Στην Κύπρο, όπως και σε σχεδόν όλες τις «περίκλειστες» και προστατευόμενες με ISO πολιτικό χώρες του κόσμου, όλα τα δύσκολα, τα επί χρόνια επίμαχα και άλυτα, τα σπρώχνουμε κάτω από το κρεβάτι. όπως λέει στον πρώτο του στίχο ο μεγάλος της Κύπρου, Δημήτρης Λιπέρτης.
Ελπίζοντας σε τι; Αναρωτιέμαι
πάντα.
«Να φυσήσει ένας αέρας, στουν
τον τόπον πο’ν καμένος, τζι’ εν θωρεί ποτέ δροσιάν; Για να φέξει, καρτερούμεν,
το φως τζιήνης (σ.σ. εκείνης) της μέρας, πο’ν να φέρει στον καθ’έναν τσιαί
δροσιάν τζαι ποσπασιάν*.
(*) Λύτρωση, απαλλαγή, σωτηρία.
Δυστυχώς, ο αέρας δεν φτάνει!
Κάθε Πάσχα στο νησί, όταν στις 12
ακριβώς το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες, ευχόμαστε «υγεία,
και τίποτ’ άλλο». Ο τόπος, παραμένει κατεχόμενος. Αέρας που θα φέρει σε όλους ποσπασιάν,
δεν έρχεται. Το Άγιο Φως που ήρθε και φέτος από τα Ιεροσόλυμα με ειδική πτήση της
Aegean, ας το κρατήσει
όποιος θέλει, σαν αέναη ελπίδα μέσα του. Αλλά οι άνθρωποι, όσοι τουλάχιστον το
προσπάθησαν, έστω και χωρίς το ιδιαίτερο πάθος που απαιτούν τα μεγάλα και
καθαρά οράματα, βλέπουν ότι κάθε μέρα νυχτώνει όλο και πιο πολύ.
Αντί να γυρεύουμε κάθε φορά
ποιος φταίει που εδώ και 52 χρόνια το πολιτικό άθροισμα κάθε υποτιθέμενης
προσπάθειας, είναι μηδέν. Πέραν από το «τι και πώς», πέραν από τις όποιες
προτεινόμενες λύσεις, η Ιστορία δεν θα θυμηθεί τις όποιες προσπάθειες (αν ήταν,
κιόλας) που έγιναν.
Θα γράψει ότι όλοι οι Πρόεδροι της
Κυπριακής Δημοκρατίας, ονομαστικά από την
τουρκική εισβολή του 1974 έως τώρα, ΑΠΕΤΥΧΑΝ να λύσουν το Κυπριακό. Η ουσία
είναι αυτή. Τα υπόλοιπα είναι αστερίσκοι, για να δικαιολογούμε τις εγκληματικές
παλινωδίες μας. Οκτώ είναι όλοι κι όλοι. Αυτοί είναι :
Αρχιεπίσκοπος
Μακάριος Γ', Σπύρος Κυπριανού, Γιώργος Βασιλείου, Γλαύκος Κληρίδης, Τάσσος
Παπαδόπουλος, Δημήτρης Χριστόφιας, Νίκος Αναστασιάδης και ο νυν Πρόεδρος Νίκος
Χριστοδουλίδης (2023-σήμερα).
Ο τωρινός μας Πρόεδρος,
έχει ακόμα την ευκαιρία να βγει από την … δυσάρεστη λίστα.
No comments:
Post a Comment