Εδώ, τώρα, που η ζωή γυρίζει, τα συναισθήματα που μένουν δεν είναι εύκολα. Έφυγαν πολύ γρήγορα στις πρώτες στροφές του δρόμου σου.
Πόσες έμειναν τάχα; Ευτυχώς, δεν ξέρουμε.
Είναι τραμκτικό ακόμα κι αν το σκέφτεσαι μόνο. Δρόμος υπάρχει ακόμα. Αλλά δυστυχώς το τέλος του είναι πιο ορατό πλέον.
Το βλέπεις. Και οι σκέψεις σου τρέχουν βιαστικά. Σαν να θέλεις να "κόψεις" χιλιόμετρα. Να φτάσεις πιο γρήγορα. Να μεγαλώσεις.
Η γλύκα, σου έλεγαν όσοι προηγήθηκαν, είναι στη διαδρομή. Θα το βρήκαν σε κάποιο ποίημα για την ωρίμανση αυτό, είμαι σίγουρος. Το αντέγραψα κι εγώ, γιατί βαριόμουν να κάνω βουτιά στο απέραντο σύμπαν των γνωστικών.
Τότε τα λέγαμε τσιτάτα. Είχαν περισσότερη συναφεια με κομματικές ασκήσεις, παρά με λογοτεχνία ή όραμα.
Τρέχαμε λοιπόν, για να προλάβουμε. Πέφταμε, βεβαίως. Και πονούσε πολύ.
Άμα πέσεις στα μισά του δρόμου, και βάλε, ο σοβαρότερος; τραυματισμός είναι της ψυχής.
Αυτός, δύσκολα θεραπεύεται. Και πονάει και πιο πολύ. Σηκώνεσαι όμως, και συνεχίζεις. Πονάει, γιατί νομίζεις πως όλος ο κόσμος σε είδε να πέφτεις. Μαζί με όλα σου τα αξιώματα!
Ακούς και διαβάζεις σχόλια απαξιωτικά για την μέχρι τώρα πορεία σου, του τύπου "βρε τον καυμένο, πως κατάντησε;".
Ευτυχώς δεν τραυματίστηκα ποτέ από πτώση, γιατί δεν έπεφτα από ψηλά. Στα είκοσι και στα τριάντα σου σηκώνεσαι ευκολότερα. Ακ΄λομα κι αν όλα ως τότε σου πήγαν στραβά, ξαναρχίζειςς από το μηδέν.
Πόσοι και πόσοι, αλήθεια, δεν πρόκοψαν και δεν πήραν καλύτερο δρόμο εέπιτα από πέσιμο σε μικρότερη ηλικία, και ξεκινούν πάλι από την αρχή;
(*) Από αύριο, μπαίνω σε μία ακόμα δύσκολη στροφή
No comments:
Post a Comment