NEWS ALL THE TIME

Loading...

Sunday, September 14, 2014

ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΤΗΣ: Αυτός, ναί, αποδεικνύεται ότι ΗΤΑΝ αναντικατάστατος

(Φωτογραφία και επεξεργασία Takis Vorini)


Καθώς συμπληρώνονται σήμερα 15 χρόνια από τον θάνατο του Γιάννου Κρανιδιώτη, η ελληνική κυβέρνηση θυμάται και επαινεί «έναν υποδειγματικό δημόσιο λειτουργό» ο οποίος σε όλη του τη ζωή «υπήρξε στη κυριολεξία μία ζωντανή γέφυρα μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου».

Τα λόγια αυτά αποκτούν ίσως μία επιπρόσθετη σημασία καθότι προέρχονται από το στόμα ενός ανθρώπου που συνδέθηκε φιλικά μαζί του, συμπορεύτηκε στο ίδιο κόμμα, και τώρα υπηρετεί σε ένα υπουργείο, εκείνο των Εξωτερικών, όπου ο Κρανιδιώτης, ως υφυπουργός από το 1994-1995 και ξανά από το 1997 μέχρι την αποφράδα μέρα του θανάτου του, σε αεροπορικό δυστύχημα, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1999, ως αναπληρωτής υπουργός.

Πρόκειται για τον Υπουργό Εξωτερικών και Αντιπρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης, Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος σε εκτενή ανακοίνωσή του θυμάται και αναφέρεται σε «έναν ταλαντούχο και οξυδερκή διπλωμάτη, έναν οραματιστή πατριώτη, με τις ενέργειες και προσπάθειες του οποίου δόθηκε νέα ώθηση και δυναμική στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Κύπρου». 

«Είχα την τύχη και το προνόμιο να συνδεθώ και να συνεργαστώ στενά με τον Γιάννο Κρανιδιώτη, ιδιαίτερα κατά την περίοδο που ξεκίνησε και τροχοδρομήθηκε η ευρωπαϊκή πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και γνωρίζω προσωπικά πόσο συνέβαλαν οι επιτυχείς, λεπτοί, πολιτικοί και διπλωματικοί του χειρισμοί στο να είναι σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία ένα απόλυτα ασφαλές και ισότιμο κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ίδιος οραματίστηκε και εργάστηκε σκληρά για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτιμώντας σωστά ότι η εξέλιξη αυτή θα αποτελούσε τον καταλύτη για την επανεκκίνηση των διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της κατοχής και την επανένωση της νήσου», επισημαίνει ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος πιστεύει ακράδαντα ότι η παρουσία του Γιάννου Κρανιδιώτη  ενώ η παρουσία του Γιάννου Κρανιδιώτη στο δημόσιο βίο «αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα σύμβολο συνεχούς και αδιάλειπτης συμπόρευσης του ελλαδικού και του κυπριακού Ελληνισμού». 

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1999, ο Κρανιδιώτης βρισκόταν εν πτήσει με το υπηρεσιακό αεροσκάφος τύπου Falcon προς το Βουκουρέστι, όπου θα λάμβανε μέρος, εκπροσωπώντας την Ελλάδα, σε Διαβαλκανική Διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών. Περίπου 20 λεπτά πριν τη προσγείωση, το αεροσκάφος έπεσε σε κακοκαιρία, με πολύ σφοδρές αναταράξεις, και έχασε ύψος απότομα από τα 25.000 πόδια στα 5000. Από τους κραδασμούς του αεροσκάφους, βρήκαν τραγικό θάνατο οι 6 από τους 13 συνολικά επιβάτες που δεν φορούσαν ζώνη ασφαλείας.

Εκτός από τον Γιάννο Κρανιδιώτη, σκοτώθηκαν ο γιος του, Νικόλας, οι δημοσιογράφοι Δημήτρης Πανταζόπουλος (της ΕΡΤ) και Νίνα Ασημακοπούλου (της ΕΡΑ), ο εικονολήπτης της ΕΡΤ Παναγιώτης Πούλος , ο συνοδός της φρουράς του, αστυνόμος Νίκος Ασημακόπουλος και ο μηχανικός του αεροσκάφους Μιχάλης Παπαδόπουλος.

Η είδηση του τόσο άδικου θανάτου τους, και μάλιστα σε μία αεροπορική τραγωδία όπου εν τέλει το αεροσκάφος προσγειώθηκε κανονικά,  είχε συγκλονίσει την Ελλάδα και, βεβαίως, την γενέτειρα του Γιάννου, την Κύπρο.

Η κηδεία του Γιάννου Κρανιδιωτη και του γιου του Νικόλα έγινε στην Αθήνα στις 19 Σεπτεμβρίου, σε πολύ βαρύ κλίμα. Η ταφή έγινε στο Α’Νεκροταφείο.

Όπως έγραψε εκείνη τη μέρα σε ένα κείμενο στην εφημερίδα «Το Βήμα» ο «Διόδωρος», που πιστεύεται ότι ηταν ψευδώνυμο το τότε διευθυντή Σταύρου Ψυχάρη:

«Κατά τη γνωστή κυνική φράση “το Α' Νεκροταφείο είναι γεμάτο "αναντικατάστατους"”: προέδρους, πρωθυπουργούς, υπουργούς ­ γεμάτο φθαρμένα ανταλλακτικά της Εξουσίας. Στην ψυχή μας όμως μετράμε με πόνο τα κενά που έχουν αφήσει οι πραγματικοί αναντικατάστατοι: οι αγαπημένοι. Αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών θα βρεθεί αλλά Γιάννος Κρανιδιώτης με το ανατολίτικο χαλαρό σώμα και τα σαρκώδη κυπριακά χείλη δεν θα υπάρξει ξανά».

Στην κηδεία ήταν και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος σήμερα θυμάται και παρατηρεί:


«Σε μια εποχή που ο Ελληνισμός βρίσκεται αντιμέτωπος με κρίσιμες προκλήσεις, τιμούμε σήμερα τη μνήμη του πολιτικού και διπλωμάτη Γιάννου Κρανιδιώτη και κρατάμε ζωντανή την πολιτική του παρακαταθήκη, συνεχίζοντας, σε στενή συνεργασία με την Κυπριακή Κυβέρνηση, τις προσπάθειές του για την επίτευξη μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού».

* Ανταποκριση του υπογράφοντος στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων

Wednesday, September 3, 2014

O ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΡΔΗΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΑΦΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ - ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ: "ΕΙΣΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ".



Στο Νεκροταφείο της Παιανίας θα τελεστεί αύριο, Πέμπτη, η κηδεία του μουσικοσυνθέτη Αντώνη Βαρδή, ο οποίος πέθανε τα ξημερώματα της Τρίτης, 2 Σεπτεμβρίου, από επιπλοκές που προκλήθηκαν λόγω καρκίνου στην εγκέφαλο, σε ηλικία 66 ετών.

Η οικογένεια του θανόντος, με ανάρτηση στην προσωπική σελίδα του Αντώνη Βαρδή στο facebook, λέει ότι επιθυμία του ίδιου ήταν να ταφεί στο παρεκκλήσι της οικίας του, αλλά για «γραφειοκρατικούς λόγους» που δεν εξηγεί, επισημαίνοντας μόνο ότι «κανείς δεν μας δίνει χέρι βοηθείας για να εκπληρώσουμε την επιθυμία του να γυρίσει στο σπίτι και να μείνει για πάντα στο παρεκκλίσι του», η κηδεία θα γίνει τελικά στο Νεκροταφείο της Παιανίας στις 11 το πρωί.

Στην ίδια ανάρτηση, η οικογένεια δηλώνει ότι «επιθυμία του Αντώνη είναι να μην έχει στεφάνια και λουλούδια», και ότι σε ανύποπτο χρόνο ο ίδιος είχε πεί «αντί να πεταχτούν αυτά τα χρήματα, θέλω να δοθεί ένα πιάτο φαγητό σε όποιον το έχει ανάγκη» .

Έτσι, η οικογένεια προτείνει οι δωρεές αντί στεφάνων, να γίνουν:
1. Στους άστεγους και άπορους της περιοχής σας.
2. Κοινωνική Κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος», Ο άνεργος εμπνευστής, δημιουργός και επικεφαλής αυτής της ομάδας, είναι ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος
3. Φάρμακα στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού

Εν τω μεταξύ πολύ συγκινητικά λόγια έγραψε στον δικό του λογαριασμό στο facebook ο τραγουδιστής Γιάννης Βαρδής για τον αγαπημένο του πατέρα, ονοματίζοντάς τον ως καλύτερό του φίλο, και απευθυνόμενος σε αυτόν σε πρώτο πρόσωπο:


«Ο,τι και να πω είναι λίγο και τόσο μικρο στο μεγαλείο της ψυχής σου. Ησουν ο καλύτερος φίλος, ο καλύτερος πατέρας, το στήριγμά μου σε οτιδήποτε έκανα, ο αόρατος και ορατός παρατηρητής μου, η αδυναμία μου, η ζωή μου, ο άνθρωπός μου. Μου δίδαξες τον τρόπο σου, το σκεπτικό σου, το φιλότιμο και την αγάπη που είχες για όλους, το να μην κρατάω κάκια σε κανέναν γιατί κανείς δεν το αξίζει. Μου δίδαξες επίσης το χάρισμα να επεξεργάζομαι το καθετί που συμβαίνει, να μη βιάζομαι σε αποφάσεις, να κάνω αργές και σταθερές κινήσεις σε οτιδήποτε στη ζωή μου, μου δίδαξες να συγχωρώ, να μαθαίνω μέσα απ τη σιωπή. Μου δίδαξες σε στιγμές πόνου πώς να με ηρεμείς ακόμα και εκείνες τις δύσκολες στιγμές με ένα σου χαμόγελο. Είσαι πλέον ο άγγελός μου και σε κουβαλάω μέσα μου γιατί είμαι αυτό που ήθελες είμαι... εσύ, με όσα ελαττώματα κι αν κουβαλούσες, όπως έλεγες! Είσαι ο θεός μου... σ' αγαπώ!».

ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗ ΟΜΙΛΙΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΗΜΙΤΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ



Του
Κώστα Σημίτη

Πέρασε ένας χρόνος από την τελευταία εκδήλωση για την 3η Σεπτέμβρη.  Τότε είχαμε διαπιστώσει ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ανανέωση σε πρόσωπα και ιδέες.  Σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να δεχθούμε ότι βρισκόμαστε περίπου στο ίδιο σημείο συζητήσεων για το πώς θα υπερβούμε την όλο και φθίνουσα απήχησή μας, τις αλληλοαμφισβητήσεις, τις προσωπικές στρατηγικές.

Η προχθεσινή εκδήλωση δείχνει ότι κάποιοι μάλιστα παραμένουν σταθερά προσηλωμένοι στο παρελθόν και επιδεικνύουν με υπερηφάνεια την μικρόνοιά τους.  Επικρατεί ομίχλη σε σχέση με το τι πρέπει να κάνουμε.  Θυμίζουμε τα ξερά φύλλα που στροβιλίζει αδιάκοπα ο αέρας στην αυλή της πολιτικής.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να συνεχίσουμε τις μικροκινήσεις.  Ο χρόνος που διαθέτουμε είναι όλο και πιο περιορισμένος.  Μας διαβεβαιώνουν ότι εκλογές δεν πρόκειται να γίνουν σύντομα, αλλά οι ενδείξεις δείχνουν ότι όλα είναι αβέβαια.  Οι εξελίξεις πάντως δεν θα συμμορφωθούν προς το δικό μας ασαφές χρονοδιάγραμμα.  Αντιδράσαμε πετυχημένα στις ευρωεκλογές πιστεύουν μερικοί και θεωρούν ότι είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε κάθε εξέλιξη.  Παραβλέπουν όμως ότι στις εθνικές εκλογές η μεγάλη πλειοψηφία ψηφίζει με κριτήριο μια εφικτή κυβερνητική λύση που θα ανταποκρίνεται στις επιδιώξεις της.  Δεν ψηφίζει απαραίτητα όποιο κόμμα της είναι πιο συμπαθητικό.  Κόμματα διαμαρτυρίας παρά την πίεση επιζούν. Κόμματα εξουσίας χωρίς προοπτική εξουσίας συρρικνώνονται.  Ιδίως όταν προβάλουν ως προγράμματα προχειρότητες της τελευταίας στιγμής επενδυμένες με μεγαλόπνοο αλλά φθαρμένο από τη συνεχή χρήση λόγο.

Αν θέλουμε να εκφράσουμε το τμήμα της κοινωνίας που θέλει την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο, την κοινωνική δικαιοσύνη υπό συνθήκες οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης πρέπει να είμαστε πειστικοί, να αποστασιοποιηθούμε από μαγικές λύσεις.  Οι λαϊκίστικες υποσχέσεις δεν χαρίζουν την ελευθερία δράσης από δεσμά του παρελθόντος, αντίθετα οδηγούν προς την αποτυχία και επιτείνουν την υστέρηση.  Ας θυμηθούμε τι κόστισε στη χώρα η διαβεβαίωση ότι «λεφτά υπάρχουν».  Χρειάζεται να δείξουμε με ειλικρίνεια τα προβλήματα, τον τρόπο αντιμετώπισής τους και τη θέλησή μας για μια ρεαλιστική και αποτελεσματική παρέμβαση.  Όσο πιο τεκμηριωμένοι και σαφείς θα είμαστε τόσο περισσότερο θα συσπειρώσουμε εκείνους που έχουν κουραστεί από τις ωραιοποιήσεις, τις μη πραγματοποιούμενες διαβεβαιώσεις και τις αβεβαιότητες του μέλλοντος.  Να δείξουμε ότι δύναμή μας είναι η γνώση μας, η εμπειρία μας, η δυνατότητα ανάλυσης και σχεδιασμού, η ικανότητα να συνθέσουμε σταθεροποίηση, ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη.  Να δείξουμε ότι δεν είμαστε ένα καραβάνι παλαιοπολιτικών που αναζητούμε μια νέα όαση γιατί μας έδιωξαν από εκείνη που κατείχαμε.

Sunday, August 31, 2014

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: "ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ"

"Μετά από δύο μήνες συνειδητής σιωπής, ήρθε πιστεύω η ώρα να μιλήσω, ... ΕΠΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ", έγραψε σήμερα το πρωί στο tweet του ο πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ, επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, Γιάννης Ραγκούσης. (@gragkousis).

Το κείμενο που αναδημοσιεύουμε εδω στο filoftero, και δημοσιεύεται στα "ΝΕΑ Σαββατοκύριακο". αφορά δημοσιεύματα που επέκριναν τον κ. Ραγκούση για την επαγγελματική εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας του στην Πάρο. 

Το θεωρώ ένα σημαντικό, θέλω να πιστεύω έντιμο κείμενο, και ως εκ τούτου γενναίο. Το αναδημοσιεύω, ακόμα, διότι θεωρώ ότι απεικονίζει καταστάσεις μιας εποχής, αλλά επίσης διότι έρχεται να σταθεί απέναντι σε κριτικές που, πολύ συχνά, ασκούνται χωρίς πλήρη γνώση όλων των δεδομένων, και ως εκ τούτου είναι ακοπροαίρετες και επιθετικές.

Επισημαίνω, βεβαίως, ακριβώς επειδή ζύμε μέρες αδέσποτες, ότι τον κ. Ραγκούση δεν τον γνωρίζω προσωπικά, ουδέποτε έχουμε συναντηθεί πρόσωπο με πρόσωπο, και μόνο μία φορά έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο για να του ζητήσω συνέντευξη από τον Γ.Παπανδρέου για την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", αίτημα μάλιστα που δεν έγινε αποδεκτό.

Όπως μπορεί να διαβάσει κάποιος και στο facebook όπου ανάρτησε το κείμενό του αυτό ο κ. Ραγκούσης, δεν είναι λίγοι εκείνοι που, παρόλο που δέχονται ότι ό άνθρωπος "καλά τα λέει", και ότι τελικά έχει δίκιο, εντούτοις και πάλιν τον εγκαλούν διότι "γιατί δεν τα έλεγες τότε;".

Εγώ, δεν θα πω ότι το ερώτημα είναι άτοπο. Θα πω όμως, επειδή είναι πλέον καραμέλλα στο στόμα του καθενός, ότι απάντηση σε αυτό οφείλουν να δώσουν και οι περισσότεροι αό αυτούς που το θέτουν, σε σχέση και με τις δικές τους δραστηριότητες.

Κακά τα ψέμματα. Πόσοι από μας, τόοοοοτε, ξέραμε αλλά κάναμε τις πάπιες; Πόσοι από μας βλέπαμε, αλλά κοιτάζαμε αλλού; Πόσοι από μας βουτούσαμε το δάχτυλο στο μέλι παρόλο που ξέραμε ότι δεν έπρεπε;

Γιατί, λοιπόν, έπρεπε να "μιλήσει τότε" μόνο ο Ραγκούσης, και ο κάθε Ραγκούσης, και δεν έπρεπε να κάνουμε το ίδιο και εμείς;

Ξέρω την απάντηση: Διότι αυτοί έχουν την δύναμη. Αυτοί έχουν την εξουσία.

Σύμφωνοι. Γι' αυτό και το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης αναλογεί σε αυτούς. Αυτούς που αποφάσιζαν για μας.

Αλλά όχι πάντα "χωρίς εμάς", όπως λέει το τραγούδι του Παπακωνσαντίνου.

Αποφάσιζαν για μας, μαζί με μας. Αν δεν τους το ζητούσαμε ευθέως, επωφελούμασταν από τα αποτελέσματα των αποφάσεών τους, όσοι αό εμάς έβλεπαν και βλέπουν ακόμα τον ρόλο του πολίτη σε μιά κοινωνία ως ρόλο συναλλαγής με την εκάστοτε πολιτική κατάσταση.

Αυτα, λοιπόν από μέμνα ως εισαγωγή. Ιδού τώρα το άρθρο του κ. Ραγούση.

Saturday, August 30, 2014

PERSONA GRATA: Γιώργος Μαυρωτάς

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΩΤΑΣ, 47, Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου της Αθήνας, παλιός διεθνής υδατοσφαιριστής, είχε μία από τις πιο εύστοχες αντιδράσεις στο χυδαίο tweet  που έγραψε για τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου ο Έλληνας ανεξάρτητος βουλευτής, Νίκος Νικολόπουλος, κάποτε υφυπουργός επί Νέας Δημοκρατίας, τώρα Αντιπρόεδρος της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό, στην οποία συνυπάρχει με τους Χρήστο Ζώη, Παναγιώτη Ψωμιάδη και Βύρωνα Πολύδωρα (έχει σημασία που αναφέρω και αυτά τα ονόματα…), και στο οποίο αναφερόμαστε πιο πάνω στο Persona Non Grata. Συγκεκριμένα, σε δικό του tweet, ο Γ.Μαυρωτάς μας υπενθυμίζει, και καλά κάνει, ότι «για κάθε έναν Νικολόπουλο υπάρχουν και μερικές δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόροι – μην το ξεχνάμε αυτό». Αν ψάξουμε δε, και θυμηθούμε τον αριθμό των ψήφων που χαρίσαμε σε ανθρώπους σαν κι αυτόν, τους 3 τώρα συνοδοιπόρους του, και πλείστους άλλους, ίσως διαπιστώσουμε ότι τελικά έχουμε και τους πολιτικούς που μας αξίζουν.

ΥΓ: Πραγματικά, δεν ξέρω ποιούς απεχθάνομαι περισσότερο. Πολιτικούς σαν τον Νικολόπουλο, τον Ψωμιάδη, τον Πολύδωρα, τον Καμμένο, και άλλους πολλούς από κάθε κόμμα, ή αυτούς που τους ψηφίζουν;

PERSONA NON GRATA: Νίκος Νικολόπουλος



O βουλευτής Αχαϊας, γενικός γραμματέας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος και Αντιπρόεδρος της Ένωσης για την Πατρίδα και τον Λαό, Νίκος Νικολόπουλος, 56. Μαθαίνοντας προφανώς την είδηση για την πρόταση γάμου που δέχτηκε ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Ξαβιέ Μπετέλ, από τον σύντροφό του Ντεστενέ Γκοτιέ, έκρινε σκόπιμο, ίσως και ευφυές για τα δικά του νοητικά μέτρα, να γράψει το ακόλουθο tweet: «Από την Ευρώπη των εθνών-κρατών,στην Ευρώπη των... πουσταριών!!!». Ο Μπετέλ Ξαβιέ πληροφορήθηκε προφανές το περιεχόμενο του αισχρού tweet το πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και φλογερού επαναστάτη κατά του μνημονίου και υπέρ της δικής του περί ηθικής φιλοσοφίας, και του έγραψε το εξής: «Γεια χαρά. Έμαθα ό,τι κάτι θέλεις να μου πεις, αλλά δεν γνωρίζω ελληνικά. Συγγνώμη». Κακώς του απάντησε ο Λουξεμβούργιος πρωθυπουργός, δίνοντας αξία σε ένα τίποτα.

ΥΓ.: Λίγη ώρα μετά την πρώτη ανάρτηση, ο βουλευτής επανήλθε με μία … διόρθωση, «Μετά τις χυδαίες επιθέσεις & τον οχετό ύβρεων απαντώ: "Από την Ευρώπη των Εθνών στην Ευρώπη των Κίναιδων".. δηλαδή αυτών που κινούν την αιδώ», κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

ΣΗΚΩΝΕΤΕ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΣΑΣ;


ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΣ συνεπιβάτης (ΕΣ) στο αεροπλάνο. Έχει τύχει σε όλους μας νομίζω, αν και δεν αποκλείεται καμιά φορά ο συγκεκριμένος τύπος, ο ΕΣ, να είμαστε και εμείς οι ίδιοι. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα θέλει να βάλει και τα δύο του χέρια πάνω στα μπράτσα του καθίσματος. Εκείνος που θα μιλάει ασταμάτητα και δυνατά, ακόμα και με κάποιον που πρώτη φορά τον γνωρίζει. Εκείνος που θα σπρώξει για να μπει ή να βγει από το αεροπλάνο πρώτος. Εκείνος που θα σταθεί μπάστακας πάνω από το κεφάλι σου για να μιλήσει με κάποιον γνωστό του στην … γύρω περιοχή.
ΚΑΙ βεβαίως, last but not least, θα υπάρχει πάντα εκείνος που θα κάθεται μπροστά σου και θα κατεβάσει όλη τη πλάτη του καθίσματος για να αναπαυθεί ως πασάς, ή και εσύ που θα είσαι από πίσω και θα σπρώξεις απότομα τον μπροστινό σου ακόμα και αν κατέβασε ελάχιστα το κάθισμά του, χωρίς να σου περιορίσει καν τον ζωτικό σου χώρο. Τις περισσότερες φορές, όλα αυτά προκαλούν έναν μικρό ή μεγαλύτερο εκνευρισμό, που συνήθως εκτονώνεται εύκολα με ένα «σας παρακαλώ», μία «συγγνώμη», και ένα συγκαταβατικό χαμόγελο.
ΚΑΠΟΙΕΣ φορές, όμως, γίνεται της κακομοίρας. Και αυτό ακριβώς συνέβη προχθές στην Αμερική, στην πτήση 1462 της United Airlines, που πετούσε από το Νιούορκ της Νέας Υόρκης, στο Ντένβερ του Κολοράντο. Ένας επιβάτης, ας τον λέμε «πισινό», τοποθέτησε στο μπροστινό του κάθισμα έναν μηχανισμό με κλειδαριά που εμποδίζει τον μπροστινό επιβάτη, συγκεκριμένα γυναίκα ήταν και ας τη λέμε «μπροστινή», να κατεβάσει το κάθισμά της. Ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται Knee Defender (μόνο οι Αμερικανοί μπορούσαν να ανακαλύψουν μια τέτοια μαλακία!), κοστίζει $21,95, και απαγορεύεται η χρήση του…
Ο ΠΙΣΙΝΟΣ καθόταν σε κάθισμα μεσαίας θέσης της σειράς 12. Είχε ανοίξει το τραπεζάκι του και μαχόταν με το λάπτοπ. Η μπροστινή προσπάθησε να κατεβάσει το κάθισμα, ο πισινός μάλλον θα είχε σαρκασμό ζωγραφισμένο σ’ όλο του το πρόσωπο, η γυναίκα του πέταξε ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο για να του το ισιώσει, και τότε επενέβησαν οι αεροσυνοδοί και ζήτησαν από τον πισινό να αφαιρέσει τον παράνομο μηχανισμό. Αυτός αρνήθηκε, ο καυγάς μεγάλωσε, ο πιλότος ενημερώθηκε και αποφάσισε να προσγειώσει το αεροπλάνο στο κοντινότερο αεροδρόμιο, στο Σικάγο, όπου εκπρόσωποι της Υπηρεσίας Ασφάλειας Πτήσεων παρέλαβαν τους δύο επιβάτες για τα περαιτέρω.

ΤΟ περιστατικό κρίθηκε ως ζήτημα αρμοδιότητας της Υπηρεσίας Επιβατών, δηλαδή όχι αστυνομικής φύσεως, και πλέον είναι στα χέρια της Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (FAA) των ΗΠΑ να επιβάλει πρόστιμα, εάν κρίνει ότι πρέπει. Αυτό μάλλον θεωρείται βέβαιο όμως, καθότι η United αναγκάστηκε να κάνει ενδιάμεσο σταθμό που μεταφράζεται σε αρκετά χρήματα, προκειμένου να διασφαλίσει την ησυχία των υπολοίπων επιβατών. Οι αμερικανικές εφημερίδες γράφουν ότι, το αναμενόμενο πρόστιμο μπορεί να είναι έως και $25.000 για τον κάθε επιβάτη, αν και ο πισινός μάλλον θα πληρώσει πιο πολλά, επειδή ακριβώς είναι πισινός!

Thursday, August 28, 2014

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ


Του
Λευτέρη Κουσούλη*

Διάβασα τις προάλλες στο vima.gr ένα άρθρο του Αντώνη Καρακούση, «Ζώντας σε έναν σαπισμένο κόσμο». Είναι μια καταγραφή, όπως λέει, της τρέχουσας «παγκόσμιας» επικαιρότητας. Κείμενα όπως αυτό, φέρουν μέσα τους μια εγγενή απαισιοδοξία μαζί με μια απογοήτευση για το καλύτερο που δεν ήρθε, για το καλύτερο που δεν έρχεται.

Και, όμως, πρέπει να βλέπουμε καθαρά. Ούτε η αθεμελίωτη αισιοδοξία μας ταιριάζει, ούτε η απογοήτευση μας πρέπει. Οφείλουμε να βλέπουμε ψύχραιμα τον κόσμο. Το δικό μας μικρό κόσμο, τον ελληνικό μας μικρόκοσμο, μαζί και σε σχέση με την παγκόσμια ροή.

Συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε θα υπάρχει για πάντα. Ή αυτό που κάποια στιγμή υπήρξε, καλύτερο ίσως, ποτέ δε θα διαταραχτεί. Είναι η εσώτερη ελπίδα μας για τη διάρκεια του καλού. Αντίληψη βαθιά συντηρητική, που έχει διαποτίσει δεκαετίες τώρα Αριστερά και Δεξιά.

Η απογοήτευση από τον ανήσυχο, επικίνδυνο και «σαπισμένο» κόσμο, προκύπτει από την ανομολόγητη πεποίθηση ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα ειρηνεύσει. Θα υπάρξει, δηλαδή, μια περίοδος παγκόσμιας ισορροπίας και γαλήνης, όπου οι συγκρούσεις θα υποχωρήσουν και θα εξαφανιστούν και η συνύπαρξη θα είναι πιο εύκολη, ίσως δημιουργική και καρποφόρα για όλους.

Απέναντι σε αυτή την αυταπάτη της τελικής ειρήνευσης θα μπορούσε κανείς να πει με το όπλο της γνώσης και την επιλογή της κατανόησης «καλώς ή κακώς, ευτυχώς, ο κόσμος κινείται». Και πάντα θα κινείται. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που χθες δεν ήταν νοητό, αύριο μπορεί να υπάρξει σαν νέα πραγματικότητα.

Μέσα στην αντιφατικότητά του ο σύγχρονος κόσμος, αναζητεί έναν δρόμο. Παράλληλα όμως στο βάθος, ο κάθε συντελεστής και παίχτης αναζητεί το δικό του δρόμο κυριαρχίας. Το ζήτημα είναι, και ιδιαίτερα για μας τους Έλληνες, πώς στέκεται κανείς απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα.

Πώς οργανώνεται πολιτικά, ώστε, μέσα σε ένα πάντα ανήσυχο, επικίνδυνο και μεταβαλλόμενο κόσμο, να πετυχαίνει στο μέτρο του εφικτού τον αυτοπροσδιορισμό του, να αποφασίζει τον προσανατολισμό του και να καθορίζει την πορεία του. Μεμψιμοιρίες, απογοητεύσεις και φρούδες ελπίδες δεν έχουν θέση στη σύγκρουση που βρίσκεται και θα βρίσκεται σε εξέλιξη.


(*) Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr και στο www.lefteriskousoulis.gr υπό τον τίτλο "Ο Κόσμος Που Κινείται". Με την άδεια του πολιτικού επιστήμονα Λευτέρη Κουσούλη, αναδημοσιεύεται και εδώ. Ευτυχώς δεν έχουν εκλείψει από τον τόπο μας οι ψύχραιμες και λογικές φωνές.

Wednesday, August 27, 2014

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Στη φωτογραφία ο μέχρι τώρα ανταποκριτής του BBC στην Αθήνα, Mark Lowen, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», αποχαιρετώντας την Ελλάδα, αφού από τον εόμενο μήνα, Σεπτέμβριο, αναλαμβάνει νέα καθήκοντα στην Κωνσταντινούπολη. Το BBC τα κάνει αυτά! Αλλάζει πόστα στους συνεργάτες του, είτε αυτοί είναι στην Αγγλία, είτε σο εξωτερικό. Και το κάνει διότι, όπως και οι πολιτικοί που άμα καθίσουν σε μία καρέκλα καλομαθαίνουν, έτσι και οι δημοσιογράφοι εάν μείνουν σε ένα πόστο για πολύ, θα παραγνωριστούν με ανθρώπους του συστήματος και αυτό δεν είναι καλό. Πέραν τούτου, το BBC θεωρεί πως αυτή η «ανακύκλωση προσώπων» βοηθά τον ίδιον τον δημοσιογράφο. Στην δε περίπτωση του Lowen, που είναι από τους καλύτερους που διαθέτει ο Οργανισμός, είναι ιδιαίτερη η πρόκληση μετά την Ελλάδα να μεταφερθείς ως ανταποκριτής στην Τουρκία. Οι συγκρίσεις θα είναι αναπόφευκτες. Οι εμπειρίες πολλές. Οι προκλήσεις αμέτρητες. Ήταν, και είναι καλός φίλος και του εύχομαι δύναμη, καλή τύχη και, όπως πάντα, να πιστεύει μόνο όσα βλέπει και ακούει ο ίδιος. Πολύ συγκινητικό δε ήταν το τελευταίο του tweet που έγραψε λίγο πριν φύγει, σημειώνοντας (και το αποδίδω όπως ακριβώς το έγραψε): «So farewell #Greece, I love you in all your beauty and madness. Thanks for the best 3 years of my life. Θα τα πούμε!».

Tuesday, August 26, 2014

CAPTAIN, MY CAPTAIN. IN MEMORIAM: Robin Williams, 1951-2014



ΡΟΜΠΙΝ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Ο θάνατός του, σε ηλικία μόλις 63 ετών, στις 11 Αυγούστου, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, και σόκαρε όσους τον αγάπησαν τόσο, που τον ένοιωθα δικό τους άνθρωπο. Στα τηλεφωνήματα που ανταλλάξαμε με φίλους για να μοιραστούμε το κακό μαντάτο και να πούμε τις πρώτες κουβέντες του πόνου και της αμηχανίας, όλοι, μα όλοι, πήγαμε πίσω στην ταινία «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» (The Dead Poets Society), του 1989, που μας είχε συνταράξει, και είχε τροφοδοτήσει άπειρες σκέψεις και συζητήσεις μας.

ΣΤΗΝ ταινία εκείνη, ο Ουίλλιαμς υποδύετο τον ρόλο του καθηγητή Αγγλικών Τζον Κήτιγκ, σε ένα αυστηρό ιδιωτικό σχολείο αρρένων. Την ομιλία του, με τίτλο Carpe Diem, που σημαίνει «Άδραξε την Ημέρα», σχεδόν την είχαμε αποστηθίσει όλοι, θυμάμαι, στα χρόνια εκείνα που γκρεμίζονταν οι πολιτικές ιδεολογίες, που μας είχε καταβάλει η μιζέρια της σφιγμένης γροθιάς, και αναζητούσαμε ένα διαφορετικό, δυνατό νόημα στη ζωή μας. Η σκηνή, δεν φεύγει από μέσα μας…

ΜΠΗΚΕ μέσα στη τάξη σφυρίζοντας χαρούμενα. Έκανε τον γύρω της, και βγήκε έξω, σφυρίζοντας πάλι. Μετά από ελάχιστα λεπτά ξαναγύρισε, και είπε στους εμβρόντητους μαθητές του, «ελάτε λοιπόν, ακολουθήστε με – τι κάθεστε;». Έπειτα, τους μάζεψε σ’ έναν διάδρομο του κτιρίου, και τους πέταξε τη φράση Carpe Diem. «Ξέρετε γιατί έγραψε αυτήν την φράση ο ποιητής; Διότι είμαστε τροφή για σκουλήκια, αγόρια μου. Διότι, το πιστεύετε ή όχι, κάθε ένας από εμάς σ’ αυτό το κτίριο, μια μέρα θα σταματήσει να αναπνέει, θα παγώσει, και θα πεθάνει. Ελάτε εδώ τώρα, και χαζέψτε μερικές φωτογραφίες από το παρελθόν. Έχετε περάσει από εδώ πολλές φορές, δεν νομίζω ότι τις έχετε κάν κοιτάξει.


ΟΛΑ αυτά τα πρόσωπα που βλέπετε δεν είναι και πολύ διαφορετικά από εσάς, έτσι δεν είναι; Ίδια κουρέματα. Γεμάτοι από ορμόνες, όπως και σείς. Άτρωτοι, όπως νομίζετε και εσείς ότι είστε. Ο κόσμος όλος είναι τα στρείδι τους. Πιστεύουν ότι προορίζονται για σπουδαία πράγματα, όπως πολλοί από εσάς. Το βλέμμα τους είναι γεμάτο από ελπίδα, όπως και το δικό σας. Νομίζετε ότι περίμεναν μέχρι που ήταν πια αργά για να πετύχουν στη ζωή τους έστω ένα ελάχιστον από εκείνο που ήταν ικανοί να πετύχουν; Διότι, όπως βλέπετε κύριοι, αυτά τα αγόρια στις φωτογραφίες μπροστά μας είναι τώρα κοπριά που θρέφει νάρκισσους. Αλλά, αν ακούσετε πολύ προσεκτικά, θα ακούσετε να σας ψιθυρίζουν την κληρονομιά που σας άφησαν. Εμπρός λοιπόν, πλησιάστε και στήστε αυτί. Το ακούτε; Carpe, carpe diem. Αδράξτε την ημέρα, αγόρια, κάντε τη ζωή σας συναρπαστική, αξιοσημείωτη».