Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά

 

Του Θεόδωρου Θεοδώρου *

 

Τις προάλλες διοργανώθηκε από τον ΔΗΣΥ το 9μηνο μνημόσυνο της Καίτης Κληρίδου. Η αγαπημένη μας Καίτη έφυγε από την ζωή στις 6 Οκτωβρίου του 2025. Όσοι την γνωρίσαν εκτίμησαν την ευθύτητα και την εντιμότητά της. Γνήσια θυγατέρα του Γλαύκου Κληρίδη, όπως και ο πατέρας της, πίστευε πάντα στην αλήθεια και στον καθαρό λόγο.

Οι απόψεις της, πάντα χωρίς περιστροφές και μισόλογα, ενοχλούσαν αρκετούς. Έτσι είναι, η αλήθεια είναι πάντα ενοχλητική.

Δεν γνωρίζω αν ήταν διαβολική σύμπτωση, αλλά η Καίτη, φεύγοντας από την ζωή,  φρόντισε να αφήσει την παρακαταθήκη της γραπτώς με το βιβλίο της, «Η κόρη του Προέδρου, Καίτη Κληρίδου». Το βιβλίο αυτό είναι στην αγγλική γλώσσα και κυκλοφόρησε την ημέρα της κηδείας της. Φεύγοντας άφησε πίσω αναφορές σε οικογενειακές στιγμές καθώς και τις απόψεις της για τον ΔΗΣΥ,  το κόμμα του πατέρα της. Το κόμμα στο οποίο η Καίτη δούλεψε όσο κανείς άλλος και συνέβαλε και αυτή, όπως και άλλοι,  ώστε να είναι σήμερα ο ΔΗΣΥ η μεγαλύτερη πολιτική δύναμης του τόπου.

Στο κεφάλαιο 6 του βιβλίου, με τίτλο «Μιλώντας ανοιχτά και πληρώνοντας το τίμημα», η Καίτη Κληρίδου, χωρίς κανένα ενδοιασμό, μιλά έξω από τα δόντια για τον ΔΗΣΥ, τον τέως ΠτΔ Νίκο Αναστασιάδη και το Κραν Μοντανά.  Στο κεφάλαιο αυτό υπάρχει ως πρόλογος η ρήση του Αμερικανού βουλευτή και ακτιβιστή των πολιτικών δικαιωμάτων, Τζον Λιούις. «Όταν βλέπεις κάτι που δεν είναι σωστό ή δίκαιο, πρέπει να πεις κάτι, πρέπει να κάνεις κάτι». Έτσι ακριβώς δρούσε η Καίτη Κληρίδου. Δεν ανεχόταν το λάθος και το άδικο, αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. 

«Είναι μάλλον δύσκολο να κατανοήσει κανείς πλήρως τη μεγάλη μου απογοήτευση από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον Δημοκρατικό Συναγερμό μετά το φιάσκο του Κραν Μοντανά. Για μένα, η αποχώρηση του Αναστασιάδη από την πιθανή στρατηγική συμφωνία ισοδυναμούσε με προδοσία του πατέρα μου και όλων όσων εκπροσωπούσε και για τα οποία είχε εργαστεί από το 1976 και μετά. Δεν μπορούσα να το συγχωρήσω. Απογοητεύτηκα επίσης από το κόμμα μου, γιατί δεν είχε το θάρρος να πει την αλήθεια για όσα είχαν συμβεί. Συντάχθηκε με το αφήγημα του Αναστασιάδη ότι για την αποτυχία των συνομιλιών έφταιγε η Τουρκία», γράφει μεταξύ άλλων η Καίτη Κληρίδου.

Βέβαια αυτά που γράφει στο βιβλίο της τα είχε πει δημόσια το 2023 για να εισπράξει τις απαράδεκτες δηλώσεις του Νίκου Αναστασιάδη. Αφού χαρακτήρισε τις δηλώσεις της Καίτης, «Χυδαιότητες» και «Χωρίς ηθικούς φραγμούς», θέλοντας να την μειώσει είπε:  «Δυστυχώς η όλη συμπεριφορά της κας. Καίτης Κληρίδου φέρνει στη μνήμη μου τη ρήση του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου ο οποίος, αναφερόμενος στον γιο του εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου, είχε πει, «ο κ. Σοφοκλής Βενιζέλος δεν είναι τι άλλο παρά αχθοφόρος ενός μεγάλου ονόματος». Τότε βέβαια, όπως και σήμερα,  τα «παντελόνια» ανύπαρκτα στον ΔΗΣΥ. Δεν βρέθηκε κανείς να στηρίξει την Καίτη Κληρίδου. Τότε, όπως και σήμερα δεν έχει κανείς, στα υψηλά δώματα της Πινδάρου, το θάρρος να συγκρουστεί ανοικτά με τον ολετήρα του ΔΗΣΥ. Πάνω από όλα οι εμμονικές φιλοδοξίες της κυρίας προέδρου και των άλλων μετρίων που την περιστοιχίζουν.

Για τις προεδρικές εκλογές του 2023 γραφεί η Καίτη Κληρίδου. «Το τελευταίο βράδυ πριν από τη λήξη της προεκλογικής εκστρατείας (Παρασκευή), ο Αναστασιάδης προέβη σε δήλωση που σαφώς ευνοούσε την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη. Δεν μπορούσα πλέον να συγκρατηθώ, κι έτσι το επόμενο πρωί (Σάββατο, μία ημέρα πριν από τον δεύτερο γύρο) ανάρτησα στο Facebook την ακόλουθη δήλωση:

«Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου. Αμαύρωσε το όνομα του ΔΗΣΥ με τη διεφθαρμένη του διακυβέρνηση και τώρα προσπαθεί να διχάσει το κόμμα. Προώθησε την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη για να προστατεύσει τον εαυτό του και να διασφαλίσει ότι δεν θα αποκαλυφθεί η προσωπική του εμπλοκή στη διαφθορά. Δεν έδειξε σεβασμό ούτε στον Γλαύκο Κληρίδη ούτε στο κόμμα που τον ανέδειξε στην εξουσία». Δεν είναι μόνο η Καίτη Κληρίδου που κατάλαβε έγκαιρα την εμπλοκή Αναστασιάδη σε πράξεις διαφθοράς. Όμως ήταν η μόνη από τον ΔΗΣΥ που τόλμησε να μιλήσει. 

Και συνεχίζει. «Αυτό που με θλίβει είναι ότι, ενώ όλοι γνωρίζουν πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός», μόνο ένας ερευνητής/δημοσιογράφος, ο Μακάριος Δρουσιώτης, είχε το θάρρος να το ερευνήσει. Έχει εκδώσει τρία βιβλία για τους λανθασμένους χειρισμούς του Αναστασιάδη στην οικονομική κρίση του 2013, για το Κραν Μοντανά και για τα σκάνδαλα διαφθοράς, όλα καλά τεκμηριωμένα, τα οποία έχουν διαβαστεί ευρέως. Ωστόσο, έχουν σε μεγάλο βαθμό αγνοηθεί, πιθανότατα επειδή τόσοι πολλοί είναι μπλεγμένοι στη διαφθορά, ώστε να μη συμφέρει κανέναν η διερεύνηση. Ακόμη και το ΑΚΕΛ περιορίζεται σε αόριστες, υπόκωφες διαμαρτυρίες για τη διαφθορά κατά καιρούς. (Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρίσκεται σε εξέλιξη ανεξάρτητη έρευνα βασισμένη στο τελευταίο βιβλίο του Μακαρίου Δρουσιώτη με τίτλο «Κράτος Μαφία», τα αποτελέσματα της οποίας δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί.)».

Προφητικά τα λόγια της αγαπημένης Καίτης. Σήμερα αν ζούσε και πάλι θα μιλούσε καθαρά. Θα απογοητευόταν και πάλι από το κόμμα της που στηρίζει τον τέως ΠτΔ και τηρεί σιγή ιχθύος για τα ευρήματα της επιτροπής κατά της διαφθοράς. Γενικά τέτοιες συμπεριφορές, όπως της σημερινής ηγεσίας του ΔΗΣΥ και κυρίως της προέδρου Αννίτας Δημητρίου, ήσαν άγνωστες στην οικογένεια Γλαύκου Κληρίδη. Ήσαν ξένες προς την οικογένεια του μεγάλου ηγέτη γιατί είχαν πάντα γνώμονα της εντιμότητα και την διαφάνεια.  Οι αναφορές σας, κύριοι και κυρίες στην Πίνδαρου, με κάθε ευκαιρία στον Γλαύκο Κληρίδη, είναι ανειλικρινείς και υστερόβουλες. Προσπαθείτε να παρουσιαστείτε συνεχιστές του έργου του ενώ στην ουσία είστε οι καταστροφείς του πολιτικού οικοδομήματος που άφησε πίσω του. Δεν είστε «Κληριδικοί» κύριοι αλλά εμφανώς «Κληριδοκάπηλοι». Προσπαθείτε να πάρετε φώς από το άπλετο που άφησε πίσω του αλλά μάταια γιατί κινείστε πάντα στο σκοτάδι.

Ειλικρινά απορώ τι έχουν να πουν στην Πίνδαρου για τα πιο πάνω που αναφέρονται στο βιβλίο της Καίτης. Διάβασαν το βιβλίο, «Η κόρη του Προέδρου, Καίτη Κληρίδου»; Διάβασαν το κεφάλαιο 6; Διαφωνούν γενικά με την Καίτη Κληρίδου και υιοθετούν τα αισχρά επίθετα που της απέδιδε ο τέως ΠτΔ; Ναι μεν τιμούν την μνήμη της θυγατέρας του πατέρα της παράταξης αλλά παράλληλα στηρίζουν με σθένος τον άνθρωπο που αμαύρωσε την παράταξη; 

Κυρία Δημητρίου και όλοι εσείς τα «ελεφαντάκια» της Πινδάρου. Διαβάστε ξανά και ξανά το κεφάλαιο 6 του βιβλίου που η Καίτη σας άφησε φεύγοντας από την ζωή, εμπεδώστε το γιατί διαφορετικά θα είναι ο εφιάλτης της πολιτικής σας πορείας. Ότι και να κάνετε, όσο και να θέλετε να προσπεράσετε όλα αυτά είναι αδύνατον γιατί είναι η αλήθεια. 

Με απλά λόγια η αείμνηστη Καίτη σας λέει όλη την αλήθεια. Το θέμα είναι να έχετε το θάρρος να την αντικρύσετε και την δύναμη να την αντέξετε, χαρακτηριστικά που δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την μετριότητα. Μην ξεχνάτε: «Απλά γαρ εστί της αληθείας έπη», «Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά», κατά τον αρχαίο τραγικό Αισχύλο.*

 

Υστερόγραφο Χρ. Μιχαηλίδη, δημιουργό αυτού του ιστότοπου άποψης: Ο Θεόδωρος Θεοδώρου, είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας στην Κύπρο. Εδώ και πολλά χρόνια όμως, η μεγάλη έγνοια του είναι να λυθεί το Κυπριακό. Δεν μασάει τα λόγια του. Μιλάει και γράφει ντόμπρα. Χωρίς σάλτσες και «γωνίες». Να σμίξουν οι άνθρωποι. Την πόρτα για να εισβάλουν τα τουρκικά στρατεύματα, τέτοιες μέρες, Ιούλιος του 1974, άνοιξε η Χούντα των Αθηνών, με την αδιανόητη «πανστρατιά» χουντικών καθαρμάτων. Γράφει με πάθος, και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Σε αντίθεση με πολλούς από την πολιτική και την δημοσιογραφία, που έχουν μάλλον τους δικούς τους λόγους να μην κάνουν το βήμα που πρέπει. Ελπίζω αυτή η συνεργασία, να ανοίξει ένα μονοπάτι, έστω, για να βρισκόμαστε και να μιλάμε καθαρά.

 

Διαφθορά στη Κύπρο; Συκοφαντίες !...

 

Ελάτε τώρα, διαφθορά στη Κύπρο; Σοβαρά; Πολυεπίπεδη, μάλιστα, όπως αποκαλύπτει ο ερευνητής δημοσιογράφος και συγγραφέας Μακάριος Δρουσιώτης;

Ε, ναι. Παράξενο είναι, σ’ έναν τόπο μικρό όπου όλοι γνωρίζονται. Από την καλή, αλλά και την ανάποδη.

Τα λεγόμενα διαπλεκόμενα συμφέροντα δεν ευδοκιμούν μόνο στην Κύπρο. Τα βρίσκεις σε αρκετές χώρες. Ιδίως εκείνες όπου οι νόμοι, αν και αυστηροί, εύκολα γίνονται παιχνιδάκι για όποιον θέλει να το διασκεδάσει. Και μάλιστα με τα έξοδα πληρωμένα.

Ο Δρουσιώτης, που λίγοι ξέρουν πόσο έχει ξημεροβραδιαστεί σε βιβλιοθήκες και σε κτίρια όπου φυλάγονται χιλιάδες απόρρητα αρχεία, μερικά από τα οποία «απελευθερώνονται» κάθε 20 χρόνια από την περίοδο που θέλει κάποιος να τα μελετήσει.

Έχω ξοδέψει άπειρες ώρες  στα Kew Gardens στο Λονδίνο, μελετώντας τα «απελευθερωμένα»  απόρρητα Αρχεία του Φόρειν Όφις της Αγγλίας, όχι μόνο για την Κύπρο, αλλά και για τα δύσκολα χρόνια της Ελλάδας με την δικατατορία και κατόπιν για την εισβολή των Τούρκων. άλλες χώρες με … βρετανικό ενδιαφέρον.

Η δουλειά αυτή, του ερευνητή ιστορικού, ακαδημαϊκού και δημοσιογράφου, είναι επίπονη Από τους λίγους που επιμένουν να ερευνούν. Όποιος έχει διαβάσει έστω ένα από τα βιβλία του, ακόμα και πριν από το Κράτος Μαφία, τη Συμμορία, και το Έγκλημα στο Κραν Μοντανά, θα έχει τουλάχιστον μια ιδέα για το πόση δουλειά, και πόσο γερό συκώτι πρέπει να έχει κάποιος για να τα «βάλει» με τον κρατικό μηχανισμό και, ιδιαίτερα, με όσους τρέφονται από αυτόν.

Artwork by 

Mikhail Pashkov

Tashkent, Uzbekistan, Uzbekistan

«Κράτος Μαφία». Οργανωμένη θεσμική ληστεία.

 

Του Θεόδωρου Θεοδώρου*

Το πόρισμα της Αρχής κατά της διαφθοράς, εκτός των τεκμηριωμένων εισηγήσεων για ποινικές διώξεις, έχει και ένα κεντρικό μήνυμα να στείλει. Όλοι οι θεσμοί, από τον ΠτΔ μέχρι και την δικαστική εξουσία είναι υπό κρίση. Δυστυχώς η διακυβέρνηση Αναστασιάδη ισοπέδωσε τα πάντα.

Οι προεκτάσεις του πορίσματος πολλαπλές που αγγίζουν μέχρι και τις προεδρικές εκλογές του 2028 καθώς και τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου.

Αρχίζοντας από τις βουλευτικές εκλογές, αποδεικνύεται ότι έχει συντελεστεί μια πρωτοφανής πολιτική δολιοφθορά. Πρόκειται για υφαρπαγή ψήφων και παραπλάνηση των ψηφοφόρων. Αν υπήρχε το πόρισμα πριν την 24^η Μαΐου, τα πράγματα θα ήσαν διαφορετικά.

Πρωταγωνιστής σε αυτήν την ανηθικότητα και πολιτική αθλιότητα, ο ΔΗΣΥ με πρωτεργάτη την πρόεδρό του Αννίτα Δημητρίου. Προφανώς, εκτελώντας εντολές του τέως ΠτΔ, εργολαβικά προσπαθούσε να αποδομήσει τον Μακάριο Δρουσιώτη και το Volt, όχι για να υπερασπιστεί την παράταξή της, κάτι που θα ήταν θεμιτό σε ένα προεκλογικό αγώνα, αλλά για να διατηρήσει την καρέκλα της και να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες της. 

Είναι αυταπόδεικτο ότι στον Δημοκρατικό Συναγερμό το  πόρισμα ήταν αθωωτικό για τον τέως τοτε θα ζητούσαν επίμονα την δημοσιοποίησή του, πριν τις εκλογές.  Πριν γίνει η οποιαδήποτε έρευνα για το θέμα Σάντη, η κυρία Δημητρίου, με πρωτοφανή φαιδρότητα, χαρακτήριζε τις αποκαλύψεις Δρουσιώτη «φαιδρό λαϊκισμό» με στόχο να πλήξει το Volt και τον ερευνητή. Αν ο ψηφοφόρος γνώριζε το πόρισμα, δεν νομίζω να ακολουθούσε το κάλεσμα της ηγεσίας του ΔΗΣΥ. Όταν ο τέως ΠτΔ Νίκος Αναστασιάδης, μιλούσε στο συνέδριο του ΔΗΣΥ και έλεγε ότι ένα από τα επιτεύγματα της διακυβέρνησής του ήταν η πάταξη της διαφθοράς, δεν θα τολμούσαν τα χαϊβάνια της Πινδάρου, ιστάμενοι, να τον χειροκροτούν παρασύροντας έτσι και πολλούς αγνούς και ανυποψίαστους Συναγερμικούς. Όταν ο τέως ΠτΔ, με άρθρο του καλούσε τους συναγερμικούς να στηρίξουν την παράταξη, δεν θα είχε την παραμικρή απήχηση στους ψηφοφόρους. Αντίθετα θα ήταν πλήγμα για τον ΔΗΣΥ.

Ασφαλώς σημαντικός συντελεστής υπήρξε και ο νυν ΠτΔ Νίκος Χριστοδουλίδης ο οποίος συντόνιζε την στοχευμένη διαρροή πληροφοριών, από την αστυνομία, για το θέμα Σάντη. Ακόμα, ανέχθηκε την δημιουργία ενός κατασκευασμένου πορίσματος για να εξυπηρετήσει  τα θέλω του τέως.

Γενικά όλοι οι θεσμοί συνέτειναν στην δημιουργία μιας ψεύτικης περιρρέουσας ατμόσφαιρας που στόχο είχε την συγκάλυψη του θέματος Σάντη και την αποδόμηση του Μακάριου Δρουσιώτη.

Τελικά φαιδρός λαϊκισμός ήταν η ρητορική όλων αυτών που μιλούσαν για σεβασμό στους θεσμούς, αποσταθεροποίηση του κράτους και δολοφονία χαρακτήρων. Ερωτώ την κυρία Δημητρίου. Μετά το πόρισμα για το κράτος Μαφία, ποίους θεσμούς πρέπει να σεβαστούμε; Πια διακυβέρνηση αποσταθεροποίησε το κράτος δικαίου; Είναι ο, κατά τον τέως «Συκοφάντης», ο δολοφόνος χαρακτήρων ή εσείς και η παράταξή σας, συμπεριλαμβανομένου του επίτιμου προέδρου σας, που προσπαθήσατε να «δολοφονήσετε» τον Μακάριο Δρουσιώτη. Ποιος είναι ο «Συκοφάντης» κύριοι της Πινδάρου; Ο Μακάριος Δρουσιώτης ή εσείς;

Αναφορικά με τις προεδρικές εκλογές διαφοροποιούνται πολλά. Δεν νομίζω ο ΔΗΣΥ να νομιμοποιείται ηθικά να διεκδικήσει την εξουσία. Δεν δικαιούνται οι φαιδροί λαϊκιστές και πολιτικοί δολιοφθορείς να ζητήσουν από τον κυπριακό λαό να τους εμπιστευθεί το μέλλον του. Θα ήταν αναίδεια χιλίων καρδιναλίων η πρόεδρος του ΔΗΣΥ, με τις στενές σχέσεις που έχει με τον τέως ΠτΔ και την εξάρτηση από αυτόν, να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας.

Ο νυν πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης, ούτε αυτός έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την επανεκλογή του αν δεν διαχωρίσει πλήρως, με πράξεις και όχι με λόγια, την θέση του από το προηγούμενο κατεστημένο της ντροπής.  Οι ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβεί δεν είναι μόνο για να δικαιούται ηθικά να επαναδιεκδηκήσει την εξουσία αλλά και ως ΠτΔ να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγία από  την κοπριά που για δέκα και πλεον χρόνια συσσωρεύτηκε και να θέσει τις βάσεις για ένα κράτος δικαίου.

Πιο συγκεκριμένα. Παύση Γενικού και Βοηθού Γενικού εισαγγελέα. Εξ ολοκλήρου αλλαγή στην ηγεσία της Αστυνομίας. Διορισμός ανεξάρτητου ποινικού ανακριτή από το εξωτερικό και δημοσίου κατηγόρου για το «Κράτος Μαφία». Εξ υπαρχής έρευνα για το θέμα Σάντη με ανεξάρτητους ανακριτές από το εξωτερικό.

Αν και, για είμαι δίκαιος, ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν είναι διεφθαρμένος. Όμως  πρέπει να καταλάβει ότι διεφθαρμένοι είναι και όσοι προσπαθούν να συγκαλύψουν πράξεις διαφθοράς και έχουν σχέσεις και εξαρτήσεις από τα κέντρα διαφθοράς.

                              Ο ερευνητής-δημοσιογράφος και συγγραφέας, Μακάριος Δρουσιώτης                                              και ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος  Αναστασιάδης

Στο πόρισμα για το Κράτος Μαφία όλοι ανεξαιρέτως οι θεσμοί αποδεικνύονται όχι μόνο ανεπαρκείς αλλά, άλλοι λίγο και άλλοι πολύ, εμπλεκόμενοι σε πράξεις διαφθοράς και διαπλοκής. Μπορεί ο πρόεδρος να μιλά για ανάγκη rebranding της χώρας αλλά αυτό είναι ανέφικτο χωρίς αξιόπιστους θεσμούς. Όλες οι προσπάθειες προστασίας και αλλαγής του ονόματος της χώρας είναι χάσιμο χρόνου και οικονομικών πόρων. Δεν νοείται εξωραϊσμός ενός ακινήτου την στιγμή που , λόγω στατικών προβλημάτων , είναι ετοιμόρροπο. Πρώτα χρειάζεται δημιουργία εκ θεμελίων αξιόπιστων θεσμών. Για παράδειγμα πως είναι δυνατόν ένας έντιμος επενδυτής να επιλέξει ένα Κράτος Μαφία για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες;  Αν συνεχίσουμε με τους υφιστάμενους θεσμούς και νοοτροπίες, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι η προσέλκυση του κάθε απατεώνα που επιβιώνει μόνο σε ένα Κράτος Μαφία.

Από τις υποθέσεις που καταγράφονται στο πόρισμα για το Κράτος Μαφία, αν και όλες σοβαρότατες,  η πλέον χαρακτηριστική ενός κράτους παρωδία, ενός ψευδοκράτους, είναι η υπόθεση του ολιγάρχη Ριμπολόβλεφ. Ένα ολόκληρο κράτος τέθηκε στις διαταγές ενός Ρώσου ολιγαρχη. Νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία δούλευαν για να ικανοποιήσουν τον Ριμπολόβλεφ. Αν αυτό δεν είναι το τελευταίο σκαλί του εξευτελισμού, τότε τι είναι;

«Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;»,  κατά τον Ιερό Αυγουστίνο. Στην προκειμένη περίπτωση όπου απουσιάζουν τα πάντα, δεν μιλούμε μόνο για οργανωμένη ληστεία αλλά για οργανωμένη θεσμική ληστεία.

Το θέμα της διαφθοράς παίρνει άλλες τεράστιες διαστάσεις στην μισή ημικατεχόμενή μας  πατρίδα. Γιατί κάποιος να μην συνδέσει τα πολλά ναυάγια των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού με την διαφθορά; Δεν νομίζω να είναι υπερβολή η σύνδεση της αποτυχημένης προσπάθειας στο Κραν Μοντανά με τα όσα, αν ισχύουν,  καταλογίζονται στον τέως ΠτΔ στο πόρισμα της επιτροπής κατά της διαφθοράς για το «Κράτος Μαφία». Η διαφθορά είναι άκρως εθιστική. Ο εθισμός στην διαφθορά καθιστά τον άνθρωπο,  στην προκειμένη περίπτωση τον ηγέτη, αδιάφορο για την  εντιμότητα και χωρίς ηθικούς και εθνικούς φραγμούς.

(*) Ο κ. Θεόδωρος Θεοδώρου, έρχεται από τον επιχειρηματικό χώρο, αλλά ταυτόχρονα υιοθέτησε και την πολιτική, έχοντας μάλιστα θητεύσει για πολλά χρόνια κοντά στον «πνευματικό του πατέρα», τον αείμνηστο Γλαύκο Κληρίδη. Έτσι πέρασε και στον χώρο της αρθρογραφίας, που δεν περνάει ποτέ απαρατήρητη, μερικές φορές ενοχλεί κιόλας. Και τούτο δεν το αντέχουν μερικές εφημερίδες. 

Υιοθέτησέ με!

Δεν έχω ξαναδεί την Αθήνα με τόσα αυτοκίνητα! Τα περισσότερα είναι μεγάλα. Κάτι μεταξύ τζιπ και κανονικού ΙΧ. Οδηγούν σαν να τους βλέπουν οι υπόλοιποι και τους θαυμάζουν. Άν δεν τους μισούν κιόλας.

Τη νύχτα που επιστρέφω από την δουλειά μου στην ΕΡΤ από τον περιφερειακό δρόμο της Νέας Πεντέλης, τα φώτα των αυτοκινήτων που έρχονται από την αντίθετη μεριά, σε τυφλώνουν.

Δυναμώνω την μουσική μου. Κλασσική, τις πιο πολλές φορές. Γράφω τώρα τη στήλη, ακούγοντας την υπέροχη Ρουστίκ Γαμήλια Συμφωνία (Rustic Wedding Symphony), έργο 26 του Ούγγρου συνθέτη Κάρλ Γκόλντμαρκ που, προς τα τέλη του 19ου αιώνα, θεωρείτο ως ο πιο σημαντικός εν ζωή συνθέτης μετά τον Λίστ.

Απαλάσσομαι από τους νάρκισσους των 4Χ4 (δεν νομίζω να ακούνε καν μουσική, μάλλον τον βρυχηθμό της μηχανής του), και αφήνομαι στους ψαλμούς των μοναχών στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, ψηλά στο όρος Πεντέλη, πάνω από τον Κοκκιναρά.

Ξέρω έναν μοναχό εκεί, που λατρεύει το ποδόσφαιρο. 

Ευτυχώς, υπάρχει και το Μουντιάλ.

Έχει αναφερθεί ότι στον αγώνα της Σκωτίας εναντίον της Αϊτής καταγράφηκε ηχητικό επίπεδο 125 ντεσιμπέλ. Συνέβη κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του Εθνικού Ύμνου της Σκωτίας, όταν οι οπαδοί της ομάδας τραγουδούσαν το "Flower of Scotland" πριν την έναρξη του αγώνα. Ήταν το πιο δυνατό επίπεδο θορύβου που έχει καταγραφεί ποτέ σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Όταν πρωτοεμφανίστηκαν στο facebook οι μικρές ιστορίες, δεν τις χόρταινα. Ο μπαμπάς που επέστρεφε στο σπίτι μετά τη δουλειά, και τα παιδιά έπεφταν επάνω του. Ο μπαμπάς στρατιώτης, έτοιμος να ορκιστεί για την ελευθερία της πατρίδας του. Και ξαφνικά ένα μικρό παιδί, συνήθως κοριτσάκι, τρέχει κοντά του, του αγκαλιάζει τα πόδια και του λέει "Dad I love you", ή "Dad, please don't go".

Συγκινητικό, οπωσδήποτε. Στην αρχή, ένοιωθα δάκρυα να πέφτουν απ' τα μάτια μου.

Οι άλλες μικρές ιστορίες, αποτυπώνουν τη στιγμή που σε ένα μικρό παιδάκι που, μάλλον με πολύ φτωχή όραση, ή και καθόλου, ο γιατρός της/του φοράει τα πρώτα του γυαλάκια, το πρόσωπό του λάμπει και οι γονείς του κλαίνε από χαρά.

Όπως και εγώ...

Πιο πολύ όμως κόλλησα στις ιστορίες όπου τα αδέσποτα σκυλιά που φιλοξενούνται σε κελιά μιας δομής, έως ότου βρεθεί κάποιος ή κάποια που θα τους θέλει. Πράγματι, κατά καιρούς, προσέρχονται άνθρωποι που θέλουν να υιοθετήσουν ένα σκυλάκι. Όμως τελικά, την επιλογή κάνει το ίδιο το σκυλί, όχι ο κόσμος.

Συγκεκριμένα, οι υπεύθυνοι του κυνοτροφείου φέρνουν στην μεγάλη αίθουσα όπου, δεκάδες καθημερινοί άνθρωποι, όλων των ηλικιών, κάθονται σε μια καρέκλα, και περιμένουν αν και πότε ένα σκυλάκι θα σταματήσει μπροστά τους, και μ' ένα "χοπ" θα ανέβει επάνω τους και θα δείξει όλη την αγάπη του, φιλώντας και αγκαλιάζοντάς το.

Τότε, θα ακουστεί και από το στόμα κάθε ανθρώπου προς το σκυλί που τον έχει αγκαλιάσει και τον φιλάει, "είσαι δικός μου τώρα", ή "you're safe now". 

Αν υπήρχε στην Ελλάδα ή στην Κύπρο μια τέτοια δομή, θα πήγαινα. Με συγκινεί και με γοητεύει η σκέψη  ότι το σκυλάκι θα με επιλέξει εκείνο - όχι εγώ αυτό. 

Πραγματικοί δημοσιογράφοι-ανταποκριτές

 

Όταν ανακοινώθηκε λίγες μέρες πριν την επίσημη αναγγελία του κόμματος της κας. Μαρίας Καρυστιανού, γνωστή πλέον ως «Η Μάνα των Τεμπών», ότι τα καθήκοντα του Γραφείου Τύπου της αναλαμβάνει ό μέχρι πρότινος, και για πολλά χρόνια ανταποκριτής στην Μόσχα για αρκετά Μέσα Ενημέρωσης, εσχάτως και για το τηλεοπτικό Open, Θανάσης Αυγερινός, 60 ετών. 

Οι ανταποκρίσεις του από τη Μόσχα, έγιναν κλασικό case-study, για το πώς να υποστηρίζεις και να προστατεύεις τον εισβολέα και να απαξιώνεις το θύμα.

Τουλάχιστον, από εκείνο το μέτωπο γλυτώσαμε. Έτσι κι αλλιώς, σπουδαίοι ξένοι ανταποκριτές που έχουν καλύψει μεγάλα και σημαντικά γεγονότα, ιδίως τα δυσάρεστα και αποκρουστικά, γιατί ο εισβολέας πάντα υπερβαίνει τα όρια, μας έδιναν αντικειμενική και τεκμηριωμένη εικόνα και ανάλυση από την Ρωσία.

Ενδεικτικά:

1. Ο Λουκ Χάρντινγκ της «Γκάρντιαν», 58 ετών, από τους πιο έμπειρους και μαχητικούς ρεπόρτερ διεθνών γεγονότων σε όλο τον κόσμο. Με τις πληροφορίες που είχε από πριν, βρέθηκε στο Κίεβο την πρώτη μέρα που εκδηλώθηκε η ρωσική επίθεση κατά της Ουκρανικής πρωτεύουσας.

Επιστρέφοντας από μια αποστολή του σε άλλη χώρα, το 2011 συγκεκριμένα, του απαγορεύτηκε η επανείσοδος στη Ρωσία και απελάθηκε την ίδια ημέρα. 

Το βιβλίο του "Mafia State" του 2011 αποτυπώνει την μακρά εμπειρία του στην Ρωσία, καθώς επίσης και το πολιτικό σύστημα υπό τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Τα επόμενα βιβλία του περιλαμβάνουν τα "WikiLeaks: Inside Julian Assange's War on Secrecy" και "The Snowden Files".

2. Ο Stuart Ramsay, Βρετανός δημοσιογράφος και αυτός είναι επί του παρόντος ο επικεφαλής ανταποκριτής του Sky News. Καθώς και ο μακροβιότερος ξένος ανταποκριτής του τηλεοπτικού δικτύου. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας το 1985. Έλαβε επίτιμο διδακτορικό στο Αστικό Δίκαιο από το πανεπιστήμιο Αlma Μater του το 2018. Επικεφαλής της δημοσιογραφικής ομάδας που μετατέθηκε στην Ουκρανία παραμονές της ρωσικής εισβολής. Τόσο αυτός, όσο και άλλα μέλη της ομάδας του, έγιναν πρωτοσέλιδα παγκοσμίως όταν τραυματίστηκαν σε βίαιη ρωσική ενέδρα ενώ έκαναν ρεπορτάζ έξω από το Κίεβο στις αρχές του 2022.

3. H διάσημη (αν και δεν της αρέσει αυτό το επίθετο),Καναδή δημοσιογράφος Λιζ, Ντουσέτ, επικεφαλής διεθνή ανταποκρίτρια του BBC. Έχει καλύψει εκτενώς τον πόλεμο στην Ουκρανία, καταθέτοντας επιτόπιες αναφορές και ημερολόγια από πόλεις όπως το Κίεβο και το Ντνίπρο από την έναρξη της ρωσικής εισβολής.

4. O Ρεμί Ουρντάν της γαλλικής Le Monde, από τους πιο έμπειρους πολεμικούς ρεπόρτερ. Έχει βαθιά γνώση : Ένας πολύτιμος Γάλλος πολεμικός ανταποκριτής που έφερε μαζί του τη βαθιά γνώση του για τις ευρωπαϊκές συγκρούσεις, κάτι που τον βοήθησε να καταγράψει την πολιορκία και την ευρύτερη καταστροφή στην Ουκρανία, από τους Ρώσους εισβολείς. Και, 

5. Η Αμερικανίδα φωτορεπόρτερ, Λίνζι Αντάριο,  που επιλέγει να βρίσκεται στην «πρώτη γραμμή», όπου υπάρχουν συγκρούσεις και πόλεμοι. Αυτοεργοδοτούμενη. Συνδυάζει το ρεπορτάζ με την φωτογράφηση. Επικίνδυνο, και συνάμα συναρπαστικό, για κάποιον που έχει τα κότσια. Το έργο της επικεντρώνεται συχνά σε συγκρούσεις και ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως στον ρόλο των γυναικών στις πιο κλειστές και παραδοσιακές κοινωνίες. Το 2022, έλαβε το βραβείο Courage in Journalism από το Διεθνές Ίδρυμα Γυναικείων Μέσων Ενημέρωσης.

ΥΓ: Αυτά για σήμερα, χάρη στον νέο Υπεύθυνο Τύπου της κας Καρυστιανού, που μας έβαλε την ιδέα να αναδείξουμε πραγματικούς δημοσιογράφους. Στην φωτογραφία μας, μερικοί από τους πλέον των 100 πολεμικών ρεπόρτερ που σκοτώθηκαν από τον Ρωσικό στρατό, εκεί που κάλυπταν τα γεγονότα.

Πήρα κάποιες αποφάσεις…

Δεν ξέρω αν θα τις τηρήσω. Αλλά, κοινοποιώντας τες, αυτομάτως εκχωρώ σε όλους όσοι με «ακολουθούν» στις δημοσιογραφικές μου περιπλανήσεις, από την μία να με εγκαλέσουν, και από την άλλη να με βοηθήσουν να απεξαρτηθώ από εκείνα που με βαραίνουν, και που με κρατάνε πίσω…

Κατ’ αρχάς, και αυτό ξέρω ότι είναι το πιο δύσκολο, να αρχίσω να διαβάζω περισσότερα βιβλία. Και, πολύ λιγότερες εφημερίδες, ιστοσελίδες, social media.

Στα τελευταία, δεν είμαι απλώς αναγνώστης (ή μάλλον δεν είμαι καθόλου αναγνώστης πια), αλλά κυνηγός «παράξενων» αναρτήσεων, ειδήσεων και σχολίων, που θα εμπλουτίσουν ίσως το δημοσιογραφικό μου οπλοστάσιο.

Τρίχες κατσαρές. Συγχωρείστε με…

Όλο αυτό το «πράγμα» σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ηλιθιότητα. Την νόσο της εποχής. Που φοβάμαι ότι είναι και ανίατη.

Υπάρχουν, βεβαίως, και πολλοί που χρησιμοποιούν τα σόσιαλ μίντια με μια δήθεν σοβαροφάνεια, και με σκοπό πονηρό να προσελκύσουν άλλους στις δικές του απόψεις και, ακόμα χειρότερα, στο μαγαζί ή στην  επιχείρησή τους. Από απλά περίπτερα και σουβλατζίδικα, μέχρι και σε κέντρα αισθητικής, ενοικιάσεις αυτοκινήτων, καθαρισμός χαλιών, ή και σε νοσοκομεία ακόμα. Επιχειρήσεις και αυτά…

Η επικοινωνιακή τέχνη επιμολύνεται ως επί το πλείστον από τυχάρπαστους, ή ακόμα και από τρανές εταιρείες που πουλάνε το «φάρμακό» τους δια πάσαν νόσον και πάσαν, …, ξέρετε.

Το γνωρίζω πολύ καλά όλο αυτό το επιφανειακό σύμπαν. Οι λαμπρές εξαιρέσεις είναι λίγες, και αξίζουν όσα λεφτά και αν ζητήσουν.

Ένα άλλο «θέαμα» που επίσης αναστατώνει τη ζωή μου, είναι οι ορδές των ντελιβεράδων. Στην Κύπρο και στην Ελλάδα πρέπει να έχουμε και σε αυτό πρωτεία. Οι χώρες του ντελίβερι.

Τώρα που γράφω, κάθομαι σε ένα παγκάκι σε πεζοδρόμιο της Κηφισιάς και πίνω τον καφέ μου  που πήρα από το μικρό μαγαζάκι στη γωνιά. Εμβαδόν, 5 επί 2 μέτρα, υπολόγισα. Δεν είναι για να κάθεσαι. Το παγκάκι έξω φιλοξενεί τρεις.  Γύρω-γύρω, μετρώ 8 ντελιβεράδες. Οι 2 κοπέλες μέσα, μου λένε ότι «τουλάχιστον εκατό έρχονται κάθε μέρα για να παραλάβουν».

Καφέδες, και μερικές τυρόπιτες ή κρουασάν. Όλη μέρα; Ρωτώ. Όλη μέρα, ναι. Η απάντηση.

Οι περισσότερες παραγγελίες είναι για τα γύρω γραφεία και καταστήματα. Ξέρω ότι όσοι εργάζονται εκεί δεν μπορούν να πεταχτούν δίπλα για να πάρουν καφέ, αφήνοντας τη δουλειά τους.

Δεν το καταλαβαίνω όμως.

Έψαξα να βρω από πού βγαίνει και πως μας προέκυψε το «ντελίβερι»; Άνοιξα την εγκυκλοπαίδεια Meriam Webster: To take and hand over. Δηλαδή, να παραλάβεις κάτι, και να το παραδώσεις.

Ήμουν πολύ μικρός, 5 μόλις ετών, όταν πρωτάκουσα  αυτήν την λέξη. Όλα τα παιδιά λέγαμε από έναν στίχο ο καθένας από το Πάτερ Ημών. Εγώ, είχα «ρεζερβέ» το εξής: «… and lead us not into temptation, but deliver us from evil».

Δηλαδή: « … και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Αμήν.». Δηλαδή, «προστάτευσέ με», ή «απάλλαξέ με».

Άρα, το ξεκαθαρίσαμε: Οι ντελιβεράδες, που είναι ίσως οι πιο σκληρά εργαζόμενοι, και οι πιο φτηνά αμοιβόμενοι από όλους, αξίζουν αν μη τι άλλο την υποστήριξή μας. Αλλά όχι για καφέ από απέναντι ρε παιδιά. Τους στερούμε ανάσες. Αφήστε τους να αναπνεύσουν.

Με την ώρα πληρώνονται. Όχι με τους καφέδες και τα σουβλάκια σας….

 

Φωτό: Μοτοκίνητη διαδήλωση των ντελιβεράδων στην Αθήνα, για τις κακές, όπως λένε, συνθήκες εργοδότησής τους. Τόσο από ωράρια και ασφάλεια, όσο και από πενιχρές απολαβές.

 

Κάντε το όπως οι Ιάπωνες

Βλέπω μια ανάρτηση από  την Unesco και το επιστημονικό περιοδικό Scientific American, για το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού, Επιστήμης και Τεχνολογίας της Ιαπωνίας:

  Ενώ οι περισσότερες χώρες κυνηγούν τις βαθμολογίες των τεστ, η Ιαπωνία αφιερώνει τα πρώτα χρόνια του σχολείου διδάσκοντας ενσυναίσθηση, σεβασμό και καρδιά.

 

Στα ιαπωνικά δημοτικά σχολεία, η προσχολική εκπαίδευση δεν καθοδηγείται από δύσκολες εξετάσεις ή ανταγωνισμό.

 

Αντίθετα, η εστίαση είναι στον χαρακτήρα - ενσυναίσθηση, σεβασμό, καλοσύνη, συνεργασία και συναισθηματική επίγνωση.

 

Τα παιδιά μαθαίνουν αυτές τις αξίες όχι από διαλέξεις, αλλά από καθημερινές ρουτίνες που διαμορφώνουν αθόρυβα ποιοι γίνονται:

 

Καθαρίζοντας τις δικές τους τάξεις ώστε να σέβονται τους κοινόχρηστους χώρους.

 

Σερβίροντας γεύμα ο ένας στον άλλον για να μάθουν υπευθυνότητα και φροντίδα.

 

Φροντίζοντας τα φυτά και τα ζώα για να κατανοήσουν την διαχείρισή τους.

 

Λέγοντας ευχαριστίες πριν και μετά τα γεύματα για να καλλιεργήσουν την ευγνωμοσύνη. Εργάζονται κατά ομάδες, για να χτίσουν μια κουλτούρα στην οποία όλοι θα ανήκουν.

 

Οι δάσκαλοι αφιερώνουν αυτά τα πρώτα χρόνια στο σχολείο μαθαίνοντας και εξηγώντας στα παιδιά πώς οι πράξεις τους επηρεάζουν όλους τους  ανθρώπους γύρω τους. Το ζητούμενο είναι απλό: πριν μάθετε ακαδημαϊκά, μαθαίνετε πώς να ζείτε με τους άλλους.

 

Καλλιεργώντας πρώτα τη συναισθηματική νοημοσύνη, η Ιαπωνία ανατρέφει παιδιά που όχι μόνο μελετούν καλά , αλλά επίσης να ακούν καλά, να μοιράζονται καλά και να εξελίσσονται σε ενήλικες που θα εμπλουτίσουν  και θα ενισχύσουν τις κοινότητές τους.

 

Αυτή λοιπόν, είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο αυτό που μαθαίνουμε. Αλλά αυτό που γινόμαστε….

 

(*) Όχι μόνο στην εκπαίδευση με την οποία καταπιαστήκαμε σήμερα, αλλά και πολλούς, άλλους τομείς.

Εν τω μεταξύ σερφάροντας, βρήκα μία ενδιαφέρουσα ανάλυση στην ιστοσελίδα brightvibes.com, που υπογραμμίζει τα εξής:

1. Ο σεβασμός στη φύση. Που σημαίνει τι;

Ιδιαίτερη φροντίδα με λεπτομέρεια και έμπνευση. Ο πολύ λεπτός τρόπος που τα παιδιά αντιμετωπίζουν ένα φυτό. Από το πιο μεγάλο, έως και το τόσο δα μικρό, σαν μινιατούρα.

2. Η αποφυγή φυτοφαρμάκων και ψεκασμών.

3. Η υψηλή τέχνη της δημιουργίας ενός πραγματικού αριστουργήματος, που βεβαίως δεν είναι άλλο από το Μπονσάϊ. Και τέλος:

4. Η εσωτερική φιλοσοφία των Ιαπώνων που ξεκινάει από τα βάθη της ιαπωνικής παράδοσης, και φτάνει στα σπουδαία τεχνολογικά τους επιτεύγματα: στα κινητά τηλέφωνα,στους υπολογιστές, στην ρομποτική, στην τεχνητή νοημοσύνη, στην αυτοκινητοβιομηχανία, στους ημιαγωγούς, και άλλα πολλά.

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές και ευρέως γνωστές παραδόσεις στα ιαπωνικά σχολεία είναι το o-soji, δηλαδή καθημερινή ρουτίνα καθαρισμού που πραγματοποιείται από τους ίδιους τους μαθητές. Αυτή η πρακτική συχνά γίνεται πρωτοσέλιδο στο εξωτερικό, αν και συχνά παρερμηνεύεται ή απλοποιείται υπερβολικά.

Δεν έχουν πραγματικά τα ιαπωνικά σχολεία καθαριστές;

Ασφαλώς και έχουν.  Είναι βεβαίως μέλη του μη διδακτικού προσωπικού, γνωστά ως yomushuji (ή shuji εν συντομία), χειρίζονται τις εργασίες συντήρησης και καθαρισμού, που ξεπερνούν τις δυνατότητες των μαθητών—όπως βαθύ καθαρισμό και υδραυλικές εγκαταστάσεις. Μπορεί επίσης να χρησιμεύουν ως φύλακες διαβάσεων ή να βοηθούν στη γενική συντήρηση. Αλλά το καθημερινό καθάρισμα; Αυτό ναι, είναι κυρίως δουλειά των μαθητών και μαθητριών.

Φωτογραφία: Τα παιδιά καθαρίζουν την τάξη τους. Όχι καθαρίστριες ή καθαριστές.

Ένα φρικτό γεγονός, δεν έχει καμία ανάγκη από δημοσιογραφικές υπερβολές

Μέρες δύσκολες. Το ξέρετε όλοι, νομίζω… Έχετε δει. Έχετε διαβάσει. Έχετε ακούσει… Μια εφημερίδα χθες, είχε πελώριο τίτλο: Τα Παιδιά μας Αυτοκτονούν: Γιατί;

Θάνατος, βία, πόλεμος, τρομοκρατία, φυσικές καταστροφές, μια πανδημία — κάποια στιγμή, σχεδόν κάθε δημοσιογράφος θα γράψει για μια τραυματική ιστορία και θα αντιμετωπίσει δυνητικά οδυνηρές συνέπειες.

«Δεν χρειάζεται καν να είστε φυσικά παρόντες», δήλωσε η Δρ. Gail Kinman, επισκέπτρια καθηγήτρια ψυχολογίας επαγγελματικής υγείας στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου. Το να παίρνετε συνεντεύξεις από ανθρώπους για τις εμπειρίες τους, να βλέπετε φρικτές εικόνες στον υπολογιστή ή να καλύπτετε ιστορίες που σας αγγίζουν άμεσα — τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά — μπορεί να είναι αρκετό για να προκαλέσεισυναισθηματικό χάος.

Γενικά, οι δημοσιογράφοι είναι ανθεκτικοί, δεν είναι όμως άτρωτοι στο τραύμα και την αγωνία. Κάτι που, σύμφωνα με την Kinman, μπορεί να προκαλέσει πονοκεφάλους, μυϊκή ένταση, κόπωση, ενοχλητικές σκέψεις, προβλήματα ύπνου και εφιάλτες. 

Μερικοί, ίσως χάσουν προθεσμίες παράδοσης μιας εργασίας επειδή δεν μπορούν να συγκεντρωθούν, ή οι δεξιότητες διαχείρισης του χρόνου τους μπορεί επίσης να επιδεινωθούν. Δεν αποκλείεται να βιώσουν κρίσεις πανικού, άγχος, κατάθλιψη, ή και να καταφύγουν σε φάρμακα και ουσίες. 

Ένας πρωτοσέλιδος τίτλος στα ΝΕΑ, με τρόμαξε. Αλήθεια!  Ο υπέρτιτλος: Τα παιδιά μας αυτοκτονούν. 
Και από κάτω, ένα πελώριο ΓΙΑΤI;

Έτοιμη η απάντηση: οι Πανελλαδικές, η κατάθλιψη, το άγχος για το μέλλον, οι σχέσεις με γονείς και καθηγητές δημιουργούν τεράστιο αδιέξοδο.

Ευτυχώς, στην πίσω σελίδα της εφημερίδας υπάρχει η ψύχραιμη γραφίδα του Μιχάλη Μητσού. Έχει τίτλο "Λάθους Εγκώμιον", που προκύπτει από μια ιδέα του σπουδαίου Ιταλού αρχιτέκτονα Πέντσο Πιάνο, 88 ετών. Ο οποίος κάθε χρόνο οργανώνει στο Ινστιτούτο του μια σειρά από σεμινάρια στα οποία ζητά από τους φοιτητές να μελετήσουν τα σχέδιά τους για να βρουν λάθη, προβλήματα και ελλείψεις, και εν συνεχεία να προτείνουν διορθώσεις.

Δεν χρειάζεται, νομίζω, να πω οτιδήποτε. Μόνο να προτρέψω όσους επιθυμούν, να μπούν στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, και να αναζητήσει τη στήλη του Μιχάλη, που φέρει τον τίτλο "Αγιογραφίες".

ΑΡΙΘΜΟΙ και ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΕΙΣ*

 

11^ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Κάθε χρόνο και καλύτερο. «Το σοκ του νέου», ο παράξενος και συνάμα προκλητικός του τίτλος.

> Η ερμηνεία που δόθηκε από πολλούς είναι ότι το καινούργιου, συνήθως μας σοκάρει. Ευπρόσδεκτες και άλλες ερμηνείες!

200, και πλέον, συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν στους χώρους του εμβληματικού ξενοδοχείου «Αμαλία», που είχε εγκαινιάσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, τακτικός επισκέπτης των Δελφών.

> Πλούσια η φετινή ατζέντα. Με 1200 ομιλητές που παρουσίασαν, ανέλυσαν συζήτησαν τις προκλήσεις της νέας εποχής.

Υπογράμμιση: Το Ισραήλ συνεχίζει τους βομβαρδισμούς στο Λίβανο, παρά την εκεχειρία. Χθεσινός τίτλος από μεγάλα και έγκυρα Μέσα Ενημέρωσης, τα περισσότερα από τα οποία έχουν πολλούς απεσταλμένους δημοσιογράφους, τεχνικούς και φωτορεπόρτερ στις εμπόλεμες ζώνες, τόσο στην Μέση Ανατολή, όσο και στην Ουκρανία.  

1552 μέρες συμπληρώνονται σήμερα από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Η Ρωσία εισέβαλε στην γειτονική της χώρα, κατέκτησε εδάφη της, τα οποία και προσάρτησε στη δική της επικράτεια, με κίβδηλα δημοψηφίσματα.

932 μέρες μετράμε σήμερα από την σφαγή χιλιάδων αμάχων ισραηλινών σε δύο υπαίθρια φεστιβάλ μουσικής από την  τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς, που πήρε μαζί της δεκάδες ομήρους, τους περισσότερους από τους οποίους δολοφόνησε.

ΥΓ: Μη ρωτάτε ποια είναι η κατάσταση στην περιοχή τώρα. Ο μόνος που μπορεί να ξέρει, είναι ο Ντόναλντ Τραμπ!

11% αυξήθηκε ο πλούτος των Ρώσων ολιγαρκών, σύμφωνα με το έγκυρο περιοδικό Forbes.

12 εθνικές οργανώσεις καταναλωτών συμμετείχαν πρόσφατα σε επί τόπου  αξιολόγηση 73 σουπερμάρκετ σε 13 χώρες. Μέσα και η Κύπρος.

> Όπως διαβάζω στο Insider του «Φ», τα αποτελέσματα της άσκησης μέσω της διαδικασίας του λεγόμενου μυστικού αγοραστή (The Mystery Shopper) είναι ότι:

Υπάρχει μεγάλη διαθεσιμότητα προϊόντων που φέρουν οικολογικό σήμα στις περισσότερες χώρες, αλλά στην Ελλάδα και την Κύπρο δυσκολεύτηκαν πολύ γιατί μόνο το 2% των προϊόντων που ανέλυσαν ήταν πιστοποιημένα.

Υπογράμμιση: Το πιο σημαντικό είναι ότι οι τιμές σε Ελλάδα-Κύπρο είναι κατά 10% χαμηλότερες.

2052 εθελούσιες αναχωρήσεις μεταναστών σημειώθηκαν από την αρχή του έτους που διανύουμε μέχρι σήμερα στην Κύπρο, ενώ την ίδια περίοδο πέρυσι είχαν καταγραφεί 529 παράτυπες αφίξεις.

Έλεος! Κάποιοι γονείς στην Κύπρο – εύχομαι να μην είναι πολλοί – αντιδρούν σε κάτι καλό που αποφάσισε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, που είναι να μην γίνει σχολική αργία κατά την ονομαστική του εορτή. Δεν ξέρω από πότε καθιερώθηκε αυτό – μάλλον από τον … μεσαίωνα θα έρχεται – και άριστα έπραξε ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου που ουσιαστικά με την άρνησή του είπε «Όχι ευχαριστώ, αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα»

Υπογράμμιση: Οι γονείς επιμένουν. Θέλουν να γιορτάσουν τον Αρχιεπίσκοπο. Όχι επειδή τον αγαπούν και τον σέβονται, αλλά όπως διαβάζω, «αρκετοί γονείς έθεσαν το θέμα εκφράζοντας την αντίθεσή τους, κυρίως για δύο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι η δυσκολία που παρατηρείται στο πού θα μείνουν τα παιδιά τους, ιδιαίτερα όταν οι γονείς δεν μπορούν να πάρουν άδεια και δεν έχουν παππού ή γιαγιά που να μπορεί να βοηθήσει και ο δεύτερος λόγος η απώλεια, τάχα, του διδακτικού χρόνου!

 (*) Είπαμε να τροποποιήσουμε κάπως τη στήλη του Σαββάτου, « Οι Άνθρωποι Κάνουν τους Αριθμούς», συνδυάζοντας με λίγους αριθμούς  με κάποια σχόλια  και αναφορές από κείμενα που υπογραμμίσαμε αυτήν την εβδομάδα…

(**) Στο  Φύλλο-Φτερό μας, θα προσθέτουμε ενδιαφέροντες Αριθμούς (και Νούμερα σίγουρα!), και κατά την διάρκεια της εβδομάδας.

Η μαύρη, «προεδρική λίστα» της Κύπρου…

Στην Κύπρο, όπως και σε σχεδόν όλες τις «περίκλειστες» και  προστατευόμενες με ISO πολιτικό χώρες του κόσμου, όλα τα δύσκολα, τα επί χρόνια επίμαχα και άλυτα, τα σπρώχνουμε κάτω από το κρεβάτι. όπως λέει στον πρώτο του στίχο ο μεγάλος της Κύπρου, Δημήτρης Λιπέρτης.

Ελπίζοντας σε τι; Αναρωτιέμαι πάντα.

«Να φυσήσει ένας αέρας, στουν τον τόπον πο’ν καμένος, τζι’ εν θωρεί ποτέ δροσιάν; Για να φέξει, καρτερούμεν, το φως τζιήνης (σ.σ. εκείνης) της μέρας, πο’ν να φέρει στον καθ’έναν τσιαί δροσιάν τζαι ποσπασιάν*.

(*) Λύτρωση, απαλλαγή, σωτηρία.

Δυστυχώς, ο αέρας δεν φτάνει!

Κάθε Πάσχα στο νησί, όταν στις 12 ακριβώς το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες, ευχόμαστε «υγεία, και τίποτ’ άλλο». Ο τόπος, παραμένει κατεχόμενος. Αέρας που θα φέρει σε όλους ποσπασιάν, δεν έρχεται. Το Άγιο Φως που ήρθε και φέτος από τα Ιεροσόλυμα με ειδική πτήση της Aegean, ας το κρατήσει όποιος θέλει, σαν αέναη ελπίδα μέσα του. Αλλά οι άνθρωποι, όσοι τουλάχιστον το προσπάθησαν, έστω και χωρίς το ιδιαίτερο πάθος που απαιτούν τα μεγάλα και καθαρά οράματα, βλέπουν ότι κάθε μέρα νυχτώνει όλο και πιο πολύ.

Αντί να γυρεύουμε κάθε φορά ποιος φταίει που εδώ και 52 χρόνια το πολιτικό άθροισμα κάθε υποτιθέμενης προσπάθειας, είναι μηδέν. Πέραν από το «τι και πώς», πέραν από τις όποιες προτεινόμενες λύσεις, η Ιστορία δεν θα θυμηθεί τις όποιες προσπάθειες (αν ήταν, κιόλας) που έγιναν.

Θα γράψει ότι όλοι οι Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας,  ονομαστικά από την τουρκική εισβολή του 1974 έως τώρα, ΑΠΕΤΥΧΑΝ να λύσουν το Κυπριακό. Η ουσία είναι αυτή. Τα υπόλοιπα είναι αστερίσκοι, για να δικαιολογούμε τις εγκληματικές παλινωδίες μας. Οκτώ είναι όλοι κι όλοι. Αυτοί είναι :

Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ', Σπύρος Κυπριανού, Γιώργος Βασιλείου, Γλαύκος Κληρίδης, Τάσσος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Χριστόφιας, Νίκος Αναστασιάδης και ο νυν Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης (2023-σήμερα).

Ο τωρινός μας Πρόεδρος, έχει ακόμα την ευκαιρία να βγει από την … δυσάρεστη λίστα.