Δεν έχω ξαναδεί την Αθήνα με τόσα αυτοκίνητα! Τα περισσότερα είναι μεγάλα. Κάτι μεταξύ τζιπ και κανονικού ΙΧ. Οδηγούν σαν να τους βλέπουν οι υπόλοιποι και τους θαυμάζουν. Άν δεν τους μισούν κιόλας.
Τη νύχτα που επιστρέφω από την δουλειά μου στην ΕΡΤ από τον περιφερειακό δρόμο της Νέας Πεντέλης, τα φώτα των αυτοκινήτων που έρχονται από την αντίθετη μεριά, σε τυφλώνουν.
Δυναμώνω την μουσική μου. Κλασσική, τις πιο πολλές φορές. Γράφω τώρα τη στήλη, ακούγοντας την υπέροχη Ρουστίκ Γαμήλια Συμφωνία (Rustic Wedding Symphony), έργο 26 του Ούγγρου συνθέτη Κάρλ Γκόλντμαρκ που, προς τα τέλη του 19ου αιώνα, θεωρείτο ως ο πιο σημαντικός εν ζωή συνθέτης μετά τον Λίστ.
Απαλάσσομαι από τους νάρκισσους των 4Χ4 (δεν νομίζω να ακούνε καν μουσική, μάλλον τον βρυχηθμό της μηχανής του), και αφήνομαι στους ψαλμούς των μοναχών στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, ψηλά στο όρος Πεντέλη, πάνω από τον Κοκκιναρά.
Ξέρω έναν μοναχό εκεί, που λατρεύει το ποδόσφαιρο.
Ευτυχώς, υπάρχει και το Μουντιάλ.
Έχει αναφερθεί ότι στον αγώνα της Σκωτίας εναντίον της Αϊτής καταγράφηκε ηχητικό επίπεδο 125 ντεσιμπέλ. Συνέβη κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του Εθνικού Ύμνου της Σκωτίας, όταν οι οπαδοί της ομάδας τραγουδούσαν το "Flower of Scotland" πριν την έναρξη του αγώνα. Ήταν το πιο δυνατό επίπεδο θορύβου που έχει καταγραφεί ποτέ σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Όταν πρωτοεμφανίστηκαν στο facebook οι μικρές ιστορίες, δεν τις χόρταινα. Ο μπαμπάς που επέστρεφε στο σπίτι μετά τη δουλειά, και τα παιδιά έπεφταν επάνω του. Ο μπαμπάς στρατιώτης, έτοιμος να ορκιστεί για την ελευθερία της πατρίδας του. Και ξαφνικά ένα μικρό παιδί, συνήθως κοριτσάκι, τρέχει κοντά του, του αγκαλιάζει τα πόδια και του λέει "Dad I love you", ή "Dad, please don't go".
Συγκινητικό, οπωσδήποτε. Στην αρχή, ένοιωθα δάκρυα να πέφτουν απ' τα μάτια μου.
Οι άλλες μικρές ιστορίες, αποτυπώνουν τη στιγμή που σε ένα μικρό παιδάκι που, μάλλον με πολύ φτωχή όραση, ή και καθόλου, ο γιατρός της/του φοράει τα πρώτα του γυαλάκια, το πρόσωπό του λάμπει και οι γονείς του κλαίνε από χαρά.
Όπως και εγώ...
Πιο πολύ όμως κόλλησα στις ιστορίες όπου τα αδέσποτα σκυλιά που φιλοξενούνται σε κελιά μιας δομής, έως ότου βρεθεί κάποιος ή κάποια που θα τους θέλει. Πράγματι, κατά καιρούς, προσέρχονται άνθρωποι που θέλουν να υιοθετήσουν ένα σκυλάκι. Όμως τελικά, την επιλογή κάνει το ίδιο το σκυλί, όχι ο κόσμος.
Συγκεκριμένα, οι υπεύθυνοι του κυνοτροφείου φέρνουν στην μεγάλη αίθουσα όπου, δεκάδες καθημερινοί άνθρωποι, όλων των ηλικιών, κάθονται σε μια καρέκλα, και περιμένουν αν και πότε ένα σκυλάκι θα σταματήσει μπροστά τους, και μ' ένα "χοπ" θα ανέβει επάνω τους και θα δείξει όλη την αγάπη του, φιλώντας και αγκαλιάζοντάς το.
Τότε, θα ακουστεί και από το στόμα κάθε ανθρώπου προς το σκυλί που τον έχει αγκαλιάσει και τον φιλάει, "είσαι δικός μου τώρα", ή "you're safe now".
Αν υπήρχε στην Ελλάδα ή στην Κύπρο μια τέτοια δομή, θα πήγαινα. Με συγκινεί και με γοητεύει η σκέψη ότι το σκυλάκι θα με επιλέξει εκείνο - όχι εγώ αυτό.
No comments:
Post a Comment