Tuesday, August 20, 2013

ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Το άρθρο αυτό του κ.Σταύρου Τσακυράκη, επίκουρου καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δημοσιεύτηκε στις 05.08.2013 στην εφημερίδα "Τα Νέα", και αναρτήθηκε στον ιστότοπό του Liberal Sociability, www.tsakyrakis.wordpress.com, με τον ίδιο τίτλο, και την φωτογραφία αυτή με το έργο Matchstickmen (δηλαδή, Άνθρωποι Σπιρτόξυλα), του Wolfgang Stiller.

Όπως είναι γνωσό, το blog μας, filoftero, είναι "ό,τι συλλέγεται από σκόρπια φύλλα σκέψης", και βεβαίως συμπληρώνεται και από δικά μας άρθρα ή και άρθρα που συνεισφέρουν φίλοι από διάφορα "κοινωνικά χωρία". Και μόνο η επιλογή των άρθρων που δημοσιεύονται εδώ, αποτελεί "θέση". Το συγκεκριμένο, με βρίεκσει σύμφωνο σε όλα.




Πολλοί από μας που υποστηρίξαμε το Μνημόνιο ως τη μοναδική διέξοδο από τη κρίση νοιώθουμε ιδιαίτερη απογοήτευση και οργή για το πώς εξελίσσονται τα πράγματα. Kι αυτό παρά το γεγονός ότι με την προσχώρηση της Νέας Δημοκρατίας στις «φιλομνημονιακές» δυνάμεις και τον σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης αποφεύχθηκε πέρυσι η μεγάλη καταστροφή. Αφού, λοιπόν, διανύσαμε ένα χρόνο σχετικής σταθερότητας, χωρίς τη καθημερινή αγωνία της πτώχευσης και χωρίς το Σύνταγμα να γίνει πλατεία Ταχριρ, πού βασίζεται η απογοήτευση και η απαισιοδοξία μας;

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορέι να απογοητευθεί από το γεγονός ότι δεν υπήρξε άμεση ανάκαμψη της οικονομίας. Μόνο αφελείς μπορούσαν να πιστεύουν ότι αυτή θα προκύψει με εξαγγελίες στο Ζάππειο, χωρίς να απαιτηθεί χρόνος και δουλειά. Η απογοήτευση δεν προέρχεται ούτε από το βάλτωμα των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που είναι αναγκαίες για την ανάπτυξη της οικονομίας και τη δημιουργία ενός παραγωγικού και αποτελεσματικού κράτους. Έχουμε επίγνωση ότι οποιαδήποτε αλλαγή έχει καταντήσει το πιο δύσκολο πράγμα στην Ελλάδα. Το κλείσιμο άχρηστων κρατικών οργανισμών, οι αποκρατικοποιήσεις, η αξιολόγηση στο δημόσιο, μοιάζουν με τιτάνια εγχειρήματα και συνεχώς παραπέμπονται στις καλένδες. Μολονότι αυτή η καθυστέρηση μετρά ήδη τρία χρόνια και όσο συνεχίζεται τόσο θα καθυστερεί η έξοδος από τη κρίση, είμαστε διατεθειμένοι να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες και να δείξουμε κατανόηση.


Αποτελεί, βεβαίως, οπισθοχώρηση το γεγονός ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν αποτελούν πια ζητήματα αιχμής. Ότι κάθε φορά γίνονται συμφωνίες με τους εταίρους μας για να ξεχαστούν μόλις πάρουμε τη δόση. Η κοινή γνώμη δεν αισθάνεται πλέον τη πίεση του «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»· ακόμη και το κίνημα των αποδείξεων έχει ατονήσει. Ξανακυλάμε σε μια κατάσταση που αναπόφευκτα κάνει τις άδικες οριζόντιες περικοπές το μόνο εργαλείο προσαρμογής της οικονομίας.

Η μεγάλη, όμως, απογοήτευση και οργή που αισθανόμαστε δεν οφείλεται στην ακινησία. Αντίθετα, εδράζονται στην ιδιαίτερη δραστηριότητα που επέδειξε η κυβέρνηση για την αναβίωση του κατεστημένου του κακού, του κατεστημένου που είναι βασικά υπεύθυνο για τα περισσότερα δεινά του τόπου. Δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι σε μικροκλίμακα (ελλείψει πόρων) ξανακτίζεται το παλιό πελατειακό κράτος με τους διορισμούς ανίκανων ημετέρων (στη διαβόητη αναλογία 4:2:1). Τα ίδια, γνωστά πρόσωπα, πονηροί και αποτυχημένοι πολιτευτές και κομματικά στελέχη επανέρχονται στο προσκήνιο, ξαναβρίσκουν θέσεις εξουσίας και επιδίδονται στο ίδιο έργο που έκαναν και παλιά (business as usual).
Από τη ΔΗΜΑΡ, που δεν είχε σχέση με το παλαιοκομματικό κράτος, θα περίμενε κανείς να αντιταχθεί στην αναβίωση του κατεστημένου και όχι να συμπράξει σε αυτήν. Αναμέναμε να προωθήσει μια διαφορετική αντίληψη εξουσίας που θα είχε ως βασικές αρχές την αξιοκρατία και το άνοιγμα σε νέους ανθρώπους. Και μπορούσε να την επιβάλει γιατί η συμμετοχή της ήταν σημαντική για τον σχηματισμό της κυβέρνησης. Απλούστατα δεν μπήκε στις προτεραιότητές της.

Βεβαίως, ο πιο προκλητικός και εμβληματικός διορισμός έγινε αφού η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε από τη κυβέρνηση. Θα ήταν, όμως, αδιανόητος αν δεν είχαν προηγηθεί οι Μεσσήνιοι και οι άλλοι πράσινοι ή ροζ διορισμοί. Ο διορισμός του Χρήστου Παπουτσή έδειξε ότι οι δύο κυβερνητικοί εταίροι έχουν ξεφύγει εντελώς, δεν κρύβουν καν την πρόθεσή τους να διαχειριστούν την εξουσία, όπως ακριβώς είχαν συνηθίσει, με τα ίδια ανυπόληπτα πρόσωπα και υλικά. Το χειρότερο είναι ότι η ίδια νοοτροπία φαίνεται να αναβιώνει σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Στον επιχειρηματικό τομέα, στα ΜΜΕ, ακόμη και στο ποδόσφαιρο, επανεμφανίζονται ένα προς ένα όλα τα πρόσωπα του παλιού κατεστημένου και διεκδικούν πάλι ρόλο πρωταγωνιστή.
Και μόνο η ιδέα ότι οι θυσίες εκατομμυρίων πολιτών μπορεί να χρησιμέψουν για να ξαναστηθεί το παλιό κατεστημένο εξοργίζει. Όχι μόνον για λόγους δικαιοσύνης αλλά γιατί κάτι τέτοιο αποτελεί την πιο σίγουρη εγγύηση για την καταστροφή της χώρας. Με δεδομένη την αντιπολίτευση που υπάρχει, η κυβέρνηση νομίζει ότι υπερέχει θέτοντας το δίλημμα «εμείς ή καταστροφή». Αν, όμως, το «εμείς» εκπροσωπεί την αναβίωση του κατεστημένου του κακού, αυτό ισοδυναμεί με βέβαιη καταστροφή. Τότε το δίλημμα ακυρώνεται. Αν, έτσι κι αλλιώς, πρόκειται να καταστραφούμε, δεν είναι καθόλου εύλογο ο δοκιμασμένος τρόπος καταστροφής να είναι προτιμότερος του πρωτόγνωρου.

1 comment:

  1. Δυστυχώς, οι πολίτες ξεχνάμε γρήγορα (γιατί ποτέ οι σύγχρονοι δεν "παιδευθήκαμε" - με την καλή έννοια - σε αυτό το αναθεματισμένο κράτος), άρα, γίνεται αυτό που έχει προβλέψει ο Στέλιος Ράμφος : Αν ξεπεράσουμε τον σκόπελο και δεν αυτοκαταστραφούμε - έλεγε πέρυσι στην κορύφωση του πολιτικά "υπαρξιακού" διλήμματος "μέσα ή έξω από την Ευρώπη" - σε λίγο καιρό θα κάνουμε τα ίδια. Γιατί μας λείπει η παιδεία.
    Άρα, συμπολίτες, ας μάθουμε από τα λάθη μας και ας είμαστε αυστηροί με αυτούς που δημοκρατικά εκλέξαμε και τους αναθέσαμε την ευθύνη της τύχης μας και δεν φάνηκαν άξιοι της εμπιστοσύνης μας. Και να καταδικάζουμε τις περιπτώσεις Παπουτσή (αναρωτιέμαι, δεν διαβάζει όσα γράφονται για αυτόν ώστε να παραιτηθεί αν έχει στοιχειώδη αυτοσεβασμό), αλλά και τις περιπτώσεις Αβραμόπουλου-πολιτικής Μαρίας Αντουανέτας. Όμως, ταυτόχρονα, ας ξεχάσουμε τα ρουσφέτια από τους πολιτικούς, ας επιλέξουμε όχι το βόλεμα αλλά την δουλειά, για να μπορούμε να ορθώνουμε το ανάστημά μας απέναντι στους πολιτικούς μας. Πρέπει να είμαστε πολίτες με κρίση για να μας σέβονται οι πολιτικοί.

    ΚΜ

    ReplyDelete