IN MEMORIAM - Στέλιος Ράμφος, φιλόσοφος, στοχαστής και συγγραφέας, απεβίωσε την Δευτέρα 10 Αυγούστου

Ο καθ. Ευάγγελος Βενιζέλος, δημιουργός του ΚΥΚΛΟΥ ΙΔΕΩΝ, έγραψε αυτό το λιτό, μα και γεμάτο κείμενο:

Στην αγαπημένη του Κύθνο, στα Ποτάμια, έμαθα ότι ο Στέλιος Ράμφος έφυγε από τη ζωή αναζητώντας επίμονα τις απαντήσεις στα ερωτήματα με τα οποία κύκλωσε  το ταυτοτικό ζήτημα του νέου ελληνισμού, διαμορφώνοντας ταυτοχρόνως τη δική του  φιλοσοφική ιδιοσυστασία. Κινήθηκε σε όλο το φάσμα, από τις θεωρίες της ιστορικής  αιτιότητας έως τη δική του πρόσληψη της πλατωνικής φιλοσοφίας, από τον Παπαδιαμάντη  και την  πατερική θεολογία έως την αντίσταση στον αντιμνημονιακό λαϊκισμό και την ανάδειξη της ανάγκης του εκσυγχρονισμού του κράτους και την κοινωνίας.

Είχαμε τη χαρά της φιλοξενίας του στον Κύκλο Ιδεών και κυρίως των ιδιωτικών συνομιλιών με την παρέα της Κύθνου. Τον αποχαιρετώ με σεβασμό και αγάπη, θυμίζοντας μια φράση του: « Προσπαθώ να κάνω αυτό που ζητώ να κάνουν όλοι, να αρχίσω από εμένα, να ψάξω την ιστορία μας. Το θέμα μου είναι αποκλειστικά η Ελλάδα. Στοιχεία αυτού του πολιτισμού και της κουλτούρας μπορεί να είναι ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, οι Πατέρες της Εκκλησίας, σημερινά θέματα, όλα ανεξαιρέτως.

IN MEMORIAM: Στέφανος Μάνος (1939 - 2026)

Ένας φιλελεύθερος και πραγματιστής πολιτικός

Μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Μεταπολίτευσης, επί χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων της ΝΔ –από τα χρόνια του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή ακόμα–, πολιτικός που δεν βολευόταν σε κομματικά στεγανά, είχε το θάρρος της γνώμης του και ήταν σταθερά ανήσυχος και ενίοτε αντισυμβατικός: ο Στέφανος Μάνος δεν είναι πια εδώ· έφυγε από τη ζωή, όπως έγινε γνωστό το Σάββατο (15.08.2026), σε ηλικία 87 ετών. Πηγή: Protagon.gr

Πιστεύω πως αν είχαμε άλλους 50 πολιτικούς σαν κι αυτόν, δεν θα πω ότι η Ελλάδα θα ήταν άλλη χώρα, αλλά οι πολίτες της (όσοι, δηλαδή, δεν είναι μαντρωμένοι σε απολυταρχικά κόμματα), θα άλλαζαν τους "όρους" της πολιτικής.

1. Θα έβαζαν πρώτα τη χώρα τους, όχι το κόμμα ή το συνδικάτο.

2. Δεν θα έσπευδαν σε πολιτικά γραφεία για να ζητούσουν ρουσφέτι, με αντάλλαγμα την ψήφο. Πολλές φορές έπαιρναν αυτό που ήθελαν, αλλά δεν ψήφισαν τον "ευεργέτη".

3. Θα διεκδικούσαν τα όποια, δίκαια αιτήματά τους χωρίς να κλείνουν τους δρόμους και να ρίχνουν μολότοφ.

4. Οι βασικές πολιτικές αρχές του βασίζονταν στον ορθολογισμό, τον οικονομικό φιλελευθερισμό, τον δραστικό περιορισμό του κράτους και την καταπολέμηση του λαϊκισμού. Σε όλη την πορεία του στην πολιτική ζωή, ο Στέφανος Μάνος ξεχώρισε για τη στάση του «κόντρα στο ρεύμα», αρνούμενος να υιοθετήσει πολιτικές με βάση το ψηφοθηρικό κόστος. 

5. Ήταν υπέρ της Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας. Δεν πρέπει, έλεγε, να τα περιμένουν όλα οι πολίτες από το Κράτος. Πίστευε ότι η ελεύθερη αγορά και η υγιής επιχειρηματικότητα αποτελούν τις μόνες πραγματικές πηγές πλούτου και ανάπτυξης.

6. Όταν ζήτησε ταχείς και μεγάλες αποκρατικοποιήσεις, ξεσηκώθηκε όλο το ελληνικό "σύμπαν". 

7. Ήταν από τους πρώτους Έλληνες πολιτικούς που εισηγήθηκαν και υλοποίησαν το άνοιγμα των κρατικών μονοπωλίων (π.χ. αποκρατικοποίηση της ΑΓΕΤ-Ηρακλής, δημιουργία της ιδιωτικής κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα). 

8. Μείωση της φορολογίας: Υποστήριζε σταθερά ένα απλό, δίκαιο φορολογικό σύστημα με χαμηλούς συντελεστές για την προσέλκυση επενδύσεων. 

9. Πίστευε ακράνδατα στη συρρίκωνση και στον εκσυγχρονισμό του Κράτους. Τασσόταν κατά του διογκωμένου, γραφειοκρατικού και σπάταλου δημόσιου τομέα. Μικρότερο κράτος. Ξερρίζωμα του πελατειακού συστήματος.  

10. Προστασία του περιβάλλοντος και χωροταξία: Ως υπουργός, εισήγαγε πρωτοποριακές για την εποχή τους ρυθμίσεις, όπως ο νόμος για τη μεταφορά συντελεστή δόμησης, η πεζοδρόμηση της Ερμού και η δημιουργία των πρώτων λεωφορειολωρίδων.

11. Μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία: Διαφωνούσε με την παραδοσιακή έννοια της «δωρεάν παιδείας» όπως εφαρμόζεται στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ανάγκη για ανταγωνιστικότητα, αυτονομία των πανεπιστημίων και εισαγωγή ιδιωτικών κριτηρίων.

12. Τέλος, ήταν υπέρμαχος του πολιτικού ρεαλισμού και πολέμιος του λαϊκισμού. Θεωρούσε ότι η ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες είναι απαράβατος όρος για μια υγιή δημοκρατία, επιλέγοντας συχνά να εκφέρει λόγο χωρίς επικοινωνιακά φίλτρα. Και τέλος,  υποστήριζε την αρχή ότι όποιος δημιουργεί ένα πρόβλημα ή παρανομεί πρέπει να υφίσταται τις συνέπειες, καταδικάζοντας την κουλτούρα της ατιμωρησίας. 

> Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός, με ειδίκευση στην αεροδυναμική, στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (1963) και το 1965) έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ΜΒΑ, στη Διοίκηση επιχειρήσεων, από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. 

ΥΓ: Του πήρα 2 συνεντεύξεις στον πρωινό τότε "Καθρέφτη" του Πρώτου Προγραμματος της ΕΡΤ. Εάν βρω και τα ηχητικά, θα τα κατεβάσω.

Οι Ουράνιες Ιεραρχίες

 

Πριν βιαστείς να αντιδράσεις, δες το φιλοσοφικά. Σαν εικόνα. Μου λέει ο φίλος μου Γιώργος Λιγνός. Μέντορας; Όχι ακριβώς. Φίλος που νοιάζεται όποτε βλέπει σε πρόσωπα φίλων του την αντανάκλαση της θλίψης.

Χθες, του μετέφερα δύσκολα μαντάτα από την Κύπρο.

«Θυμάσαι πριν από αρκετά χρόνια, όταν γύρισες από τη Γερμανία όπου έκανες μια επέμβαση, ήπιαμε καφέ στην Κηφισιά, και σου μίλησα τότε για τον Ολλανδό γιατρό, ψυχίατρο και συγγραφέα Μπερνάντους Κορνέλις Γιοχάννες Λιβεγκέεντ;»

Αν θυμάμαι, λέει! Και τούτες τις μέρες που έχω κολλήσει σε κάτι ανηφόρες που, πανάθεμά τες, σαν να μη τελειώνουν ποτέ.

Ευτυχώς, έφερα από την Αθήνα το βιβλίο του που μου σύστησε. Το Phases: The Spiritual Rhythms in Adult Life. (Φάσεις: Οι Πνευματικοί Ρυθμοί στην Ενήλικη Ζωή).

Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Έχοντας πάντα μέσα μου, τα λόγια που μου έλεγε ο Γιώργος, βλέποντας πόσο ευάλωτος και φοβισμένος ήμουν και τότε, είπε:

«Έχεις ψυχούλα μικρού παιδιού». Ντράπηκα, και κοίταξα χαμηλά. Συνέχισε:

«Πρέπει τώρα να αποκτήσεις την ψυχολογία ενός ενήλικα που συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος είναι φρικτός».

Έμεινα σιωπηλός. Η ζωή, ως τα δώδεκα μου χρόνια στην Αφρική, ήταν παραπάνω από απλόχερη. Μου έδινε όλα τα δώρα της. Και τα κατάπινα λαίμαργα.

«Να έχουμε μια απαντοχή , δηλαδή να δεχόμαστε και το δυσάρεστο. Αλλά όχι με θυμό.

Μου υποσχέθηκε δε ο σοφός φίλος μου ότι «στα 63 σου χρόνια (τώρα έφτασα τα 67), θα είσαι ελεύθερος βαρών, και αντί να θυμώνεις, θα συγχωρείς». Μου  συνέστησε επίσης να κάνω 1-2 λεπτά διαλογισμό στη διάρκεια της ημέρας, «κι ας είναι γύρω σου όλα ακατάστατα».

Δεν είναι αργά πλέον Γιώργο; Προλαβαίνω;

«Αρκούν και τα τελευταία 5 λεπτά της ζωής μας για να δώσουμε νόημα σε όση έχουμε ακόμα».

Και με προέτρεψε, γνωρίζοντας καλά το επάγγελμα που ασκώ, να ξεκολλήσω, λέει, από την πληροφορία και να αρχίσω να στοχάζομαι πέρα από αυτήν.

Πήρα βαθιά ανάσα, και του είπα: Ανασφάλιστος δεν είμαι. Όμως, έχω καταγραφεί με χίλιες ιδιότητες (μαθηματικός, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, media training, σεμινάρια για Crisis Management σε εταιρείες τα έχουν κάνει θάλασσα σε διάφορα και χρειάζονται σωσίβιο!).

Έχω επίσης και πολλές εθνότητες. Και βρετανική, και ελληνική, και κυπριακή, κάπου πρέπει να βόσκει και ένα διαβατήριο από την Ζιμπάμπουε!), και με τρία ονόματα παρακαλώ: Χρήστος Ανδρέας Μιχαήλ Μιχαηλίδης!

Κάθε φορά που πάω πίσω, όπως τώρα, δεν ξέρω ποιον Χρήστο θα βρω!

Συγγνώμη για την περιαυτολογία. Είχα ανάγκη να τα μοιραστώ μαζί σας. Τόσα χρόνια περπατάμε μαζί.

Πόση ενημέρωση να αντέξει ο άνθρωπος;*

 

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Το δεύτερο: Είναι πράγματι ενημέρωση;

Κι ακόμα: Οι έκτακτες ειδήσεις, πόσο σημαντικές είναι ώστε να σταματήσει κάποιος ό,τι κάνει εκείνη τη στιγμή;

Το να διακόπτει ξαφνικά ένα τηλεοπτικό κανάλι το πρόγραμμά για να μεταδώσει πχ ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας «μεταβαίνει τώρα, περπατητός όπως βλέπετε, από το Μέγαρο Μαξίμου στο Προεδρικό για την καθιερωμένη του ενημέρωση προς τον Πρόεδρο Κωνσταντίνο Τασούλα», και μάλιστα με πομπώδη εκφώνηση:

1. Γιατί είναι είδηση;

2. Ποιον ενδιαφέρει;

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα, που κάθε μέρα θαρρείς γίνονται πιο ακραία, βεβαίως να προβάλλονται. Αλλά όχι με ζωντανά πλάνα επί ώρες. Και σίγουρα όχι με επαναλαμβανόμενα κλισέ, του τύπου «η πύρινη λαίλαπα κατακαίει τα πάντα στο διάβα της». Τύφλα νάχει ο Καζαντζάκης!

Πείτε μου, για το Θεό σας: Ποιος Χριστιανός θα καθίσει να βλέπει ένα βουνό να καίγεται, και να ακούει τους τηλεοπτικούς κομάντος να περιγράφουν με στόμφο και πάθος τις εικόνες, και επιπλέον να ρωτούν κατοίκους «πώς νοιώθετε;».

Καταπληκτικά, ηλίθιε!

Επί πλέον, γιατί πρέπει κάθε πολιτικός να καλείται να σχολιάσει τα πάντα;

Αν είναι κυβερνητικός, θα πει ‘κάνουμε ο,τι μπορούμε’.

Αν είναι της αντιπολίτευσης, θα απαιτήσει την παραίτησή του.

Επίσης, και οι αυτόπτες μάρτυρες έχουν «θέμα». Στα πρώιμα, ρεπορταζιακά μου χρόνια, σε δυστυχήματα, σε φονικά, σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών από μπράβους, κλπ,, υπήρχαν πάντα οι δήθεν αυτόπτες μάρτυρες που μας «πωλούσαν» αποκλειστικότητες.  Στις μεγάλες πυρκαγιές στη Βαρυμπόμπη, στους πρόποδες της Πάρνηθας, ακούσαμε έναν δυστυχή άνθρωπο να απαντά σε ερώτηση του ρεπόρτερ ψευδίζοντας.

— Θέλετε λίγο νερό;

— Ό… όχι ευ … χαριστώ. 

— Είστε σοκαρισμένος από την πυρκαγιά; Ξέρετε πως ξεκίνησε; Χάσατε περιουσία;

Οι γνωστές «ερωτήσεις» που υπαγορεύουν την απάντηση που θέλουμε!

Διαβάστε κι αυτό: Ο Δημήτρης Κοτταρίδης, από τους πιο αθόρυβους αλλά και αποτελεσματικούς δημοσιογράφους στην Ελλάδα. Μαζί με την Νίνα Κασιμάτη στην ΕΡΤ, από τις 5 το πρωί κάθε Σαββατοκύριακο.

Είναι λιτός, απέριττος, και πάντα επί της ουσίας. Διαβάστε αυτό που ανάρτησε στο Messenger, προχθές:

«Ένας συμπολίτης μας βρίσκεται νεκρός στο γραφείο του. Ο άνθρωπος αυτός είχε δύο κορίτσια, έφηβες, οι οποίες και πρέπει, πέραν της απώλειας του πατέρα τους, να ζήσουν διαβάζοντας όλες αυτές τις λεπτομέρειες που γράφουν «συνάδερφοι» για μερικά κλικς παραπάνω. Τα παιδιά αυτά θα πρέπει να πάνε σχολείο, να προσπαθήσουν να ορθοποδήσουν, να παλέψουν. Αν εσείς όλοι λοιπόν, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι, για την δημοσιογραφική σας επιτυχία, τι να πω; Εύγε…».

Κι ένα τελευταίο για τον δρόμο: Τσίπρα, το ανάγνωσμα. Επέστρεψε με άλλο λουκ, με άλλον αέρα. Μερικοί τον βρίσκουν και σοφότερο. Στην πολιτική, ξέρετε, πρέπει αυτό που λες να το υπογράφεις κιόλας με έργα. Κι ακόμα, να μην νομίζεις ότι με ένα rebranding μπορεί από τη μία μέρα στην άλλη να γίνεις από ρετσίνα ασύρτικο!

Το λέει όμως πιο ντόμπρα ο φίλος μου Μάκης Προβατάς, δημοσιογράφος και συγγραφέας:

 «Να θυμίσω ότι ο Τσίπρας πριν γίνει πρωθυπουργός πήγαινε με παλαιστινιακή μαντήλα έξω από την Ισραηλινή Πρεσβεία στην Αθήνα, όπως και όλοι οι ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Μόλις έγινε πρωθυπουργός οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ έφτασαν στο καλύτερο σημείο που ηταν μετά την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990.

Μόλις εκλέχτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Τσίπρας ξαναπήγε με μαντήλα στη πορεία! Τώρα τα λένε αυτά γιατί απευθύνονται και σε τέτοιο κοινό, με τέτοια βλάβη. Είναι στο κύτταρό τους το ιδεολογικό Super Market. Βολεμένο ψευδοεπαναστατικό Super Market, και όποιος τσιμπήσει…».

 (*) Το κομμάτι, ως έχει, δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο της Κύπρου, την 26^η Ιουλίου 2026

Το "εμείς από 'δω, και εκείνοι από 'κει"

Το ελληνικό διαβατήριο (στην Κύπρο το λένε «Ελλαδικό», και γίνομαι ... Τούρκος!), είναι Νο 3 στην παγκόσμια κατάταξη ισχύος. Εξασφαλίζει πρόσβαση σε 174 προορισμούς με σχετικά απλές διαδικασίες. Ειδικότερα, σε 120 χώρες και περιοχές η είσοδος γίνεται χωρίς καμία βίζα, σε 28 η βίζα εκδίδεται κατά την άφιξη, σε 12 αρκεί η συμπλήρωση μιας σύντομης ηλεκτρονικής άδειας ταξιδιού και σε 27 η έκδοση ηλεκτρονικής βίζας γίνεται μέσω διαδικτύου.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της έγκυρης βρετανικής Γκάρντιαν, το οποίο αναπαράγει και το Protagon, το ελληνικό διαβατήριο εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα ισχυρότερα του κόσμου, επιβεβαιώνοντας ότι η Ελλάδα ανήκει στις χώρες των οποίων οι πολίτες απολαμβάνουν εξαιρετικά μεγάλη ελευθερία μετακίνησης.
Για το Passport Index, ένας δείκτης παγκόσμιας κατάταξης σε πραγματικό χρόνο, που ταξινομεί όλα τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης των κατόχων και την πρόσβασή τους δίχως βίζα. Σχεδιασμένο από την Arton Capital, ένας ιστότοπος που ταξινομεί τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης, τις βαθμολογίες κινητικότητας και την πρόσβαση χωρίς βίζα, αξιολογεί 193 χώρες μέλη των Ηνωμένων Εθνών και άλλες 6 εκτός.
Η Ελλάδα, όπως είδαμε, είναι στη 3η θέση στην παγκόσμια κατάταξη, μαζί με δεκατέσσερις ακόμη χώρες, ανάμεσά τους η Γερμανία, η Ιταλία, η Ελβετία, η Σουηδία, η Πορτογαλία και η Σιγκαπούρη. Η Κύπρος, για γνωστούς και προφανείς λόγους δεν περιλαμβάνεται.
Το σκάνδαλο της πώλησης κυπριακών-ευρωπαϊκών διαβατηρίων, είναι ακόμα «ανοικτή πληγή» στις Βρυξέλλες διότι, όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν μπορείς να πουλάς κάτι το οποίο δεν σου ανήκει αποκλειστικά.
Ανοικτά λέγεται εδώ ότι από την αθρόα πώληση των κυπριακών-κοινοτικών διαβατηρίων, κυρίως σε Ρώσους μεγιαστάνες, ο πωλητής ή και πωλητές (λιγότεροι πάντως), πρέπει να τσέπωσαν περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ!
Κι όμως το κάναμε. Με το αζημίωτο, είπαμε. Μου κάνει δηλαδή εντύπωση (κακή, εννοείται) που η Νομική Υπηρεσία στη Κύπρο δεν παρενέβη ποτέ σε αυτήν την καραμπινάτη πολιτική ανωμαλία;
Οι διαδικτυακές απάτες εξελίσσονται σε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μορφές εγκληματικότητας και στο νησί, με τις οικονομικές απώλειες να ξεπερνούν τα €10,3 εκατομμύρια το 2025, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η Αστυνομία.  Κάλεσε επίσης τους πολίτες να επιδεικνύουν αυξημένη προσοχή απέναντι στις ολοένα και πιο εξελιγμένες μεθόδους εξαπάτησης.
Υστερόγραφο – κάτι τελευταίο για το σπίτι. Το αλιεύσαμε στο Χ – πρώην Twitter, και το βρήκαμε γουστόζικο όσον αφορά την ωραία γραφή. Η σημαντική ανάρτηση είναι διά χειρός της κας Αννίτας Δημητρίου, που δεν παραλείπει να θυμίζει τα αξιώματά της: Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Κύπρου / President of the House of Representatives (Cyprus) – και αγγλικά βεβαίως / Και last but not least at all, Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Τέλος, καλωσορίσαμε πριν λίγες μέρες στο νησί τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες. Η παρουσία του, λέγεται ότι ίσως  είναι μια ακόμα ευκαιρία να ξεκολλήσουμε από εκείνα που θεωρούμε αδιαπραγμάτευτα. Τόσο εμείς, όσο και οι Τουρκοκύπριοι. 
Και στις δύο πλευρές υπάρχουν οι αμετακίνητοι. Όσο παγιώνεται αυτό το "πράγμα", τόσο πιο συχνά ακούγεται το "καλά είμαστε". "Εμείς από δω, εκείνοι από κει". 
Ευτυχώς, υπάρχουν πολύ περισσότεροι που δεν συμβιβάζονται ποτέ με αυτήν την ... ανώμαλη διευθέτηση. 
Αρκεί να γίνουν λίγο πιο ενεργοί και δυναμικοί...

Σε μία ακόμα δύσκολη στροφή*

Εδώ, τώρα, που η ζωή γυρίζει, τα συναισθήματα που μένουν δεν είναι εύκολα.  Έφυγαν πολύ γρήγορα στις πρώτες στροφές του δρόμου σου.

Πόσες έμειναν τάχα; Ευτυχώς, δεν ξέρουμε.

Είναι τραμκτικό ακόμα κι αν το σκέφτεσαι μόνο. Δρόμος υπάρχει ακόμα. Αλλά δυστυχώς το τέλος του είναι πιο ορατό πλέον.

Το βλέπεις. Και οι σκέψεις σου τρέχουν βιαστικά. Σαν να θέλεις να "κόψεις" χιλιόμετρα. Να φτάσεις πιο γρήγορα. Να μεγαλώσεις.

Η γλύκα, σου έλεγαν όσοι προηγήθηκαν, είναι στη διαδρομή. Θα το βρήκαν σε κάποιο ποίημα για την ωρίμανση αυτό, είμαι σίγουρος. Το αντέγραψα κι εγώ, γιατί βαριόμουν να κάνω βουτιά στο απέραντο σύμπαν των γνωστικών.

Τότε τα λέγαμε τσιτάτα. Είχαν περισσότερη συναφεια με κομματικές ασκήσεις, παρά με λογοτεχνία ή όραμα.

Τρέχαμε λοιπόν, για να προλάβουμε. Πέφταμε, βεβαίως. Και πονούσε πολύ.

Άμα πέσεις στα μισά του δρόμου, και βάλε, ο σοβαρότερος; τραυματισμός είναι της ψυχής.

Αυτός, δύσκολα θεραπεύεται. Και πονάει και πιο πολύ. Σηκώνεσαι όμως, και συνεχίζεις. Πονάει, γιατί νομίζεις πως όλος ο κόσμος σε είδε να πέφτεις. Μαζί με όλα σου τα αξιώματα!

Ακούς και διαβάζεις σχόλια απαξιωτικά για την μέχρι τώρα πορεία σου, του τύπου "βρε τον καυμένο, πως κατάντησε;".

Ευτυχώς δεν τραυματίστηκα ποτέ από πτώση, γιατί δεν έπεφτα από ψηλά.  Στα είκοσι και στα τριάντα σου σηκώνεσαι ευκολότερα. Ακ΄λομα κι αν όλα ως τότε σου πήγαν στραβά, ξαναρχίζειςς από το μηδέν.

Πόσοι και πόσοι, αλήθεια, δεν πρόκοψαν και δεν πήραν καλύτερο δρόμο εέπιτα από πέσιμο σε μικρότερη ηλικία, και ξεκινούν πάλι από την αρχή;

(*) Από αύριο, μπαίνω σε μία ακόμα δύσκολη στροφή

IN MEMORIAM – Αλέξης Σταμάτης, 1960-2026, μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και σεναριογράφος.

Προσπαθώ ακόμα να βρω λόγια για τον συγγραφέα, που έφυγε αξιοπρεπής και πονεμένος από τη ζωή, τόσο πολύ που είναι δύσκολο να το νοιώσει κάποιος.

Σκέφτομαι ότι αυτή η δουλειά που κάνουμε είναι αστεία όταν λέμε παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως με βοηθά πολύ το Θεωρείο του Βήματος που αναρτά το τελευταίο του κείμενο. Διαβάζω ένα απόσπασμα:

Η ζωή θυμάται πολύ πριν αποκτήσει ο άνθρωπος την επιθυμία να γράψει. Το αίμα θυμάται, τα κύτταρα θυμούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα φυλάσσει φακέλους παλιών εισβολών, το DNA μεταφέρει μια ατελείωτη βιβλιοθήκη από δοκιμές, λάθη και σωτηρίες, και έτσι ο άνθρωπος γεννιέται ήδη γεμάτος από μνήμες που ποτέ δεν έζησε, ώσπου κάποια στιγμή, σε μια από τις σπανιότερες εξάρσεις της φαντασίας του, αποφασίζει πως ούτε αυτό του αρκεί και επινοεί μια δεύτερη μνήμη, όχι βιολογική αλλά αφηγηματική, την Ιστορία, για να μπορεί να δανείζεται εμπειρίες από ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ, να συγκινείται από ήττες που δεν υπέστη, να ντρέπεται για εγκλήματα που δεν διέπραξε και να γίνεται κληρονόμος βιωμάτων που δεν έζησε…

Το αίμα θυμάται, λέει. Τα κύτταρα θυμούνται, το ανοσοποιητικό σύστημα φυλάσσει φακέλους παλιών εισβολών, το DNA μεταφέρει μια ατελείωτη βιβλιοθήκη από δοκιμές, λάθη και σωτηρίες, και έτσι ο άνθρωπος γεννιέται ήδη γεμάτος από μνήμες που ποτέ δεν έζησε, ώσπου κάποια στιγμή, σε μια από τις σπανιότερες εξάρσεις της φαντασίας του, αποφασίζει πως ούτε αυτό του αρκεί και επινοεί μια δεύτερη μνήμη, όχι βιολογική αλλά αφηγηματική, την Ιστορία, για να μπορεί να δανείζεται εμπειρίες από ανθρώπους που δεν γνώρισε ποτέ, να συγκινείται από ήττες που δεν υπέστη, να ντρέπεται για εγκλήματα που δεν διέπραξε και να γίνεται κληρονόμος βιωμάτων που δεν έζησε…

Όταν απλώνεσαι περισσότερο απ' όσο σε χωρεί το κρεβάτι*

 

Μια χαρούλα είμαστε!...

 

Το ελληνικό διαβατήριο (και παρακαλώ μην το λέτε «Ελλαδικό»!), είναι Νο 3 στην παγκόσμια κατάταξη ισχύος.  Εξασφαλίζει πρόσβαση σε 174 προορισμούς με σχετικά απλές διαδικασίες. Ειδικότερα, σε 120 χώρες και περιοχές η είσοδος γίνεται χωρίς καμία βίζα, σε 28 η βίζα εκδίδεται κατά την άφιξη, σε 12 αρκεί η συμπλήρωση μιας σύντομης ηλεκτρονικής άδειας ταξιδιού και σε 27 η έκδοση ηλεκτρονικής βίζας γίνεται μέσω διαδικτύου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της έγκυρης βρετανικής Γκάρντιαν, το οποίο αναπαράγει και το Protagon, το ελληνικό διαβατήριο εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα ισχυρότερα του κόσμου, επιβεβαιώνοντας ότι η Ελλάδα ανήκει στις χώρες των οποίων οι πολίτες απολαμβάνουν εξαιρετικά μεγάλη ελευθερία μετακίνησης.

Για το Passport Index, ένας δείκτης παγκόσμιας κατάταξης σε πραγματικό χρόνο, που ταξινομεί όλα τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης των κατόχων και την πρόσβασή τους δίχως βίζα. Σχεδιασμένο από την Arton Capital, ένας ιστότοπος που ταξινομεί τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης, τις βαθμολογίες κινητικότητας και την πρόσβαση χωρίς βίζα,  αξιολογεί 193 χώρες μέλη των Ηνωμένων Εθνών και άλλες 6 εκτός.

Η Ελλάδα, όπως είδαμε, είναι στη 3η θέση στην παγκόσμια κατάταξη, μαζί με δεκατέσσερις ακόμη χώρες, ανάμεσά τους η Γερμανία, η Ιταλία, η Ελβετία, η Σουηδία, η Πορτογαλία και η Σιγκαπούρη. Η Κύπρος, για γνωστούς και προφανείς λόγους δεν περιλαμβάνεται.

Το σκάνδαλο της πώλησης κυπριακών-ευρωπαικών διαβατηρίων, είναι ακόμα «ανοικτή πληγή» στις Βρυξέλλες διότι, όπως έχουμε πει πολλές φορές από το βήμα αυτό, δεν μπορείς να πουλάς κάτι το οποίο δεν σου ανήκει αποκλειστικά.

Κι όμως εμείς εδώ, το κάναμε. Και με το αζημίωτο. Μου κάνει δηλαδή εντύπωση (κακή, εννοείται) που η Νομική Υπηρεσία δεν παρενέβη σε αυτήν την καραμπινάτη πολιτική ανωμαλία;

Κατά τα λοιπά, ανοίγω τώρα, 6.23μμ την ιστοσελίδα του Φιλελεύθερου, το Philenews, για να δω τι άλλο τρέχει. Ιδού η ψαριά μου:

> Νέα τραγωδία στην άσφαλτο: Έχασε τη ζωή του 39χρονος Ελληνοκύπριος μοτοσικλετιστής σε θανατηφόρο τροχαίο.

> Μεγάλη πυρκαγιά στην περιοχή Καλού Χωριού μετά από εκπαιδευτικές βολές – Υπάρχει τραυματίας εθελοντής. Γλίτωσαν στο παρά πέντε σπίτια στην Αγία Άννα. Eκκενώθηκε και ο Ψευδάς. Πρώτα με καμπάνες και μετά με το CΥ-Alert ενημερώθηκαν και οι κάτοικοι.

> Παίρνει την ανηφόρα ο καύσωνας: Νέα κίτρινη προειδοποίηση για 40αρια

> Οι διαδικτυακές απάτες εξελίσσονται σε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μορφές εγκληματικότητας και στην Κύπρο, με τις οικονομικές απώλειες να ξεπερνούν τα €10,3 εκατομμύρια το 2025, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η Αστυνομία Κύπρου, καλώντας παράλληλα τους πολίτες να επιδεικνύουν αυξημένη προσοχή απέναντι στις ολοένα πιο εξελιγμένες μεθόδους εξαπάτησης.

> Απόπειρα φόνου στη Λεμεσό: Μίλησε στους ανακριτές η 46χρονη – Περιέγραψε τα δραματικά λεπτά πριν τους πυροβολισμούς που δέχθηκε από τον αστυνομικό – Οι προστριβές λόγω οικονομικών προβλημάτων. (Η Λεμεσός είναι τακτικός τροφοδότης κακών ειδήσεων…)

> Καβγάς γιατρών και ασθενών για τα παραπεμπτικά: Προσωπικοί γιατροί άρχισαν να διαγράφουν δικαιούχους τους, κάποιοι χωρίς να τους ενημερώσουν καν. (Είναι και αυτή μια … βίαιη είδηση).

> Απίστευτη σύγκρουση καταγράφηκε σε βίντεο: Νυχτερινή «κόντρα» κατέληξε σε τροχαίο – Ζητήθηκε ένταλμα σύλληψης, αλλά απορρίφθηκε από το Δικαστήριο! Στη Λεμεσό. Πού αλλού;

> Αυτό είναι ένα μικρό, τυχαία δείγμα της … καθημερινότητάς μας. Σκεφθείτε πόσα δεν δημοσιοποιούνται. Όχι επειδή δεν έχουν σημασία. Μάλλον επειδή πολλές από αυτές τις κακές ειδήσεις είναι … copy-paste!

Υστερόγραφο – κάτι τελευταίο για το σπίτι. Το αλιεύσαμε στο Χ – πρώην Twitter, και το βρήκαμε γουστόζικο όσον αφορά την ωραία γραφή. Η σημαντική ανάρτηση είναι διά χειρός της κας Αννίτας Δημητρίου, που δεν παραλείπει να θυμίζει τα αξιώματά της: Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Κύπρου / President of the House of Representatives (Cyprus) – και αγγλικά βεβαίως / Και last but not least at all,  Πρόεδρος Δημοκρατικού Συναγερμού.

Και το post στο Χ: Καλωσορίζουμε απόψε (χτες) στην Κύπρο τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες. Η παρουσία του αποτελεί (σ.σ.: γιατί δεν προτιμούν το «είναι» αντί το «αποτελεί»;), μια σημαντική ευκαιρία που οφείλουμε (αυτό το ρήμα κι αν με τρελαίνει!) να αξιοποιήσουμε με σοβαρότητα (οπωσδήποτε), υπευθυνότητα (αλλοίμονο, παιδιά είμαστε;), και εθνική ομοψυχία (Κύριε Ελέησον!).

Υστερόγραφο: «Ο Δημοκρατικός Συναγερμός (υπάρχει;) παραμένει σταθερά δίπλα σε κάθε ουσιαστική προσπάθεια που μπορεί να οδηγήσει στην επανέναρξη πραγματικών διαπραγματεύσεων και σε θετικά αποτελέσματα για τον τόπο μας».

Επίμετρο: Για να μην αδικώ την Πρόεδρο, μάλλον δεν το έγραψε μόνη της…

(*) Κομμάτι μου που δημοσιεύεται σήμερα 28/7 στην στήλη μου Πρόσωπα & Προσωπεία στον Φιλελεύθερο Κύπρου.

Ύμνος του Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς για τον Λίονελ Μέσι.*

 

«Έχω εμμονή με το να βλέπω τον Μέσι. Όχι επειδή είναι φίλος μου. Όχι από νοσταλγία. Γιατί μετά από τόσα χρόνια, προσπαθώ ακόμα να καταλάβω πώς ένας παίκτης μπορεί να ελέγχει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα χωρίς να αγγίζει την μπάλα κάθε λεπτό. Είδα την Αργεντινή σήμερα και το πρώτο πράγμα που παρατήρησα δεν ήταν το σκορ. Ήταν ο τρόπος που αντέδρασε η Αυστρία κάθε φορά που κινούνταν ο Μέσι. Ένα βήμα αριστερά, οι αμυντικοί ακολουθούν. Μια πτώση στη μεσαία γραμμή, όλο το σχήμα αλλάζει. Μια ματιά πάνω από τον ώμο του πανικού. Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτός είναι ψυχολογικός πόλεμος. Και γι' αυτό γελάω όταν ο κόσμος τον υποβιβάζει σε γκολ και ασίστ. Δεν καταλαβαίνουν τι βλέπουν. Ο Μέσι δεν είναι απλώς ο καλύτερος παίκτης της Αργεντινής. Είναι το σύστημα της Αργεντινής. Είναι η αυτοπεποίθησή τους. Είναι η πίστη τους. Είναι ο λόγος που κάθε συμπαίκτης μπαίνει στο γήπεδο νομίζοντας ότι το αδύνατο είναι δυνατό. Οι άνθρωποι με ρωτούν για τη συζήτηση για την GOAT. Ποια συζήτηση; Σοβαρά. Τι είδους συζήτηση; Για μένα, δεν υπάρχει. Η συζήτηση υπάρχει επειδή η τηλεόραση χρειάζεται περιεχόμενο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρειάζονται επιχειρήματα. Όταν παρακολουθώ ποδόσφαιρο, δεν βλέπω συζήτηση. Βλέπω τον Μέσι. Μετά βλέπω όλους τους άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλοι θρύλοι δεν ήταν απίστευτοι. Σημαίνει ότι δεν έχω ξαναδεί άλλον παίκτη να επηρεάζει έναν αγώνα, μια ομάδα και μια ολόκληρη γενιά ποδοσφαίρου όπως ο Μέσι. Και σήμερα ήταν μια ακόμη υπενθύμιση. Δεν χρειαζόταν χατ-τρικ. Δεν χρειαζόταν να σκοράρει από τα 40 μέτρα. Απλώς χρειαζόταν να είναι ο Λιονέλ Μέσι. Και ξαφνικά η Αργεντινή έμοιαζε με μια εντελώς διαφορετική ομάδα. Αυτό είναι μεγαλείο. Όχι όταν όλα εξαρτώνται από εσένα. Όταν όλοι γίνονται καλύτεροι επειδή είσαι εκεί. Έχω παίξει εναντίον σπουδαίων παικτών. Έχω παίξει με σπουδαίους παίκτες. Αλλά ο Μέσι είναι ο μόνος παίκτης που έχω παρακολουθήσει ποτέ και έχω σκεφτεί ειλικρινά: «Αυτό δεν είναι φυσιολογικό». Το τρομακτικό; Οι αντίπαλοι ξέρουν ακριβώς τι πρόκειται να κάνει. Και ακόμα δεν μπορούν να το σταματήσουν. Γι' αυτό δεν σπαταλάω πια τον χρόνο μου με συγκρίσεις. Κάποιοι παίκτες γίνονται θρύλοι. Κάποιοι παίκτες γίνονται είδωλα. Ο Μέσι έγινε μια ξεχωριστή κατηγορία. Και μετά τη σημερινή εμφάνιση, αν με ρωτάτε ακόμα ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών... Κάνετε λάθος ερώτηση. Η σωστή ερώτηση είναι: Θα βγάλει ποτέ το ποδόσφαιρο άλλον έναν σαν αυτόν;

(*) Από κείμενο που ανάρτησε ο Ιμπραημοβιτς στο facebook, και μεταφράστηκε.

Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά

 

Του Θεόδωρου Θεοδώρου *

 

Τις προάλλες διοργανώθηκε από τον ΔΗΣΥ το 9μηνο μνημόσυνο της Καίτης Κληρίδου. Η αγαπημένη μας Καίτη έφυγε από την ζωή στις 6 Οκτωβρίου του 2025. Όσοι την γνωρίσαν εκτίμησαν την ευθύτητα και την εντιμότητά της. Γνήσια θυγατέρα του Γλαύκου Κληρίδη, όπως και ο πατέρας της, πίστευε πάντα στην αλήθεια και στον καθαρό λόγο.

Οι απόψεις της, πάντα χωρίς περιστροφές και μισόλογα, ενοχλούσαν αρκετούς. Έτσι είναι, η αλήθεια είναι πάντα ενοχλητική.

Δεν γνωρίζω αν ήταν διαβολική σύμπτωση, αλλά η Καίτη, φεύγοντας από την ζωή,  φρόντισε να αφήσει την παρακαταθήκη της γραπτώς με το βιβλίο της, «Η κόρη του Προέδρου, Καίτη Κληρίδου». Το βιβλίο αυτό είναι στην αγγλική γλώσσα και κυκλοφόρησε την ημέρα της κηδείας της. Φεύγοντας άφησε πίσω αναφορές σε οικογενειακές στιγμές καθώς και τις απόψεις της για τον ΔΗΣΥ,  το κόμμα του πατέρα της. Το κόμμα στο οποίο η Καίτη δούλεψε όσο κανείς άλλος και συνέβαλε και αυτή, όπως και άλλοι,  ώστε να είναι σήμερα ο ΔΗΣΥ η μεγαλύτερη πολιτική δύναμης του τόπου.

Στο κεφάλαιο 6 του βιβλίου, με τίτλο «Μιλώντας ανοιχτά και πληρώνοντας το τίμημα», η Καίτη Κληρίδου, χωρίς κανένα ενδοιασμό, μιλά έξω από τα δόντια για τον ΔΗΣΥ, τον τέως ΠτΔ Νίκο Αναστασιάδη και το Κραν Μοντανά.  Στο κεφάλαιο αυτό υπάρχει ως πρόλογος η ρήση του Αμερικανού βουλευτή και ακτιβιστή των πολιτικών δικαιωμάτων, Τζον Λιούις. «Όταν βλέπεις κάτι που δεν είναι σωστό ή δίκαιο, πρέπει να πεις κάτι, πρέπει να κάνεις κάτι». Έτσι ακριβώς δρούσε η Καίτη Κληρίδου. Δεν ανεχόταν το λάθος και το άδικο, αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. 

«Είναι μάλλον δύσκολο να κατανοήσει κανείς πλήρως τη μεγάλη μου απογοήτευση από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον Δημοκρατικό Συναγερμό μετά το φιάσκο του Κραν Μοντανά. Για μένα, η αποχώρηση του Αναστασιάδη από την πιθανή στρατηγική συμφωνία ισοδυναμούσε με προδοσία του πατέρα μου και όλων όσων εκπροσωπούσε και για τα οποία είχε εργαστεί από το 1976 και μετά. Δεν μπορούσα να το συγχωρήσω. Απογοητεύτηκα επίσης από το κόμμα μου, γιατί δεν είχε το θάρρος να πει την αλήθεια για όσα είχαν συμβεί. Συντάχθηκε με το αφήγημα του Αναστασιάδη ότι για την αποτυχία των συνομιλιών έφταιγε η Τουρκία», γράφει μεταξύ άλλων η Καίτη Κληρίδου.

Βέβαια αυτά που γράφει στο βιβλίο της τα είχε πει δημόσια το 2023 για να εισπράξει τις απαράδεκτες δηλώσεις του Νίκου Αναστασιάδη. Αφού χαρακτήρισε τις δηλώσεις της Καίτης, «Χυδαιότητες» και «Χωρίς ηθικούς φραγμούς», θέλοντας να την μειώσει είπε:  «Δυστυχώς η όλη συμπεριφορά της κας. Καίτης Κληρίδου φέρνει στη μνήμη μου τη ρήση του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου ο οποίος, αναφερόμενος στον γιο του εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου, είχε πει, «ο κ. Σοφοκλής Βενιζέλος δεν είναι τι άλλο παρά αχθοφόρος ενός μεγάλου ονόματος». Τότε βέβαια, όπως και σήμερα,  τα «παντελόνια» ανύπαρκτα στον ΔΗΣΥ. Δεν βρέθηκε κανείς να στηρίξει την Καίτη Κληρίδου. Τότε, όπως και σήμερα δεν έχει κανείς, στα υψηλά δώματα της Πινδάρου, το θάρρος να συγκρουστεί ανοικτά με τον ολετήρα του ΔΗΣΥ. Πάνω από όλα οι εμμονικές φιλοδοξίες της κυρίας προέδρου και των άλλων μετρίων που την περιστοιχίζουν.

Για τις προεδρικές εκλογές του 2023 γραφεί η Καίτη Κληρίδου. «Το τελευταίο βράδυ πριν από τη λήξη της προεκλογικής εκστρατείας (Παρασκευή), ο Αναστασιάδης προέβη σε δήλωση που σαφώς ευνοούσε την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη. Δεν μπορούσα πλέον να συγκρατηθώ, κι έτσι το επόμενο πρωί (Σάββατο, μία ημέρα πριν από τον δεύτερο γύρο) ανάρτησα στο Facebook την ακόλουθη δήλωση:

«Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου. Αμαύρωσε το όνομα του ΔΗΣΥ με τη διεφθαρμένη του διακυβέρνηση και τώρα προσπαθεί να διχάσει το κόμμα. Προώθησε την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη για να προστατεύσει τον εαυτό του και να διασφαλίσει ότι δεν θα αποκαλυφθεί η προσωπική του εμπλοκή στη διαφθορά. Δεν έδειξε σεβασμό ούτε στον Γλαύκο Κληρίδη ούτε στο κόμμα που τον ανέδειξε στην εξουσία». Δεν είναι μόνο η Καίτη Κληρίδου που κατάλαβε έγκαιρα την εμπλοκή Αναστασιάδη σε πράξεις διαφθοράς. Όμως ήταν η μόνη από τον ΔΗΣΥ που τόλμησε να μιλήσει. 

Και συνεχίζει. «Αυτό που με θλίβει είναι ότι, ενώ όλοι γνωρίζουν πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός», μόνο ένας ερευνητής/δημοσιογράφος, ο Μακάριος Δρουσιώτης, είχε το θάρρος να το ερευνήσει. Έχει εκδώσει τρία βιβλία για τους λανθασμένους χειρισμούς του Αναστασιάδη στην οικονομική κρίση του 2013, για το Κραν Μοντανά και για τα σκάνδαλα διαφθοράς, όλα καλά τεκμηριωμένα, τα οποία έχουν διαβαστεί ευρέως. Ωστόσο, έχουν σε μεγάλο βαθμό αγνοηθεί, πιθανότατα επειδή τόσοι πολλοί είναι μπλεγμένοι στη διαφθορά, ώστε να μη συμφέρει κανέναν η διερεύνηση. Ακόμη και το ΑΚΕΛ περιορίζεται σε αόριστες, υπόκωφες διαμαρτυρίες για τη διαφθορά κατά καιρούς. (Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρίσκεται σε εξέλιξη ανεξάρτητη έρευνα βασισμένη στο τελευταίο βιβλίο του Μακαρίου Δρουσιώτη με τίτλο «Κράτος Μαφία», τα αποτελέσματα της οποίας δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί.)».

Προφητικά τα λόγια της αγαπημένης Καίτης. Σήμερα αν ζούσε και πάλι θα μιλούσε καθαρά. Θα απογοητευόταν και πάλι από το κόμμα της που στηρίζει τον τέως ΠτΔ και τηρεί σιγή ιχθύος για τα ευρήματα της επιτροπής κατά της διαφθοράς. Γενικά τέτοιες συμπεριφορές, όπως της σημερινής ηγεσίας του ΔΗΣΥ και κυρίως της προέδρου Αννίτας Δημητρίου, ήσαν άγνωστες στην οικογένεια Γλαύκου Κληρίδη. Ήσαν ξένες προς την οικογένεια του μεγάλου ηγέτη γιατί είχαν πάντα γνώμονα της εντιμότητα και την διαφάνεια.  Οι αναφορές σας, κύριοι και κυρίες στην Πίνδαρου, με κάθε ευκαιρία στον Γλαύκο Κληρίδη, είναι ανειλικρινείς και υστερόβουλες. Προσπαθείτε να παρουσιαστείτε συνεχιστές του έργου του ενώ στην ουσία είστε οι καταστροφείς του πολιτικού οικοδομήματος που άφησε πίσω του. Δεν είστε «Κληριδικοί» κύριοι αλλά εμφανώς «Κληριδοκάπηλοι». Προσπαθείτε να πάρετε φώς από το άπλετο που άφησε πίσω του αλλά μάταια γιατί κινείστε πάντα στο σκοτάδι.

Ειλικρινά απορώ τι έχουν να πουν στην Πίνδαρου για τα πιο πάνω που αναφέρονται στο βιβλίο της Καίτης. Διάβασαν το βιβλίο, «Η κόρη του Προέδρου, Καίτη Κληρίδου»; Διάβασαν το κεφάλαιο 6; Διαφωνούν γενικά με την Καίτη Κληρίδου και υιοθετούν τα αισχρά επίθετα που της απέδιδε ο τέως ΠτΔ; Ναι μεν τιμούν την μνήμη της θυγατέρας του πατέρα της παράταξης αλλά παράλληλα στηρίζουν με σθένος τον άνθρωπο που αμαύρωσε την παράταξη; 

Κυρία Δημητρίου και όλοι εσείς τα «ελεφαντάκια» της Πινδάρου. Διαβάστε ξανά και ξανά το κεφάλαιο 6 του βιβλίου που η Καίτη σας άφησε φεύγοντας από την ζωή, εμπεδώστε το γιατί διαφορετικά θα είναι ο εφιάλτης της πολιτικής σας πορείας. Ότι και να κάνετε, όσο και να θέλετε να προσπεράσετε όλα αυτά είναι αδύνατον γιατί είναι η αλήθεια. 

Με απλά λόγια η αείμνηστη Καίτη σας λέει όλη την αλήθεια. Το θέμα είναι να έχετε το θάρρος να την αντικρύσετε και την δύναμη να την αντέξετε, χαρακτηριστικά που δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την μετριότητα. Μην ξεχνάτε: «Απλά γαρ εστί της αληθείας έπη», «Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά», κατά τον αρχαίο τραγικό Αισχύλο.*

 

Υστερόγραφο Χρ. Μιχαηλίδη, δημιουργό αυτού του ιστότοπου άποψης: Ο Θεόδωρος Θεοδώρου, είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας στην Κύπρο. Εδώ και πολλά χρόνια όμως, η μεγάλη έγνοια του είναι να λυθεί το Κυπριακό. Δεν μασάει τα λόγια του. Μιλάει και γράφει ντόμπρα. Χωρίς σάλτσες και «γωνίες». Να σμίξουν οι άνθρωποι. Την πόρτα για να εισβάλουν τα τουρκικά στρατεύματα, τέτοιες μέρες, Ιούλιος του 1974, άνοιξε η Χούντα των Αθηνών, με την αδιανόητη «πανστρατιά» χουντικών καθαρμάτων. Γράφει με πάθος, και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Σε αντίθεση με πολλούς από την πολιτική και την δημοσιογραφία, που έχουν μάλλον τους δικούς τους λόγους να μην κάνουν το βήμα που πρέπει. Ελπίζω αυτή η συνεργασία, να ανοίξει ένα μονοπάτι, έστω, για να βρισκόμαστε και να μιλάμε καθαρά.