Ένα στιγμιότυπο

Στα φανάρια της τροχαίας στην Αθήνα , υπάρχουν πολλοί επαίτες. Κάποιοι πουλάνε διάφορα πράγματα, χαρτομάντιλα οι πιο πολλοί, κάποιοι σου καθαρίζουν τα τζάμια και ό,τι τους δώσεις, και κάποιοι επιδεικνύουν μιαν υπαρκτή ή ψεύτικη αναπηρία τους και ζητούν ελεημοσύνη. Χθες, στην περιοχή του Αμαρουσίου, πλησίασε το αυτοκίνητό μου ένας ηλικιωμένος άνθρωπος. Σκούρο το δέρμα του, και βαθιά ρυτιδωμένο. Κρατούσε χαρτομάντιλα. Άνοιξα το τζάμι και αμέσως πρόταξε το χέρι που κρατούσε τα χαρτομάντιλα. Του έδειξα δύο πακέτα που είχα ήδη στο αυτοκίνητο, από κάποιους προηγούμενους αν θυμάμαι καλά, για να του πω με τον τρόπο αυτόν «δεν πειράζει, κρατείστε το δικό σας, και δώστε το σε άλλον». Είπε με το βλέμμα «όχι», και μου παρέδωσε το τόσο σημαντικό για τον ίδιο προιόν του. Του άφησα στη παλάμη ένα ευρώ. Απομακρύνθηκε λίγο. Τον είδα να κοιτάζει το αντίτιμο στο χέρι του. Έκανε στροφή και ξαναγύρισε κοντά στο αυτοκίνητο, χαμογελώντας σεμνά και με τις ρυτίδες εξαφανισμένος. Έβαλε το χέρι στο στήθος και μου’ κανε ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ που το κουβαλώ ακόμα μέσα μου, σαν ένα απόκτημα ανεκτίμητης αξίας. Που, τι μου κόστισε;