Να μην χαθούνε τα σπουργίτια μας!...(*)

Το σπουργίτι της γειτονιάς, που πολλοί από εμάς θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια, είναι πλέον είδος υπό εξαφάνιση. Όπως όλα τα άλλα είδη φυτών και ζώων που ήταν κάποτε άφθονα και τώρα μοιάζουν να μην έχουν μέλλον, ο αριθμός τους συνεχώς μειώνεται. Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί και ποικίλουν και ποικίλουν ανά κατηγορία. Για το «σπουργίτι του σπιτιού» δεν έχουμε ακριβή στατιστικά στοιχεία,. Η ορνιθολογικές εταιρείες και οι παρατηρητές πουλιών έχουν εδώ και αρκετά χρόνια καταγράψει σαφή και σταθερή μείωσή τους.

Ένας από τους λόγους πιστεύεται ότι είναι η καταστροφή των βιοτόπων τους, η έλλειψη τροφής για τα νεογνά (που είναι τα έντομα), και ακόμα, κατά πολλούς, αλλά όχι με αρκετή τεκμηρίωση, η επίδραση από τα όλο και πιο πυκνά μικροκύματα που εκπέμπονται από κεραίες κινητής τηλεφωνίας σε κατοικημένες περιοχές, αλλά κυρίως από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

 

Το οικιακό σπουργίτι αντιπροσωπεύει πολλά από τα λεγόμενα κοινά είδη πουλιών που υπάρχουν σήμερα. Το site worldsparrowday.org, αποκαλεί το σπουργίτι «πρέσβη όλων των κοινών πουλιών της γειτονιάς». Δεν ξέρω τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε για να μην μείνουμε μια μέρα χωρίς σπουργιτάκια  στη ζωή μας; Μια εύκολη απάντηση είναι, όπως και για πολλά άλλα ζητήματα που στραβώνουν, να προβληματιζόμαστε, να ανησυχούμε και να μοιραζόμαστε ό,τι μαθαίνουμε, ό,τι μας στεναχωρεί. Ακόμα και η απλή ανταλλαγή απόψεων μετράει και βοηθά.

 

Όπως σημαντικό είναι επίσης και το να υπενθυμίζουμε τις ομορφιές της βιοποικιλότητας, που μερικοί θεωρούν ως δεδομένες. Αλλά ξέρουμε ότι δυστυχώς δεν είναι. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η φύση δεν μας έρχεται με εφ’ όρου ζωής εγγύηση.

 

Πρακτικά, τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε να μην εξαφανιστούν τα σπουργίτια της γειτονιάς; Να μερικές υποδείξεις από τους ειδικούς:

 

> Να λέμε «ναι» στην ανακύκλωση, και να το εννοούμε.

> Να φυτεύουμε γηγενή δέντρα και φυτά, δηλαδή του τόπου όπου ζούμε.

> Να παρέχουμε νερό να πίνουν, τα σπουργιτάκια. Όπου μπορούμε. Στην βεράντα μας, στην αυλή, στο περβάζι.

> Να δίνουμε τροφή.

> Να τους φτιάχνουμε φωλιές.

> Να τα φωτογραφίζουμε. Να γράφουμε για αυτά στο blog μας, στις εφημερίδες μας, στο Twitter και στα άλλα social media,  

> Να ανεβάζουμε φωτογραφίες, να αναφέρουμε ιστορίες, να  γράφουμε ποιήματα, να επιλέγουμε τραγούδια, να προωθούμε ωραίες σκέψεις και πράγματα.

 

(*) Τα πρώτα δείγματα της προηγούμενης πρώιμης άνοιξης. Έτσι που έχουν αναστατωθεί όλα στη φύση, είδα και τα πρώτα σπουργίτια στην ανθοδόχη της βεράντας, όπου πάντα αφήνω σπόρια και κομμάτια από ψωμί. Οι πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων εξαφάνισαν πουλιά και άλλα ζωάκια που κατά καιρούς ξέφευγαν από την Πάρνηθα και την Πεντέλη. Δεν ξέρουμε τι μπορεί να μας φυλάνε τα επόμενα καλοκαίρια. 

Οι αρνητές της κλιματικής κρίσης, με πρώτο και χειρότερο τον Τραμπ που «έβγαλε» την Αμερική από κάθε Οργανισμό που φροντίζει τη ζωή. Ανθρώπων, χλωρίδας και πανίδας. Αλλά, δεν δυσκολεύομαι να πω ότι τη μεγάλη ζημιά την κάνουμε εμείς, οι λεγόμενοι «απλοί άνθρωποι». Από το να κτίζουμε σε προστατευόμενες περιοχές, να μη παίρνουμε στα σοβαρά την ανακύκλωση, να έχουμε 4 αυτοκίνητα ανά οικογένεια, και 1 λεωφορείο ανά χίλιους κατοίκους, μέχρι και να πηγαίνουμε στα μουλωχτά σε εστιατόριο για να φάμε μια δωδεκάδα από αμπελοπούλια, που ξέρουμε ότι είναι παράνομο.

 

Για όσους πραγματικά νοιάζονται, έχω να προτείνω το βιβλίο του Thomas L. Friedman, δημοσιογράφου των New York Times με 3 βραβεία Πούλιτζερ, Hot, Flat, and Crowded – Γιατί ο Κόσμος Χρειάζεται μια Πράσινη Επανάσταση – και Πώς Μπορούμε να Ανανεώσουμε το Παγκόσμιο Μέλλον Μας. Είναι θυσαυρός!