Tuesday, January 3, 2012

Ο "ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΓΑΠ, Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ "Ν.ΤΡΟΤΣΚΥ", ΚΑΙ ... "ΜΠΑ ΣΕ ΚΑΛΟ ΜΑΣ!", ΓΕΛΑΣΑΜΕ ΠΑΛΙ.

Στις 28.12.2011, ο δημοσιογράφος Χρήστος Ράπτης δημοσίευσε στην ηλεκτρονική εφημερίδα www.iefimerida.gr, υπό τον τίτλο "ΓΑΠ: Το θλιβερό τέλος ενός προβληματικού "ηγέτη"", το εξής άρθρο:

"Τελικά, μοιάζουν να επιβεβαιώνονται όσοι πιστεύουν ότι στη ζωή επιλέγεις το τέλος που δικαιούσαι. Η χθεσινή χαοτική συνεδρίαση του διευρυμένου Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ ήταν οι τίτλοι τέλους μιας προβληματικής ηγεσίας σε ένα από τα μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, που έφερε την Ελλάδα στα πρόθυρα της διάλυσης και το ΠΑΣΟΚ ένα βήμα πριν από την καταστροφή.
Ο Γιώργος Παπανδρέου που επί δεκαετίες μεταμφιέστηκε σε έναν δημοκράτη και φιλελεύθερο πολιτικό υπήρξε βαθύτατα εξουσιομανής και κολλημένος στην καρέκλα. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης έφυγαν με αξιοπρέπεια. Ακόμα κι αυτοί που ανήκαν στα μεγάλα μεταπολεμικά τζάκια της χώρας. Ο γέρος Καραμανλής όταν διαισθάνθηκε ότι τέλειωσε ο πολιτικός του χρόνος το 1978 μεταπήδησε στην Προεδρία της Δημοκρατίας αφήνοντας στους διαδόχους του την ηγεσία του κόμματος. Ο Μητσοτάκης όταν έχασε τις εκλογές του 1993 έπραξε το ίδιο. Είχε μάλιστα φροντίσει να δηλώσει πριν τις εκλογές ότι αν έχανε θα έφευγε από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Και τήρησε το λόγο του. Το ίδιο έκανε και ο Σημίτης το 2004 χωρίς να δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα στο διάδοχό του, Γιώργο Παπανδρέου. Τα ίδια έκανε και ο Κώστας Καραμανλής το 2009, ανοίγοντας το ίδιο βράδυ της ήττας του στις βουλευτικές εκλογές τις διαδικασίες αντικατάστασής του στη Νέα Δημοκρατία. 
Αντιθέτως, ο Γιώργος Παπανδρέου ακόμα και τώρα που όλα έχουν τελειώσει αρνείται πεισματικά να προφέρει τη λέξη «παραιτούμαι». Αν ανατρέξει κανείς σε όλους τους δημόσιους λόγους αυτού του δήθεν δημοκράτη ηγέτη, δεν θα βρει ποτέ τη λέξη «παραίτηση», λες κι αυτή η λέξη είναι άγνωστη στο λεξιλόγιο του. Θυμηθείτε πως έφυγε πριν από μερικούς μήνες από την πρωθυπουργία. Η αποχώρηση ήταν πάντα υπαινικτική, ίσως προέκυπτε από τα συμφραζόμενα αλλά τη λέξη παραιτούμαι δεν την πρόφερε ποτέ. Ίσως γιατί αυτός ο κατ' εξοχήν εκπρόσωπος της οικογενειοκρατίας είχε γαλουχηθεί με τη βεβαιότητα ότι ένας «πρίγκηπας» δεν παραιτείται ποτέ αφού γεννιέται για να κυβερνάει. Ίσως να πίστεψε την ολέθρια εκείνη αρλούμπα του πρώην συνεργάτη του Νίκου Κοτζιά που με την βεβαιότητα του σταλινικού αυταρχισμού τον είχε προτρέψει μετά τις εκλογές του 2007 να μην εγκαταλείψει το κόμμα. «Ένας Παπανδρέου», είπε τότε ο Κοτζιάς «δεν παραιτείται ποτέ!» Αυτή η φράση συνοψίζει ίσως το δράμα της ελληνικής πολιτικής ζωής, μιας χώρας που κυβερνήθηκε συχνά από ανίκανους και επικίνδυνους κληρονόμους. 
Ο Γιώργος Παπανδρέου, που χτες ήταν η σκιά του εαυτού του, εγκατελειμένος από φίλους και αντιπάλους υπήρξε εσωκομματικά ένας από τους πιο αυταρχικούς και αντιδημοκρατικούς ηγέτες της Μεταπολίτευσης. Το μειλίχιο χαμόγελο έκρυβε μια δεσποτική εσωκομματική διακυβέρνηση που βασιζόταν στην οικογένεια, σε μια διεφθαρμένη γραφειοκρατία και σε πιστούς υπαλλήλους τυφλά αφοσιωμένους στην ηγεσία. 
Φεύγοντας ο Παπανδρέου αφήνει πίσω του ένα κόμμα διαλυμένο, διεφθαρμένο, αναποτελεσματικό και σε πλήρη αναντιστοιχία με την κοινωνία. Από το 2004 που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε καμία ουσιαστική δημοκρατική μεταρρύθμιση, καμία αλλαγή στην εσωκομματική λειτουργία του ΠΑΣΟΚ που να επιβεβαιώνει όλες εκείνες τις διακηρύξεις που έκανε περί νέας εποχής και αλλαγών στη λειτουργία του κόμματος του. Αντιθέτως, στηρίχθηκε στην πιο σκληρή και αναχρονιστική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, αυτήν που ζούσε στη σπηλιά του '81 και δεν μπορούσε να αντιληφθεί την αυτομεταρρύθμιση που μεσολάβησε έκτοτε στην ελληνική κοινωνία.
Ίσως με την αποχώρηση του Γιώργου Παπανδρέου να κλείνει οριστικά ο κύκλος της οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα που δημιούργησε τόσα δεινά στη χώρα και ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά για τα μεγάλα αδιέξοδα που ζούμε σήμερα. Οι διάδοχοί του είναι πλέον καταδικασμένοι, αν θέλουν να επιβιώσει σε έναν πολιτικό οργανισμό η Κεντροαριστερά, να τα αλλάξουν όλα και να σβήσουν αυτή τη θλιβερή και ίσως τραγική παρένθεση της οικογενειοκρατίας."

Δυό μέρες μετά, ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού, Νίκος Παπανδρέου, υπογράφοντας, περιπαικτικά, ώς "Ν.Τρότσκυ", έστειλε το εξής άρθρο-απάντηση στην iefimerida:

"Πρώτον
Είναι ο πρώτος και μοναδικός πρωθυπουργός από τότε που θυμάμαι έφυγε οικειοθελώς από την πρωθυπουργία. Παραιτήθηκε. Και το είχε προτείνει (να παραιτηθεί) και τον Ιούνιο αλλά για λόγους κακιάς διαχείρισης από πλευρά ΣΑΜΑΡΑ χάλασε - η θριαμβολογία της ΝΔ μόλις το πρότεινε ότι "αν είμαι ΕΓΩ το πρόβλημα, φεύγω" ακολούθησε με το "Ο Φαήλος έδιωξε τον Παπανδρέου" και έτσι χάλασε η πρόταση. Ουδεμία σχέση είχε με "οικογενειακές" παρεμβάσεις. Αυτά είναι του χαλιμά. Άρα προσφέρθηκε να παραιτηθεί αλλά ο μεγάλος διαπραγματευτής της δεξιάς Σαμαράς (αλήθεια, μπορείτε να μου πείτε μια επιτυχία του στα 30 χρόνια πολιτικής του ζωής;) δεν ήξερε πως να το χειριστεί.

Μετράν τα λόγια ή οι πράξεις; Παραιτήθηκε ή όχι από την πρωθυπουργία; Και έλεγε ο ΓΑΠ εξάρχής, δεν με ενδιαφέρει να ξαναβγώ, να σώσω τη χώρα από την χρεοκοπία θέλω. Το έχουμε ξαναδεί; Να μην υπολογίζει τα γκάλοπ; Και φυσικά το πακέτο το "προδοτικό" της 26 Οκτωβρίου το πέρασαν τα μήντια ως "καλό για τη χώρα" μόλις έφυγε ο ΓΑΠ. Το ίδιο πακέτο των 180 δις συν haircut.... Τόση υποκρισία έχουμε ξαναδεί; "Θα φύγει ο ΓΑΠ και θα πάρει τα μέτρα μαζί του" έλεγαν.. Αμ δε.
Δεύτερον, ως προς την δημοκρατία του; Πιο ελεύθερα πρωθυπουργός να αφήνει τους υπουργούς του, χωρίς ενδείξεις, αλλά περιμένοντας πρωτοβουλίες δικές τους, δεν έχει περάσει. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΔΙΝΕ ΕΝΤΟΛΕΣ (Σε στυλ Καραμανλή και Ανδρέα) και γι' αυτό κατηγορήθηκε. Το αντίθετο. Λειτουργούσε με κλίμα συναίνεσης πάντα.. Ο ΓΑΠ περίμενε να αναλάβουν και πρωτοβουλίες οι υπουργοί τους.... το έκαναν όμως; Μεγαλύτερη δυνατότητα ανεξάρτητης δράσης υπουργών δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία μας. Τι έκαναν; Κρίνονται όλοι τους σήμερα.
Δημοκρατία στο μάξιμουμ. Αν οι περισσότεροι υπουργοί περίμεναν να κινηθούν ΜΟΝΟ με άνωθεν εντολές δείχνει ένα είδος ραγιαδισμού που φαίνεται το θέλουμε... Η υπερδημοκρατία του ΓΑΠ τον έφαγε και όχι το αντίθετο.

Το ότι δεν "παραιτείται" από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τι σχέση έχει με την δημοκρατία; Επειδή το θέλουν τα μήντια; Έλεος.
Αυτά για σήμερα, μια μέρα πριν αλλάξει το έτος!

Ν. Τροτκσυ (παρατσούκλι)
Κατά κόσμον, Νίκος Παπανδρέου"

Στην ιστοσελίδα του "Βήματος", χθες 2.1.2012, ο Αντώνης Καρακούσης (από τους καλύτερους οικονομικούς συντάκτες που έχουμε), έγραψε, υπό τον τίτλο "Το γράμμα του αδελφού", το ακόλουθο σχόλιο, το οποίο, νομίζω, ανακεφαλαιώνει με τοιν καλύτερο τρόπο αυτήν την ... όπερα μπούφα!:

"Τι ύφος, τι στυλ, πόση λεπτότητα και η γλώσσα υπέροχη σε μια επιστολή όντως ξεχωριστή, ιδιαίτερη και αλήθεια εμπνευσμένη και γραμμένη από τον συγγραφέα - αδελφό του ηγέτη, που ήθελε να μας σώσει και για να το επιτύχει κυβέρνησε με ελευθερία τους αθεόφοβους υπουργούς του, οι οποίοι τι έκαναν για να τιμήσουν την δημοκρατικότητα και την ελευθερία που τους προσέφερε;
Τίποτε, κατά τον επιστολογράφο, μόνο περίσσευμα αχαριστίας και θράσος απύθμενο επέδειξαν και επιδεικνύουν, απαιτώντας, άκουσον - άκουσον, από τον χαλίφη να παραιτηθεί και από την αρχηγία του κόμματος.

Μα πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Το κόμμα είναι δικό μας, τι είναι όλοι αυτοί που θέλουν να μας το πάρουν;

«Αυτά είναι του Χαλιμά», σύμφωνα με τον συγγραφέα- αδελφό του πολυχρονεμένου μας.

Ούτε καν της Χαλιμάς... Και εσείς πάλι αυτό βρήκατε για να αποδώσετε το πρόσωπο; Τι θέλετε να πείτε, ότι ο συγγραφέας δεν ξέρει, ότι γράφει ελληνικούρες και άλλα τέτοια κακεντρεχή;

Είναι η ελευθερία του συγγραφέα, του καλλιτέχνη η αυθαιρεσία αγαπητοί του, είναι η μαγκιά του Νίκου του Τρότσκι (άλλο τούτο πάλι...) που τα βάζει με όλους, και με όλα, με τα μίντια, με τα συμφέροντα, με τους κακούς γενικώς. Ανεξαρτήτως βεβαίως αν όποια πέτρα και αν σηκώσεις από κάτω θα τον βρεις.

Οπως και αν έχει πάντως το γράμμα του αδελφού μόνο σε καλό μπορεί να μας βγει. Γιατί απλούστατα φανερώνει την μακροχρόνια πλάνη μας και μας δείχνει πως δεν είχαμε μάτια να δούμε πόσο απίθανος είναι αυτός ο θίασος των ανικάνων επιγόνων..."

1 comment:

  1. Χρήστο καλημέρα και πάλι.Είδα δημοσιευμένη στο διαδίκτυο μία λίστα με 100 ονόματα(μεταξύ των οποίων και το δικό σου..)στελεχών της ΕΡΤ των οποίων η σύμβαση ,μάλλον δεν θα ανανεωθεί.Είναι αλήθεια αυτό;
    Τι να πω;"Μπράβο" στους φωστήρες της ΕΡΤ, έτσι αξιολογούν και εξασφαλίζουν το μέλλον της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης!Πιστεύω ακράδαντα όπως μαθαίναμε στην οικονομία στο σχολείο,ότι κεφάλαιο μιας επιχείρησης είναι και οι εργαζόμενοι!Ένας επιχειρηματίας έχει χρέος να περιφρουρεί το κεφάλαιο μίας επιχείρησης(κρατικής έστω...)και να το αξιολογεί μετατρέποντας το σε ανάπτυξη της επιχείρισης.Φαίνεται ότι στο κράτος-κυβέρνηση,πολιτεία-αυτά δυστυχώς είναι άγνωστα!
    Σκόπιμα σχολιάζω αυτά κάτω από την ανάρτηση αυτή γιατί όφειλε ο έν λόγω "επιχειρηματίας" πρωθυπουργός(πρώην βέβαια.)αντί ν'αναζητεί αλλού κεφάλαια για να σώσει τη χώρα ν'αξιοποιήσει πρώτα τα εγχώρια.Ελπίζω και είναι σημαντικό ν'ακούγεται η εκπομπή σου και το 2012.Θεωρώ αδιανόητο για μία πολιτεία να μην επενδύει στα θέματα πολιτισμού, σε παραγωγές κλασικής μουσικής που ακόμη και υπανάπτυκτες χώρες συντηρούν τα ραδιόφωνα τους με νύχια και με δόντια!

    ReplyDelete