είναι εφεύρεση της ελλκηνικής παρανόησης ή και άγνοιας του όρου after sales services *** Ο δικτάτορας Πρόεδρος της Ζιμπάμπουε Ρόμπερτ Μουγκάμπε, απαντώντας σε νέες φήμες που τον ήθελαν νεκρό, είπε "πέθανα, πράγματι, αλλά έχω αναστηθεί". Που, εάν είναι αληθές, σημαίνει ότι πράγματι δεν υπάρχει Θεός τότε *** Σε λίγες μέρες επιστρέφω στην κεκαυμένη ζώνη! *** Μη χάσετε την ιταλική ταινία "Που πάω Θεέ μου", που παίζεται σε αρκετούς θερινούς κινηματογράφους. Είναι η ιστορία ενός Ιταλού δημοσίου υπαλλήλου που αρνείται να αποχωρήσει οικειοθελώς, όση αποζημίωση και αν του δίδουν, διότι μεγάλωσε από παιδί με το δόγμα της μονιμότητας μιας κρατικής θέσης. Σπαρακτικό και, όσον αφορά εμάς τους Έλληνες, αυτοβιογραφικό! *** Εδώ σας καληνυχτίζω. Η ώρα είναι κιόλας 1.50. Σε λίγο, ξημερώνει Κυριακή!


Wednesday, August 31, 2016

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΚΑΤΑΠΕΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ

Του Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου κ. Σταύρου Τσακυράκη, για αυτό το απίστευτο τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που βιώνουμε με τις τηλεοπτικές άδειες. 

"Μου φαίνεται ότι υπάρχει ένα ακαταμάχητο επιχείρημα υπέρ της αντισυνταγματικότητας των 4 αδειών τηλεοπτικών σταθμών. Η τηλεόραση, όπως το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες, είναι medium ενημέρωσης και λόγου. Η ελευθερία του λόγου που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα αφορά και τα μέσα έκφρασης του λόγου, απαγορεύει στην κρατική εξουσία να τα περιορίζει. Δεν επιτρέπεται με άλλα λόγια στην κρατική εξουσία να ορίσει ότι 20 μόνο εφημερίδες ή 20 ραδιοφωνικοί σταθμοί ή 4 τηλεοπτικοί σταθμοί επιτρέπονται γιατί αυτόν τον αριθμό σηκώνει η αγορά ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Η συνταγματική προστασία υπαγορεύει να υπάρχουν τόσες άδειες τηλεοπτικών σταθμών όσες είναι δυνατές τεχνολογικά. Η οικονομική βιωσιμότητα των ΜΜΕ δεν είναι κάτι που αφορά την κρατική εξουσία. Όποιο μεσο δεν τα βγάζει πέρα δεν παίρνει θαλασσοδάνειο, κλείνει. Αφήστε που με την σύγχρονη τεχνολογία είναι βέβαιο ότι σε λίγο καιρό δεν θα έχει νόημα να συζητούμε καν για περιορισμένο αριθμό αδειών. Οι διαθέσιμες συχνότητες θα είναι περισσότερες από τους ενδιαφερόμενους".

Πες'τε τα χρυσόστομε καθηγητά μου, αλλά αυτοί που πρέπει δεν θα σας καταλάβουν. Διότι δεν θέλουν να καταλάβουν. Άλλα σχέδια έχουν κατά νου. Και τα σχέδια αυτά, για εμάς που καταλαβαίνουμε, είναι ακαταλαβίστικα!

Προσθέτω δε, ότι τεράστια συμβολή σε αυτό το άθλιο τσίρκο φέρουν και οι ιδιοκτήτες-εκπρόσωποι των καναλιών, Έλληνες επιχειρηματίες, που δέχτηκαν να συμμετάσχουν σε αυτήν την εξευτελιστική διαδικασία. Το επιχείρημα ότι μέχρι τώρα επικρατούσε ραδιοτηλεοπτικό χάος δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για αυτό το πράγμα που βιώνουμε εδώ και λίγες μέρες, και που υποβαθμίζουν τη χώρα στην κατηγορία χοιροστασίου.

Monday, August 22, 2016

Απορίας άξιον...


Είμαι σίγουρος ότι πολλοί σοκάρονται και συγκινούνται με τις φωτογραφίες και τα δημοσιεύματα για τις αγριότητες που συμβαίνουν εδώ και περίπου πέντε χρόνια τώρα στη Συρία, ειδικά στο Χαλέπι και στην Χομς. Είμαι και εγώ ένας από τους πολλούς. Και τώρα που άρχισα να μαθαίνω το facebook, κάνω άπειρα share κειμένων και φωτογραφιών, και κάπως έχω την ψευδαίσθηση ότι ξοφλάω. Δεν ξέρω, όμως, ποια είναι η επέκταση αυτής της συγκίνησης, αυτού του σοκ. Το follow-up, μιας και όλοι πλέον δημοσιογραφούμε. Δεν προτείνω κάτι συγκεκριμένο, ούτε και ενθαρρύνω κανέναν σε φιλανθρωπική κινητοποίηση. Εξερευνώ απλώς εάν κάτι μένει μέσα μας, και πως αυτό το κάτι θέλει και μπορεί ο καθένας να το επεξεργαστεί και να το πάει λίγο παραπέρα. Ο μακαρίτης ο Αντώνης ο Σαμαράκης, μου έλεγε ότι "αρκεί και η ανησυχία". Πιο συγκεκριμένα, "να μην ησυχάζεις, κάτι θα βγει". Σκέφτομαι λοιπόν, εάν και κατά πόσο οι εικόνες αυτές, κυρίως των μικρών παιδιών που έχουν ένα επιπρόσθετο συναισθηματικό βάρος, είναι ικανές να ενεργοποιήσουν μία διαδικασία εσωτερικής θεώρησης τέτοια στον καθένα, που να δώσουν μεγαλύτερο και ισχυρότερο νόημα στην "αντίδραση" παρά ένα απλό μου like ή retweet; Τι λέτε;

Sunday, August 21, 2016

Μικρές Ιστορίες

Μεταμεσονύχτια εκπομπή, προσωπικού χαρακτήρα!

Καλησπέρα, αν και ξέρω ότι κοιμάσαι. Το πρωί θα σε ξυπνήσω όμως με αυτό. Το αλέγκρο από το πρώτο μέρος του κονσέρτου για 2 μαντολίνα του Βιβάλντι.



Ήθελα να σε ρωτήσω "που χάθηκες;", αλλά έτσι λένε όλοι όσοι δεν το εννοούν πραγματικά, Από τη άλλη, ποτέ δεν συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι χάνονται οι άνθρωποι. Απλώς απουσιάζουν. Και όσο και αν μας πληγώνουν, καμιά φορά αυτή η απουσία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν να επιστρέψουν. Αντίθετα, εκείνοι που χάνονται δεν ξαναγυρίζουν ποτέ. Εσύ, ψυχούλα μου, απλώς έλειπες... 



Πολλές φορές πάλι, οι άνθρωποι αναρωτιούνται "γιατί το έκανα αυτό;", αλλά ξέρουν πως πραγματική απάντηση σ' αυτό δεν υπάρχει. Η μάλλον, υπάρχει στον Εκκλησιαστή της Παλαιάς Διαθήκης. Την μελοποίησε ο μεγάλος Πίτερ Σίγκερ, και το ερμηνεύει εδώ με την Τζούντι Κόλινς. "Για κάθε τι υπάρχει μια εποχή, και μια στιγμή για κάθε σκοπό κάτω από τον Ουρανό. Μια στιγμή γέννησης, άλλη στιγμή θανάτου. Εποχή της σποράς και εποχή του θερισμού. Μια στιγμή που θα γελάς, άλλη στιγμή που θα κλαις".



Έμαθα να δέχομαι γλυκά και τις απογοητεύσεις. Γιατί αυτές, περισσότερο ίσως από κάθε τι άλλο, έχουν πάντα κάτι ισχυρότερο να σε διδάξουν. Όταν έφυγες, θεράπευσα τη πληγή μου όταν κατάλαβα ότι εφ' όσον σε αγαπούσα πραγματικά, έπρεπε να δεχτώ και τις επιλογές σου. Τό' πα σ' έναν φίλο, και με στόλισε αγριάδες. Με τον καιρό όμως, συνειδητοποίησα ότι ο φίλος από καλοσύνη, μου πρόσφερε απλώς παρηγοριά. Μια ασπιρίνη...

Το πιο υποτιμημένο όμως φάρμακο σήμερα, αυτό που θεραπεύει άπειρες αρρώστιες και δεν έχει καμιά παρενέργεια, είναι η ΑΓΚΑΛΙΑ.




Πήγε κιόλας 5. Πρέπει να κλείσω πριν ανοίξουν τα περίπτερα και με γράψουν τα πρωτοσέλιδα! Αγνόησα, βλέπετε, τα τρέχοντα των ημερών, και περπάτησα σε μέρη που δεν τα ίσιωσε καμιά τριβή. Μη νομίζεις πως δεν είχα τις πτώσεις μου. Στην αρχή, γκρεμιζόμουν και μόνο που ενεργοποιούσα τη μνήμη μου.



Καλημέρα!