IN MEMORIAM – Αλέξης Σταμάτης, 1960-2026, μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και σεναριογράφος.

Προσπαθώ ακόμα να βρω λόγια για τον συγγραφέα, που έφυγε αξιοπρεπής και πονεμένος από τη ζωή, τόσο πολύ που είναι δύσκολο να το νοιώσει κάποιος.

Σκέφτομαι ότι αυτή η δουλειά που κάνουμε είναι αστεία όταν λέμε παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως με βοηθά πολύ το Θεωρείο του Βήματος που αναρτά το τελευταίο του κείμενο. Διαβάζω ένα απόσπασμα:

Η ζωή θυμάται πολύ πριν αποκτήσει ο άνθρωπος την επιθυμία να γράψει. Το αίμα θυμάται, τα κύτταρα θυμούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα φυλάσσει φακέλους παλιών εισβολών, το DNA μεταφέρει μια ατελείωτη βιβλιοθήκη από δοκιμές, λάθη και σωτηρίες, και έτσι ο άνθρωπος γεννιέται ήδη γεμάτος από μνήμες που ποτέ δεν έζησε, ώσπου κάποια στιγμή, σε μια από τις σπανιότερες εξάρσεις της φαντασίας του, αποφασίζει πως ούτε αυτό του αρκεί και επινοεί μια δεύτερη μνήμη, όχι βιολογική αλλά αφηγηματική, την Ιστορία, για να μπορεί να δανείζεται εμπειρίες από ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ, να συγκινείται από ήττες που δεν υπέστη, να ντρέπεται για εγκλήματα που δεν διέπραξε και να γίνεται κληρονόμος βιωμάτων που δεν έζησε…

Το αίμα θυμάται, λέει. Τα κύτταρα θυμούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα φυλάσσει φακέλους παλιών εισβολών, το DNA μεταφέρει μια ατελείωτη βιβλιοθήκη από δοκιμές, λάθη και σωτηρίες, και έτσι ο άνθρωπος γεννιέται ήδη γεμάτος από μνήμες που ποτέ δεν έζησε, ώσπου κάποια στιγμή, σε μια από τις σπανιότερες εξάρσεις της φαντασίας του, αποφασίζει πως ούτε αυτό του αρκεί και επινοεί μια δεύτερη μνήμη, όχι βιολογική αλλά αφηγηματική, την Ιστορία, για να μπορεί να δανείζεται εμπειρίες από ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ, να συγκινείται από ήττες που δεν υπέστη, να ντρέπεται για εγκλήματα που δεν διέπραξε και να γίνεται κληρονόμος βιωμάτων που δεν έζησε…