Saturday, March 28, 2020

Είμαι ένας γέρος που έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ το «προσδόκιμο επιβίωσης».


Αυτή η ανάρτηση στο Facebook, υπό τον τίτλο «Επίκαιρες Σκέψεις Γέροντος»», είναι από τα πιο συγκλονιστικά «πράγματα» που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό τον καιρό του κορωνοϊού. Είναι γραμμένη από τον εικονιζόμενο κ. Αλέξανδρο Καραγιάννη, που περιγράφει τον εαυτό του ως «Απόμαχο δικηγόρο και Μάχιμο πολίτη».

Δεν τον γνωρίζω – τώρα τον έμαθα. Είναι και αυτό ένα από τα πολλά καλά του Ίντερνετ και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης.  Τόσο για όσους έχουν κάτι καλό να πούνε, όσο και όσους έχουν ανάγκη και να ακούνε. Ευγνωμονώ βαθιά τον κύριο Καραγιάννη για αυτό το κείμενο, και προσεύχομαι στον Θεό να τον έχει καλά και μάχιμο.


Οι μέρες έγιναν θολές, οι νύχτες είναι πιο νύχτες από νύχτες. Κάτω από το σπίτι, ο έρημος δρόμος σου δίνει από ψηλά την αίσθηση της αβύσσου. Είναι σαν να κοιτάς την άβυσσο και η άβυσσος επίσης σε κοιτάει, όπως έλεγε ο Νίτσε, αγαπημένος μου από την αρχή της νεότητας μου.

Είμαι ένας γέρος που έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ το «προσδόκιμο επιβίωσης». Εικάζω βασιμως ότι είμαι ο πρεσβύτερος που εμφανίζεται εδώ στο διαδίκτυο. Εχω την αίσθηση ότι είμαι ακόμη νοήμων. Δυστυχώς δεν έχω άνοια, που θα με προστάτευε από τις οδυνηρές επιγνώσεις του παρόντος, αλλά θα ταλαιπωρούσε τα παιδιά μου. Έτσι, μπορώ, σκεπτόμενος, να κρίνω εάν «έριξα τα κομμάτια του εαυτού μου στις αβεβαιότητες των καιρών», όπως έλεγε ο Ιερός Αυγουστίνος, που πριν λίγο διάβαζα τις Εξομολογήσεις του.

Σε μας τους γέρους λίγο έχει αλλάξει η ζωή μας, αφού και πριν από το κακό, τις περισσότερες μέρες τις περνούσαμε, έτσι κι αλλιώς, μόνοι μέσα στα σπίτια μας. Εμείς είμαστε από καιρό περασμένοι σε μια λίστα αναμονής, μια λίστα που δεν έχει σειρά προτεραιότητας γιατί επιγράφεται «πεπρωμένο». Όσοι απομείναμε, ζούμε τώρα τα απομεινάρια της ζωής μας και της εποχής μας. Της δίκης μας γενιάς η εποχή, άρχισε με έναν παγκόσμιο πόλεμο και τελειώνει με έναν παγκόσμια λοιμό. Είμαστε μια παγκόσμια γενιά που έζησε μεταξύ αυτών των δυο συμφορών. Ωστόσο, ζήσαμε, αξιωθήκαμε και καλά χρόνια, τα πιο πολλά. Τώρα τα φάγαμε τα ψωμιά μας.

Τις μέρες αυτές που βιώνουμε, θολές μέρες μιας πνιγηρής άνοιξης, θέλω να εκφράσω μερικές σκέψεις μου σχετικές με τις ορατές απειλές θανάτου από τον λοιμό. Διάβασα ότι οι Ιταλοί και οι Ισπανοί γιατροί δίνουν προτεραιότητα για τις ΜΕΘ σε όσους έχουν παραπάνω από 2 έτη προσδόκιμο επιβίωσης "παίρνοντας υπ όψη την "αξία" που έχει ο κάθε ασθενής για την κοινωνία». Διαφωνώ με την αιτιολογία που μετράει την αξία της ζωής του κάθε ασθενούς για την κοινωνία από την ηλικία του, διότι, όπως είπε και ο Καντ «ο άνθρωπος δεν έχει ανταλλάξιμη αξία, έχει την αξιοπρέπειά του». Συμφωνώ όμως απολύτως με το μέτρο αυτό και επιθυμώ να εφαρμοστεί και στην Χώρα μας, διότι επιβάλλεται από την ιδέα της δικαιοσύνης μεταξύ των ανθρώπων. Διότι είναι ά δ ι κ ο και μάλιστα σε ώρες πάνδημης απειλής θανάτου, να καταλαμβάνει σε νοσοκομείο μια θέση μονάδας εντατικής θεραπείας ένας νοσήσας υπέργηρος, που, ακόμη και σ ´αυτήν την θέση, δεν θα έχει καμία σχεδόν ελπίδα διάσωσης, αντί για έναν νέον ή μεσήλικα ασθενή που μπορεί να διασωθεί, αλλά μένοντας εκτός ΜΕΘ, κινδυνεύει να πεθάνει.

Έχω πει στα παιδιά μου ότι αν νοσήσω να με αφήσουν στο σπίτι μου με την ακίνδυνη φροντίδα τους και, ει δυνατόν, με κατ´ οίκον αναγκαία νοσηλεία εφόσον είναι εφικτή. Δεν θέλω να γίνω αίτιος να χάσει τη ζωή του κάποιος νεώτερος άνθρωπος. Γιατί εγώ έζησα ήδη πολύ και τώρα πλέον είμαι «πλήρης ημερών». Αυτή είναι η επιθυμία μου. Δεν είναι γενναιότητα. Θεωρώ ότι απλά είναι μια χωρίς προσωπικό κόστος απόφαση ενός υπέργηρου ανθρώπου σε αυτές τις τραγικές ημέρες για όλη την κοινωνία. Αυτά, και τέλος με αυτά τα θλιβερά. Ξαναγυρίζω στην ζωή.

Έκανα τον απογευματινό μου περίπατο βαδίζοντας στη βεράντα. Ο δρόμος ερημία. Σε ένα κλωνί του πλάτανου, που κάθε χρόνο το εκτείνει πιο πολύ προς τα εδώ σαν να επιδιώκει χειραψία μαζί μου, στάθηκαν δυο σπουργίτια που ερωτοτροπούν. Αρχίζει να σουρουπώνει. Η αναπόφευκτη νύχτα έρχεται σιγά-σιγά και τρυπώνει στο σπίτι που σκοτεινιάζει. Γίνονται τα βραδινά τηλεφωνήματα με τα παιδιά και με δυο φίλους και ύστερα η σιωπή. Δεν άναψα το φως. Από εδώ που κάθομαι θέλω να δω το κομμάτι του βραδινού ουρανού, αυτό που δικαιούμαι να βλέπω. Αν είμαι τυχερός μπορεί να φανεί και η Σελήνη για λίγο. Η Σελήνη που με τις «αγαπημένες σιωπές» της παρηγορεί και γαληνεύει.

10 comments:

  1. Συγκλονιστικο και συναμα αδικο.Δεν ξερω αν ξεπερασε το προσδοκιμο επιβιωσης,αλλα κανενας δε ξεπερνα το προσδοκιμο ευτυχιας.

    ReplyDelete
  2. Ομορφο κειμενο. Ομως οχι, η αξια ενος ανθρωπου δν εχει να κανει με την ηλικια του. Να ειστε καλα!

    ReplyDelete
  3. Θελει πολυ θαρος και αυτογνωσια να πεις δημοσιως αυτες τις αληθειες της ζωης ,χαρηκα που με τα χρονια δεν φευγει παντα και η μνημη και μας δωσατε τη χαρα να διαβασουμε κατι τοσσο ομορφο και αληθηνο.

    ReplyDelete
  4. Δύσκολο. Εύχομαι να μη νοσήσετε, να μη χρειαστείτε ΜΕΘ και να μη χρειαστεί να βασανιστείτε στο σπίτι με αυτή την αρρώστια. Ομως εύχομαι να συνεχίσετε να γράφετε τις σκέψεις σας, γιατί γράφετε όμορφα.

    ReplyDelete
  5. παλικαρι, ειμαι κατατι νεωτερος σου, δεν παυει ομως να εχω καταταγει στην επετειριδα των ηλικιωμενων και μαλλιστα με αυτο που λενε για να διακιολογησουν την αγνοια τους, με υποκειμενα νοσηματα. Δεν εχω να προσθεσω τιποτα παραπανω στην ομολογια σου, παρα μονο το εγκρινω και επαυξανω. Επισης δεν γνωριζω αν εχουμε το δικαιωμα να εκπληρωσουμε την τελευταια επιθυμια, να τελευτησουμε δλδ το ταξιδι μεσα στο σπιτι που ζησαμε, η αν για λογους δημοσιας υγειας, το κρατος εχει το δικαιωμα να "εισβαλει" και να μας προσαγαγει σε ασφαλεστερο για το κοινο συνολο θανατοριο. Οι σκηνες που ειδαμε απ τα ιταλικα νοσοκομεια, μαρτυρουν την πληρη απαξιωση της ανθρωπινης υπαρξης, την πληρη καταπτωση αυτου που αποκαλουμε ανθρωπινος πολιτισμος και την αναδειξη σαν υπερτατο νομο, ο θανατος σου η ζωη μου. Δε βλεπω πολλες διαφορες με τις απανθρωπες σκηνες που εχουμε κατα καιρους δει απ τα ναζιστικα θανατορια. Το μονο παρηγορο ειναι οτι η "θυσια" μας (αν ποτε ), αποτελει ελπιδα επιβιωσηε και δικων μας ανθρωπων

    ReplyDelete
  6. Συγλονιστικο κειμενο. Ομως το απομαχος δικηγορος το καταλαβαινω, το μαχιμος πολιτης δεν βρισκω. Μου δινει την εντυπωση ενος θαυμασιου προθανατιου requiem.Θα περιμενα πραγματι να συνεχισει την μαχη της ζωης,αν οχι για τον εαυτο του τουλαχιστον για οσους θαυμαζουν τετοια χαρισματικα ατομα.

    ReplyDelete
  7. Ο πατέρας μου με καρκίνο, παθαινει και εγκεφαλικο... Δεν μπορούσε να μιλήσει, αλλά με τα μάτια με παρακαλούσε,όχι νοσοκομείο... Πέθανε τελικά στο νοσοκομείο στα 64... Ακόμη με βασανίζουν τύψεις... Το λεει ο χορός στην Ηλέκτρα... "Θνητή εσύ, θνητός κι ο Ορέστης... Κάθε άνθρωπος οφείλει τον θάνατο του" και ακόμη ο Ορέστης στον Πυλάδη, στην Ιφιγένεια εν Ταύροις.. "Θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε Πυλάδη, τουλάχιστον ας πεθάνουμε με έναν θάνατο ωραίο"

    ReplyDelete
  8. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, γι'αυτό ελπίζει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, γιατί ξέρει καλά ότι δεύτερη ζωή δεν έχει.

    ReplyDelete
  9. Υπέροχο κείμενο!

    ReplyDelete

  10. Σας ευχαριστούμε για τον υπέροχο ρεαλισμό αλλά και την ποίηση!!!

    ReplyDelete

Τα δύσκολα...

  Βαρύς χειμώνας έρχεται, προβλέπουν μετεωρολόγοι (ακραία καιρικά φαινόμενα), οικονομολόγοι (κύμα ακρίβειας παντού) και επιδημιολόγοι (τις μ...