Σε μία ακόμα δύσκολη στροφή*

Εδώ, τώρα, που η ζωή γυρίζει, τα συναισθήματα που μένουν δεν είναι εύκολα.  Έφυγαν πολύ γρήγορα στις πρώτες στροφές του δρόμου σου.

Πόσες έμειναν τάχα; Ευτυχώς, δεν ξέρουμε.

Είναι τραμκτικό ακόμα κι αν το σκέφτεσαι μόνο. Δρόμος υπάρχει ακόμα. Αλλά δυστυχώς το τέλος του είναι πιο ορατό πλέον.

Το βλέπεις. Και οι σκέψεις σου τρέχουν βιαστικά. Σαν να θέλεις να "κόψεις" χιλιόμετρα. Να φτάσεις πιο γρήγορα. Να μεγαλώσεις.

Η γλύκα, σου έλεγαν όσοι προηγήθηκαν, είναι στη διαδρομή. Θα το βρήκαν σε κάποιο ποίημα για την ωρίμανση αυτό, είμαι σίγουρος. Το αντέγραψα κι εγώ, γιατί βαριόμουν να κάνω βουτιά στο απέραντο σύμπαν των γνωστικών.

Τότε τα λέγαμε τσιτάτα. Είχαν περισσότερη συναφεια με κομματικές ασκήσεις, παρά με λογοτεχνία ή όραμα.

Τρέχαμε λοιπόν, για να προλάβουμε. Πέφταμε, βεβαίως. Και πονούσε πολύ.

Άμα πέσεις στα μισά του δρόμου, και βάλε, ο σοβαρότερος; τραυματισμός είναι της ψυχής.

Αυτός, δύσκολα θεραπεύεται. Και πονάει και πιο πολύ. Σηκώνεσαι όμως, και συνεχίζεις. Πονάει, γιατί νομίζεις πως όλος ο κόσμος σε είδε να πέφτεις. Μαζί με όλα σου τα αξιώματα!

Ακούς και διαβάζεις σχόλια απαξιωτικά για την μέχρι τώρα πορεία σου, του τύπου "βρε τον καυμένο, πως κατάντησε;".

Ευτυχώς δεν τραυματίστηκα ποτέ από πτώση, γιατί δεν έπεφτα από ψηλά.  Στα είκοσι και στα τριάντα σου σηκώνεσαι ευκολότερα. Ακ΄λομα κι αν όλα ως τότε σου πήγαν στραβά, ξαναρχίζειςς από το μηδέν.

Πόσοι και πόσοι, αλήθεια, δεν πρόκοψαν και δεν πήραν καλύτερο δρόμο εέπιτα από πέσιμο σε μικρότερη ηλικία, και ξεκινούν πάλι από την αρχή;

(*) Από αύριο, μπαίνω σε μία ακόμα δύσκολη στροφή

IN MEMORIAM – Αλέξης Σταμάτης, 1960-2026, μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και σεναριογράφος.

Προσπαθώ ακόμα να βρω λόγια για τον συγγραφέα, που έφυγε αξιοπρεπής και πονεμένος από τη ζωή, τόσο πολύ που είναι δύσκολο να το νοιώσει κάποιος.

Σκέφτομαι ότι αυτή η δουλειά που κάνουμε είναι αστεία όταν λέμε παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως με βοηθά πολύ το Θεωρείο του Βήματος που αναρτά το τελευταίο του κείμενο. Διαβάζω ένα απόσπασμα:

Η ζωή θυμάται πολύ πριν αποκτήσει ο άνθρωπος την επιθυμία να γράψει. Το αίμα θυμάται, τα κύτταρα θυμούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα φυλάσσει φακέλους παλιών εισβολών, το DNA μεταφέρει μια ατελείωτη βιβλιοθήκη από δοκιμές, λάθη και σωτηρίες, και έτσι ο άνθρωπος γεννιέται ήδη γεμάτος από μνήμες που ποτέ δεν έζησε, ώσπου κάποια στιγμή, σε μια από τις σπανιότερες εξάρσεις της φαντασίας του, αποφασίζει πως ούτε αυτό του αρκεί και επινοεί μια δεύτερη μνήμη, όχι βιολογική αλλά αφηγηματική, την Ιστορία, για να μπορεί να δανείζεται εμπειρίες από ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ, να συγκινείται από ήττες που δεν υπέστη, να ντρέπεται για εγκλήματα που δεν διέπραξε και να γίνεται κληρονόμος βιωμάτων που δεν έζησε…

Το αίμα θυμάται, λέει. Τα κύτταρα θυμούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα φυλάσσει φακέλους παλιών εισβολών, το DNA μεταφέρει μια ατελείωτη βιβλιοθήκη από δοκιμές, λάθη και σωτηρίες, και έτσι ο άνθρωπος γεννιέται ήδη γεμάτος από μνήμες που ποτέ δεν έζησε, ώσπου κάποια στιγμή, σε μια από τις σπανιότερες εξάρσεις της φαντασίας του, αποφασίζει πως ούτε αυτό του αρκεί και επινοεί μια δεύτερη μνήμη, όχι βιολογική αλλά αφηγηματική, την Ιστορία, για να μπορεί να δανείζεται εμπειρίες από ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ, να συγκινείται από ήττες που δεν υπέστη, να ντρέπεται για εγκλήματα που δεν διέπραξε και να γίνεται κληρονόμος βιωμάτων που δεν έζησε…

Όταν απλώνεσαι περισσότερο απ' όσο σε χωρεί το κρεβάτι*

 

Μια χαρούλα είμαστε!...

 

Το ελληνικό διαβατήριο (και παρακαλώ μην το λέτε «Ελλαδικό»!), είναι Νο 3 στην παγκόσμια κατάταξη ισχύος.  Εξασφαλίζει πρόσβαση σε 174 προορισμούς με σχετικά απλές διαδικασίες. Ειδικότερα, σε 120 χώρες και περιοχές η είσοδος γίνεται χωρίς καμία βίζα, σε 28 η βίζα εκδίδεται κατά την άφιξη, σε 12 αρκεί η συμπλήρωση μιας σύντομης ηλεκτρονικής άδειας ταξιδιού και σε 27 η έκδοση ηλεκτρονικής βίζας γίνεται μέσω διαδικτύου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της έγκυρης βρετανικής Γκάρντιαν, το οποίο αναπαράγει και το Protagon, το ελληνικό διαβατήριο εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα ισχυρότερα του κόσμου, επιβεβαιώνοντας ότι η Ελλάδα ανήκει στις χώρες των οποίων οι πολίτες απολαμβάνουν εξαιρετικά μεγάλη ελευθερία μετακίνησης.

Για το Passport Index, ένας δείκτης παγκόσμιας κατάταξης σε πραγματικό χρόνο, που ταξινομεί όλα τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης των κατόχων και την πρόσβασή τους δίχως βίζα. Σχεδιασμένο από την Arton Capital, ένας ιστότοπος που ταξινομεί τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης, τις βαθμολογίες κινητικότητας και την πρόσβαση χωρίς βίζα,  αξιολογεί 193 χώρες μέλη των Ηνωμένων Εθνών και άλλες 6 εκτός.

Η Ελλάδα, όπως είδαμε, είναι στη 3η θέση στην παγκόσμια κατάταξη, μαζί με δεκατέσσερις ακόμη χώρες, ανάμεσά τους η Γερμανία, η Ιταλία, η Ελβετία, η Σουηδία, η Πορτογαλία και η Σιγκαπούρη. Η Κύπρος, για γνωστούς και προφανείς λόγους δεν περιλαμβάνεται.

Το σκάνδαλο της πώλησης κυπριακών-ευρωπαικών διαβατηρίων, είναι ακόμα «ανοικτή πληγή» στις Βρυξέλλες διότι, όπως έχουμε πει πολλές φορές από το βήμα αυτό, δεν μπορείς να πουλάς κάτι το οποίο δεν σου ανήκει αποκλειστικά.

Κι όμως εμείς εδώ, το κάναμε. Και με το αζημίωτο. Μου κάνει δηλαδή εντύπωση (κακή, εννοείται) που η Νομική Υπηρεσία δεν παρενέβη σε αυτήν την καραμπινάτη πολιτική ανωμαλία;

Κατά τα λοιπά, ανοίγω τώρα, 6.23μμ την ιστοσελίδα του Φιλελεύθερου, το Philenews, για να δω τι άλλο τρέχει. Ιδού η ψαριά μου:

> Νέα τραγωδία στην άσφαλτο: Έχασε τη ζωή του 39χρονος Ελληνοκύπριος μοτοσικλετιστής σε θανατηφόρο τροχαίο.

> Μεγάλη πυρκαγιά στην περιοχή Καλού Χωριού μετά από εκπαιδευτικές βολές – Υπάρχει τραυματίας εθελοντής. Γλίτωσαν στο παρά πέντε σπίτια στην Αγία Άννα. Eκκενώθηκε και ο Ψευδάς. Πρώτα με καμπάνες και μετά με το CΥ-Alert ενημερώθηκαν και οι κάτοικοι.

> Παίρνει την ανηφόρα ο καύσωνας: Νέα κίτρινη προειδοποίηση για 40αρια

> Οι διαδικτυακές απάτες εξελίσσονται σε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μορφές εγκληματικότητας και στην Κύπρο, με τις οικονομικές απώλειες να ξεπερνούν τα €10,3 εκατομμύρια το 2025, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η Αστυνομία Κύπρου, καλώντας παράλληλα τους πολίτες να επιδεικνύουν αυξημένη προσοχή απέναντι στις ολοένα πιο εξελιγμένες μεθόδους εξαπάτησης.

> Απόπειρα φόνου στη Λεμεσό: Μίλησε στους ανακριτές η 46χρονη – Περιέγραψε τα δραματικά λεπτά πριν τους πυροβολισμούς που δέχθηκε από τον αστυνομικό – Οι προστριβές λόγω οικονομικών προβλημάτων. (Η Λεμεσός είναι τακτικός τροφοδότης κακών ειδήσεων…)

> Καβγάς γιατρών και ασθενών για τα παραπεμπτικά: Προσωπικοί γιατροί άρχισαν να διαγράφουν δικαιούχους τους, κάποιοι χωρίς να τους ενημερώσουν καν. (Είναι και αυτή μια … βίαιη είδηση).

> Απίστευτη σύγκρουση καταγράφηκε σε βίντεο: Νυχτερινή «κόντρα» κατέληξε σε τροχαίο – Ζητήθηκε ένταλμα σύλληψης, αλλά απορρίφθηκε από το Δικαστήριο! Στη Λεμεσό. Πού αλλού;

> Αυτό είναι ένα μικρό, τυχαία δείγμα της … καθημερινότητάς μας. Σκεφθείτε πόσα δεν δημοσιοποιούνται. Όχι επειδή δεν έχουν σημασία. Μάλλον επειδή πολλές από αυτές τις κακές ειδήσεις είναι … copy-paste!

Υστερόγραφο – κάτι τελευταίο για το σπίτι. Το αλιεύσαμε στο Χ – πρώην Twitter, και το βρήκαμε γουστόζικο όσον αφορά την ωραία γραφή. Η σημαντική ανάρτηση είναι διά χειρός της κας Αννίτας Δημητρίου, που δεν παραλείπει να θυμίζει τα αξιώματά της: Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Κύπρου / President of the House of Representatives (Cyprus) – και αγγλικά βεβαίως / Και last but not least at all,  Πρόεδρος Δημοκρατικού Συναγερμού.

Και το post στο Χ: Καλωσορίζουμε απόψε (χτες) στην Κύπρο τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες. Η παρουσία του αποτελεί (σ.σ.: γιατί δεν προτιμούν το «είναι» αντί το «αποτελεί»;), μια σημαντική ευκαιρία που οφείλουμε (αυτό το ρήμα κι αν με τρελαίνει!) να αξιοποιήσουμε με σοβαρότητα (οπωσδήποτε), υπευθυνότητα (αλλοίμονο, παιδιά είμαστε;), και εθνική ομοψυχία (Κύριε Ελέησον!).

Υστερόγραφο: «Ο Δημοκρατικός Συναγερμός (υπάρχει;) παραμένει σταθερά δίπλα σε κάθε ουσιαστική προσπάθεια που μπορεί να οδηγήσει στην επανέναρξη πραγματικών διαπραγματεύσεων και σε θετικά αποτελέσματα για τον τόπο μας».

Επίμετρο: Για να μην αδικώ την Πρόεδρο, μάλλον δεν το έγραψε μόνη της…

(*) Κομμάτι μου που δημοσιεύεται σήμερα 28/7 στην στήλη μου Πρόσωπα & Προσωπεία στον Φιλελεύθερο Κύπρου.

Ύμνος του Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς για τον Λίονελ Μέσι.*

 

«Έχω εμμονή με το να βλέπω τον Μέσι. Όχι επειδή είναι φίλος μου. Όχι από νοσταλγία. Γιατί μετά από τόσα χρόνια, προσπαθώ ακόμα να καταλάβω πώς ένας παίκτης μπορεί να ελέγχει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα χωρίς να αγγίζει την μπάλα κάθε λεπτό. Είδα την Αργεντινή σήμερα και το πρώτο πράγμα που παρατήρησα δεν ήταν το σκορ. Ήταν ο τρόπος που αντέδρασε η Αυστρία κάθε φορά που κινούνταν ο Μέσι. Ένα βήμα αριστερά, οι αμυντικοί ακολουθούν. Μια πτώση στη μεσαία γραμμή, όλο το σχήμα αλλάζει. Μια ματιά πάνω από τον ώμο του πανικού. Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτός είναι ψυχολογικός πόλεμος. Και γι' αυτό γελάω όταν ο κόσμος τον υποβιβάζει σε γκολ και ασίστ. Δεν καταλαβαίνουν τι βλέπουν. Ο Μέσι δεν είναι απλώς ο καλύτερος παίκτης της Αργεντινής. Είναι το σύστημα της Αργεντινής. Είναι η αυτοπεποίθησή τους. Είναι η πίστη τους. Είναι ο λόγος που κάθε συμπαίκτης μπαίνει στο γήπεδο νομίζοντας ότι το αδύνατο είναι δυνατό. Οι άνθρωποι με ρωτούν για τη συζήτηση για την GOAT. Ποια συζήτηση; Σοβαρά. Τι είδους συζήτηση; Για μένα, δεν υπάρχει. Η συζήτηση υπάρχει επειδή η τηλεόραση χρειάζεται περιεχόμενο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρειάζονται επιχειρήματα. Όταν παρακολουθώ ποδόσφαιρο, δεν βλέπω συζήτηση. Βλέπω τον Μέσι. Μετά βλέπω όλους τους άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλοι θρύλοι δεν ήταν απίστευτοι. Σημαίνει ότι δεν έχω ξαναδεί άλλον παίκτη να επηρεάζει έναν αγώνα, μια ομάδα και μια ολόκληρη γενιά ποδοσφαίρου όπως ο Μέσι. Και σήμερα ήταν μια ακόμη υπενθύμιση. Δεν χρειαζόταν χατ-τρικ. Δεν χρειαζόταν να σκοράρει από τα 40 μέτρα. Απλώς χρειαζόταν να είναι ο Λιονέλ Μέσι. Και ξαφνικά η Αργεντινή έμοιαζε με μια εντελώς διαφορετική ομάδα. Αυτό είναι μεγαλείο. Όχι όταν όλα εξαρτώνται από εσένα. Όταν όλοι γίνονται καλύτεροι επειδή είσαι εκεί. Έχω παίξει εναντίον σπουδαίων παικτών. Έχω παίξει με σπουδαίους παίκτες. Αλλά ο Μέσι είναι ο μόνος παίκτης που έχω παρακολουθήσει ποτέ και έχω σκεφτεί ειλικρινά: «Αυτό δεν είναι φυσιολογικό». Το τρομακτικό; Οι αντίπαλοι ξέρουν ακριβώς τι πρόκειται να κάνει. Και ακόμα δεν μπορούν να το σταματήσουν. Γι' αυτό δεν σπαταλάω πια τον χρόνο μου με συγκρίσεις. Κάποιοι παίκτες γίνονται θρύλοι. Κάποιοι παίκτες γίνονται είδωλα. Ο Μέσι έγινε μια ξεχωριστή κατηγορία. Και μετά τη σημερινή εμφάνιση, αν με ρωτάτε ακόμα ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών... Κάνετε λάθος ερώτηση. Η σωστή ερώτηση είναι: Θα βγάλει ποτέ το ποδόσφαιρο άλλον έναν σαν αυτόν;

(*) Από κείμενο που ανάρτησε ο Ιμπραημοβιτς στο facebook, και μεταφράστηκε.

Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά

 

Του Θεόδωρου Θεοδώρου *

 

Τις προάλλες διοργανώθηκε από τον ΔΗΣΥ το 9μηνο μνημόσυνο της Καίτης Κληρίδου. Η αγαπημένη μας Καίτη έφυγε από την ζωή στις 6 Οκτωβρίου του 2025. Όσοι την γνωρίσαν εκτίμησαν την ευθύτητα και την εντιμότητά της. Γνήσια θυγατέρα του Γλαύκου Κληρίδη, όπως και ο πατέρας της, πίστευε πάντα στην αλήθεια και στον καθαρό λόγο.

Οι απόψεις της, πάντα χωρίς περιστροφές και μισόλογα, ενοχλούσαν αρκετούς. Έτσι είναι, η αλήθεια είναι πάντα ενοχλητική.

Δεν γνωρίζω αν ήταν διαβολική σύμπτωση, αλλά η Καίτη, φεύγοντας από την ζωή,  φρόντισε να αφήσει την παρακαταθήκη της γραπτώς με το βιβλίο της, «Η κόρη του Προέδρου, Καίτη Κληρίδου». Το βιβλίο αυτό είναι στην αγγλική γλώσσα και κυκλοφόρησε την ημέρα της κηδείας της. Φεύγοντας άφησε πίσω αναφορές σε οικογενειακές στιγμές καθώς και τις απόψεις της για τον ΔΗΣΥ,  το κόμμα του πατέρα της. Το κόμμα στο οποίο η Καίτη δούλεψε όσο κανείς άλλος και συνέβαλε και αυτή, όπως και άλλοι,  ώστε να είναι σήμερα ο ΔΗΣΥ η μεγαλύτερη πολιτική δύναμης του τόπου.

Στο κεφάλαιο 6 του βιβλίου, με τίτλο «Μιλώντας ανοιχτά και πληρώνοντας το τίμημα», η Καίτη Κληρίδου, χωρίς κανένα ενδοιασμό, μιλά έξω από τα δόντια για τον ΔΗΣΥ, τον τέως ΠτΔ Νίκο Αναστασιάδη και το Κραν Μοντανά.  Στο κεφάλαιο αυτό υπάρχει ως πρόλογος η ρήση του Αμερικανού βουλευτή και ακτιβιστή των πολιτικών δικαιωμάτων, Τζον Λιούις. «Όταν βλέπεις κάτι που δεν είναι σωστό ή δίκαιο, πρέπει να πεις κάτι, πρέπει να κάνεις κάτι». Έτσι ακριβώς δρούσε η Καίτη Κληρίδου. Δεν ανεχόταν το λάθος και το άδικο, αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. 

«Είναι μάλλον δύσκολο να κατανοήσει κανείς πλήρως τη μεγάλη μου απογοήτευση από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον Δημοκρατικό Συναγερμό μετά το φιάσκο του Κραν Μοντανά. Για μένα, η αποχώρηση του Αναστασιάδη από την πιθανή στρατηγική συμφωνία ισοδυναμούσε με προδοσία του πατέρα μου και όλων όσων εκπροσωπούσε και για τα οποία είχε εργαστεί από το 1976 και μετά. Δεν μπορούσα να το συγχωρήσω. Απογοητεύτηκα επίσης από το κόμμα μου, γιατί δεν είχε το θάρρος να πει την αλήθεια για όσα είχαν συμβεί. Συντάχθηκε με το αφήγημα του Αναστασιάδη ότι για την αποτυχία των συνομιλιών έφταιγε η Τουρκία», γράφει μεταξύ άλλων η Καίτη Κληρίδου.

Βέβαια αυτά που γράφει στο βιβλίο της τα είχε πει δημόσια το 2023 για να εισπράξει τις απαράδεκτες δηλώσεις του Νίκου Αναστασιάδη. Αφού χαρακτήρισε τις δηλώσεις της Καίτης, «Χυδαιότητες» και «Χωρίς ηθικούς φραγμούς», θέλοντας να την μειώσει είπε:  «Δυστυχώς η όλη συμπεριφορά της κας. Καίτης Κληρίδου φέρνει στη μνήμη μου τη ρήση του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου ο οποίος, αναφερόμενος στον γιο του εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου, είχε πει, «ο κ. Σοφοκλής Βενιζέλος δεν είναι τι άλλο παρά αχθοφόρος ενός μεγάλου ονόματος». Τότε βέβαια, όπως και σήμερα,  τα «παντελόνια» ανύπαρκτα στον ΔΗΣΥ. Δεν βρέθηκε κανείς να στηρίξει την Καίτη Κληρίδου. Τότε, όπως και σήμερα δεν έχει κανείς, στα υψηλά δώματα της Πινδάρου, το θάρρος να συγκρουστεί ανοικτά με τον ολετήρα του ΔΗΣΥ. Πάνω από όλα οι εμμονικές φιλοδοξίες της κυρίας προέδρου και των άλλων μετρίων που την περιστοιχίζουν.

Για τις προεδρικές εκλογές του 2023 γραφεί η Καίτη Κληρίδου. «Το τελευταίο βράδυ πριν από τη λήξη της προεκλογικής εκστρατείας (Παρασκευή), ο Αναστασιάδης προέβη σε δήλωση που σαφώς ευνοούσε την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη. Δεν μπορούσα πλέον να συγκρατηθώ, κι έτσι το επόμενο πρωί (Σάββατο, μία ημέρα πριν από τον δεύτερο γύρο) ανάρτησα στο Facebook την ακόλουθη δήλωση:

«Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου. Αμαύρωσε το όνομα του ΔΗΣΥ με τη διεφθαρμένη του διακυβέρνηση και τώρα προσπαθεί να διχάσει το κόμμα. Προώθησε την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη για να προστατεύσει τον εαυτό του και να διασφαλίσει ότι δεν θα αποκαλυφθεί η προσωπική του εμπλοκή στη διαφθορά. Δεν έδειξε σεβασμό ούτε στον Γλαύκο Κληρίδη ούτε στο κόμμα που τον ανέδειξε στην εξουσία». Δεν είναι μόνο η Καίτη Κληρίδου που κατάλαβε έγκαιρα την εμπλοκή Αναστασιάδη σε πράξεις διαφθοράς. Όμως ήταν η μόνη από τον ΔΗΣΥ που τόλμησε να μιλήσει. 

Και συνεχίζει. «Αυτό που με θλίβει είναι ότι, ενώ όλοι γνωρίζουν πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός», μόνο ένας ερευνητής/δημοσιογράφος, ο Μακάριος Δρουσιώτης, είχε το θάρρος να το ερευνήσει. Έχει εκδώσει τρία βιβλία για τους λανθασμένους χειρισμούς του Αναστασιάδη στην οικονομική κρίση του 2013, για το Κραν Μοντανά και για τα σκάνδαλα διαφθοράς, όλα καλά τεκμηριωμένα, τα οποία έχουν διαβαστεί ευρέως. Ωστόσο, έχουν σε μεγάλο βαθμό αγνοηθεί, πιθανότατα επειδή τόσοι πολλοί είναι μπλεγμένοι στη διαφθορά, ώστε να μη συμφέρει κανέναν η διερεύνηση. Ακόμη και το ΑΚΕΛ περιορίζεται σε αόριστες, υπόκωφες διαμαρτυρίες για τη διαφθορά κατά καιρούς. (Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρίσκεται σε εξέλιξη ανεξάρτητη έρευνα βασισμένη στο τελευταίο βιβλίο του Μακαρίου Δρουσιώτη με τίτλο «Κράτος Μαφία», τα αποτελέσματα της οποίας δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί.)».

Προφητικά τα λόγια της αγαπημένης Καίτης. Σήμερα αν ζούσε και πάλι θα μιλούσε καθαρά. Θα απογοητευόταν και πάλι από το κόμμα της που στηρίζει τον τέως ΠτΔ και τηρεί σιγή ιχθύος για τα ευρήματα της επιτροπής κατά της διαφθοράς. Γενικά τέτοιες συμπεριφορές, όπως της σημερινής ηγεσίας του ΔΗΣΥ και κυρίως της προέδρου Αννίτας Δημητρίου, ήσαν άγνωστες στην οικογένεια Γλαύκου Κληρίδη. Ήσαν ξένες προς την οικογένεια του μεγάλου ηγέτη γιατί είχαν πάντα γνώμονα της εντιμότητα και την διαφάνεια.  Οι αναφορές σας, κύριοι και κυρίες στην Πίνδαρου, με κάθε ευκαιρία στον Γλαύκο Κληρίδη, είναι ανειλικρινείς και υστερόβουλες. Προσπαθείτε να παρουσιαστείτε συνεχιστές του έργου του ενώ στην ουσία είστε οι καταστροφείς του πολιτικού οικοδομήματος που άφησε πίσω του. Δεν είστε «Κληριδικοί» κύριοι αλλά εμφανώς «Κληριδοκάπηλοι». Προσπαθείτε να πάρετε φώς από το άπλετο που άφησε πίσω του αλλά μάταια γιατί κινείστε πάντα στο σκοτάδι.

Ειλικρινά απορώ τι έχουν να πουν στην Πίνδαρου για τα πιο πάνω που αναφέρονται στο βιβλίο της Καίτης. Διάβασαν το βιβλίο, «Η κόρη του Προέδρου, Καίτη Κληρίδου»; Διάβασαν το κεφάλαιο 6; Διαφωνούν γενικά με την Καίτη Κληρίδου και υιοθετούν τα αισχρά επίθετα που της απέδιδε ο τέως ΠτΔ; Ναι μεν τιμούν την μνήμη της θυγατέρας του πατέρα της παράταξης αλλά παράλληλα στηρίζουν με σθένος τον άνθρωπο που αμαύρωσε την παράταξη; 

Κυρία Δημητρίου και όλοι εσείς τα «ελεφαντάκια» της Πινδάρου. Διαβάστε ξανά και ξανά το κεφάλαιο 6 του βιβλίου που η Καίτη σας άφησε φεύγοντας από την ζωή, εμπεδώστε το γιατί διαφορετικά θα είναι ο εφιάλτης της πολιτικής σας πορείας. Ότι και να κάνετε, όσο και να θέλετε να προσπεράσετε όλα αυτά είναι αδύνατον γιατί είναι η αλήθεια. 

Με απλά λόγια η αείμνηστη Καίτη σας λέει όλη την αλήθεια. Το θέμα είναι να έχετε το θάρρος να την αντικρύσετε και την δύναμη να την αντέξετε, χαρακτηριστικά που δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την μετριότητα. Μην ξεχνάτε: «Απλά γαρ εστί της αληθείας έπη», «Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά», κατά τον αρχαίο τραγικό Αισχύλο.*

 

Υστερόγραφο Χρ. Μιχαηλίδη, δημιουργό αυτού του ιστότοπου άποψης: Ο Θεόδωρος Θεοδώρου, είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας στην Κύπρο. Εδώ και πολλά χρόνια όμως, η μεγάλη έγνοια του είναι να λυθεί το Κυπριακό. Δεν μασάει τα λόγια του. Μιλάει και γράφει ντόμπρα. Χωρίς σάλτσες και «γωνίες». Να σμίξουν οι άνθρωποι. Την πόρτα για να εισβάλουν τα τουρκικά στρατεύματα, τέτοιες μέρες, Ιούλιος του 1974, άνοιξε η Χούντα των Αθηνών, με την αδιανόητη «πανστρατιά» χουντικών καθαρμάτων. Γράφει με πάθος, και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Σε αντίθεση με πολλούς από την πολιτική και την δημοσιογραφία, που έχουν μάλλον τους δικούς τους λόγους να μην κάνουν το βήμα που πρέπει. Ελπίζω αυτή η συνεργασία, να ανοίξει ένα μονοπάτι, έστω, για να βρισκόμαστε και να μιλάμε καθαρά.