Για μία ακόμη φορά βιάστηκα να κρίνω, και να κατακρίνω έναν άνθρωπο, και τον αδίκησα. Μια κουβέντα "έφυγε", εγω την πηρα τοις μετρητοίς, προέταξα τον εγωισμό μου, δηλαδή δεν μπήκα κάν στον κόσπο να σκεφτώ "μήπως δεν το εννοούσε όπως το άκουσα;", άρχισα να δημιουργω μέσα μου θυμό, και συνεχώς να τον τροφοδοτώ με αρνητικές σκέψεις, πάντα με αφετηρία και τέρμα τον εγωσιμό μου, ώσπου ήρθε η στιγμή της ανόητης έκρηξής μου. Αυτή η πρώτη, εν θερμώ αντίδραση, είναι πάντα η χειρότερη. Αντί να λύνει προβλήματα, τα οξύνει. Ειναι σαν εκείνο το γνωστό περιστατικό που κάποιος στον δρόμο πέφτει επάνω σου, εσύ τσαντίζεσαι και τον βρίζεις, "στραβός είσαι, Χριστιανέ μου;", του πετάς, και πρίν προλάβει να σου αποκριθεί, τον βλ΄λεπεις να κρατά άσπρο μπαστουνάκι! Συγγνώμη Ίωνα.
No comments:
Post a Comment