Πόση ενημέρωση να αντέξει ο άνθρωπος;*

 

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Το δεύτερο: Είναι πράγματι ενημέρωση;

Κι ακόμα: Οι έκτακτες ειδήσεις, πόσο σημαντικές είναι ώστε να σταματήσει κάποιος ό,τι κάνει εκείνη τη στιγμή;

Το να διακόπτει ξαφνικά ένα τηλεοπτικό κανάλι το πρόγραμμά για να μεταδώσει πχ ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας «μεταβαίνει τώρα, περπατητός όπως βλέπετε, από το Μέγαρο Μαξίμου στο Προεδρικό για την καθιερωμένη του ενημέρωση προς τον Πρόεδρο Κωνσταντίνο Τασούλα», και μάλιστα με πομπώδη εκφώνηση:

1. Γιατί είναι είδηση;

2. Ποιον ενδιαφέρει;

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα, που κάθε μέρα θαρρείς γίνονται πιο ακραία, βεβαίως να προβάλλονται. Αλλά όχι με ζωντανά πλάνα επί ώρες. Και σίγουρα όχι με επαναλαμβανόμενα κλισέ, του τύπου «η πύρινη λαίλαπα κατακαίει τα πάντα στο διάβα της». Τύφλα νάχει ο Καζαντζάκης!

Πείτε μου, για το Θεό σας: Ποιος Χριστιανός θα καθίσει να βλέπει ένα βουνό να καίγεται, και να ακούει τους τηλεοπτικούς κομάντος να περιγράφουν με στόμφο και πάθος τις εικόνες, και επιπλέον να ρωτούν κατοίκους «πώς νοιώθετε;».

Καταπληκτικά, ηλίθιε!

Επί πλέον, γιατί πρέπει κάθε πολιτικός να καλείται να σχολιάσει τα πάντα;

Αν είναι κυβερνητικός, θα πει ‘κάνουμε ο,τι μπορούμε’.

Αν είναι της αντιπολίτευσης, θα απαιτήσει την παραίτησή του.

Επίσης, και οι αυτόπτες μάρτυρες έχουν «θέμα». Στα πρώιμα, ρεπορταζιακά μου χρόνια, σε δυστυχήματα, σε φονικά, σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών από μπράβους, κλπ,, υπήρχαν πάντα οι δήθεν αυτόπτες μάρτυρες που μας «πωλούσαν» αποκλειστικότητες.  Στις μεγάλες πυρκαγιές στη Βαρυμπόμπη, στους πρόποδες της Πάρνηθας, ακούσαμε έναν δυστυχή άνθρωπο να απαντά σε ερώτηση του ρεπόρτερ ψευδίζοντας.

— Θέλετε λίγο νερό;

— Ό… όχι ευ … χαριστώ. 

— Είστε σοκαρισμένος από την πυρκαγιά; Ξέρετε πως ξεκίνησε; Χάσατε περιουσία;

Οι γνωστές «ερωτήσεις» που υπαγορεύουν την απάντηση που θέλουμε!

Διαβάστε κι αυτό: Ο Δημήτρης Κοτταρίδης, από τους πιο αθόρυβους αλλά και αποτελεσματικούς δημοσιογράφους στην Ελλάδα. Μαζί με την Νίνα Κασιμάτη στην ΕΡΤ, από τις 5 το πρωί κάθε Σαββατοκύριακο.

Είναι λιτός, απέριττος, και πάντα επί της ουσίας. Διαβάστε αυτό που ανάρτησε στο Messenger, προχθές:

«Ένας συμπολίτης μας βρίσκεται νεκρός στο γραφείο του. Ο άνθρωπος αυτός είχε δύο κορίτσια, έφηβες, οι οποίες και πρέπει, πέραν της απώλειας του πατέρα τους, να ζήσουν διαβάζοντας όλες αυτές τις λεπτομέρειες που γράφουν «συνάδερφοι» για μερικά κλικς παραπάνω. Τα παιδιά αυτά θα πρέπει να πάνε σχολείο, να προσπαθήσουν να ορθοποδήσουν, να παλέψουν. Αν εσείς όλοι λοιπόν, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι, για την δημοσιογραφική σας επιτυχία, τι να πω; Εύγε…».

Κι ένα τελευταίο για τον δρόμο: Τσίπρα, το ανάγνωσμα. Επέστρεψε με άλλο λουκ, με άλλον αέρα. Μερικοί τον βρίσκουν και σοφότερο. Στην πολιτική, ξέρετε, πρέπει αυτό που λες να το υπογράφεις κιόλας με έργα. Κι ακόμα, να μην νομίζεις ότι με ένα rebranding μπορεί από τη μία μέρα στην άλλη να γίνεις από ρετσίνα ασύρτικο!

Το λέει όμως πιο ντόμπρα ο φίλος μου Μάκης Προβατάς, δημοσιογράφος και συγγραφέας:

 «Να θυμίσω ότι ο Τσίπρας πριν γίνει πρωθυπουργός πήγαινε με παλαιστινιακή μαντήλα έξω από την Ισραηλινή Πρεσβεία στην Αθήνα, όπως και όλοι οι ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Μόλις έγινε πρωθυπουργός οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ έφτασαν στο καλύτερο σημείο που ηταν μετά την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990.

Μόλις εκλέχτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Τσίπρας ξαναπήγε με μαντήλα στη πορεία! Τώρα τα λένε αυτά γιατί απευθύνονται και σε τέτοιο κοινό, με τέτοια βλάβη. Είναι στο κύτταρό τους το ιδεολογικό Super Market. Βολεμένο ψευδοεπαναστατικό Super Market, και όποιος τσιμπήσει…».

 (*) Το κομμάτι, ως έχει, δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο της Κύπρου, την 26^η Ιουλίου 2026