Πήραμε τη ζωή μας λάθος, λες;

Πότε και πως βρέθηκαν ξαφνικά τόσα υπερπολύτιμα, μεγάλου κυβισμούαυτοκίνητα στη Λεμεσό; Εκεί είναι το αποκούμπι μου εδώ και μερικούς μήνες. Η ευλογία μου είναι ότι μένω σ’ ένα διαμέρισμα απέναντι στη θάλασσα.

Η κατάρα μου, ότι θηριώδεις μοτοσικλέτες και θορυβώδη αυτοκίνητα, χαλούν τον ύπνο μου και σακατεύουν το νευρικό μου σύστημα. Πιο αθόρυβοι, προσεκτικοί και πάντα ευγενικοί, είναι οι νέοι άνθρωποι που έρχονται από την Ινδία, το Πακιστάν, και άλλες χώρες της Ασίας, για ναμεταφέρουν φαγητά (take-aways) σε μας τους … εκκρεμείς!

Τι διάολο! Όλοι τρώνε απ’ έξω; Έχω προσέξει μάλιστα, ότι θραύση κάνουν και οι καφέδες. Ολημερίς, κι όλο βραδύς.

Δεν έχετε μια καφετιέρα βρε στο σπίτι ή στο γραφείο σας; Μπορείτε να τον φτιάξετε και μόνοι σας, ή θα φωνάξετε την κοπέλλα; 

Θα πει κάποιος: Αν δεν παραγγέλναμε καφέδες, σουβλάκια και ό,τι άλλο απ’έξω, τα παιδιά αυτά, οι ντελιβεράδες, δεν θα είχαν δουλειά. Ισχύει. Αλλά δεν το αγοράζω αυτό το ... επιχείρημα με τίποτα.

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ακατάπαυστα μας έλεγαν να βοηθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα πω μόνο ότι μας γέννησε και μας ανέτρεψε μια μητέρα από την Κύπρο. Κι από δίπλα, βράχος του σπιτιού μας στην μακρινή, αλλά και τόσο συναρπαστική Αφρική, ο Αλεξανδρινός μπαμπάς.

Στα περισσότερα μέρη της Αφρικής, η φτώχεια ήταν (και ακόμα είναι σε αρκετά μέρη), διάχυτη. Τρώγαμε όλοι μαζί. Καθένας με τις διατροφικές του συνήθειες. Εγώ καθόμουν σταυροπόδι στο χώμα, στην αυλή, και έτρωγα την σάτζα τους – έναν χυλό πλασμένο από σιτάρι – και πάντοτε με κάποιο κρέας στην άκρη.

Η Αφρική αναπαυόταν επί χρόνια στον ανεκτίμητο πλούτο της γης της. Αντί εμείς, οι … ας πούμε Ευρωπαίοι, να σμίξουμε και να μοιραστούμε πιο πολλά, προτιμήσαμε «από κει εσείς, από δω εμείς». Κάτι που, κάποιο κακό καμπανάκι βολεύει τους συμβιβασμένους… Το λένε και για την Κύπρο μας.

Η οικονομική εκμετάλλευση των φτωχών ανθρώπων, έστω με πολλαπλάσια χρήματα που θα είχαν ποτέ στην πατρίδα τους, είναι προσβολή του όποιου πολιτισμού μας.

Σταματώ εδώ, γιατί θα παρεκτραπώ. Θα επανέλθω όμως. Όταν ταράξουν πάλι τα νεύρα μου, από τις ασυναρτησίες παντού, και πάρω ανάποδες. 

Στο μεταξύ, επειδή ως γνωστό η Κύπρος δεν είναι ο ομφαλός της Γης…

… Διαμαρτυρίες στην Ινδία για ισχυρισμούς βιασμού, διαβάζω στην ιστοσελίδα του BBC: Ένα πανεπιστήμιο στο βορειοδυτικό ινδικό κρατίδιο Παντζάμπ έκλεισε για δέκα ημέρες μετά από βίαιες διαμαρτυρίες για φερόμενο βιασμό στην πανεπιστημιούπολη.

Εν τω μεταξύ, η πρωτεύουσα, Νέο Δελχί, αντιμετωπίζει επίσης αναταραχές για σεξουαλική βία: την περασμένη εβδομάδα ξέσπασαν φοιτητικές διαμαρτυρίες όταν μια έφηβη κοπέλα είπε ότι βιάστηκε σε δημόσιο πάρκο. Ήταν η πιο πρόσφατη από μια σειρά από αναφορές βιασμού υψηλού προφίλ στην περιοχή.

Τη Δευτέρα, το Ανώτατο Δικαστήριο επέκρινε τις τοπικές αρχές για την κακή περιπολία και φωτισμό των πάρκων. Οι διαδηλωτές όμως, λένε ότι ο φωτισμός δεν είναι το πρόβλημα: η σεξουαλική βία κατά των γυναικών και η κραυγαλέα ατιμωρησία των δραστών είναι ένα μακροχρόνιο πρόβλημα στην Ινδία. 

Περίπου 80 βιασμοί αναφέρονται επίσημα κάθε μέρα - πιθανώς μια τεράστια υποεκτίμηση!

Οι ακτιβιστές αναδεικνύουν την ανισότητα των φύλων, τις διακρίσεις από ποια κάστα είσαι, εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις, ανεπαρκή εκπαίδευση, δίχως πόρους για την αστυνομία για την αντιμετώπιση σεξουαλικών εγκλημάτων.