NEWS ALL THE TIME

Loading...

Saturday, April 18, 2015

ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΣΤΕ, ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ!



Το απόγευμα της Παρασκευής, 17/4, κάλυπτα δημοσιογραφικά στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», τις συναντήσεις που είχε εκεί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, πλην Χρυσής Αυγής. Το πρωί είχε δει τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, και τον Πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο.

Μετά από κάθε συνάντηση, ο αρχηγός κόμματος έκανε μια δήλωση στη κάμερα (της ΝΕΡΙΤ), και απαντούσε σε ερωτήσεις δημοσιογράφων.

Όταν έκανε τη δική του δήλωση ο Υπουργός Άμυνας και Πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων (ΑΝΕΛ), Πάνος Καμμένος, του υπέβαλα την ακόλουθη ερώτηση:

«Έχουν εκφραστεί επικριτικά σχόλια στον τουρκικό Τύπο, τα γνωρίζετε, για σας, και βεβαίως και εδώ στην Ελλάδα, σχετικά με δηλώσεις και ενέργειές σας. Τις οποίες επικαλούνται για να πουν “εδώ εμείς αποσύραμε το Μπαρμπαρός, και εσείς έχετε τον Καμμένο να προτείνει στην Κύπρο να πάρει καινούργια αεροπλάνα, σμήνος πολεμικών αεροπλάνων». Πιστεύετε ότι, μπορεί εσείς να δυσχεραίνετε την προσπάθεια για επανέναρξη των δια…».

Πριν πω «διαπραγματεύσεων», με διακόπτει και λέει:

«Άνθρωποι σαν και σας θεωρούν ότι (οι Τούρκοι) απέσυραν το Μπαρμπαρός. Το Μπαρμπαρός δεν απεσύρθη. Το Μπαρμπαρός τέλειωσε την επιχείρησή του, και μάλιστα η ΝΟΤΑΜ (σ.σ.: Οδηγία προς Ναυτιλλόμενους, όπως λέμε), δεν απεσύρθη, παρά μόνο στη λήξη της. Άρα, θα παρακαλούσα πάρα πολύ να σταματήσει η παραπληροφόρηση από Μέσα τα οποία δεν υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα, και εν συνεχεία να σχολιάζει τον τουρκικό Τύπο, τις απόψεις του για μένα. Ευχαριστώ πολύ. Λυπάμαι για σας.»

Πήγα να διαμαρτυρηθώ, και επανέλαβε την ίδια φράση, «λυπάμαι για σας».

«Γιατί το λέτε αυτό;», τον ρώτησα. «Σας ανέφερα τι γράφεται από τα τουρκικά ΜΜΕ, αλλά υπήρξε και επίσημη διαμαρτυρ…».  Εδώ, διέκοψε πάλι τη φράση «διαμαρτυρία από το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών για ενέργειές σας», και συνέχισε να μου συμπεριφέρεται επιθετικά, και να μου λέει «πράκτορας είσαι, αγόρι μου».

«Με ξέρετε εμένα, κύριε Καμμένε;», τον ρώτησα.

«Σας λέω ότι το Μπαρμπαρός δεν απεσύρθη», επέμεινε.

«Ωραία, είναι λόγος αυτός να με λέτε πράκτορα;».

«Μεταφέρετε τις απόψεις κάποιων ανθρώπων που είναι παραποιημένες. Θέλετε να εκπροσωπείτε τα τουρκικά Μέσα. Νάστε καλά, δεν πειράζει», πέταξε πάλι, και πήγε να φύγει.

«Μην με εντάσσετε εμένα σε αυτό που θέλετε να με εντάξετε», του είπα, προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου, και σκεπτόμενος μάλιστα ότι ήμασταν στο λόμπι της «Μεγάλης Βρετανίας», και υπήρχε πολλής κόσμος εκεί που μας έβλεπε και μας άκουγε. Ντρεπόμουν. Ειλικρινά, ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί.

Εκείνος όχι, νομίζω. Φεύγοντας, μου πέταξε και αυτό:

«Τον Θεόφιλο Γεωργιάδη, κάτι σαν τον … (δεν ακούγεται καλά, κάτι που να αρχίζει από Δ νομίζω), και σας τον δολοφόνησαν».

Ο Καμμένος έφυγε. Και εγώ έμεινα εκεί, εμβρόντητος, προσπαθώντας να καταλάβω αν αυτό που έζησα ήταν πραγματικό ή εφιάλτης.

Υπουργός της κυβέρνησης, να με αποκαλεί πράκτορα επειδή έκανα κατά τη γνώμη μου μιαν ερώτηση θεμιτή (αν θεωρεί, δηλαδή, ότι οι απόψεις και ενέργειές του μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στην λεπτή προσπάθεια επανέναρξης των διαπραγματεύσεων, για τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω, είναι, ο Καμμένος, ο μόνος ηγέτης κόμματος που εξέφρασε επιφυλάξεις και διαφωνία), και εν συνεχεία να με παρομοιάζει – στοχοποιώντας με στην ουσία – με τον ή τους δολοφόνους (πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, όπως έχει γραφεί) του πρώην υπαλλήλου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κύπρου, και δραστήριου υποστηρικτή του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, Θεόφιλου Γεωργιάδη, πριν από 20 χρόνια.

Όλο το περιστατικό έχει καταγραφεί από κάμερα της ΝΕΡΙΤ, και έγινε ενώπιον δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών που ήταν εκεί.

Ο λόγος που το αναφέρω εδώ, είναι πρώτον διότι το filoftero είναι κάτι σαν το προσωπικό μου ημερολόγιο και θέλω να είναι καταγεγραμμένο για να μην το  φάει ο χρόνος και η λήθη.

Δεύτερον για να βγάλω λίγο από πάνω μου, μοιραζόμενος την μαζί σας, τη μεγάλη στεναχώρια που έχω για αυτό το γεγονός.

Και τρίτον, αν φτάσει ποτέ το κείμενο αυτό στα υπ’ όψιν του Πρωθυπουργού, να εισπράξει μέσω της ειρωνείας του τίτλου, «να τον χαίρεστε», την γνήσια στεναχώρια και απογοήτευση ενός πολίτη που δεν θέλει να πιστέψει ότι η χώρα του έχει σε ένα τόσο νευραλγικό πόστο, σε τόσο κρίσιμες στιγμές, έναν τέτοιον υπουργό.


Θα μιλούσα ακόμα και για στεναχώρια που εκλέγουμε τέτοιους ανθρώπους, αλλά θα το χόντραινα, και δεν χρειάζεται.

ΥΓ: Επειδή ο εκπρόσωπος Τύπου του κ. Υπουργού Άμυνας,μ αμφισβήτησε ότι ο κ. Καμμένος, όταν πήγε στη Κύπρο ζήτησε από τους Κύπριους αξιωματούχους να αγοράσουν "σμήνος πολεμικώβν αεροσκαφών", παραθέτω σύνδεσμο με άρθρο του κ. Λάρκου Λάρκου, στον ιστότοπο Μτεαρρύθμιση, με τίτλο "Νουθεσίες Καμμένου". (Κάντε copy-paste τη διεύθυνση)

http://metarithmisi.gr/%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85/


Saturday, April 11, 2015

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: "Γέμισε ο κόσμος νεκρούς ανθρώπους που ζουν περιμένοντας να πεθάνουν".

Το φετινό Αναστάσιμο Μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμο, προς τον λαό. Ένα μήνυμα που δεν ειναι από τα συνηθισμένα, από έναν άνθρωπο φωτισμένο. Καλή Ανάσταση. Χρόνια Πολλά σε όλους και όλες.



«Αγαπητά μου παιδιά,
 
Χριστός "εγήγερται" καί ο Άδης "ηχμαλώτισται". Χριστός "εγήγερται" καί ο Άδης "επικράνθη". Χριστός "εγήγερται" καί ο Άδης "συνετρίβη".

Ο Άδης στή συμβολική γλώσσα της λατρείας μας είναι τό κράτος του θανάτου, τό μεταθανάτιο δεσμωτήριο των ψυχών. Ο σύγχρονος άνθρωπος δέν πιστεύει στόν Άδη. Αφού αποπνευμάτωσε τήν φυσική καί πολιτική ιστορία του, τήν τέχνη, τήν μόρφωση, τήν ίδια του τή ζωή, έχει πλέον αποπνευματώσει καί τόν θάνατο. Ο σύγχρονος άνθρωπος δέν έχει "σκοτώσει" μόνον τόν Θεό, απονέκρωσε καί τόν θάνατο.
 
Κάποτε οι κοινωνίες συμπεριφέρονταν σέ ακολουθία μέ τήν πίστη στήν αθανασία της ψυχής. Οι άνθρωποι είχαν τήν απόλυτη βεβαιότητα ότι η ψυχή τους δέν θά χαθεί, θά ζει, στω καί σέ έναν στενάζοντα καί οδυρόμενο Άδη. Μά τώρα, ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί ότι μέ τόν θάνατο τελειώνουν λα. Καί σμα καί ψυχή. λο καί περισσότεροι παύουν νά φέρονται προσχηματικά καί ποκριτικά καί προσχωρον νοικτά στήν νοοτροπία το "φάγωμεν, πίωμεν, αριο γάρ ποθνήσκομεν". Ατή τή γνωστή ρήση ντιμετωπίζει αστηρά τό χωρίο τς ποκαλύψεως "οδά σου τά ργα, τι νομα χεις τι ζς, καί νεκρός ε" (ποκ. 3, 1).

 
Γέμισε κόσμος νεκρούς νθρώπους πού ζον περιμένοντας νά πεθάνουν. νθρώπους ποκρινόμενους τούς ετυχες μέσα πό τήν πιφανειακή καί πίπλαστη εθυμία, κάποιους πιό ελικρινες, ς πρός τήν πελπισία τους, καί γι' ατό βαθειά μελαγχολικούς. νθρώπους συμβιβασμένους μέ τή θνητότητα τς παρξής τους. κενος πού συμβιβάζεται μέ τήν πικείμενη νυπαρξία του, ετε χάνει τό νδιαφέρον του γιά τή χαρά τς ζως, ετε νάγει σέ ψιστη καί μοναδική ξία τήν εζωΐα, μή διστάζοντας νά πατήσει πί πτωμάτων γιά νά τήν ξασφαλίσει. Στή συνείδησή του λοι εμαστε πτώματα. Τά πτώματα δέν νιώθουν. Δέν πονον. ν να πτμα πατήσει να λλο πτμα δέν πάρχει βλάβη, δέν φίσταται καμία μεταβολή στόν δικο καί μάταιο τοτο κόσμο.

 
Χωρίς ναστημένο Χριστό δέν χει σημασία ν δης εναι παρκτός νύπαρκτος. Χωρίς ναστημένο Χριστό κόσμος παραμένει νας σφαλιστός τάφος. Τάφος σκοτεινός δης, τάφος καί λιόλουστη κτίση. Θαμμένες ο ψυχές, ετε μέσα στήν θνητή σάρκα, ετε ξω πό ατήν. πειδή "νέστη Χριστός" πέτρα το τάφου κύλισε. πειδή "νέστη Χριστός" δης "πικράνθη, κατηργήθη, νεπαίχθη, νεκρώθη, καθρέθη, δεσμεύθη". πειδή "νέστη Χριστός" νικήθηκε μέ θάνατο τό κράτος το θανάτου.

 
Μέσα σέ ναν κόσμο δικίας, σκληρότητας, κακότητας καί μισανθρωπίας κάθε συνειδητός χριστιανός παλεύει νά κρατηθε πό τά κράσπεδα τν ματίων το ναστημένου Χριστο, μέχρι νά νωθε γιά πάντοτε μαζί Του στήν αώνια Ζωή. Μέ ατόν τόν τρόπο μετέχει στό μυστήριο τς Θείας Οκονομίας γιά τή σωτηρία τς νθρωπότητας. Χριστός δέν ζητ πό τόν καθένα μας νά ργαστε μέ ναν τρόπο ατιστικό καί τομικιστικό γιά τή σωτηρία του. σωτηρία το καθενός περν μέσα πό τή σωτηρία τν λλων. Καί πολλές φορές, ν χι λες, παιτεται δική μας σταύρωση γιά τήν σωτηρία τν λλων.

 
Νά χαιρόμαστε γιά τό παρκτό το συντετριμμένου δη. Νά χαιρόμαστε γιά τίς σταυρώσεις μας, τά βάσανα καί τίς δύνες μας. Γιατί λα ατά, ποτε καί ν συνέβησαν, ποτε συμβαίνουν καί ποτε καί ν συμβον, θά νήκουν στό χθές. Μετά τήν νάσταση το Χριστο τά μέλη τς κκλησίας ζομε δη στό αώνιο σήμερα, μετέχουμε στόν θρίαμβο το πνεύματός Του, γευόμαστε τή δόξα το τεθεωμένου σώματός Του. καθένας μπορε νά πευθυνθε στόν Κύριό του καί Θεό του, τόν ησο Χριστό, μέ τά λόγια το ψαλμωδο: "Χθές συνεθαπτόμην σοι Χριστέ", σήμερα "συνεγείρομαι ναστάντι σοι". "Συνεσταυρούμην σοι χθές". Σήμερα "συνδόξασόν με Σωτήρ, ν τ βασιλεί σου".

 
γαπητά μου παιδιά,
Χαίρετε καί γαλλισθε τι κραταιός ναστάς Κύριος καί σήμερα καί πάντοτε καί ες τούς αἰῶνες».

 
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
 

Friday, April 10, 2015

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ



Στη συνέντευξη αυτή με τον καθηγητή Παναγιώτη Ιωακειμίδη, και που μεταδόθηκε χθές Μεγάλη Πέμπτη, 9 Απριλίου, από το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΚΥΠΕ), παρουσιάζεται για το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα μια εικόνα διαφορετική από εκείνην που ήθελαν να προβάλουν στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός και οι στενοί συνεργάτες του στην επικοινωνιακή του διαχείριση.

Ενα από τα βασικά στοιχεία που συγκρατώ, είναι η σπουδή της Αθήνας να δώσει στις συζητήσεις της με τους Ρώσους αξιωματούχους σχετικά με την πιθανή επέκταση του Τουρκικού Αγωγού στην Ελλάδα, διαστάσεις που αυτήν την στιγμή είναι εντελώς εξωπραγματικές, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του κ. Ιωακειμίδη, αλλά και άλλων ειδικών στα ενεργειακά ζητήματα, με τους οποίους συνομίλησα αυτές τις μέρες.

Η κυβέρνηση λέει ότι ως αποτέλεσμα αυτής της πιθανής συνεργασίας (που θα δούμε στη συνέχεια ότι κάθε άλλο από πιθανή είναι), η Ελλάδα θα μπορέσει να λάβει από την Ρωσία προκαταβολή επί των κερδών που θα αποκομίσει, λέει, από την προώθηση, μέσω του Greek Stream πιά, όπως τον ονόμασε κιόλας ο κ. Τσίπρας, του φυσικού αερίου στις ευρωπαϊκες αγορές.

Αυτό άν γίνει (και το "άν" είναι πολύ μεγάλο, και προυποθέτει πάνω απ όλα την συμφωνία των Ευρωπαίων εταίρων), θα πάρει καιρό. Άρα, όσοι αφέθηκαν να πιστεύουν ότι με το που θα αρχίσει, υποτίθεται, η συνεργασία μας με τους Ρώσους για να περάσει αυτός ο αγωγός από την Ελλάδα, εμείς θα λάβουμε ζεστό χρήμα, ας γυρίσουν καλύτερα πλευρό.

Όπως θα διαβάσετε δε στη συνέχεια, ο καθηγητής κ. Ιωακειμίδης, εκτός του ότι πιστευει ότι η Ρωσία δεν έχει ούτε φράγκο να δώσει και ότι μάλλον η ίδια θέλει πρόγραμμα διάσωσης, θεωρεί ότι αυτός ο αγωγός στον οποίο εμείς κιόλας έχουμε ... επενδύσει, κατα πάσα πιθανότητα δεν θα γίνει ποτέ. Θα διαβάσετε και τους λόγους.

Monday, April 6, 2015

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ* (Όλες οι Λειτουργίες - Επεξηγήσεις για κάθε μέρα)



Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης.

H πένθιμη ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας με τα Πάθη του Χριστού καί η χαρά που τη διαδέχεται το βράδυ της Ανάστασης δεν βιώνονται με την ίδια κατάνυξη και τον ίδιο ενθουσιασμό από ολόκληρο το Χριστιανικό κόσμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην Ανάσταση του Κυρίου, ενώ η Δυτική στο θρήνο για τον μαρτυρικό θάνατό του.

Η ορθόδοξη θεώρηση για την Ανάσταση συμπυκνώνεται στον πασίγνωστο ύμνο:
«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών
θανάτω θάνατον πατήσας και
τους εν τοις μνήμασι ζωήν
χαρισάμενος!»

Τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες, οι εορτασμοί της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα δεν υπήρχαν, καθώς οι Χριστιανοί ήταν μια διωκόμενη μειονότητα. Όλα άλλαξαν τις ημέρες του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου και οι πρώτες λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας ξεκίνησαν στην Ιερουσαλήμ.

Το Χριστιανικό Πάσχα πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στο Εβραϊκό Πεσάχ. Το Πεσάχ ήταν η πρώτη από τις τρεις ετήσιες μεγάλες εορτές των Ισραηλινών, η οποία γιορταζόταν στις αρχές της Άνοιξης.

Η λέξη Πάσχα είναι ελληνοποιημένη απόδοση του Πεσάχ και σημαίνει Διάβαση. Οι μεν Εβραίοι γιορτάζουν τη διάβασή τους από την Ερυθρά Θάλασσα και την απελευθέρωσή τους από τη φαραωνική δουλεία. Οι δε Χριστιανοί γιορτάζουν το Πάσχα, την ανάσταση του Χριστού και την απελευθέρωσή τους από την αμαρτία και το θάνατο. Ο  Χριστιανισμός πήρε το Πάσχα από τους Εβραίους και του έδωσε νέο νόημα.

Με απόφαση της Α' Οικουμενικής Συνόδου, το 325 μ.Χ, το Πάσχα ορίστηκε να εορτάζεται σ’ όλη τη Χριστιανοσύνη την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας και μετά το εβραϊκό Πάσχα, προκειμένου να τηρείται η σειρά των γεγονότων.

Όμως, από την εισαγωγή του Γρηγοριανού ημερολογίου, Ανατολικοί και Δυτικοί Χριστιανοί γιορτάζουν το Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες, οι μεν βάσει του παλαιού ημερολογίου, οι δε βάσει του νέου. Αν και το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει υιοθετήσει το νέο ημερολόγιο από τις αρχές του 20ου αιώνα, για το Πάσχα ακολουθεί το παλαιό. Οι προσπάθειες για κοινό εορτασμό μεταξύ όλων των δογμάτων και ομολογιών του Χριστιανισμό δεν έχουν ευοδωθεί ως σήμερ



                                   ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Κυριακή των Βαΐων

Θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, «καθήμενος επί πώλου όνου». «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», αναφωνούσε το πλήθος, που τον συνόδευε.

Το βράδυ στις εκκλησίες ψάλλεται κατ’ οικονομίαν ο όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας, όπου τιμάται ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος και γίνεται αναφορά στο γεγονός της ξηρανθείσης συκής.

Ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος ήταν δισέγγονος του Αβραάμ και υιός του Ιακώβ. Ιδιαίτερα αγαπητός στον πατέρα του, φθονήθηκε από τον αδελφό του, έπεσε σε δυσμένεια και πωλήθηκε ως σκλάβος στην Αίγυπτο. Ύστερα από πολλές  περιπέτειες, βρίσκεται κάποτε γενικός άρχοντας στην Αυλή του Φαραώ. Θεωρήθηκε από την εκκλησία ως προεικόνιση του Χριστού, αφού πέρασε περιπέτειες, που θυμίζουν ανάλογα το Θείο Μαρτύριο.

Η υμνογραφία της ημέρας είναι αφιερωμένη στον Ιωσήφ και την παραβολή της ξηρανθείσης συκής.
• «Τον νυμφώνα σου βλέπω...»
• «Ιδού ο νυμφίος έρχεται...»
Και οι δύο ύμνοι της ημέρας είναι γραμμένοι από τον Ρωμανό τον Μελωδό.

Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίον)... Στη διαδρομή προς τα Ιεροσόλυμα, ο Ιησούς επείνασε και αφού είδε μία άκαρπο συκιά μόνο με το φύλλωμά της, την καταράσθηκε και αυτή ξεράθηκε. Οι μαθητές του θαύμασαν το κατόρθωμά του και αυτός τους απάντησε ότι εάν έχουν πίστη όχι μόνο θα κάνουν το ίδιο, αλλά και βουνά θα σηκώσουν.

Μεγάλη Δευτέρα

Η Εκκλησία θυμάται τον Ιωσήφ τον Πάγκαλο και το γεγονός της άκαρπης συκιάς που ξεράθηκε, όταν ο Κύριος την καταράστηκε.

Το βράδυ στις Εκκλησίες ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Τρίτης, όπου στην υμνολογία κυριαρχεί η Παραβολή των 10 παρθένων.
• «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...»
• «Τον νυμφώνα σου βλέπω...»
Οι δύο αυτοί ύμνοι χαρακτηρίζουν την ημέρα.

Η Βασιλεία των Ουρανών ομοιάζει με την παραβολή των 10 Παρθένων. Η ιστορία τους εν τάχει: Πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές παρθένοι περιμένουν το Νυμφίο (γαμπρό) να έλθει να παραλάβει τη νύφη. Οι φρόνιμοι παίρνουν μαζί με τα αναμμένα λυχνάρια τους και λάδι, όχι όμως και οι μωρές. Ο νυμφίος, όμως, αργεί, οι παρθένες νυστάζουν και κοιμούνται. Όταν ακούγεται η φωνή «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», οι μωρές παρθένες ψάχνουν να βρουν λάδι για να ανάψουν τα σβησμένα λυχνάρια τους, αργοπορούν και μένουν έξω από το γάμο, δηλαδή «εκτός νυμφώνος».

Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίον): Έπειτα από τη «μετά βαΐων και κλάδων» είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και την απήχηση των λόγων του στο λαό, οι Αρχιερείς και Φαρισαίοι αποφασίζουν να παγιδεύσουν τον Ιησού με συζήτηση. Ο Κύριος τους αποστομώνει και ελέγχει την υποκρισία των Φαρισαίων. Το κατηγορητήριό του ξεκινά με τις φράσεις: «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί...»

Ρήσεις από το Ευαγγέλιο της ημέρας, που χρησιμοποιούμε και σήμερα στον καθημερινό μας λόγο.
• «Αποδότε ουν, τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ»
• «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Από τους ακρογωνιαίους λίθους της χριστιανικής διδασκαλίας)
• «Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες».

Μεγάλη Τρίτη

Η Εκκλησία θυμάται την παραβολή των 10 Παρθένων.

Το βράδυ ψάλλεται στις Εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Στην υμνολογία κυριαρχεί το γεγονός της αλείψεως του Κυρίου δια μύρων υπό πόρνης γυναικός. Απόψε ψάλλεται ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή τροπάρια της θρησκευτικής υμνολογίας: Το τροπάριο της Κασσιανής: «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…»


Κασσιανή: Βυζαντινή ποιήτρια που έζησε τον 9ο αιώνα μ.Χ. Επειδή δεν την επέλεξε ως σύζυγό του ο αυτοκράτωρ Θεόφιλος, η Κασσιανή έγινε μοναχή και αφιερώθηκε στην λατρεία του Θεού και την ποίηση.

Με λίγα λόγια το ιστορικό, όπως περιγράφεται από τους βυζαντινούς χρονικογράφους Συμεών Μάγιστρο, Ιωάννη Ζωναρά και Λέοντα Γραμματικό. Η Ευφροσύνη, μητέρα του αυτοκράτορα Θεόφιλου, ακολουθούσε την οικογενειακή παράδοση για την εκλογή νύφης, προσκάλεσε το 820 μ.Χ. στην Αυλή τις ωραιότερες και επιφανέστερες κόρες της αυτοκρατορίας. Δώδεκα «κάλλιστοι παρθέναι» ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και πήγαν στο Παλάτι. Η Ευφροσύνη, αφού τις δεξιώθηκε, διαμήνυσε στο Θεόφιλο να προσέλθει και να δώσει το χρυσό μήλο σ’ εκείνη, που θα επέλεγε για σύζυγό του.

Ο νεαρός αυτοκράτωρ θαμπώθηκε από την ομορφιά της Κασσιανής και θέλοντας να δοκιμάσει την ευφυΐα της τη ρώτησε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» («Από τη γυναίκα ξεκινούν τα κακά πράγματα», υπονοώντας την Εύα). Η Κασσιανή έδωσε δείγματα του πνεύματός της, ανταπαντώντας «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω» («Και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα, τα ευγενέστερα», υπονοώντας την Παναγία). Αυτό ήταν! Ο αυτοκράτωρ, είτε γιατί η απάντηση του εφάνη προπετής, είτε γιατί η ευφυΐα της γυναικός τον τρόμαξε, έδωσε το χρυσό μήλο στην ωραία, αλλά σεμνή Θεοδώρα.

Το Τροπάριο της Κασσιανής

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,
την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,
οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ,
κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,
ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις,
ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα,
τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη
και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει,
ψυχοσώστα Σωτήρ μου;
Μη με την σήν δούλην παρίδης,
Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά
πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:
Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη
και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση,
ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου,
εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος
(Μεταγραφή Φώτη Κόντογλου)

Ευαγγέλιο (Κατά Ιωάννη): Ο Ιησούς συνεχίζει να διαδάσκει, ενώ οι Φαρισαίοι ψάχνουν τρόπους για να τον συλλάβουν. Κάποιοι Έλληνες ζητούν να τον δουν και αυτός τους λέγει: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξαστή ο υιός του ανθρώπου». Επίσης, ο Κύριος προλέγει τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του.

Μεγάλη Τετάρτη

Η Εκκλησία θυμάται το γεγονός της Αλείψεως του Κυρίου υπό πόρνης γυναικός.

Νωρίς το απόγευμα ψάλλεται η Ακολουθία του Ευχελαίου. Ο ιερέας χρίει  τους πιστούς με Μύρο, που είναι η απτή απόδειξη της Χάριτος του Θεού προκειμένου να συγχωρηθούν οι αμαρτίες τους.

Το βράδυ ψάλλεται στις Εκκλησίες ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης. Στην υμνολογία κυριαρχούν τα γεγονότα της νίψεως των ποδών των αποστόλων υπό του Κυρίου, του Μυστικού Δείπνου, της προσευχής του Κυρίου προς τον πατέρα του και της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.
• «Ότε οι ένδοξοι μαθητές...» Ρωμανός Μελωδός.

Ευαγγέλιο (Κατά Λουκά): Οι Ιουδαίοι θέλουν να φονεύσουν τον Ιησού, χωρίς να προκαλέσουν το λαό, τον οποίο εφοβούντο. Ο Ιούδας καταστρώνει με τους αρχιερείς και γραμματείς το σχέδιο της προδοσίας. Μυστικός Δείπνος.


Μεγάλη Πέμπτη

H Εκκλησία θυμάται τον Μυστικό Δείπνο.

Το Θείο Δράμα κορυφώνεται και η υμνογραφία της ημέρας είναι σχετική με τα Πάθη του Χριστού, τη Σταύρωση και το θάνατό Του. Το βράδυ ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής και διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια. Ανάμεσα στο 5ο και 6ο ψάλλεται το αντίφωνο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…» και ο Εσταυρωμένος λιτανεύεται από τους ιερείς.

12 Ευαγγέλια: Διαβάζονται περικοπές κυρίως από τα κατά Ιωάννη και κατά Ματθαίον.

Τελευταίες νουθεσίες του Ιησού στους μαθητές του… «Αγαπάτε Αλλήλους». Ο τελευταίος αποχαιρετισμός. Προσευχή του Ιησού. Προδοσία του από τον Ιούδα. Σύλληψη του Ιησού. «Από τον Άννα στον Καϊάφα». Δίκη του Ιησού από τους αρχιερείς. Αρνηση Πέτρου («Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με»). Ενώπιον του Πιλάτου, στο Πραιτώριο. Προσπάθεια να απολύση τον Κύριον, αλλά εμπρός στην αποφασιστικότητα των Φαρισαίων υποχωρεί. «Βαραβάν ή Χριστόν»; Ο Πιλάτος «Νίπτει τας χείρας του». Ο Ιούδας μεταμεληθείς επιστρέφει τα «τριάκοντα αργύρια» στους Αρχιερείς, οι οποίοι τα έβαλαν στο Κορβανά (Ταμείο του Ναού). Απαγχονισμός Ιούδα. Πορεία προς τον Γολγοθά. Σταύρωση του Ιησού. Αφήνει το πνεύμα επί του Σταυρού. Οι δύο ληστές. Μεταμέλεια του ενός, που ζητά από τον Κύριο να τον θυμηθεί στη βασιλεία των Ουρανών. Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθείας ζητά από τον Πιλάτο το Σώμα του για να το θάψει. Ταφή του Ιησού και Σφράγιση του Τάφου του από τους Αρχιερείς και Φαρισαίους.

Μεγάλη Παρασκευή

Η Εκκλησία θυμάται τα Αγια Πάθη.

ΠΡΩΙ

Στολισμός του Επιταφίου. Αρχικά ψάλλονται οι Μεγάλες Ωρες, που περιέχουν ψαλμούς, τροπάρια, Αποστόλους, Ευαγγέλια και Ευχές. Στη συνέχεια ψάλλεται ο Εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής και γίνεται η Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου. Ακολούθως, τοποθετείται στο Ιερό Κουβούκλιο ένα ύφασμα πάνω στο οποίο έχει κεντηθεί ή ζωγραφιστεί ο Κύριος, νεκρός. Το ύφασμα αυτό λέγεται Επιτάφιος.

ΒΡΑΔΥ

Ψάλλεται ο όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου και η υμνολογία είναι σχετική με την ταφή του Κυρίου από τους Ιωσήφ και  Νικόδημο και την κάθοδο της ψυχής Του στα σκοτεινά βασίλεια του Άδη.

Όταν ο Κύριος απέθανε το σώμα Του μπήκε στον τάφο, η δε ψυχή του ενωμένη με την Θεότητά του κατήλθε στον Άδη και αφού τον νίκησε απελευθέρωσε τις ψυχές. Και την τρίτη ημέρα ενώθηκε και πάλι η Ψυχή με το Σώμα και το Σώμα «Ανέστη εκ Νεκρών». Έτσι νικήθηκε ο Άδης και ο θάνατος.

Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας ψάλλονται σε τρεις στάσεις (μέρη) τα λεγόμενα Εγκώμια, μικρά τροπάρια πολύ αγαπητά στο λαό, αγνώστου ποιητού.

Τα πιο γνωστά :

• «Η ζωή εν τάφω…..» 

• «Άξιον εστί μεγαλύνειν…»
• «Αι γενεαί πάσαι….»
• «Ω γλυκύ μου Έαρ….» 

Στην συνέχεια γίνεται η Περιφορά του Επιταφίου, εκτός του ναού και στα όρια της Ενορίας.

Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίο): Αρχιερείς και Φαρισαίοι πηγαίνουν στον Πόντιο Πιλάτο και του ζητούν να σφραγίσουν τον τάφο, επειδή θυμούνται ότι ο Κύριος σε μια αποστροφή των λόγων του είχε πει ότι σε τρεις μέρες θα αναστηθεί. Ο Πιλάτος τους δίνει την άδεια.



Μέγα Σάββατο

Η κάθοδος του Ιησού στον Άδη.

Το πρωί τελείται ο εσπερινός του Πάσχα. Η ακολουθία έχει αναστάσιμο και πανηγυρικό χαρακτήρα. Είναι λεγομένη Πρώτη Ανάσταση.
                                          
Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίον): «Σεισμός εγένετο μέγας», καθώς οι Μυροφόρες, πλησιάζουν τον Τάφο του Ιησού. Άγγελος Κυρίου αποσφραγίζει τον τάφο. Όταν οι δύο γυναίκες καταφθάνουν τον βλέπουν κενό και τον Άγγελο να τους αναγγέλλει ότι ο «Κύριος Ανέστη». Το χαρμόσυνο γεγονός θα πρέπει να το διαμηνύσουν στους μαθητές του. Ο Χριστός εμφανίζεται στις δύο γυναίκες. Σύναξη των 11 μαθητών και εμφάνιση του Χριστού ενώπιόν τους. Τους προτρέπει: «Πορευθέντες μαθητεύσαντες πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».

Η ακολουθία της Κυριακής του Πάσχα, ο όρθρος και η Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου ψάλλονται τα μεσάνυχτα του Σαββάτου προς Κυριακή.

Ευαγγέλιο (Κατά Μάρκον): Ίδιο περιεχόμενο με το ανωτέρω του Ματθαίου.
• «Δεύτε Λάβετε Φως…»
• «Χριστός Ανέστη»

Κυριακή του Πάσχα

«Εορτή των εορτών» για τη Χριστιανοσύνη είναι η Ανάσταση του Κυρίου.

Πάσχα σημαίνει στα Εβραϊκά διάβαση, πέρασμα. Είναι εβραϊκή γιορτή εις ανάμνηση της Εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο, της θαυματουργού διαβάσεως της Ερυθράς Θάλασσας υπό τον Μωυσή και της σωτηρίας τους από την δουλεία του Φαραώ. Ο Χριστός σταυρώθηκε την ημέρα του εβραϊκού Πάσχα.

Το  Απόγευμα της Κυριακής τελείται ο «Εσπερινός της Αγάπης» ή Δεύτερη Ανάσταση (Σε πολλούς ναούς τελείται το πρωί).Λέγεται έτσι γιατί οι Χριστιανοί παλαιότερα αντάλλασσαν μεταξύ τους το Φιλί της Αγάπης.

Ευαγγέλιο (Κατά Ιωάννη): Εμφάνιση του Χριστού μετά την Ανάστασίν του στους μαθητές του. Ο Θωμάς, που δεν ήταν παρών δεν πείθεται για το γεγονός. Και η απόδειξη… «Εάν βάλω τον δάκτυλό μου επί τον τύπον των ήλων».

Το Ευαγγέλιο αυτό, όπου είναι δυνατό -η Μητρόπολη των Αθηνών είναι μία από τις εκκλησίες- διαβάζεται σε πολλές ξένες γλώσσες.

                                                                         Εβδομάδα της Διακαινησίμου

Έτσι λέγεται η Εβδομάδα που αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την Κυριακή του Θωμά. Η κάθε μέρα της αναφέρεται ως εξής:
Δευτέρα της Διακαινησίμου
Τρίτη της Διακαινησίμου κ.ο.κ.

Πιθανότατα πήρε αυτή την ονομασία, επειδή άρχιζε η περίοδος πνευματικής αναγέννησης και ανακαίνισης για τους πιστούς, που είχαν βαπτισθεί τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου. Μέχρι την Κυριακή του Θωμά, οι νεοβαπτισθέντες φορούσαν λευκά ενδύματα, εξ’ ου και «Λευκή Εβδομάς».

Την εβδομάδα της Διακαινησίμου επιτρέπεται η «κατάλυσις εις πάντα», ενώ κατά τους παλαιότερους χρόνους απαγορεύεται η εργασία και τα δημόσια θεάματα (ιπποδρομίες κ.λ.π.) καθ’ όλη τη διάρκειά της.

Στο Βυζάντιο, ο εορτασμός ήταν λαμπρός και μεγαλοπρεπής. Ο αυτοκράτωρ καλούσε σε γεύμα τους φτωχούς, ενώ την Πέμπτη της Διακαινησίμου εδέχετο τον κλήρο και πρόσφερε γεύμα στον Πατριάρχη. Επίσης, τις μέρες αυτές ο ανώτατος άρχων απέλυε από τις φυλακές τους κατάδικους για ελαφρά εγκλήματα.

Παρασκευή της Διακαινησίμου: Η εκκλησίας μας εορτάζει τη Ζωοδόχο Πηγή σε ανάμνηση των εγκαινίων από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Α’ (5ος αιώνας) του ομωνύμου θαυματουργού Ναού που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη. Σήμερα, ο ναός ονομάζεται Μπαλουκλή, από τους Τούρκους και τους Κωνσταντινουπολίτες (από τα μικρά ψάρια που υπάρχουν στην πηγή του, μπαλούκ=ψάρι).Την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Ζώης, η Ζωή και η Πηγή.

(*) Το κείμενο αυτό συνέταξε για τον υπογράφοντα ο Τάκης Λεμπέσης, όταν συνεργαζόμασταν στις εκπομπές μου στον Δίεση και στο Τρίτο Πρόγραμμα. Ηταν, και παραμένει ο πιο πολύτιμος συνεργάτης και φίλος.

Saturday, April 4, 2015

ΟΛΗ Η ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΠΑΤΗ (Ή, πως όλη η Ελλάδα δουλευει για να πληρώνει το Δημόσιο)

Τα λέει όλα στο άρθρο του αυτό ο Φώτης Γεωργελές, εκδότης-διευθυντής της Athens Voice
Δεν έχω να προσθέσω ούτε μία στίξη. http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/520/edito-520




Καλά ρε φίλε, μου λέει, σωστά είναι αυτά, αλλά παρ’ όλα αυτά, όλες οι μειώσεις μισθών και συντάξεων και οι φόροι, λεφτά δεν είναι; Δεν φεύγουν από τις τσέπες μας, δεν πάνε κάπου, στους ξένους, τους δανειστές μας; Δεν τα ’χουμε για να μας τα πάρουν, ποτέ δεν τα είχαμε, δανεικά ήταν και τώρα δεν μας τα δανείζει κανείς. Το 2009, 30 δις το χρόνο χρειαζόμασταν για συντάξεις, τα μισά περίπου τα έβαζε το κράτος. Τόσα χρειαζόμαστε και το 2015. Τότε το κράτος δανειζόταν και τα έβαζε. Το 2015 δεν μας δανείζει κανείς γι’ αυτό πληρώνουμε έκτακτες εισφορές, γι’ αυτό πληρώνουμε Ένφια, αυξήσεις ΦΠΑ, περισσότερους φόρους. Έχουμε μείνει και κοιταζόμαστε άναυδοι, αυτός γιατί καταλαβαίνει ότι δεν το έχει σκεφτεί καν, εγώ γιατί καταλαβαίνω ότι θα φτάσουμε στην καταστροφή και θα ξαφνιαστούμε κιόλας. Έχουν περάσει 5 χρόνια και η ελληνική κοινωνία δεν έχει καταλάβει ακόμα τι της συμβαίνει. Ή δεν θέλει να καταλάβει.
Όλη η αντιμνημονιακή απάτη στηρίχτηκε στην «επιβολή της λιτότητας». Κάποιοι μας «επέβαλαν» να γίνουμε φτωχοί. Είχαμε λεφτά αλλά μας τα παίρνουν, μας επιβάλλουν «φτωχοποίηση» του λαού. Ακόμη κι όταν δεν μιλάμε για «κατακτητές» και «αποικίες χρέους», λέμε λιτότητα για τη «μείωση των ελλειμμάτων». Όχι, για να πληρώσουμε το κόστος του Δημοσίου. Όχι για να πληρώσουμε τα 30 εκ. που δίνει το κράτος σήμερα σε μια ελλειμματική, χρεοκοπημένη, που έχει δανειστεί εκατοντάδες εκατομμύρια, εταιρεία για να παράγει ζάχαρη κρατική με διπλάσιο κόστος απ’ ό,τι την πουλάει. Αφηρημένες λέξεις που κρύβουν την πρακτική αλήθεια. 
Ποιοι μιλάνε για «αγώνα εναντίον της λιτότητας»; Μπορώ εγώ να πω ότι η τρόικα μού επέβαλε μείωση του μισθού μου; Δεν ξέρω πόσα λεφτά υπάρχουν για να πάρω; Μπορεί το Συμβούλιο της Επικρατείας να βγάλει απόφαση ότι «ο σεβασμός στην αξία του ανθρώπου» επιβάλλει να καταργηθούν οι μειώσεις και οι μισθοί των εργαζομένων της ATHENS VOICE, ότι πρέπει να επιστρέψουν στα επίπεδα του 2010, όπως κάνει για μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων στο Δημόσιο; Μόνο αν έρθει να τους πληρώσει. Ο αγώνας «εναντίον της λιτότητας» προστάτευσε τα ισχυρότερα τμήματα του πληθυσμού, αυτά που βρίσκονται μέσα και στις παρυφές του δημοσίου, αυτά των οποίων τα εισοδήματα εξαρτώνται από το κράτος με οποιονδήποτε τρόπο. Γιατί το κράτος μπορεί να πιεστεί και να συνεχίσει να πληρώνει. Φορολογώντας τους υπόλοιπους.
Η πρόσφατη μελέτη των Τ. Γιαννίτση-Στ. Ζωγραφάκη, αυτή που ανέφερε ο πρωθυπουργός αλλά όχι ολόκληρη, λέει ότι όλες οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να προστατεύσουν μια αναποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση που είχε γίνει υπερτροφική ήδη πριν την κρίση, γεγονός που επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τον ιδιωτικό τομέα. Ότι οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα μειώθηκαν 2,5 φορές περισσότερο από του δημοσίου με αποτέλεσμα η διαφορά που ήταν ήδη μεγάλη το 2010, να γίνει τώρα ακόμη μεγαλύτερη. Ότι η προσαρμογή έγινε με μόλις 7,5% μείωση των δαπανών του δημόσιου τομέα και με 72,4% φόρους. Έτσι μετά από 5 χρόνια κρίσης, με 100δες χιλιάδες λουκέτα σε μαγαζιά και επιχειρήσεις, με 1 εκατομμύριο επιπλέον ανέργους όλους από τον ιδιωτικό τομέα, το κόστος του κράτους, αυτό δηλαδή που μας χρεοκόπησε, έχει παραμείνει σχεδόν ίδιο. Η άδικη κατανομή του βάρους της κρίσης ήταν ο ένας μόνο στόχος της αντιμνημονιακής απάτης. Ο δεύτερος και σπουδαιότερος ήταν η διαιώνιση της αυταπάτης ότι αυτό το σύστημα μπορεί να επιβιώσει. Έστω και άδικα, έστω και μεταφέροντας τα βάρη στους ασθενέστερους. Όμως, όσο περισσότερο φωνάζαμε εναντίον της λιτότητας, τόσο μεγαλύτερη γινόταν. Γιατί η απάντηση στη λιτότητα δεν είναι τα περισσότερα δανεικά, είναι η παραγωγή. Παραγωγή όμως με αυτό το σύστημα του κρατισμού και των συντεχνιών δεν μπορεί να υπάρξει.
Αυτές τις μέρες δεν βλέπουμε μόνο το τέλος για το αντιμνημονιακό παραμύθι. Βλέπουμε και τη διάψευση των «σοβαρών» αντιμνημονιακών, αυτών των «προοδευτικών» οικονομολόγων, δημοσιογράφων, πολιτικών, που δεν μίλαγαν για γκάγκστερ και προδότες, προς θεού, όμως ανάλωσαν τη δράση τους στις κατάρες προς τη «νεοφιλελεύθερη» Ευρώπη, τη τευτονική αυστηρότητα, τις γερμανικές αντιλαϊκές πολιτικές και δεν συμμαζεύεται. Κι ας είναι η πορεία της Ευρώπης κοινή απόφαση όλων των κυβερνήσεων κάθε πολιτικής ταυτότητας. Έπρεπε λοιπόν να συνεχίσουν να μας χρηματοδοτούν με 36 δις το χρόνο γιατί τόσα χρειαζόμασταν το 2009, γιατί έτσι δεν θα είχαμε λιτότητα. Επειδή η κοινωνία μας θεωρούσε «εισόδημα» τα δανεικά. Πόσα χρόνια; Τα μνημόνια, δηλαδή τα δανεικά, έληγαν το 2012, μετά παρατάθηκαν ως το 2014, μετά υπήρξε μια 2μηνη παράταση, μετά ζητήσαμε μια 4μηνη και τον Ιούνιο θα ζητήσουμε ένα τρίτο πρόγραμμα όπως ήδη έχουμε δηλώσει. Πόσα χρόνια απαιτούμε από τους Ευρωπαίους εταίρους να καλύπτουν το «εισόδημά» μας, κανείς δεν λέει. Δέκα; Πενήντα; Μέχρι να προλάβουμε και τα 11 εκατομμύρια να βγούμε στην πρόωρη σύνταξη και μετά ας κόψουν το λαιμό τους τα παιδιά μας;
Έτσι κάπως, «σοβαρά» και «ψεκασμένα», πορευτήκαμε τα 5 χρόνια. Πήραμε διαζύγιο από την απλή λογική. Άλλο κάνουν όμως οι άνθρωποι, όταν χρεοκοπούν, όταν μειώνονται τα εισοδήματά τους, αν έχεις 1.οοο ευρώ και ξαφνικά γίνονται 750 πρώτα κοιτάς τι δαπάνες μπορείς να κόψεις και μετά τι θα κάνεις για να αναπληρώσεις τα χαμένα. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι, τα μαγαζιά, οι επιχειρήσεις, τα κράτη. Δεν λες εγώ θα χαλάω όσα χάλαγα για να μη «φτωχοποιηθώ» και είναι οι άλλοι υποχρεωμένοι να μου τα δίνουν. Δεν λες εγώ δεν κάνω τίποτα για να διορθώσω τη δουλειά μου αλλά απαιτώ να με χρηματοδοτείτε. Όταν μάλιστα είσαι μια κοινωνία που το 70% του ΑΕΠ σου είναι κατανάλωση.
Αλλά πες ότι είχανε δίκιο, πες ότι η Ευρώπη άργησε να σταματήσει το «μάζεμα», την προσαρμογή, που δεν άργησε, οι άλλες χώρες τελείωσαν σε πολύ λιγότερο χρόνο και επανήλθαν στην κανονική ζωή. Όμως, τώρα, όλες οι ευχές και οι επιθυμίες μας έγιναν πραγματικότητα. Από ρευστότητα, να φάν’ κι οι κότες. Το ευρώ υποτιμήθηκε, το πετρέλαιο έχει τη μισή τιμή, τρισεκατομμύρια τα πακέτα του Ντράγκι, δισεκατομμύρια του Γιούνκερ, μέχρι και αυξήσεις στους Γερμανούς εργαζόμενους για να καταναλώνουν και να μειώνουν τα πλεονάσματα του Βορρά. Κανείς δεν συζητάει για το χρέος πια, τα κράτη δανείζονται με μηδενικό επιτόκιο, με αρνητικό επιτόκιο και χρηματοδοτούν τα χρέη τους, τα απομειώνουν στέλνοντάς τα στο μέλλον, χρηματοδοτούν τις επενδύσεις. Ακόμα και οι χώρες που ήταν σε μνημόνια δανείζονται με 0,9%. Η Ευρώπη ξεπερνάει την κρίση και μπαίνει πάλι στην ανάπτυξη. Πού είναι σ’ αυτό το πάρτι η Ελλάδα;
Φλερτάρει με τη χρεοκοπία και την τριτοκοσμική έξοδο από την ευρωζώνη. Τώρα που τελείωσε η εποχή της «προσαρμογής» και άρχισε η εποχή της ανάπτυξης, η Ελλάδα είναι ακόμα πιο κοντά στην πτώχευση. Γιατί κανείς δεν δανείζει, δεν επενδύει σε ένα «αποτυχημένο κράτος», σε ένα παρωχημένο οικονομικό σύστημα. Το οποίο αρνείται να αλλάξει και απαιτεί να μας χρηματοδοτούν γι’ αυτό μόνιμα οι Ευρωπαίοι πολίτες.
Έτσι αποδεικνύεται αυτές τις μέρες ότι όλη αυτή η συζήτηση 5 χρόνων για τις ευθύνες της Ευρώπης ήταν παραπειστική. Όποιες κι αν ήταν οι ευθύνες και τα λάθη, που υπήρχαν αλλά ήταν τα αντίθετα από αυτά που λέγαμε εμείς, η δικιά μας δουλειά ήταν οι μεταρρυθμίσεις, ήταν να αλλάξουμε το χρεοκοπημένο κράτος, να αλλάξουμε το αντιπαραγωγικό σύστημα. Όλες οι προσπάθειες «κεϊνσιανών» και «ψεκασμένων» ήταν να μην αλλάξει τίποτα. Να βρούμε άλλους ενόχους, να κάνουμε «αντίσταση», καθυστερήσεις, για να προστατεύσουμε το σύστημα που μας βόλεψε τόσα χρόνια.
Ενώ ξέραμε από τη δεκαετία του ’90, τουλάχιστον, ότι πρέπει να τα αλλάξουμε όλα. Όχι γιατί μας το ζητάνε οι δανειστές, ούτε τα μνημόνια, ούτε γιατί χρεοκοπήσαμε. Έπρεπε να αλλάξουμε αυτό το μοντέλο όχι μόνο γιατί ξέρουμε ότι δεν είναι βιώσιμο. Αλλά και για έναν ακόμα λόγο, που όλοι αποσιωπούν. Έπρεπε να το αλλάξουμε γιατί είναι κοινωνικά άδικο. Οι επιδοτήσεις στις χρεοκοπημένες κρατικές ζάχαρες είναι άδικες. Οι πρόωρες συντάξεις είναι άδικες. Οι αθρόες μονιμοποιήσεις είναι άδικες. Τα κλειστά επαγγέλματα είναι άδικα. Τα «ευγενή» ταμεία είναι άδικα. Τα προνόμια και τα «κεκτημένα» είναι άδικα. Κάποιοι άλλοι τα πληρώνουν. Ας μη μιλήσει λοιπόν ξανά κανείς για «ανθρωπιστική κρίση». 200 εκατομμύρια για τη φτώχεια, 30 εκ. για την ΕΒΖ και 30 για τον ΠΑΟΚ…