«Παντού φτωχός, στο πανηγύρι πλούσιος»

Tου Θεόδωρου Θεοδώρου*

Έτσι λέει μια σοφή ελληνική παροιμία. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο την 1ην Οκτωβρίου, επέτειο της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φέτος όμως παράγινε.

Κατά τους εορτασμούς είδαμε ότι πράγματι τα “πλούτη” μας αυξάνονται. Νέοι εξοπλισμοί, αγήματα από ξένες δυνάμεις και πολλά άλλα, συνέθεσαν ένα σκηνικό μεγάλης δύναμης στην περιοχή μας.

Το πρόβλημα είναι ότι τα «χαϊβάνια Κυπριακής εκτροφής», συμπεριλαμβανομένου του ΠτΔ Νίκου Χριστοδουλίδη, πιστεύουν αυτά τα καραγκιοζλίκια.

Νοιώθουν, λένε, ρίγη εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας. Πιστεύουν ότι  όπου νάναι θα ρίξουμε τον κατακτητή στην θάλασσα. Κι ο Τούρκος εισβολέας θα αντιληφθεί πόσο μεγάλη δύναμη έχουμε γίνει και θα το βάλει στα πόδια.

Γιορτάζουν και πανηγυρίζουν για την επέτειο της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γιορτάζουμε το καμάρι μας. Το καμάρι μας που μόνο τρία χρόνια διήρκεσε και μετά την διαλύσαμε. «Χρόνια πολλά» εύχεται ο ένας στον άλλο. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι γιορτάζουν. Προς τι όλα αυτά τα πανηγύρια και τα “Χρόνια πολλά”;  

 Γιορτάζουν την μισή Κυπριακή Δημοκρατία; Ένα ένα κράτος του οποίου τα θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματός του έχουν ανασταλεί; Γιορτάζουν το κράτος που δεν μπορεί να ασκήσει κυριαρχία στις θάλασσες και στον βορρά και περιορισμένη στον νότο;

 Γιορτάζουν ένα κράτος παρωδία, άντρο της διεθνούς διαφθοράς; Με

ανυπάρκτους ή διεφθαρμένους θεσμούς; Γιορτάζουν το ψευδοκράτος του νότου;

Στην πραγματικότητα γιορτάζουμε την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας που ποτέ δεν αγαπήσαμε. Που ποτέ δεν θελήσαμε.

Σκεφτείτε μόνο ότι καθιερώσαμε τους εορτασμούς για την Κυπριακή Ανεξαρτησία 20 χρόνια μετά την εγκαθίδρυσή της το 1980. «Σταθμό για περαιτέρω αγώνες», την αποκαλούσε ο Εθνάρχης μας. Από την αποικιοκρατία μεταπηδήσαμε στην ανεξαρτησία, στην ελευθερία.

Μια ελευθερία, που ο καθένας την ερμήνευε κατά πως τον συνέφερε.

Μια ελευθερία που ούτε γνωρίζαμε ούτε, θέλαμε να μάθουμε πως να την διαχειριστούμε.

Εγκαθιδρύσαμε ένα δικοινοτικό κράτος για συνεργασία και ευημερία και μόλις ένα χρόνο μετά ιδρύσαμε την οργάνωση «Ακρίτας» για να αφανίσουμε το σύνοικο στοιχείο.

Ιδρύσαμε ένα μικρό κράτος αδύναμο να ανταπεξέλθει στις απειλές των μεγάλων,  και αντί να συμπορευτούμε με αυτούς πήγαμε με τους άλλους, τους μικρούς .

Βλέπετε, θέλαμε να είμαστε με τους μικρούς και κακόμοιρους για να νοιώθουμε μεγάλοι και δυνατοί.

Στους αδέσμευτους προσχώρησε ο Εθνάρχης. Στους αδέσμευτους και αδύναμους.

Στους αδέσμευτους και λιγούρηδες. Αυτό ήταν το όραμα ενός φιλόδοξου παπά που το μόνο που γνώριζε ήταν πως να κοροϊδεύει τους μεγάλους. Μια κόκκινος την άλλη γαλάζιος.

Από το 1963 μέχρι το 1974 κάναμε τα αίσχιστα εις βάρος των Τ/κ. «Δεν θα ανθέξουν», έλεγε ο Εθνάρχης. Τους στερήσαμε το νερό το ρεύμα και το ψωμί. Δυο φορές απειληθήκαμε με Τουρκική εισβολή αλλά την τελευταία στιγμή τους σταμάτησαν οι Αμερικανοί. Όμως εμείς αντί να συνετιστούμε γίναμε χειρότεροι. «Μια του κλέφτη, δυο του ψεύτη», στο τέλος την πατήσαμε το 1974 και χάσαμε την μισή μας πατρίδα.

Ο διεθνής παράγοντας επί δεκαετίες προσπαθούσε, και ακόμα προσπαθεί, να επανενώσει την πατρίδα μας αλλά εμείς παραμένουμε ίδιοι και χειρότεροι.

ΟΧΙ σε όλα τα σχέδια λύσης και προτάσεις συνολικής διευθέτησης του προβλήματός μας.

ΟΧΙ στο δυτικό σχέδιο το 1978.

ΟΧΙ το 2004.

ΟΧΙ στο Κραν Μοντανά το 2017, όπου εθνικά εγκληματήσαμε. Μέχρι και πρόσφατα, στην Γενική συνέλευση των ΗΕ, οι ίδιοι.

Υπερόπτες, εξυπνάκηδες και ασυνάρτητοι.

Στα 66 χρόνια διαδρομής της Κυπριακής Δημοκρατίας το μόνο θετικό που πετύχαμε ήταν η ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη. Όμως και αυτό το μεγάλο πλεονέκτημα το διαχειριστήκαμε λάθος. Αντί να χρησιμοποιήσουμε την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα για απαλλαγή από την κατοχή, την χρησιμοποιήσαμε για εδραίωση των τετελεσμένων της εισβολής.

Η ιδιότητά μας ως ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που στόχευαν οι οραματιστές της ένταξής μας.

Χρησιμοποιούμε την ευρωπαϊκή ιδιότητα για να πετύχουμε την απαράδεκτη πολιτική μηδενικού αθροίσματος. Εκτός αυτών φτάσαμε στο σημείο να είμαστε ίσως το ποιο διεφθαρμένο κράτος-μέλος της ΕΕ. Την ευρωπαϊκή ιθαγένεια την βγάλαμε στον τελάλη για να πλουτίζουν οι κάθε λογής πολιτικοί απατεώνες.

Τα πιο πάνω είναι μερικά από τα πεπραγμένα μας στα 66 χρόνια από την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για τη συνοπτική πορεία του κράτους μας, που με τόσο καμάρι γιορτάζουμε την εγκαθίδρυσή του, κάθε άλλο παρά τιμή και υπερηφάνεια πρέπει να νοιώθουμε. Ίσως η ντροπή να είναι το κατάλληλο αίσθημα. Τα πανηγύρια και οι εορτασμοί αποτελούν αναίδεια και θράσος.

Αντί «Χρόνια πολλά», «Παντού φτωχός, στο πανηγύρι πλούσιος» 

Συλλυπητήρια έπρεπε να λέμε. Συλλυπητήρια για την μισή πατρίδα που χάνεται οριστικά με δική μας ευθύνη. Θλίψη για την κατάντια μας. Θλίψη για το γεγονός ότι παρά τα δεινά που βίωσε αυτή η μαρτυρική γη συνεχίζουμε στους ίδιους ρυθμούς ελπίζοντας να συνειδητοποιήσουμε ότι επιτέλους πιάσαμε πάτο.

Παράλληλα, αντί εθνική υπερηφάνεια θα πρέπει να νοιώθουμε οργή και θυμό για όλους τους πολιτικάντηδες της δεκάρας που μας έφεραν σε αυτό το σημείο.

Οργή για τους πρωτεργάτες της καταστροφής.

Οργή για τους πολιτικούς απατεώνες που κατέστρεψαν το μέλλον των παιδιών μας σε αυτήν την μαρτυρική γη.

Οργή για την Μακαριοανταρσία του 1963. Θυμό για όλες εκείνες τις ευκαιρίες που χάθηκαν.

Οργή για το ΟΧΙ του 2004. Για το έγκλημα στο Κραν Μοντανά. Απογοήτευση για την συμπεριφορά μας τις προάλλες στην Νέα Υόρκη.

Και τέλος, κάτι βασικό για τους απερίσκεπτους λαϊκιστές: Δεν λέμε «Χρόνια πολλά» κύριοι στις καταστροφές. Συλλυπητήρια λέμε, αθεόφοβοι!

(*) Ο Θεόδωρος Θεοδώρου, είναι επιχειρηματίας, αλλά από τα φοιτητικά του χρόνια και μετά, «έπιασε» το Κυπριακό. Για το οποίο έχει τις δικές του απόψεις, τις οποίες και δημοσιοποιεί σε διάφορα Μέσα Ενημέρωσης, χωρίς ποτέ να ζητήσει δεκάρα από κανέναν. Τα κείμενά του είναι, πραγματικά, Τροφή για Σκέψη. Είμαι ευτυχής και ευγνώμων που γράφει στο blog μου filοftero. Η ανταπόκριση, μέχρι στιγμής, είναι συγκινητική.