Στο κόκκινο των νυχιών των ποδιών σου. Έτσι όπως ερχόσουν αδιάφορη, και έφευγες λίγο διστακτική. Ωραία! Μέσα στο σκοτάδι.
Την περίμενα την σιωπή, δεν με τάραξε. Την περίμενα ως απόσταγμα του χρόνου "που περνάει και χάνεται", καθόλου επώδυνη πια, η σιωπή, θα έλεγα ακόμα και γλυκειά στη γεύση, στην όψη πεντακάθαρη, και λυτρωτική που μπορώ επιτέλους να την αγγίζω χωρίς να σ' ακουμπώ.
Η πόρτα δεν άνοιγε. Το χέρι μου έτρεμε, και το εφωδίασα με ένα ποτήρι "Γεροβασιλείου", λευκό. Πρόσθετα κι αφαιρούσα λέξεις από την επιστολή παραίτησης. Γύριζα τις σελίδες με το κλειδί της πόρτας που δεν άνοιγε, μέχρι που τη ζωγράφισα με το δικό σου χέρι καί άρχισε να παίζει - επιτέλους - η 5η του Μπετόβεν!
(ΥΓ: Πιρουέτες της νύχτας, με τη λησμονημένη μου ποίηση...)
No comments:
Post a Comment