NEWS ALL THE TIME

Loading...

Saturday, April 19, 2014

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΕΦΕΞΕ ΣΤΗ ΠΟΛΗ-ΦΑΝΤΑΣΜΑ



Το γεγονός των ημερών που, δίχως έκπληξη υποβιβάστηκε από τα περισσότερα ελλαδικά μέσα ενημέρωσης, ήταν η τέλεση της Ακολουθίας του Επιταφίου, για πρώτη φορά μετά από 58 ολόκληρα χρόνια, στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Εξορινού στην παλαιά, εντός των τειχών, πόλη της κατεχόμενης Αμμοχώστου.

Στην Θεία Λειτουργία που ετέλεσε ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας Αμμοχώστου Βασίλειος, και στην περιφορά του Επιταφίου, συμμετείχαν περισσότεροι από 4000 Ελληνοκύπριοι, μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης και συγκίνησης.

Μερικοί, από τους πολύ παλαιότερους, θυμήθηκαν τα χρόνια πρό του 1950, όπου πραγματικά ήταν ειρηνική και φιλική η συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην εντός των τειχών, παλαιά πόλη της Αμμοχώστου. Αυτές οι καλές σχέσεις καλλιεργήθηκαν από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν είχε αρθεί η απαγόρευση εγκατάστασης των Χριστιανών στην παλιά πόλη.

Τα πράγματα άλλαξαν όμως, πάλι προς το χειρότερο, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 όταν, λόγω των ενδοκοινωτικών ταραχών, οι Ελληνοκύπριοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την παλιά πόλη και να εγκατασταθούν στη νέα. Αλλά και από αυτήν εκδιώχθηκαν το 1974, όταν ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στη Κύπρο και κατέλαβε το 40% των εδαφών της, στον βορρά.

Οι Τούρκοι κατέχουν την παλιά, εντός των τειχών πόλη, αλλά και ένα τμήμα της νέας, που έχει καταληφθεί από τον τουρκικό στρατό και είναι κλειστή για όλους. Η υπόλοιπη, ακατοίκητη από το 1974, είναι αυτή που όλη ξέρουμε ως «πόλη-φάντασμα».

Η εφημερίδα «Φιλελεύθερος», γράφει το εξής πολύ ενδιαφέρον:

Ειδικά για τον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό η αείμνηστη Βαρωσιώτισσα (Αμμοχωστιανή) Αγνή Μιχαηλίδου στο βιβλίο της «To Παλιό Βαρώσι» το οποίο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, γράφει ότι ο πατέρας της Μιχαλάκης Λουϊζίδης κατόρθωσε το 1905 να καθαρίσει και να επαναλειτουργήσει την Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Εξορινού. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο: «Σκάμνοι και πάγκοι κατασκευάστηκαν από τον Τούρκο εργολάβο Κιαμίλι από θαυμάσιο ξύλο που εκείνος ο ίδιος διέθεσε. Όταν ρωτήθηκε από τον πατέρα μου τι του ώφειλαν, η απάντηση ήταν: «Nτροπή αφεντικό. Από ποιόν να πάρω χρήματα, από σένα ή από τον Άγιο;». 

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή στην εντός των τειχών της πόλης εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο καλλίφωνος παπά Μανέας, ο οποίος διορίστηκε εφημέριος του ναού.

Η Αγνή Μιχαηλίδη περιγράφει την περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Γεωργίου Εξορινού, κάποια χρονιά μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Ο Επιτάφιος για να πάει στην πλατεία έπρεπε να περάσει από τους τουρκομαχαλάδες, πράγμα που θα ενοχλούσε τους Τούρκους. Ο παπά Μανέας ανέλαβε την ευθύνη. «Και άξαφνα, μέσα στη νεκρική σιγή, ακούστηκε η γλυκειά φωνή του παπά» διαβάζουμε στο βιβλίο της Αγνής Μιχαηλίδη. Συγκλονιστικά τα όσα καταγράφει στη συνέχεια: «Ο παπάς εδέετο στην τουρκική γλώσσα υπέρ της τουρκικής κοινότητος, υπέρ του αρχηγού της θρησκείας τους, υπέρ της ειρήνης και της ευημερίας όλων των κατοίκων… Ήξερε θαυμάσια τα τουρκικά και τα μεταχειρίστηκε στην πιο κατάλληλη στιγμή. Και τότε συνέβη κάτι που μόνο η διδασκαλία της αγάπης μπορούσε να επιτελέσει. Ένας- ένας οι Τούρκοι σηκώθηκαν κι΄ έβγαλαν το φέσι, ενώ τα μπαλκόνια και τα παράθυρα φωτίστηκαν και γέμισαν γυναικόπαιδα».

Η χειρονομία αυτή που τους Τουρκοκυπρίους της Αμμοχώστου, χαιρετίστηκε από την κυπριακή ηγεσία, αλλά και από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β’, ο οποίος δήλωσε ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, εάν αφεθούν ελεύθεροι και χωρίς πιέσεις από άλλους, μπορουν να ξαναβρούν τον τρόπο να ζήσουν μαζί.

Το κλειδί της Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου Εξορινού, παραδόθηκε από τον μουφτή της Αμμοχώστου στον Μητροπολίτη Κωνσταντίας, και έτσι βρίσκεται και πάλι στα χέρια της Εκκλησίας της Κύπρου.

Ο Μητροπολίτης Βασίλειος είπε ότι η παρουσία του κόσμου στην Ακολουθία του Επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή, η συγκίνηση και η κατάνυξή του, φανερώνει «την βούληση του λαού για λύση του Κυπριακού, βούληση που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει».

Βλέποντας τις σκηνές από την περιφορά του Επιταφίου, σκεφτόμουν ότι όλοι αυτοί οι φλογεροί ψευτοεπαναστάτες πολιτικοί στην Ελλάδα τύπου Καμένου, κλπ, που με περισσή ευκολία και ασφάλεια (διότι αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει να ζεις δυό βήματα από το κατεχόμενο σπίτι σου και με το όπλου του καταχτητή να σε σημαδεύει διαρκώς), φωνάζουν «όχι στη λύση», αν τολμούσαν ας πήγαιναν εκεί, στο Βαρώσι μας, την Μεγάλη Παρασκευή, και ας έλεγαν αυτό το «όχι» κατά πρόσωπο σε όσους ήταν εκεί.

Και για να μην παρεξηγηθώ: Το «όχι», από το στόμα Κυπρίου, θα το ακούσω και θα το αποδεχτώ, ακόμα και εάν διαφωνώ με αυτόν. Από τύπους σαν τον Καμένο, που δεν διακινδύνευσαν ποτέ τίποτα, και τίποτα δεν γνωρίζουν από κατοχή, προσφυγιά και διωγμό, δεν μπορώ να ακούσω λέξη.

Δεν ισχυρίζομαι ότι το «άνοιγμα» μιας εκκλησίας στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου είναι δείγμα ότι πάμε για λύση και ότι η λύση αυτή θα είναι ανεκτή – δεν λέω «δίκαιη», διότι τέτοια, όλοι το ξέρουμε και το αποδεχόμαστε, δεν θα υπάρξει. Όσο η Τουρκία θα καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού, ακόμα και ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος δικαιούται να έχει σοβαρές επιφυλάξεις. Άλλωστε, μπορεί να μας παρέδωσαν τα κλειδιά της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου Εξορινού, αλλά σχεδόν όλες οι άλλες εκκλησίες μας στον κατεχόμενο βορρά, είναι κατεστραμμένες, λεηλατημένες, χωρίς σταυρό, χωρίς καμπαναριό, και με συλημένους τάφους σε όλα τα προαύλιά τους.

Όμως, από την άλλη, το ότι άνοιξαν αυτήν την εκκλησία, και παρέδωσαν τα κλειδιά της στους εκ παραδόσεως κτήτορές της, είναι ένα βήμα. Είναι μία χειρονομία που, έστω και εάν δεν ξέρουμε ποιο θα είναι το αντάλλαγμα που θα ζητηθεί ίσως για αυτήν, παραμένει σημαντική.

Κι όταν λέμε «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης», ένα από τα πρώτα πράγματα που εννοούμε, για μένα, είναι ό ένας να σέβεται και να εκτιμά τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του άλλου. Ως έναν αρκετά μεγάλο βαθμό, υπήρχε αυτό παλιά στη Κύπρο. Δεν ήταν ασυνήθιστο χριστιανοί να πηγαίνουν στο τζαμί, και μουσουλμάνοι να προσέρχονται στις εκκλησίες μας – κυρίως σε γάμους, σε βαφτίσια και σε κηδείες.

Κι όταν άνθρωποι, σ’ αυτές τις κορυφαίες στιγμές της ζωής τους, είναι μαζί, χέρι-χέρι, αγκαλιά να χαίρονται και αγκαλιά να θρηνούν, δεν υπάρχει πιο γερή βάση για συνύπαρξή τους με αξιοπρέπεια και αγαστή συνεργασία.


Wednesday, April 16, 2014

ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ


Ο Γιάννης Μώραλης, αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού Πειραιώς, Πρόεδρος της Super League (της ένωσης των 18 επαγγελματικών ποδοσφαιρικών ομάδων που συμμετέχουν κάθε χρόνο στο κορυφαίο πρωτάθλημα της χώρας), απέκτησε την περασμένη εβδομάδα κι άλλον τίτλο, εκείνον του υποψηφίου Δημάρχου του Πειραιά. Είναι ένας κατ’ εξοχήν «άνθρωπος του Προέδρου», συγκεκριμένα του εφοπλιστή, μεγαλομέτοχου του Ολυμπιακού Βαγγέλη Μαρινάκη, ο οποίος επίσης κατέρχεται στις δημοτικές εκλογές της 18ης και, όπου χρειαστεί και 2ος γύρος, της 25ης ερχόμενου Μαϊου.

Κατ’ αρχάς, υπήρχαν πληροφορίες ότι ο ίδιος ο κ. Μαρινάκης θα ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου, στο οποίο κυριαρχεί το «Ολυμπιακό στοιχείο», αλλά εκ των υστέρων αποφάσισε ότι θα είναι απλώς υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον συνδυασμό του κ. Μώραλη.

Στην πρώτη του συνέντευξη ως υποψήφιος Δήμαρχος, ο στενός συνεργάτης του Προέδρου του Ολυμπιακού είπε ότι όραμά του είναι, μαζί με τους ανθρώπους που επέλεξε ως υποψήφιους συμβούλους, «όλοι επιτυχημένοι στην επαγγελματική τους δραστηριότητα», να κάνουν τον Πειραιά «ένα διεθνές ναυτιλιακό κέντρο, ένα αντίστοιχο City του Λονδίνου».

Μερικά από τα πρόσωπα που πλαισιώνουν αυτό το «Ολυμπιακό ψηφοδέλτιο», όπως χαρακτηρίζεται από τα Μέσα Ενημέρωσης, είναι: Πέτρος Κόκκαλης, παλιό στέλεχος της διοίκησης Ολυμπιακού τον καιρό που ήταν πρόεδρος ο πατέρας του Σωκράτης Κόκκαλης, ο επιχειρηματίας Γιάννης Αγγελόπουλος, και άλλοι.

Δεν είναι ασυνήθιστο στην Ελλάδα διάφορες προσωπικότητες από τον αθλητισμό, και ιδιαίτερα από ποδοσφαιρικές ομάδες, που έχουν και τους περισσότερους οπαδούς, να κατέρχονται ως υποψήφιοι στις Δημοτικές εκλογές, είτε ως Δήμαρχοι, είτε ως δημοτικοί σύμβουλοι.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του παλαίμαχου, διεθνούς καλαθοσφαιριστής Παναγιώτη Φασούλα, που όσο μεσουρανούσε στην ομάδα του ΠΑΟΚ εξελέγη πανηγυρικά δημοτικός σύμβουλος και, όταν μετά από λίγα χρόνια πήρε μετά μεταγραφή για τον Ολυμπιακό, έφτασε να εκλεγεί και Δήμαρχος του Πειραιά.

Γενικά, επειδή ο Ολυμπιακός θεωρείται «μεγάλη δύναμη στη πόλη», άλλωστε στατιστικά στοιχεία τον εμφανίζουν να έχει τους περισσότερους οπαδούς στην Ελλάδα, όλοι οι υποψήφιοι Δήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι δίνουν μια παράλληλη, ιδιότυπη μάχη για το ποιος θα πείσεις τους φιλάθλους-ψηφοφόρους ότι είναι «πιο Ολυμπιακός» από τους άλλους.


Ανταπόκριση του γράφοντος στο ΚΥΠΕ 14/4

Tuesday, April 15, 2014

ΖΟΥΡΑΡΙΣ ΜΕ ΚΑΜΕΝΟ. ΠΟΣΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΠΙΑ

Του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ προκύπτουν στην Ελλάδα από την ανακοίνωση των υποψηφίων στις λίστες για τις Ευρωεκλογές. Μία από αυτές είναι του πολιτικού επιστήμονα και συγγραφέα Κώστα Ζουράρι με τους Ανεξάρτητους Ελληνες του Πάνου Καμένου. Ο κ. Ζουράρις, πρώην πολιτευτής του ΚΚΕ, που κάποτε τα μίντια τον αποκαλούσαν και «κυβερνητικό εκπρόσωπο του Θουκυδίδη» επειδή δεν υπήρχε λόγος του στον οποίο να μην κάνει αναφορά στον αρχαίο Ιστορικό,  έχει φτιάξει ένα κόμμα με τον τίτλο «Περίκαυστος Ελλάδα», και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο του «Επίτιμου Προέδρου». Ενεργό πρόεδρο διόρισε τον εκ Καβάλας οικονομολόγο Γ. Καλεάδη, ο οποίος έχει γράψει το βιβλίο «Άξιον και Δίκαιον» το οποίο αναφέρεται εκθειαστικά, σχεδόν εξ ολοκλήρου, στον επίτιμο προέδρό του. Ο κ. Ζουράρις (ουαί κι αλίμονο σ’ όποιον γράψει το επώνυμό του με «η» στο τέλος), όταν ίδρυσε την «Περίκαυστο Ελλάδα», δήλωσε ότι «στόχος είναι η κατάληψις της εξουσίας», και πως «οτιδήποτε λιγότερο θα ήταν γελοίον». Πράγματι.

ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: ΜΩΣΑΪΚΟ ΠΟΛΛΩΝ ΑΠΟΧΡΩΣΕΩΝ!

Ενώ, σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας MRB για τον ενημερωτικό ιστότοπο Real.gr, δείχνει ότι θα δοθεί σκληρή μαχη για την πρωτιά στις Ευρωεκλογές (24,3% πρόθεση ψήφου στον ΣΥΡΙΖΑ και 24% στη Νέα Δημοκρατία), και από την άλλη εμφανίζει το κυβερνών κόμμα να προηγείται στην πρόθεση ψήφου για τις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν, (21,8% έναντι 20,8% του ΣΥΡΙΖΑ), σήμερα, Μεγάλη Τρίτη, είναι η ημέρα κατά την οποία η Νέα Δημοκρατία ανακοινώνει τα ονόματα εκείνων που, μετά από μακρές διεργασίες και, όπως σημειώνουν στην Αθήνα έγκυροι πολιτικοί κύκλοι, θα συμπεριληφθούν στο Ευρωψηφοδέλτιο της κυβερνητικής παράταξης.

Από τις πληροφορίες που έχουν περιέλθει σε γνώση δημοσιογράφων, προκύπτει ότι η κατάρτιση της λίστας έγινε προσωπικά από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, με εμφανή στόχο του, όπως σημειώνει η εφημερίδα Το Βήμα, «να ενισχύσει το αμιγώς αστικό και ευρωπαϊκό προφίλ που θα υπηρετεί την στρατηγική του επιλογή για την Νέα Ελλάδα».

Την περασμένη εβδομάδα αφαιρέθηκε το όνομα του δικηγόρου Φαήλου Κρανιδιώτη, στενού συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά, γνωστού για την ανάμειξή του στην λεγόμενη Υπόθεση Οτσαλάν, όταν ο Κούρδος ηγέτης βρέθηκε μυστικά για λίγο  στην Αθήνα και στην συνέχεια φυγαδεύτηκε στην Κένυα όπου και συνελήφθη. Πάντα έλεγε ό ίδιος ότι εκπροσωπεί την «λαϊκή Δεξιά», και αυτοπροσδιορίζεται ως «πατριώτης και φιλελεύθερος».

Προκλήθηκαν αρκετές αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος όταν αρχικώς έγινε γνωστό ότι θα είναι υποψήφιος στις Ευρωεκλογές, και για να αποφύγει περαιτέρω αναταράξεις ο Αντώνης Σαμαράς, που είναι μαζί με τον Φαήλο Κρανιδιώτη από τότε που έφυγε από την Νέα Δημοκρατία και ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη, τον απέσυρε.

Ο κ. Κρανιδιώτης δεν έχει σχέση με τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη και τον πατέρα του Νίκο. Πρόκειται για απλή συνωνυμία.

ΤΟ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΟ ΜΑΣ ΕΛΛΕΙΜΜΑ: ΤΩΝ ΚΑΛΛIΕΡΓΗΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ



Τον καιρό της σπατάλης, ό,τι είχαμε να σπαταλήσουμε οι περισσότεροι από εμάς, ήταν το περίσσιο χρήμα που έρρεε στις τσέπες και στους λογαριασμούς μας. Κι όσοι έμειναν με "καλή μπάνκα", δεν είναι ότι σπατάλησαν λιγότερα, αλλά ότι είχαν πιο πολλά να σπαταλήσουν.

Το γιατί είχαν πιο πολλά, είναι κουβέντα ενός άλλου κεφαλαίου. Σήμερα, εδώ, στέκομαι μόνο στο αποτέλεσμα εκείνης της σπατάλης που, από την μία μέρα στην άλλη, αποκάλυψε πανηγυρικά ένα προσωπείο ολότελα άδειο, ολότελα κενό.

Για μένα, η μεγαλύτερη και πιο άθλια φούσκα που ζήσαμε, ήταν εκείνη της υποτιθέμενης πολιτιστικής μας ανόρθωσης. Και πουθενά αλλού δεν "θριάμβευσε" αυτή τόσο πολύ, όσο stiw λεγόμενες "μεγάλες βραδιές" στο Μέγαρο Μουσικής, και στις καλές θέσεις των Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρου, και των παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου.

Η τότε χαρά που έβλεπες πολλά και καινούργια πρόσωπα να "σκοτώνονται" γιά ένα εισιτήριο, έγινε θλίψη τώρα που με την κρίση αποκαλύφθηκε ότι οι περισσότεροι από εκείνους τους πολλούς, παρόλο που ήταν και οι πιο πλούσιοι (αποφεύγω επί του παρόντος να βάλω εμπρός το πρόθεμα "νεό-"), δεν έχουν τελικά κανένα "ευγενικό υπόστρωμα", καμμία μουσική παιδεία, ούτε ελάχιστη σχέση με αυτό που ονομάζουμε "τέχνες και πολιτισμό".

Βλέπεις ακόμα, ότι αυτοί που έμειναν, είναι όσοι και τότε ήσαν παρόντες, αλλά αθόρυβα, όχι στα θεωρεία και τις πρώτες σειρές, και που ήξεραν τί ακούνε ή βλέπουν και γιατί το ακούνε ή το βλέπουν. Έμειναν οι πραγματικά καλλιεργημένοι, και έφυγαν οι πραγματικά άξεστοι.

Η οικονομική στενότης, δυσκόλεψε όλους - ή έστω, σχεδόν όλους. Εάν αγαπάς όμως πράγματι την κλασική μουσική, την όπερα και το μπαλέτο, δεν τα εγκαταλείπεις ποτέ. Μπορεί να μην έχεις την δυνατότητα να δείς όσες παραστάσεις θα ήθελες, αλλά σε κάποιες θα καταφέρεις να πάς, θυσιάζοντας ίσως κάτι πιο πεζό, όπως μια βραδιά σε ακριβό εστιατόριο. Επίσης, η τέχνη και ο πολιτισμός θα συντροφεύουν την κάθε σου μέρα, με έναν τρόπο απολύτως φυσιολογικό, όπως να ανοιγεις φερ ειπείν το παράθυρό σου να μπουν φώς και φρέσκος αέρας.

Δεν μπορείς να έχεις δει δέκα κοντσέρτα του Μότσαρτ στο Μέγαρο και στο Ηρώδειο, και να μην έχεις ακούσει ούτε ένα στο σπίτι σου.

Δεν μπορείς να δείχνεις ότι η ζωή σου έφτασε σε κάποιο "καλό επίπεδο", όταν έχεις χρόνια να διαβάσεις ένα βιβλία, ή όταν δεν έχεις κάν επαφή με το τί γίνεται στον θεατρικό κόσμο του τόπου σου και του εξωτερικού. Να μην ξέρεις τι κινείται στην παγκόσμια και εγχώρια λογοτεχνία. Να μην έχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται με τα καινούργια ρεύματα σε όλες τις τέχνες.

Τα δύο τελευταία χρόνια, όποτε μπόρεσα να βρεθώ σε ένα κοντσερτο, ή μια παράσταση θεατρική, ένοιωσα ότι οι λίγοι που τιμούσαν τους συντελεστές των έργων (αλλά πρωτίστως τους δημιουργούς των έργων), ήταν άνθρωποι που, και άν σπατάλησαν "τα χρόνια εκείνα" τα χρήματά τους, δεν σπατάλησαν εκείνο το κομμάτι του εαυτού τους όπου κρύβεται ο μεγαλύτερος πλούτος τους. Το καλλιεργημένο κομμάτι. Το αεί εύφορο.

Και το ότι εξαφανίστηκαν τελικά οι "γνωστές φάτσες", μπορεί να μήν είναι τόσο καλό για τα ταμεία των θεάτρων, του Μεγάρου, και άλλων συναυλιακών χώρων, αλλά είναι ευλογία για την Τέχνη. Απαλλάχτηκε από τους τυχάρπαστους.

Δυστυχώς, όπως λέει και ο μαέστρος Ρικάρντο Μούτι λίγο πρίν από το ανκόρ που του ζητούσε ο κόσμος, στο βίντεο πιο πάνω, στην όπερα Ναμπούκο του Βέρντι στην Ιταλία, όταν η πολιτική, στο όνομα της γρήγορης ανάκαμψης από την κρίση, πολύ εύκολα κατακρεουργεί τον Πολιτισμό, αναπόπευκτα ο τόπος, και μαζί του κι ο λαός, θα πάθει μιά άλλου είδους καθίζηση, πολύ χειρότερη από την οικονομική.

Και αυτή η καθίζηση, που ειναι ήδη ορατή (αρκεί ο καθένας να κοιτάξει γύρω, στον δικό του μικρόκοκοσμο, τους φίλους και γνωστούς του), δεν μπορεί να διορθωθεί με μια αμφιλεγόμενης αξιοπιστίας έξοδό μας στις αγορές, με την έκδοση ενός 5 ετούς ομολόγου. Θέλει χρόνια, καί άλλου είδους επενδύσεις που οι πλείστοι κυβερνώντες δεν έχουν καν το μυαλό να τις σκεφτούν.

Friday, April 11, 2014

ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΤΩΣΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ


Το μυθιστόρημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη, ένα μπεστ-σέλερ που συζητήθηκε πολύ όταν εκδόθηκε (2003) και μεταφέρθηκε με επιτυχία στο θέατρο σε σκηνοθεσία της Βάσιας Ατταριάν, είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ. Διατρέχει τη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας, από τα χρόνια της μεταπολίτευσης ως την ολυμπιακή ευημερία, και προοιωνίζεται την ελληνική κρίση. Πρόκειται για την ιστορία μιας επεισοδιακής φιλίας δυο κοριτσιών που συναντιούνται στην Aθήνα τη δεκαετία του '70. H φιλία τους, από το δημοτικό ως τα φοιτητικά χρόνια, διακόπτεται απότομα: ένα απρόσμενο δραματικό γεγονός δίνει τέλος στις εντάσεις, στα αδιέξοδα, στις ανάγκες μιας ασφυκτικής σχέσης. Ύστερα από μερικά χρόνια συναντιούνται ξανά. Mπορεί να έχουν αλλάξει, αλλά κατά βάθος παραμένουν ίδιες. Πόσα θα καταφέρουν να αντέξουν για χάρη του παρελθόντος και της νοσταλγίας;

Στο βιβλίο η προσωπική ιστορία διαπλέκεται με την πολιτική ζωή. H Άννα-Mαρία, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Kίνημα, η οικουμενική κυβέρνηση υπενθυμίζουν τις βαθύτερες δομές ενός πολιτικού συστήματος που όλοι μας έχουμε υποστεί: αυτό των ανθρωπίνων σχέσεων. Tο μυθιστόρημα της Aμάντας Mιχαλοπούλου μιλάει για την Eλλάδα της μεταπολίτευσης, για τη «δικτατορία» της γυναικείας φιλίας, για τις σκοτεινές περιοχές της παραίτησης και της ζήλιας, για τις σχέσεις που μας καταδιώκουν. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει σύντομα στην Αμερική, σε μετάφραση της Karen Emmerich από τις εκδόσεις Open Letter. Με την ευκαιρία της έκδοσης η συγγραφέας θα παραβρεθεί το προσεχές διάστημα στην Αμερική και θα συμμετάσχει σε μια σειρά εκδηλώσεων. Θα ξεκινήσει από τη Νέα Υόρκη, όπου στις 10 και 15 Απριλίου, στο Hallwαlls και στο University of Rochester αντίστοιχα, θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο της. Στη συνέχεια, την Τετάρτη 16 Απριλίου, μαζί με τη μεταφράστρια του βιβλίου θα συζητήσουν για το βιβλίο στο Portland (Powell’s Books on Hawthorne). Την Παρασκευή 18 Απριλίου θα βρίσκεται στο βιβλιοπωλείο Book Club of California στο San Francisco. Τέλος, στις 20 Απριλίου θα μιλήσει για το βιβλίο της στο βιβλιοπωλείο City Lit Books στο Chicago.
 
Το νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου Η γυναίκα του Θεού θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΙ ΚΗΠΟΙ ΜΕ ΕΚΘΕΜΑΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!


ΤΙ ξεβράζει αλήθεια αυτό το Διαδίκτυο! Η φωτογραφία που δημοσιεύω σήμερα,  μου ήρθε μέσω twitter από έναν «λογαριασμό» που ασχολείται μόνο με «ιστορικά στοιχεία της Αφρικής». Η λεζάντα έγραφε ότι πρόκειται για «Ανθρώπινο Ζωοολογικό Κήπο» το 1958 στο Βέλγιο, όπου λευκοί, Ευρωπαίοι επισκέπτες συγκεντρώνονταν γύρω από τα κλουβιά και τάϊζαν στα μαυράκια μπανάνες! Επειδή δεν ήθελα να το πιστέψω αυτό, παρόλο που γεννήθηκα και μεγάλωσε σε μία χώρα, την Ζιμπάμπουε, όπου καθημερινά βίωνες περιστατικά όπου οι λευκοί συμπεριφέρονταν στους μαύρους ωσάν να ήταν ζώα, ανέτρεξα σε μερικούς ιστότοπους αναφοράς, που έχω ελέγξει για την αξιοπιστία τους. Και πράγματι, σερφάροντας και διαβάζοντας επί ένα δίωρο περίπου, ανακάλυψα αυτήν, την «Ξεχασμένη Ιστορία των Ζωολογικών Κήπων με Ανθρώπους». Η Ιστορία αυτή πάει πολλά χρόνια πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα, και φτάνει μέχρι τις παρυφές της δεκαετίας του ’60 στον 20ο αιώνα.
 
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ, όπως διαβάζω σε άρθρο του M.B.David στο http://www.popularresistance.org/deep-racism-the-forgotten-history-of-human-zoos/, πρωτοστατούσε στα λεγόμενα Völkerschau, κάτι σαν «Λαϊκά Θεάματα», όπου οι διοργανωτές έφερναν Αφρικανούς από διάφορες ευρωπαϊκές αποικίες και τους τοποθετούσαν ως εκθέματα σε καρναβάλια ή ζωολογικούς κήπους «για να τους χαζεύουν οι επισκέπτες και να διασκεδάζουν μαζί τους». Τα «Θεάματα» αυτά παρουσιάζονταν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης, κυρίως στην Ολλανδία και στο Βέλγιο, μερικές φορές όμως και στην Αμερική. Υπολογίζεται ότι σε κάθε πόλη προσήλκυαν περίπου 200.000 – 300.000 επισκέπτες. Τόσο πολύ τους άρεσε να βλέπουν τα παιδιά από την Αφρική και να διασκεδάζουν ταΐζοντάς τα λες και ήταν πιθηκάκια.
 
ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ κατ’ αρχάς πως έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στον κόσμο μας από τότε. Έπειτα όμως, όταν με επισκέπτεται η «δεύτερη σκέψη», αναρωτιέμαι εάν πράγματι είναι έτσι. Θυμάμαι πρόσφατα, στο περίφημο βίντεο του BBC, όπου στελέχη και οπαδοί της ρατσιστικής Χρυσής Αυγής περίπαιζαν έναν περαστικό Πακιστανό στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, κάνοντάς του με τα δάχτυλα το ίδιο νόημα που κάνουμε σ’ ένα σκυλί για να έρθει κοντά μας. «Έλα-έλα», του φώναζαν. «Δεν δαγκώνουμε. Έλα να σου δώσουμε μια καραμέλα». Και επειδή εκείνος δεν πλησίαζε, του την πέταξαν, γελώντας ηχηρά και ξεδιάντροπα. Πόσο, λοιπόν, έχουμε στ’ αλήθεια αλλάξει από εκείνα τα χρόνια του σκληρού ρατσισμού και της στυγνής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα και για να εξασφαλίσουμε την διασκέδασή μας; Το γέλιο μας;

Wednesday, April 9, 2014

ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΣΟΚΑΡΕ, ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΕ



ΙΛΙ ΚΑΡΕΛΙ, 42, Αλβανός βαρυποινίτης, που βρέθηκε δολοφονημένος στο κελί του στις φυλακές της Νιγρήτας στον νομό Σερρών στην Ελλάδα έπειτα από άγριο ξυλοδαρμό και φρικτά βασανιστήρια από 15 σωφρονιστικούς υπαλλήλους, όπως αποφαίνεται σε πόρισμά της έπειτα από ενδελεχείς έρευνες η ανακρίτρια Σερρών κα. Τουτουντζή. Πρόκειται για πράξη εκδίκησης για την δολοφονία του συναδέλφου τους, Γιώργου Τσιρώνη, 46, στις φυλακές Μαλανδρίνου, στον νομό Φωκίδας της Στερεάς Ελλάδος.
 
ΑΥΤΟ συνέβη στις 25 του περασμένου Μαρτίου και, 2 μέρες αργότερα, στις 3.30 το μεσημέρι της 27ης του μηνός, ο Ιλί, που εξέτιε ποινή κάθειρξης 12 ετών και 9 μηνών για απόπειρα ανθρωποκτονίας, σωματική βλάβη, απόπειρα κλοπής, ψευδή ανωμοτί κατάθεση και παράνομη είσοδο στη χώρα, έφτανε στις φυλακές Νιγρήτας. Εκεί, μεταφέρεται αρχικώς σε έναν προθάλαμο αναμονής των προσαχθέντων, μέχρι να τακτοποιηθούν στο κελί τους. Ο χώρος εκείνος είναι γνωστός ως το «ψυγείο». Σύμφωνα με το ανακριτικό πόρισμα που χθες δημοσιοποιήθηκε, εκεί τον παρέλαβαν από τις 3.57μμ έως και τις 6.38μμ οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι και του έκαναν τα εξής:
 
«Ενεργώντας όλοι από κοινού χτυπούσατε τον Ιλί Καρέλι με γροθιές, λακτίσματα και με τη χρήση τμήματος κλινοσκεπάσματος, διαμορφωμένου σε αυτοσχέδιο κοχλιότυπο βούρδουλα, μήκους περίπου 50 εκατοστών, σε διάφορα σημεία του σώματός του, στην πλάτη, στα πόδια, κυρίως στα πέλματα των ποδιών (φάλαγγα) και τις γαστροκνημίες (γάμπες), στους γλουτούς, το στήθος, την κοιλιακή χώρα και το κεφάλι, ρίχνοντάς του ταυτόχρονα νερό, ώστε τα χτυπήματα να καθίστανται πιο επώδυνα»
 
Ο ΚΑΡΕΛΙ μεταφέρθηκε υποβασταζόμενος στο κελί του από μερικούς από τους υπαλλήλους που τον έδειραν, και τον παράτησαν εκεί σε πολύ άσχημη κατάσταση. Στις 11.15 το βράδυ, διαπιστώθηκε από άλλον υπάλληλο των φυλακών, ότι δεν ανέπνεε πια. Μετά από την νεκροψία, η σωρός του μεταφέρθηκε στην Αλβανία όπου και ετάφη. Ο Καρέλι είχε συλληφθεί τον Μάρτιο του 2007 όταν προσπάθησε να σκοτώσει με γυαλί δύο ηλικιωμένους τους οποίους λήστεψε στο σπίτι τους στο Νέο Ηράκλειο, προάστιο της Αθήνας. Με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή με κομμένο γυαλί, δολοφόνησε τον σωφρονιστικό υπάλληλο στις φυλακές Μαλανδρίνου.
 
Η πολυδιάστατη αυτή ιστορία έχει συνταράξει την κοινή γνώμη στην Ελλάδα. Υπάρχει, από την μία, έξαρση της εγκληματικότητας σε επίπεδα πρωτόγνωρα για την κοινωνία – τόσο, που σε μερικές περιοχές της χώρας, αστικές και μη, φοβάται κάποιος να κυκλοφορήσει έξω. (Εξαιτίας αυτού δε, υπάρχουν πολλοί που, όταν μαθεύτηκε η δολοφονία του Καρέλι, αλλά και ο τρόπος της δολοφονίας του, αναφώνησαν "καλά του έκαναν, του παλιοαλβανού"). Από την άλλη, διαπιστώνεται ότι και εδώ, όπως και αλλού, το σωφρονιστικό σύστημα κάθε άλλο από σωφρονιστικό είναι.

(Η φωτογραφία που δημοσιεύουμε σήμερα, από φυλακές άλλης χώρας, δείχνει με έναν έντονα συμβολικό τρόπο ότι είναι εφικτό και σε έναν τέτοιο δύσκολο περιβάλλον, εάν βοηθηθεί, ο κατάδικος να αρχίσει μια καινούργια ζωή ως άλλος άνθρωπος. Αυτό, δεν θα σβήσει ποτέ τον πόνο και την απώλεια που προκλήθηκαν από τα εγκλήματά του, αλλά ίσως λιγοστέψει την πιθανότητα να τα ξαναδιαπράξει).


 

ΠΡΟΣΩΠΑ & ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ 08.04.2014


ΜΙΚΙ ΡΟΥΝΙ, 93, κάποτε το «παιδί θαύμα» του Χόλιγουντ και αργότερα ένας μουσικός και ηθοποιός σούπερ-στάρ που κάθε του ταινία και κάθε του ζωντανή εμφάνιση «έσπαγε» τα ταμεία, πέθανε αυτην την εβδομάδα στο σπίτι του στο Χόλιγουντ, περιστοιχισμένος από μέλη της οικογένειάς του, ήρεμος και πλήρης ημερών. Είναι από εκείνες τις διασημότητες που εντάσσονται στη χορεία των μύθων. Και μάλιστα για πολλούς λόγους. Ως το 1965, οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε είχαν εισπρακτική επιτυχία της τάξης των 3 δις δολαρίων. Προτάθηκε 8 φορές για Όσκαρ, και κέρδισε 2 τιμητικές διακρίσεις. Ο μέγας σερ Λόρενς Ολίβιε τον είχε περιγράψει ως «τον μεγαλύτερο ηθοποιό που είχε ποτέ η Αμερική». Επίσης, παντρεύτηκε 8 φορές. Την πρώτη φορά, με την θεά του κινηματογράφου Άβα Γκάρντνερ. Απέθανε διαζευγμένος. Με την τελευταία του σύζυγο, Τζαν Τσάμπερλιν, χώρισα το 2012, πριν 2 μόλις χρόνια δηλαδή, έπειτα από 36 χρόνια γάμου. Όταν ρωτήθηκε, πρόσφατα, αν θα ξαναπαντρευόταν κάποια από τις 8 πρώην γυναίκες του, απάντησε «όλες»!


ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΜΟΥΣΑ, 9 μηνών παιδί από το Πακιστάν, ανίκανο να σηκώσει μόνο του ακόμα και το μπιμπερό με το γάλα του, βρέθηκε να είναι κατηγορούμενο για απόπειρα φόνου, ότι δήθεν μαζί με άλλους 30 προσπάθησαν να δοφονήσουν εργαζόμενους σε υπηρεσία παροχής υγραερίου, πετώντας τους πέτρες! Σύμφωνα με το βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι SkyNews, το μωρό προσήχθη μαζί με τον παππού του στο αστυνομικό τμήμα στην Λαχόρη για προανάκριση και για λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων. Ο δικαστής έδωσε εντολή να αφεθεί «προσωρινά ελεύθερος» ώσπου η αστυνομία να εξετάσει προσεκτικότερα την υπόθεση. Ο παππούς, πάντως, υποστηρίζει ότι η ίδια η αστυνομία, που είναι συνώνυμη με την διαφθορά στη χώρα αυτή, κατασκεύασε την κατηγορία διότι θέλει να διώξει από την περιοχή εκείνους που αντιδρούν στη ν ύπαρξη εκεί την μονάδος υγραερίου. Και  βρήκε τον πανέξυπνο τρόπο να κατηγορήσει βρέφος 9 μηνών; (Στην φωτογραφία, δικηγόρος παίρνει τα δακτυλικά αποτυπώματα του παιδιού).


ΓΙΡΚΙ ΚΑΤΑΪΝΕΝ, 42, Πρωθυπουργός της Φινλανδίας, ανακοίνωσε προχθές, Σάββατο, ότι δεν θα θέσει ξανά υποψηφιότητα για την ηγεσία του συντηρητικού κόμματος Εθνικής Συμμαχίας επειδή έχει αποφασίσει να διεκδικήσει μία από τις τρείς κορυφαίες θέσεις που «ανοίγουν» τον ερχόμενο Ιούνιο στην ΕΕ, που είναι: επικεφαλής του Eurogroup, αντικαθιστώντας τον Γιερούν Ντάϊσλεμπλουμ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στη θέση του Χέρμαν Βαν Ρομπάϊ, ή και «συμβιβαστικός υποψήφιος» ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ως εκ τούτου, θα παραιτηθεί από το αξίωμα του πρωθυπουργού και, όπως δήλωσε χθές, ότι η κυβερνητική συμμαχία θα επιβιώσει και χωρίς αυτόν, και ότι «η Φινλανδία είναι μία ώριμη πολιτικά χώρα, οι πολιτικοί δρουν με υπεύθυνο τρόπο, και ε΄τσι τα κόμμα του συνασπισμού θα αφήσουν τις διαφορές τους εκτός του κυβερνητικού έργου» Μακάρι να είχαμε και εμείς τέτοιους πολιτικούς.

 

ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΟΥΜΕ ΕΔΩ!



ΡΑΧΗΛ ΜΑΚΡΗ, 41, βουλευτής Κοζάνης των Ανεξάρτητων Ελλήνων (ΑΝΕΛ), πρόσωπο τών ημερών μετά τις μηνύσεις που υπέβαλε εναντίον 3 δημοσιογράφων της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», η μία εκ των οποίων, η αρχισυντάκτης Δέσποινα Κονταράκη συνελήφθη την Κυριακή το βράδυ και αφέθηκε ελεύθερη, ενώ οι άλλοι δύο, Γιώργος Κουβαράς και ο διευθυντής Αλέξης Σκαναβής, ως τη Δευτέρα καταζητούνταν. Η κ. Μακρή, που τον περασμένο Ιούνιο είχε σκαρφαλώσει στα κάγκελα της ΕΡΤ για να διαμαρτυρηθεί για το κλείσιμό της και «το φίμωμα της ελευθερίας έκφρασης», ενοχληθηκε από άρθρο της κ. Κονταράκη που αναφέρεται σε δηλώσεις πως φέρεται να είχε κάνει η βουλευτής για τις συλλήψεις στελεχών της Χ.Α. Στο άρθρο η Ραχήλ Μακρή περιγράφεται ως «ανεκδιήγητη» και αυτό, όπως είπε, την ενόχλησε περισσότερο απ’ όλα. Υπέρ της παρενέβη ο ανεκδιήγητος Πρόεδρος του Κόμματος, Πάνος Καμμένος, ο οποίος στο twitter του προειδοποιεί ότι «όποιο ΜΜΕ ή δημοσιογράφος λειτουργεί ως ρουφιάνος των δυνάμεων κατοχής των δανειστών θα διώκεται». Νωρίτερα, εκ μέρους της Δημοκρατικής Αριστεράς, ο υποψήφιος Ευρωβουλευτής Ανδρέας Παπαδόπουλος, είχε χαρακτηρίσεις τους Ανεξάρτητους Έλληνες ως «Χρυσαυγίτες με πολιτικά». Και πάλι παρενέβη μεσω twitter ο ανεκδιήγητος Πάνος Καμμένος, αποκαλώντας τον «μπουζουκόβιο προικοθήρα πολιτικής κληρονομιάς», και προειδοποιώντας τον «να είναι προσεκτικότερος με τους ΑΝΕΛ». Ωραία πράματα ζούμε στην Ελλάδα, παιδιά. Μεγαλεία.