Ποιος Θέλει να Ζήσει για Πάντα*

 

 

Πρόσωπο του αιώνα, …, και βάλε: Η Αγγλίδα Έθελ Κέιτερχαμ (φωτό) που γιόρτασε πριν λίγες μέρες τα 117^α γενέθλιά της. «Πέρασα μια υπέροχη μέρα μαζί σας», είπε στον Βασιλιά Κάρολο που την επισκέφθηκε στο σπίτι της.

> Ποιος δεν θέλει να πάει ως τα 100, να δουλεύει το μυαλό του και να μπορεί να εξυπηρετείται;

Οι «συνταγές» είναι πολλές. Εκείνες όμως που ξεχωρίζουν και αποδεδειγμένα «δουλεύουν», είναι κατά σειρά:

Οι δυνατές κοινωνικές σχέσεις μεταξύ όλων των κατοίκων. Τα παράθυρα και οι πόρτες είναι ανοικτές. Το τηλέφωνο αντικαθίσταται από την κα.Ήρα, που ανοίγει το παράθυρο, βλέπει ανοικτό εκείνο της κας. Γεωργίας και φωνάζει:

«Έλα μωρή, έχω ζεστό καφέ φρεσκοκαβουρδισμένο». Κάθονται στο σκαλί της εξώπορτας. Λένε τα ευχάριστα. Θα πουν και τα δυσάρεστα. Δίπλα τους μια γλάστρα με βασιλικό και μια άλλη με γαρδένια.

Η κοινωνικοποίηση πάει χέρι-χέρι με την τροφή, με τις δουλειές του σπιτιού, με επισκέψεις σε άλλη γειτονιά. Και πάνω απ’ όλα το μοίρασμα!. Από μια κατσαρόλα με μοσχομυριστές φακές, κρεμμύδι, ελαιόλαδο ευλογημένο, ένα σκόρδο «γενναίο» και, πάνω απ’ όλα η αγαπημένος μου κουρκουμάς!

Το ικαριώτικο τραπέζι είναι γλέντι, είναι παρηγοριά για κάποιον που ταλαιπωρείται, μετεωρολογικό επισκεπτήριο, με τη βροχή ακούς τη φωνή των αγγέλων, …, ευλογία.

Τα μυστικά μακροζωίας στην Κίνα επικεντρώνονται στις καθημερινές συνήθειες που παρατηρούνται σε «πόλεις μακροζωίας» όπως το Rugao και το Bama. H έμφαση είναι στις φυσικές ολόκληρες τροφές, στην τακτική σωματική άσκηση και στην ψυχική ηρεμία. Αυτοί οι πυλώνες του τρόπου ζωής στηρίζουν μεγάλη διάρκεια ζωής χωρίς, ακραίες ιατρικές παρεμβάσεις, και κούριερ να σου φέρνουν τροφή στο σπίτι από την διατροφολόγο, με αποκλειστικές συνταγές.

Το δικό τους «μυστικό» στην Ικαρία είναι: Φρέσκο και τοπικό: Μεγάλη κατανάλωση βιολογικών λαχανικών, οσπρίων, χόρτων και ρυζιού με ελάχιστη επεξεργασία τροφίμων ή ζάχαρη. Έλεγχος μερίδων: Κατανάλωση τροφής έως περίπου 70% ή 80% χορτασμού. Ενσωμάτωση βοτάνων: Τακτική χρήση πράσινου τσαγιού και παραδοσιακών τονωτικών όπως τα μούρα goji.

Πάνω απ’ όλα, κοινωνικοποίηση και «έξω καρδιά».

Κινούνται με τα πόδια τους. Όχι με βενζίνη. Ούτε αμόλυβδη 95 οκτανίων (απλή). Ούτε Βελτιωμένη / Σούπερ Αμόλυβδη 98 ή 100 Οκτανίων («Κατοστάρα»).

Μας ακούγονται ωραία, απλά και ρομαντικά. Πολύ λίγοι όμως έχουν την πραγματική επιθυμία και δύναμη να πετάξουν τα περιττά φτιασίδια από πάνω τους.

Χθες, για τρίτο συνεχόμενο βράδι, εδώ στη Λεμεσσό, πετάχτηκα από τον βρυχηθμό μιας μοτοσικλέτας εντούρο. Ξύπνησα για τα καλά το ξημέρωμα, όταν ένας τσαλαπετεινός, προσγειώθηκε σ’ ένα δέντρο πολύ κοντά και κόρδωνε!

Παραξενεύτηκα.  Στην Ελλάδα, ακόμα και στα βόρεια προάστεια της Αθήνας, μας επισκέπτονται. Και κορδώνουν.

ΥΓ: Στην κορυφαία σύγχρονη μεταφορά του έργου του Αριστοφάνη, Όρνιθες (1959), σε σκηνοθεσία Καρόλου Κούν και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, η απόδοση του Βασίλη Ρώτα, είναι αποδεικτική της ετυμολογίας του πτηνού. Ο Ρώτας «παίζει» με την αρχαία λέξη, προσπαθώντας να τη συνδυάσει με αντίστοιχη σύγχρονη, έτσι ώστε να μπορεί να μελοποιηθεί από τον Χατζιδάκι. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: «Πού, πού, πού, πού, πού, πού΄ναι αυτός που μας εκάλεσε; Πού, πού, πού, πού, σε ποιο μέρος βόσκει;...» (Πηγή: Wikipedia)

(*) Ο τίτλος ενός ωραιότατου τραγουδιού των Queen: Who wants to live Forever

Βάστα Στέλλα (*)

Την έλεγα πάντα, και εξακολουθώ να την λέω «Παλικάρι». Ιδίως όταν πήγε στην ΕΕ ως Επίτροπος Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων. Όλοι στην Κομισιόν έλεγαν ότι «είναι γυναίκα με γνώσεις, πυγμή και ενσυναίσθηση».

Χθες, η Στέλλα Κυριακίδου, 60, αποκάλυψε δημόσια στα σόσιαλ μίντια, ό,τι έλαβε άσχημα νέα για την υγεία της. Τα δημοσίευσε αμέσως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Έχω καρκίνο!».

Στο άκουσμα της διάγνωσης, είπε ότι βίωσε στιγμές μεγάλης αγωνίας, αβεβαιότητας και έντονων συναισθημάτων.

"Ταυτόχρονα, όμως, ένιωσα ευγνωμοσύνη γιατί βρέθηκα στα χέρια εξαιρετικών επαγγελματιών υγείας, τους οποίους ευχαριστώ από καρδιάς".

«Επιλέγω να μιλήσω δημόσια, όπως πάντα έκανα, γιατί οι γυναικολογικοί καρκίνοι εξακολουθούν πολύ συχνά να περιβάλλονται από σιωπή. Η σιωπή, όμως, δεν προστατεύει από κανένα καρκίνο. Αν η δική μου εμπειρία παρακινήσει έστω και μία γυναίκα ή έναν άντρα ν’ αναζητήσει έγκαιρα εξειδικευμένη ιατρική συμβουλή, να μην αμελεί από φόβο, ή αν βοηθήσει έναν άνθρωπο να αισθανθεί λιγότερο μόνος, τότε αξίζει να τη μοιραστώ. Η ενημέρωση σώζει ζωές. Η εξειδίκευση σώζει ζωές».

(*) Κομμάτι μου σήμερα, στην στήλη μου Πρόσωπο και Προσωπεία στον Φιλελεύθερο της Κύπρου.

Αποχαιρετίσαμε τον Στέφανο Μάνο...

 ... ήταν πλούσιος, είχε βιομηχανίες, ήταν Δεξιός. Μάλιστα! Ποτέ δεν το έπαιξε "προοδευτικός" (αυτή η λέξη που τόσο έχει κακοποιηθεί). Αποδείκνυε, αντίθετα, με πράξεις πόσο έχει κακοποιηθεί διαχρονικά οι λέξεις στην Ελλάδα.

Κάποτε στο Πανεπιστήμιο με είπαν "φασίστα" οι Κνήτες (βλ. ΚΚΕ). Προήδρευα σε μία συνέλευση, συμφωνήσαμε ότι οι πρωτομιλίες των "ηγετών" ας πούμε, τρομάρα μας, θα ήταν 20', αλλά ουδέποτε τηρήθηκε.

Έφταιγε ο "παραβάτης" που δεν έπαιξε με τους κανόνες που συμφωνήσαμε. Και ψήφισαν να με ... καθαιρέσουν.

Δείτε και ακούστε το βίντεο παρακαλώ...

https://x.com/deexX5566/status/2088591204392800577/video/1

IN MEMORIAM - Στέλιος Ράμφος, φιλόσοφος, στοχαστής και συγγραφέας, απεβίωσε την Δευτέρα 10 Αυγούστου

Ο καθ. Ευάγγελος Βενιζέλος, δημιουργός του ΚΥΚΛΟΥ ΙΔΕΩΝ, έγραψε αυτό το λιτό, μα και γεμάτο κείμενο:

Στην αγαπημένη του Κύθνο, στα Ποτάμια, έμαθα ότι ο Στέλιος Ράμφος έφυγε από τη ζωή αναζητώντας επίμονα τις απαντήσεις στα ερωτήματα με τα οποία κύκλωσε  το ταυτοτικό ζήτημα του νέου ελληνισμού, διαμορφώνοντας ταυτοχρόνως τη δική του  φιλοσοφική ιδιοσυστασία. Κινήθηκε σε όλο το φάσμα, από τις θεωρίες της ιστορικής  αιτιότητας έως τη δική του πρόσληψη της πλατωνικής φιλοσοφίας, από τον Παπαδιαμάντη  και την  πατερική θεολογία έως την αντίσταση στον αντιμνημονιακό λαϊκισμό και την ανάδειξη της ανάγκης του εκσυγχρονισμού του κράτους και την κοινωνίας.

Είχαμε τη χαρά της φιλοξενίας του στον Κύκλο Ιδεών και κυρίως των ιδιωτικών συνομιλιών με την παρέα της Κύθνου. Τον αποχαιρετώ με σεβασμό και αγάπη, θυμίζοντας μια φράση του: « Προσπαθώ να κάνω αυτό που ζητώ να κάνουν όλοι, να αρχίσω από εμένα, να ψάξω την ιστορία μας. Το θέμα μου είναι αποκλειστικά η Ελλάδα. Στοιχεία αυτού του πολιτισμού και της κουλτούρας μπορεί να είναι ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, οι Πατέρες της Εκκλησίας, σημερινά θέματα, όλα ανεξαιρέτως.

IN MEMORIAM: Στέφανος Μάνος (1939 - 2026)

Ένας φιλελεύθερος και πραγματιστής πολιτικός

Μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Μεταπολίτευσης, επί χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων της ΝΔ –από τα χρόνια του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή ακόμα–, πολιτικός που δεν βολευόταν σε κομματικά στεγανά, είχε το θάρρος της γνώμης του και ήταν σταθερά ανήσυχος και ενίοτε αντισυμβατικός: ο Στέφανος Μάνος δεν είναι πια εδώ· έφυγε από τη ζωή, όπως έγινε γνωστό το Σάββατο (15.08.2026), σε ηλικία 87 ετών. Πηγή: Protagon.gr

Πιστεύω πως αν είχαμε άλλους 50 πολιτικούς σαν κι αυτόν, δεν θα πω ότι η Ελλάδα θα ήταν άλλη χώρα, αλλά οι πολίτες της (όσοι, δηλαδή, δεν είναι μαντρωμένοι σε απολυταρχικά κόμματα), θα άλλαζαν τους "όρους" της πολιτικής.

1. Θα έβαζαν πρώτα τη χώρα τους, όχι το κόμμα ή το συνδικάτο.

2. Δεν θα έσπευδαν σε πολιτικά γραφεία για να ζητούσουν ρουσφέτι, με αντάλλαγμα την ψήφο. Πολλές φορές έπαιρναν αυτό που ήθελαν, αλλά δεν ψήφισαν τον "ευεργέτη".

3. Θα διεκδικούσαν τα όποια, δίκαια αιτήματά τους χωρίς να κλείνουν τους δρόμους και να ρίχνουν μολότοφ.

4. Οι βασικές πολιτικές αρχές του βασίζονταν στον ορθολογισμό, τον οικονομικό φιλελευθερισμό, τον δραστικό περιορισμό του κράτους και την καταπολέμηση του λαϊκισμού. Σε όλη την πορεία του στην πολιτική ζωή, ο Στέφανος Μάνος ξεχώρισε για τη στάση του «κόντρα στο ρεύμα», αρνούμενος να υιοθετήσει πολιτικές με βάση το ψηφοθηρικό κόστος. 

5. Ήταν υπέρ της Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας. Δεν πρέπει, έλεγε, να τα περιμένουν όλα οι πολίτες από το Κράτος. Πίστευε ότι η ελεύθερη αγορά και η υγιής επιχειρηματικότητα αποτελούν τις μόνες πραγματικές πηγές πλούτου και ανάπτυξης.

6. Όταν ζήτησε ταχείς και μεγάλες αποκρατικοποιήσεις, ξεσηκώθηκε όλο το ελληνικό "σύμπαν". 

7. Ήταν από τους πρώτους Έλληνες πολιτικούς που εισηγήθηκαν και υλοποίησαν το άνοιγμα των κρατικών μονοπωλίων (π.χ. αποκρατικοποίηση της ΑΓΕΤ-Ηρακλής, δημιουργία της ιδιωτικής κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα). 

8. Μείωση της φορολογίας: Υποστήριζε σταθερά ένα απλό, δίκαιο φορολογικό σύστημα με χαμηλούς συντελεστές για την προσέλκυση επενδύσεων. 

9. Πίστευε ακράνδατα στη συρρίκωνση και στον εκσυγχρονισμό του Κράτους. Τασσόταν κατά του διογκωμένου, γραφειοκρατικού και σπάταλου δημόσιου τομέα. Μικρότερο κράτος. Ξερρίζωμα του πελατειακού συστήματος.  

10. Προστασία του περιβάλλοντος και χωροταξία: Ως υπουργός, εισήγαγε πρωτοποριακές για την εποχή τους ρυθμίσεις, όπως ο νόμος για τη μεταφορά συντελεστή δόμησης, η πεζοδρόμηση της Ερμού και η δημιουργία των πρώτων λεωφορειολωρίδων.

11. Μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία: Διαφωνούσε με την παραδοσιακή έννοια της «δωρεάν παιδείας» όπως εφαρμόζεται στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ανάγκη για ανταγωνιστικότητα, αυτονομία των πανεπιστημίων και εισαγωγή ιδιωτικών κριτηρίων.

12. Τέλος, ήταν υπέρμαχος του πολιτικού ρεαλισμού και πολέμιος του λαϊκισμού. Θεωρούσε ότι η ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες είναι απαράβατος όρος για μια υγιή δημοκρατία, επιλέγοντας συχνά να εκφέρει λόγο χωρίς επικοινωνιακά φίλτρα. Και τέλος,  υποστήριζε την αρχή ότι όποιος δημιουργεί ένα πρόβλημα ή παρανομεί πρέπει να υφίσταται τις συνέπειες, καταδικάζοντας την κουλτούρα της ατιμωρησίας. 

> Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός, με ειδίκευση στην αεροδυναμική, στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (1963) και το 1965) έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ΜΒΑ, στη Διοίκηση επιχειρήσεων, από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. 

ΥΓ: Του πήρα 2 συνεντεύξεις στον πρωινό τότε "Καθρέφτη" του Πρώτου Προγραμματος της ΕΡΤ. Εάν βρω και τα ηχητικά, θα τα κατεβάσω.

Οι Ουράνιες Ιεραρχίες

 

Πριν βιαστείς να αντιδράσεις, δες το φιλοσοφικά. Σαν εικόνα. Μου λέει ο φίλος μου Γιώργος Λιγνός. Μέντορας; Όχι ακριβώς. Φίλος που νοιάζεται όποτε βλέπει σε πρόσωπα φίλων του την αντανάκλαση της θλίψης.

Χθες, του μετέφερα δύσκολα μαντάτα από την Κύπρο.

«Θυμάσαι πριν από αρκετά χρόνια, όταν γύρισες από τη Γερμανία όπου έκανες μια επέμβαση, ήπιαμε καφέ στην Κηφισιά, και σου μίλησα τότε για τον Ολλανδό γιατρό, ψυχίατρο και συγγραφέα Μπερνάντους Κορνέλις Γιοχάννες Λιβεγκέεντ;»

Αν θυμάμαι, λέει! Και τούτες τις μέρες που έχω κολλήσει σε κάτι ανηφόρες που, πανάθεμά τες, σαν να μη τελειώνουν ποτέ.

Ευτυχώς, έφερα από την Αθήνα το βιβλίο του που μου σύστησε. Το Phases: The Spiritual Rhythms in Adult Life. (Φάσεις: Οι Πνευματικοί Ρυθμοί στην Ενήλικη Ζωή).

Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Έχοντας πάντα μέσα μου, τα λόγια που μου έλεγε ο Γιώργος, βλέποντας πόσο ευάλωτος και φοβισμένος ήμουν και τότε, είπε:

«Έχεις ψυχούλα μικρού παιδιού». Ντράπηκα, και κοίταξα χαμηλά. Συνέχισε:

«Πρέπει τώρα να αποκτήσεις την ψυχολογία ενός ενήλικα που συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος είναι φρικτός».

Έμεινα σιωπηλός. Η ζωή, ως τα δώδεκα μου χρόνια στην Αφρική, ήταν παραπάνω από απλόχερη. Μου έδινε όλα τα δώρα της. Και τα κατάπινα λαίμαργα.

«Να έχουμε μια απαντοχή , δηλαδή να δεχόμαστε και το δυσάρεστο. Αλλά όχι με θυμό.

Μου υποσχέθηκε δε ο σοφός φίλος μου ότι «στα 63 σου χρόνια (τώρα έφτασα τα 67), θα είσαι ελεύθερος βαρών, και αντί να θυμώνεις, θα συγχωρείς». Μου  συνέστησε επίσης να κάνω 1-2 λεπτά διαλογισμό στη διάρκεια της ημέρας, «κι ας είναι γύρω σου όλα ακατάστατα».

Δεν είναι αργά πλέον Γιώργο; Προλαβαίνω;

«Αρκούν και τα τελευταία 5 λεπτά της ζωής μας για να δώσουμε νόημα σε όση έχουμε ακόμα».

Και με προέτρεψε, γνωρίζοντας καλά το επάγγελμα που ασκώ, να ξεκολλήσω, λέει, από την πληροφορία και να αρχίσω να στοχάζομαι πέρα από αυτήν.

Πήρα βαθιά ανάσα, και του είπα: Ανασφάλιστος δεν είμαι. Όμως, έχω καταγραφεί με χίλιες ιδιότητες (μαθηματικός, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, media training, σεμινάρια για Crisis Management σε εταιρείες τα έχουν κάνει θάλασσα σε διάφορα και χρειάζονται σωσίβιο!).

Έχω επίσης και πολλές εθνότητες. Και βρετανική, και ελληνική, και κυπριακή, κάπου πρέπει να βόσκει και ένα διαβατήριο από την Ζιμπάμπουε!), και με τρία ονόματα παρακαλώ: Χρήστος Ανδρέας Μιχαήλ Μιχαηλίδης!

Κάθε φορά που πάω πίσω, όπως τώρα, δεν ξέρω ποιον Χρήστο θα βρω!

Συγγνώμη για την περιαυτολογία. Είχα ανάγκη να τα μοιραστώ μαζί σας. Τόσα χρόνια περπατάμε μαζί.

Πόση ενημέρωση να αντέξει ο άνθρωπος;*

 

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Το δεύτερο: Είναι πράγματι ενημέρωση;

Κι ακόμα: Οι έκτακτες ειδήσεις, πόσο σημαντικές είναι ώστε να σταματήσει κάποιος ό,τι κάνει εκείνη τη στιγμή;

Το να διακόπτει ξαφνικά ένα τηλεοπτικό κανάλι το πρόγραμμά για να μεταδώσει πχ ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας «μεταβαίνει τώρα, περπατητός όπως βλέπετε, από το Μέγαρο Μαξίμου στο Προεδρικό για την καθιερωμένη του ενημέρωση προς τον Πρόεδρο Κωνσταντίνο Τασούλα», και μάλιστα με πομπώδη εκφώνηση:

1. Γιατί είναι είδηση;

2. Ποιον ενδιαφέρει;

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα, που κάθε μέρα θαρρείς γίνονται πιο ακραία, βεβαίως να προβάλλονται. Αλλά όχι με ζωντανά πλάνα επί ώρες. Και σίγουρα όχι με επαναλαμβανόμενα κλισέ, του τύπου «η πύρινη λαίλαπα κατακαίει τα πάντα στο διάβα της». Τύφλα νάχει ο Καζαντζάκης!

Πείτε μου, για το Θεό σας: Ποιος Χριστιανός θα καθίσει να βλέπει ένα βουνό να καίγεται, και να ακούει τους τηλεοπτικούς κομάντος να περιγράφουν με στόμφο και πάθος τις εικόνες, και επιπλέον να ρωτούν κατοίκους «πώς νοιώθετε;».

Καταπληκτικά, ηλίθιε!

Επί πλέον, γιατί πρέπει κάθε πολιτικός να καλείται να σχολιάσει τα πάντα;

Αν είναι κυβερνητικός, θα πει ‘κάνουμε ο,τι μπορούμε’.

Αν είναι της αντιπολίτευσης, θα απαιτήσει την παραίτησή του.

Επίσης, και οι αυτόπτες μάρτυρες έχουν «θέμα». Στα πρώιμα, ρεπορταζιακά μου χρόνια, σε δυστυχήματα, σε φονικά, σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών από μπράβους, κλπ,, υπήρχαν πάντα οι δήθεν αυτόπτες μάρτυρες που μας «πωλούσαν» αποκλειστικότητες.  Στις μεγάλες πυρκαγιές στη Βαρυμπόμπη, στους πρόποδες της Πάρνηθας, ακούσαμε έναν δυστυχή άνθρωπο να απαντά σε ερώτηση του ρεπόρτερ ψευδίζοντας.

— Θέλετε λίγο νερό;

— Ό… όχι ευ … χαριστώ. 

— Είστε σοκαρισμένος από την πυρκαγιά; Ξέρετε πως ξεκίνησε; Χάσατε περιουσία;

Οι γνωστές «ερωτήσεις» που υπαγορεύουν την απάντηση που θέλουμε!

Διαβάστε κι αυτό: Ο Δημήτρης Κοτταρίδης, από τους πιο αθόρυβους αλλά και αποτελεσματικούς δημοσιογράφους στην Ελλάδα. Μαζί με την Νίνα Κασιμάτη στην ΕΡΤ, από τις 5 το πρωί κάθε Σαββατοκύριακο.

Είναι λιτός, απέριττος, και πάντα επί της ουσίας. Διαβάστε αυτό που ανάρτησε στο Messenger, προχθές:

«Ένας συμπολίτης μας βρίσκεται νεκρός στο γραφείο του. Ο άνθρωπος αυτός είχε δύο κορίτσια, έφηβες, οι οποίες και πρέπει, πέραν της απώλειας του πατέρα τους, να ζήσουν διαβάζοντας όλες αυτές τις λεπτομέρειες που γράφουν «συνάδερφοι» για μερικά κλικς παραπάνω. Τα παιδιά αυτά θα πρέπει να πάνε σχολείο, να προσπαθήσουν να ορθοποδήσουν, να παλέψουν. Αν εσείς όλοι λοιπόν, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι, για την δημοσιογραφική σας επιτυχία, τι να πω; Εύγε…».

Κι ένα τελευταίο για τον δρόμο: Τσίπρα, το ανάγνωσμα. Επέστρεψε με άλλο λουκ, με άλλον αέρα. Μερικοί τον βρίσκουν και σοφότερο. Στην πολιτική, ξέρετε, πρέπει αυτό που λες να το υπογράφεις κιόλας με έργα. Κι ακόμα, να μην νομίζεις ότι με ένα rebranding μπορεί από τη μία μέρα στην άλλη να γίνεις από ρετσίνα ασύρτικο!

Το λέει όμως πιο ντόμπρα ο φίλος μου Μάκης Προβατάς, δημοσιογράφος και συγγραφέας:

 «Να θυμίσω ότι ο Τσίπρας πριν γίνει πρωθυπουργός πήγαινε με παλαιστινιακή μαντήλα έξω από την Ισραηλινή Πρεσβεία στην Αθήνα, όπως και όλοι οι ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Μόλις έγινε πρωθυπουργός οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ έφτασαν στο καλύτερο σημείο που ηταν μετά την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990.

Μόλις εκλέχτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Τσίπρας ξαναπήγε με μαντήλα στη πορεία! Τώρα τα λένε αυτά γιατί απευθύνονται και σε τέτοιο κοινό, με τέτοια βλάβη. Είναι στο κύτταρό τους το ιδεολογικό Super Market. Βολεμένο ψευδοεπαναστατικό Super Market, και όποιος τσιμπήσει…».

 (*) Το κομμάτι, ως έχει, δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο της Κύπρου, την 26^η Ιουλίου 2026

Το "εμείς από 'δω, και εκείνοι από 'κει"

Το ελληνικό διαβατήριο (στην Κύπρο το λένε «Ελλαδικό», και γίνομαι ... Τούρκος!), είναι Νο 3 στην παγκόσμια κατάταξη ισχύος. Εξασφαλίζει πρόσβαση σε 174 προορισμούς με σχετικά απλές διαδικασίες. Ειδικότερα, σε 120 χώρες και περιοχές η είσοδος γίνεται χωρίς καμία βίζα, σε 28 η βίζα εκδίδεται κατά την άφιξη, σε 12 αρκεί η συμπλήρωση μιας σύντομης ηλεκτρονικής άδειας ταξιδιού και σε 27 η έκδοση ηλεκτρονικής βίζας γίνεται μέσω διαδικτύου.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της έγκυρης βρετανικής Γκάρντιαν, το οποίο αναπαράγει και το Protagon, το ελληνικό διαβατήριο εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα ισχυρότερα του κόσμου, επιβεβαιώνοντας ότι η Ελλάδα ανήκει στις χώρες των οποίων οι πολίτες απολαμβάνουν εξαιρετικά μεγάλη ελευθερία μετακίνησης.
Για το Passport Index, ένας δείκτης παγκόσμιας κατάταξης σε πραγματικό χρόνο, που ταξινομεί όλα τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης των κατόχων και την πρόσβασή τους δίχως βίζα. Σχεδιασμένο από την Arton Capital, ένας ιστότοπος που ταξινομεί τα διαβατήρια με βάση την ελευθερία μετακίνησης, τις βαθμολογίες κινητικότητας και την πρόσβαση χωρίς βίζα, αξιολογεί 193 χώρες μέλη των Ηνωμένων Εθνών και άλλες 6 εκτός.
Η Ελλάδα, όπως είδαμε, είναι στη 3η θέση στην παγκόσμια κατάταξη, μαζί με δεκατέσσερις ακόμη χώρες, ανάμεσά τους η Γερμανία, η Ιταλία, η Ελβετία, η Σουηδία, η Πορτογαλία και η Σιγκαπούρη. Η Κύπρος, για γνωστούς και προφανείς λόγους δεν περιλαμβάνεται.
Το σκάνδαλο της πώλησης κυπριακών-ευρωπαϊκών διαβατηρίων, είναι ακόμα «ανοικτή πληγή» στις Βρυξέλλες διότι, όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν μπορείς να πουλάς κάτι το οποίο δεν σου ανήκει αποκλειστικά.
Ανοικτά λέγεται εδώ ότι από την αθρόα πώληση των κυπριακών-κοινοτικών διαβατηρίων, κυρίως σε Ρώσους μεγιαστάνες, ο πωλητής ή και πωλητές (λιγότεροι πάντως), πρέπει να τσέπωσαν περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ!
Κι όμως το κάναμε. Με το αζημίωτο, είπαμε. Μου κάνει δηλαδή εντύπωση (κακή, εννοείται) που η Νομική Υπηρεσία στη Κύπρο δεν παρενέβη ποτέ σε αυτήν την καραμπινάτη πολιτική ανωμαλία;
Οι διαδικτυακές απάτες εξελίσσονται σε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μορφές εγκληματικότητας και στο νησί, με τις οικονομικές απώλειες να ξεπερνούν τα €10,3 εκατομμύρια το 2025, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η Αστυνομία.  Κάλεσε επίσης τους πολίτες να επιδεικνύουν αυξημένη προσοχή απέναντι στις ολοένα και πιο εξελιγμένες μεθόδους εξαπάτησης.
Υστερόγραφο – κάτι τελευταίο για το σπίτι. Το αλιεύσαμε στο Χ – πρώην Twitter, και το βρήκαμε γουστόζικο όσον αφορά την ωραία γραφή. Η σημαντική ανάρτηση είναι διά χειρός της κας Αννίτας Δημητρίου, που δεν παραλείπει να θυμίζει τα αξιώματά της: Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Κύπρου / President of the House of Representatives (Cyprus) – και αγγλικά βεβαίως / Και last but not least at all, Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Τέλος, καλωσορίσαμε πριν λίγες μέρες στο νησί τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες. Η παρουσία του, λέγεται ότι ίσως  είναι μια ακόμα ευκαιρία να ξεκολλήσουμε από εκείνα που θεωρούμε αδιαπραγμάτευτα. Τόσο εμείς, όσο και οι Τουρκοκύπριοι. 
Και στις δύο πλευρές υπάρχουν οι αμετακίνητοι. Όσο παγιώνεται αυτό το "πράγμα", τόσο πιο συχνά ακούγεται το "καλά είμαστε". "Εμείς από δω, εκείνοι από κει". 
Ευτυχώς, υπάρχουν πολύ περισσότεροι που δεν συμβιβάζονται ποτέ με αυτήν την ... ανώμαλη διευθέτηση. 
Αρκεί να γίνουν λίγο πιο ενεργοί και δυναμικοί...