Μια τρομερή βροντή, και ξεψύχησε ο μεγαλύτερος συνθέτης όλων των εποχών!

Ετούτη τη μέρα, 26^η Μαρτίου του 1827, πέθανε στην Βιέννη, κατά τη διάρκεια μιας φοβερής καταιγίδας, σε ηλικία μόλις 56 ετών, ο Γερμανός συνθέτης Λούντβιχ φαν Μπετόβεν, ο κατά πολλούς μεγαλύτερος όλων των εποχών.  Ο επιστήθιος φίλος του Ανσέλμ Χιούτενμπρενερ που ήταν στο πλάι του στο κρεβάτι, είπε ότι τη στιγμή που ξεψύχησε ο συνθέτης το δωμάτιο «σείστηκε από μια τρομερή βροντή».

Η αυτοψία έδειξε εκτεταμένη ηπατοπάθεια, που εκτιμάται (βλ. Βιογραφία του Μπετόβεν από την Μπάρι Κούπερ, εκδόσεις Oxford Press) ότι οφειλόταν σε μεγάλη και συστηματική κατανάλωση αλκοόλ.

Η κηδεία του τελέστηκε στις 29 Μαρτίου στην Βιέννη με την παρουσία 20 και πλέον χιλιάδων ανθρώπων. Ένας από εκείνους που συνόδευσαν το φέρετρο του Μπετόβεν κρατώντας μια δάδα ήταν ο επίσης μεγάλος κλασικός συνθέτης Φραντς Σούμπερτ, ο οποίος πέθανε έναν χρόνο μετά και ετάφη δίπλα του.

Ετούτη τη μέρα, τη σημερινή, 26 Μαρτίου του 1811, ο Μπετόβεν ολοκλήρωνε ένα από τα ωραιότερα κατ’ εμέ έργα του, το Τρίο για Πιάνο, έργο 97, γνωστό και ως «Τρίο του Αρχιδούκα», αφού ο συνθέτης το αφιέρωσε στον Αρχιδούκα Ροδόλφο της Αυστρίας.

Το έργο είναι σε 4 μέρη: Αλέγκρο μοντεράτο, Σκέρτσο –Αλέγκρο, Αντάντε καντάμπιλε, και Αλέγκρο μοντεράτο – Πρέστο.

Το ερμηνεύουν τρεις σπουδαίοι μουσικοί: Ο πιανίστας Εμιλ Γκιλέλς, ο βιολονίστας Λεονίντ Κογκάν και ο τσελίτας Μιστισλάβ Ροστροπόβιτς.

Η ηχογράφηση έγινεε σε στούντιο στη Μόσχα το 1956.

Καλημέρα σας, καλή εβδομάδα και καλή ακρόαση

Ο ακροβάτης του Cirque De Soleil που έπεσε στον θάνατό του.

Ο Γιάν Αρνό, 38, ένας από τους πιο έμπειρους ακροβάτες της  φημισμένης σε όλο τον κόσμο πολυθεματικής ομάδας ακροάματος Cirque du Soleil (Το Τσίρκο του Ήλιου), έκανε βουτιά προς τον θάνατό του μπροστά στα έντρομα μάτια των θεατών στη Φλόριντα, ΗΠΑ, το Σάββατο βράδυ.

Ένας ιμάντας από τον οποίο κρατιόταν και έκανε μια ακροβασία ξέφυγε από την λαβή του, κατά την διάρκεια της παράστασης με τίτλο Volta.

Μεταφέρθηκε αμέσως σε νοσοκομείο της Τάμπα, αλλά λίγο αργότερα υπέκυψε στα βαριά του τραύματα.

«Η οικογένεια του Cirque de Soleil τελεί υπό σοκ από αυτήν την ανείπωτη τραγωδία. Ο Γιαν ήταν μαζί μας εδώ και 15 χρόνια, και όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά τον αγαπήσαμε βαθιά», δήλωσε ο Πρόεδρος του μουσικο-ακροβατικού θιάσου, Ντανιέλ Λαμάρ.

Πρόκειται για τον 3^ο ακροβάτη του θιάσου που βρίσκει τον θάνατο εν ώρα παράστασης τα τελευταία 34 χρόνια.

Συνάδελφοί του που παρακολουθούσαν το νούμερό του από τα παρασκήνια, είπαν πως πρόσεξαν ότι του ξέφυγε ο ιμάντας από τη λαβή του, και ότι ήταν πασίδηλη η προσπάθειά του να ξανακρατηθεί.

Ένας θεατής, ο Μπεν Ρίτερ, είπε ότι μόλις ο ακροβάτης προσγειώθηκε στη σκηνή «έχασε τις αισθήσεις του και έμεινε στο καναβάτσο ακίνητος».

Ο γεννημένος στη Γαλλία Γιαν Αρνό ήταν παντρεμένος και είχε δύο ανήλικα παιδιά.

Οι υπόλοιπες παραστάσεις του θιάσου στη Φλόριντα ακυρώθηκαν.

*Με πληροφορίες από Πρακτορεία, Guardian και Daily Telegraph

Γράφω...

Μπαίνω στο Διαδίκτυο και καθώς διαβάζω σερφάροντας, μου έρχονται ιδέες και τις γράφω. Ακούω πράγματα στο ραδιόφωνο, ειδήσεις, εκπομπές λόγου και μουσικής. Μου έρχονται σκέψεις και εικόνες, και πάλι γράφω. Ανοίγω ημερολόγια, ψάχνω ατζέντες, βρίσκω στίγματα, αφορμές για να γυρέψω επιπρόσθετες πληροφορίες. Τις σημειώνω και αυτές. Και σε κάποιο κείμενο τις συμπεριλαμβάνω. Περπατώ στο δρόμο, οδηγώ στη πόλη, παρατηρώ τα τοπία και τους ανθρώπους. Όλο κάτι βρίσκω, ποτέ κάτι αδιάφορο. Φωτογραφίες μου γεννούν συναισθήματα. Τα βάζω στο χαρτί. Μουσικές με πλημμυρίζουν, λέξεις μου έρχονται εύκολες, τις βάζω σε σειρά και γίνονται λόγος. Κι αυτό που μόλις έγραψα τώρα, προέκυψε επειδή συνειδητοποίησα όλα τα προηγούμενα που μόλις διαβάσατε!

Ένα στιγμιότυπο

Στα φανάρια της τροχαίας στην Αθήνα , υπάρχουν πολλοί επαίτες. Κάποιοι πουλάνε διάφορα πράγματα, χαρτομάντιλα οι πιο πολλοί, κάποιοι σου καθαρίζουν τα τζάμια και ό,τι τους δώσεις, και κάποιοι επιδεικνύουν μιαν υπαρκτή ή ψεύτικη αναπηρία τους και ζητούν ελεημοσύνη. Χθες, στην περιοχή του Αμαρουσίου, πλησίασε το αυτοκίνητό μου ένας ηλικιωμένος άνθρωπος. Σκούρο το δέρμα του, και βαθιά ρυτιδωμένο. Κρατούσε χαρτομάντιλα. Άνοιξα το τζάμι και αμέσως πρόταξε το χέρι που κρατούσε τα χαρτομάντιλα. Του έδειξα δύο πακέτα που είχα ήδη στο αυτοκίνητο, από κάποιους προηγούμενους αν θυμάμαι καλά, για να του πω με τον τρόπο αυτόν «δεν πειράζει, κρατείστε το δικό σας, και δώστε το σε άλλον». Είπε με το βλέμμα «όχι», και μου παρέδωσε το τόσο σημαντικό για τον ίδιο προιόν του. Του άφησα στη παλάμη ένα ευρώ. Απομακρύνθηκε λίγο. Τον είδα να κοιτάζει το αντίτιμο στο χέρι του. Έκανε στροφή και ξαναγύρισε κοντά στο αυτοκίνητο, χαμογελώντας σεμνά και με τις ρυτίδες εξαφανισμένος. Έβαλε το χέρι στο στήθος και μου’ κανε ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ που το κουβαλώ ακόμα μέσα μου, σαν ένα απόκτημα ανεκτίμητης αξίας. Που, τι μου κόστισε;

Η Λίστα της Ανθρώπινης Δύναμης

Κλαίει η Simone Lamsma. Κλαίει το βιολί της.

Κλαίει η Davida Scheffers. Κλαίει και το αγγλικό κόρνο της.

Κλαίω κι εγώ.

Καθώς έρχονται μπροστά στα μάτια μου όλες οι εικόνες από την εκπληκτική ταινία του Σπίλμπεργκ, Η Λίστα του Σίντλερ.

Καθώς, μέσα από κάθε μικρή ιστορία, ανακαλύπτω στον άνθρωπο δυνάμεις κατά πολύ υπέρτερες εκείνων που τον καταστρέφουν ή τον μετατρέπουν σε θηρίο.

Καθώς φτερουγίζει μέσα μου η ελπίδα ότι ο φασισμός που πάλι πάει να σηκώσει κεφάλι, από μικρές αντιστάσεις εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, θα νικηθεί και, ίσως κάποια μέρα εκλείψει κιόλας ολωσδιόλου.

Κλαίω καθώς μαθαίνω διαβάζοντας ότι η Davida πάσχει από μια σπάνια νευρομυϊκή αρρώστια, που της προκαλεί πολύ πόνο, και που την έκανε να πιστέψει ότι δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να παίξει μουσική, και μάλιστα με μια υψηλού επιπέδου, καταξιωμένη ορχήστρα. Τα κατάφερε όμως. Έπαιξε όλο το σόλο του αγγλικού κόρνου, στο κομμάτι που έγραψε ο Τζον Ουίλλιαμς για την ταινία του Σίντλερ. Και, όπως θα δείτε στο βίντεο, ο επίλογος με το σόλο βιολί της Lamsma της έφερε δάκρυα στα μάτια.

Στο ακροατήριο, ίσως προσέξετε και την κόρη της Davida, που εκείνη ακριβώς την ημέρα έγινε 18 χρονών. Και ξέρει πια ότι η δύναμη που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος, όταν αυτή απορρέει από το δίκαιο, το καλό και το όμορφο, φέρνει τα μικρά και μεγάλα θαύματα της ζωής.

Του Κουτρούλη ο γάμος*

ΑΘΗΝΑ.-

Φώτης Κουβέλης, 69, Έλληνας πολιτικός της Αριστεράς, κάποτε από τους πιο αξιοσέβαστους στην χώρα. Οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν στα social media από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι ο Πρωθυπουργός Τσίπρας τον συμπεριλαμβάνει στον (τρόπος του λέγειν) «ανασχηματισμό» του, ως Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας με προϊστάμενο τον Πάνο Καμμένο, νομίζω πως δεν έχουν προηγούμενο ως προς την κραυγαλέα αποδοκιμασία, άλλοτε με χιούμορ καυτό, άλλοτε με σκληρές εκφράσεις, ενός τέτοιου προσώπου.

Τα περισσότερα σχόλια τον εμφανίζουν ως «έναν θλιβερό καιροσκόπο». Σχεδόν όλα υπενθυμίζουν ότι με την αποχώρησή του από την προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου για το θέμα του κλεισίματος της ΕΡΤ, έγινε η αφορμή να απολέσει η τότε κυβέρνηση την απαιτούμενη πλειοψηφία για να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας (μολονότι, όπως λέγεται, του πρόσφερε την θέση ο κ. Σαμαράς), και να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές. Τα υπόλοιπα, τα γνωρίζουμε…

Πολλοί ανακάλυψαν επίσης ένα tweet του κ. Κουβέλη, με ημερομηνία 3 Μαΐου του 2012, αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές που δεν έβγαλαν κυβέρνηση, στο οποίο έγραφε: «Συμμαχία της Αριστεράς με στήριξη του Κου Καμμένου δεν την νοούμαι και δεν την συζητάμε». Χθες, στάθηκε προσοχή πλάι του κατά την υπουργική του ενθρόνιση στο Υπουργείο Αμύνης, και αντάλλαξαν θερμές φιλοφρονήσεις εκατέρωθεν.

Πάρτι έκαναν, βεβαίως, και οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες στην Ελλάδα. Το πιο επιτυχημένο, ίσως, πρωτοσέλιδο, το είχε ο συνονόματος «Φιλελεύθερος», που κινείται σε αυτόν ακριβώς τον χώρο, τον φιλελεύθερο, και εκδοτικά δεν έχει σχέση ή συγγένεια με εμάς. Αναφέρεται σε «Πολιτική αδυναμία Τσίπρα για Κανονικό Ανασχηματισμό», αφού κατ΄ουσίαν αντικατέστησε τους παραιτηθέντες Παπαδημητρίου και Αντωνοπούλου, και από το ανακάτεμα της υπάρχουσας τράπουλας απλώς προέκυψε ένα κενό (με την μετακίνηση Βίτσα από το Άμυνας στο Μεταναστευτικής Πολιτικής), και έτσι ανεσύρθη από τα πολιτικά αζήτητα ο πρώην ηγέτης της Δημοκρατικής Αριστεράς.

«Του Κουβέλη ο γάμος», είναι ο μεγάλος τίτλος του «Φ», που παραποίησε τη φράση «Του Κουτρούλη ο Γάμος», που χρησιμοποιείται για να περιγράψει καταστάσεις απείρου κάλλους! Κατά την εφημερίδα, ο Πρωθυπουργός αφού απέφυγε να διαταράξει εσωκομματικές ισορροπίες, «κατέληξε στον πολιτικό επαίτη και πρώην υβριστή του». Κύριο Κουτρούλη!

Αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς. Χθες το μεσημέρι, στο εστιατόριο Pasaji την Στοά Σπύρου Μήλιου, Βουκουρεστίου, λίγο πιο κάτω από το θέατρο Παλλάς. Μια αρκετά μεγάλη παρέα επισκεπτών από τη Κύπρο έχει τελειώσει το φαγητό της, και έρχεται το γκαρσόνι με τον λογαριασμό. Ένας της παρέας του ζητεί να κάνει έκπτωση, εκείνος απαντά ότι «δεν γένεται αυτό», και ο «παρέας» τον διατάσσει «φώναξέ μου τον μάστρο σου». Καταφθάνει μετά από λίγο ένας «μάστρος» θηλυκού γένους», που τυγχάνει να τη γνωρίζω κιόλας. Εξηγεί και αυτή, πολύ ευγενικά στη παρέα, ότι «παιδιά, δεν γίνονται εκπτώσεις σε εστιατόρια, και μάλιστα σε τέτοιου επιπέδου σαν το δικό μας». Αλλά εκείνοι επιμένουν, ζητώντας της μάλιστα να μην κόψει απόδειξη ως αντάλλαγμα της μείωσης της τιμής. Η κοπέλα πάλι τους το κόβει, και ο «παρέας», υψώνοντας τότε τη φωνή, της λέει «γι’ αυτό είστε ακόμα σε κρίση, ενώ εμείς έχουμε βγει, και εκεί θα μείνετε». Πραγματικά ντράπηκα για λογαριασμό τους – μου φαίνονταν και καλοκρατούμενοι, τρομάρα τους. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Αλλά πριν συμβεί αυτό, σηκώθηκα και έφυγα μόνος μου, σκεπτόμενος ποιος, άραγε, είναι ακόμα σε κρίση;

Η Σκέψη της Ημέρας

«Όταν παρακολουθώ τις ειδήσεις και βλέπω όλες τις εικόνες και στατιστικά στοιχεία, μοιάζει σαν να είναι όλα θέμα ρουτίνας. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που ζούσαμε με φρίκη τους βομβαρδισμούς στο Χαλέπι. Τώρα, η ιστορία επαναλαμβάνεται στη Γκούτα. Κι είναι σαν όλα να έχουν γίνει αποδεκτά. Ο κόσμος έχει χάσει την ανθρωπιά του, αφού καθώς βλέπουμε τις σκηνές καταστροφής στη Συρία, κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται» - Anas Al Basha, Σύριος ακτιβιστής και πρόσφυγας. Δείτε αυτό το β΄θντεο από την Deutsche Welle

https://twitter.com/twitter/statuses/968982081224298499

(*) Η στήλη μου Πρόσωπα & Προσωπεία στην κυπριακή εφημερίδα "Φιλελεύθερος", 2/3/2018

Υποτίμηση Τσίπρα…

Πολλοί λένε πως είναι λάθος να «υποτιμά» κανείς τον Αλέξη Τσίπρα. Βασικό τους επιχείρημα, η ομολογουμένως ταχεία άνοδός του στο πολιτικό στερέωμα, με αποκορύφωμα την επικράτηση σε τέσσερις διαδοχικές αναμετρήσεις στη διετία 2014-15. 

Η λέξη «υποτιμώ» σημαίνει αξιολογώ κάτι χαμηλότερα από την πραγματική τιμή ή αξία του. 

Εγώ ισχυρίζομαι λοιπόν πως αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση του κ. Τσίπρα,  και ότι όποιος του αποδίδει χαμηλή «αξία» δεν τον υποτιμά, αντιθέτως έχει δίκιο.

Με πλημμυρίζουν τυφλές ελπίδες...*

Τη χρονιά που σε λίγο ξημερώνει, θα έχουμε νέο Πρόεδρο. Μια πρόσληψη 5ετή, ένα καινούργιο κοντράτο, που θα φέρει την δική μας υπογραφή. Των πολιτών. Μπορεί να είναι πάλι ο προηγούμενος, μπορεί κάποιος άλλος που δεν δοκιμάστηκε ακόμα στο ύπατο αξίωμα.

Δεν με απασχολεί τόσο πολύ το ποιος θα είναι, όσο το εάν το εκλεκτορικό σώμα που θα τον επιλέξει, έχει αλλάξει καθόλου και κυρίως εάν έχει βελτιωθεί κατά τι σε σχέση με ό,τι ήταν τις προηγούμενες φορές που κλήθηκε να αποφασίσει. Εάν έγραφα βιβλίο σχετικό, θα το τιτλοφορούσα The Evolution of the Political Masses (Η Εξέλιξη των Πολιτικών Μαζών), αρκεί να το στήριζα σε ποσοτική και ποιοτική έρευνα που θα εξέταζε την πιθανή αυτονόμηση και διαφοροποίηση του ψηφοφόρου από τον υποψήφιο.

Δηλαδή, εάν οι πολιτικοί είναι μία κατηγορία ή αγέλη από μόνοι τους, γιατί να μην είναι το ίδιο και οι ψηφοφόροι;

Το ερώτημα τίθεται επιτακτικά, καθώς είμαστε κλασσική περίπτωση κοινωνίας που μοιάζει με τους πολιτικούς της, παρά το αντίθετο. Κι ας μας μπερδεύει το σύμπτωμα της απ´ τα κάτω προς τα πάνω απαξίωσης.

Ο απαθής πολίτης δεν με απασχολεί ως άτομο, αλλά ως φαινόμενο. Η απογοήτευσή του από τον κατήφορο της πολιτικής, προσμένω να είναι αιτία ενεργότερης ανάμιξής του στα κοινά, όχι παθητικής και βολικής απομάκρυνσής του από αυτά. 

Εάν κάποιος έχει μπαφιάσει με το πως χρόνια τώρα λειτουργούν τα κόμματα και οι μηχανισμοί τους - πάντως όχι όλοι με τον ίδιο τρόπο - ας φροντίσει μαζί με άλλους να τον αλλάξουν. Κι αν ούτε αυτό μπορεί, ας ενταχθεί σε υπάρχουσες ή ας φτιάξει καινούργιες «ομάδες πολιτών», κι ας αναπτύξει μέσω αυτών τις  πρωτοβουλίες, ανησυχίες, προβληματισμούς και, κυρίως, τις δράσεις του. 

Η βαθιά απολιτική Κύπρος είναι η καλπάζουσα μετάσταση του πρωτογενούς προβλήματός της - αυτού της απαλλαγής από την βίαιη διχοτόμηση που υπέστη - και η διαρκής βύθιση σε ένα καθεστώς βολέματος, απόκρυψης, αποσιώπησης, διαφθοράς, συγκάλυψης, απραξίας και πνευματικού τέλματος. (Η οικονομική ανάταξη είναι αξιοσημείωτη διαφοροποίηση, αλλά δεν αφορά όλον τον πληθυσμό).

Προσδοκώ, επομένως,  την εκρίζωση ενός τέτοιου καθεστώτος. Με επιστροφή σε μια ενεργή, πραγματιστική και δυναμική πολιτική συμμετοχής, διεκδίκησης μα και προσφοράς. Με πολύ περισσότερες πράξεις, και απείρως λιγότερα λόγια.

Κατά τη χρονιά που πέρασε, δημιουργήθηκαν υπερβολικές, όπως αποδείχθηκε, προσδοκίες για την επίλυση του εθνικού μας θέματος. Εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση σε όλη τη διαδικασία, κατά την οποία όλες οι διαπραγματεύσεις διεξάγονταν πίσω από κλειστές πόρτες και με προσυμφωνημένη μυστικότητα, ήταν ο τεράστιος όγκος των δηλώσεων, πληροφοριών και εκτιμήσεων, που είδαν το φως της δημοσιότητας. Και όλα αυτά, για να καταλήξουμε σε ένα ακόμα, τεράστιο τίποτα, που συνοδεύτηκε μάλιστα από την ίδια, πάντα, αναμενόμενη δικαιολογία ότι έφταιγαν οι άλλοι.

Τότε προς τι όλος αυτός ο σαματάς; Για να καταγραφεί μία ακόμα, αναμενόμενη στο περιεχόμενό της διαπίστωση; Ή τάχα για να κατοχυρωθούν μερικά ακόμα «σημεία συγκλίσεως» για να τα΄ χουμε πολύτιμη, δήθεν, κληρονομιά σε μια νέα επανέναρξη;

Αυτήν την θλιβερή αλληλουχία γεγονότων την έχουμε παρακολουθήσει και εμπεδώσει σχεδόν μισό αιώνα τώρα. Και να΄ μαστε πάλι, ελέω εκλογών, που πάντα φαίνεται να λειτουργούν ως τροχοπέδη σε κάθε «προσπάθεια», να διαπραγματευόμαστε με τον εαυτό μας «κάτι» που πλέον δεν ορίζουμε.

Γί αυτο και έχω περισσότερες ελπίδες στις επιλογές που δημοκρατικά μπορεί να ενεργοποιηθούν απ´ τα κάτω, παρά σ´ εκείνες που έρχονται πάλι απ´ τα πάνω και θα τις βρούμε ξανά μπροστά μας στη κάλπη...

Μ´ αυτές τις μικρές τυφλές ελπίδες που, ευτυχώς, ακόμα με πλημμυρίζουν, εύχομαι σε όλους και όλες το καινούργιο να ξεκινήσει από μέσα μας, για να ξημερώσει μια πραγματικά καλύτερη νέα χρονιά.

Εικονογράφηση: Ένα ακόμα ναυάγιο.

(*) Άρθρο μου σε ειδικό αφιέρωμα της εφημερίδας "Φιλελεύθερος" Κύπρου, της 31.12.2017, για τη χρονιά που φεύγει.

In a normal country...

Υπουργός μιας χώρας που κατ’ όνομα είναι ευρωπαϊκή, αλλά συχνά λοξοδρομεί προς τον τρίτο κόσμο, εμφανίζεται στη Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της χώρας αυτής, και ισχυρίζεται ότι ο ηγέτης γειτονικού κράτους που την επισκέφθηκε πρόσφατα, αφέθηκε να αμφισβητήσει εδαφικά της δικαιώματα επειδή λέει του πήρε συνέντευξη δημοσιογράφος - διευθυντής έγκυρης εφημερίδας και ιδιωτικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού επειδή, λέει, ο σταθμός αυτός έχει συνεργασία με συμπατριώτη του επισκέπτη ηγέτη, παραγωγό δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς με τίτλο κάτι σαν «Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω», ο οποίος και άσκησε, κατά τον περισπούδαστο υπουργό, μεγάλη πίεση, ενώ εκείνος επιθυμούσε η συνέντευξη να δοθεί στο κρατικό Πρακτορείο Ειδήσεων που, ως τέτοιο υποθέτω πως ήθελε να πει, θα έκανε στον γείτονα ηγέτη τις ερωτήσεις «που έπρεπε».

Κάπου εδώ, κανονικά, θα έπρεπε να τελειώνουν τα παραμύθια, είτε με ευτυχισμένο τέλος, είτε με τραγικό. Στη χώρα όπου μεγαλουργεί όμως το μη κανονικό, τα παραμύθια δεν τελειώνουν ποτέ.

Όλα τριγύρω αλλάζουν...

Η διόρθωση. Έστω και υπό την πίεση των δανειστών, ο Αλέξης Τσίπρας αναγκάστηκε να πάρει μια σωστή απόφαση. Αποδέχτηκε να νομοθετηθεί ρύθμιση βάση της οποίας για να προκηρυχθεί απεργία απαιτείται να ψηφίσει υπέρ αυτής το 50% + ένας των παρισταμένων μελών σε Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Αυτό δεν αρέσει στα συνδικάτα, που μια ζωή συνήθισαν, κρύβονταν πίσω από ισχνές πλειοψηφικές αποφάσεις των εκπροσώπων και μελών τους (όχι αναγκαστικά όλων των εργαζομένων), ήλεγχαν σχεδόν κάθε απεργία και τρομοκρατούσαν ανοικτά εκείνους που είχαν διαφορετική άποψη, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα περάσει το δικό τους. Αυτές οι τυπικά δημοκρατικές διαδικασίες, στην ουσία όμως βαθύτατα αντιδημοκρατικές, παρέλυσαν την χώρα πολλά χρόνια τώρα. Κι ο Τσίπρας, πρώτος και καλύτερος, έκανε αλόγιστη χρήση αυτής της στρέβλωσης που τώρα έρχεται, επειδή δεν μπορεί και να κάνει αλλιώς, να διορθώσει – ευτυχώς.

Εξ αριστερών. Τώρα, του την βγαίνει πραγματικά από αριστερά, ο γγ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, ο οποίος δηλώνει ότι η κυβέρνηση κάνει την βρώμικη δουλειά» του κεφαλαίου και συμπεριφέρεται σαν τον κλέφτη, που όταν τον πιάνουν στα πράσα, αφήνει κάτω τα κλοπιμαία για να επανέλθει». Την κατηγορεί ότι αποδέχτηκε αυτήν την τροπολογία «γιατί έτσι υποσχέθηκε στα κοράκια - εταίρους της», και θεωρεί πως ουσιαστικά ανοίγει το δρόμο για την απαγόρευση του δικαιώματος στην απεργία «ένα δικαίωμα που κατακτήθηκε με αίμα και αγώνες». Τέλος, προβάλει και το «μπάζει από παντού», για μένα, επιχείρημα ότι οι κυβερνητικοί βουλευτές που εκπροσωπούν κάτω από το 22%, όπως λέει, του σώματος, πως παίρνουν σημαντικές αποφάσεις για το έθνος και ταυτόχρονα «απαιτούν τώρα από τους εργαζόμενους να έχουν το 50 συν 1 του συνόλου των μελών τους σε παρουσία στη συνέλευση και στην κάλπη, κάτω από τον εκβιασμό και μπροστά στον εργοδότη και τις απειλές του, για να αποφασίσουν μια απεργία, για να διεκδικήσουν το δίκιο τους;».

Δια ταύτα. Επειδή η Ελλάδα είναι μικρός τόπος και όλοι γνωριζόμαστε, καλές είναι οι επαναστατικές κορώνες, αλλά όταν αυτές έρχονται από τα λαρύγγια ανθρώπων που έχουν γίνει ένα με τους τοίχους και τις σημαίες των σωματείων που εκπροσωπούν, ξέρουμε πολύ καλά γιατί οι περισσότεροι από αυτούς τρέφονται ακριβώς από εργατικά προβλήματα που δεν λύνονται ποτέ.

Σιγά την είδηση!...

Το ότι μια φωτογραφία που ανακύκλωσα στο Facebook (όπως ασφαλώς θα έκαναν και άλλοι) του Προέδρου της Γερμανίας Frank-Walter Steinmeier να στέκεται στην ουρά μέσα σε ένα εκλογικό κέντρο, ανάμεσα σε άλλους απλούς πολίτες, και όχι περικυκλωμένος από σωματοφύλακες, έκανε τόση εντύπωση σε όλους μας, σίγουρα είναι κακό πράγμα. Κακό, διότι στην κοινωνία της υπερβολής και του δήθεν όπου ζούμε, το φυσιολογικό έχει αναχθεί σε γεγονός πρωτοφανές και αξιοσημείωτο. Ένας πολιτικός, να περιμένει υπομονετική στην ουρά, να έρθει η σειρά του.  Που ακούστηκε!

Και προσέξτε: Δεν μιλάμε για μια χώρα μικρή, στην άκρη του παγκόσμιου χάρτη. Μιλάμε για την Γερμανία, μία από τις ισχυρότερες του κόσμου, όπου η πολυπληθής συνοδεία ενός υψηλά ιστάμενου προσώπου, και η απόδοση εις αυτόν άμεσης προτεραιότητας ίσως να είχε νόημα. Όμως, προέχει βλέπετε για μερικούς πολιτικούς, η έμπρακτη απόδειξη ότι βρίσκονται στη θέση που είναι χάριν των πολιτών και για τους πολίτες. Για μας εδώ, κάτι τέτοιο, δυστυχώς, αποτελεί είδηση…

-- Από την στήλη μου Πρόσωπα & Προσωπεία στον "Φιλελευθερο" Κύπρου 26.09.2017