Monday, March 28, 2011

Ο κόσμος θέλει ειδήσεις, όχι "ομιλούσες κεφαλές"

Μερικές φορές, οι αλήθειες, ή έστω κάποιες αλήθειες, λέγονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Για παράδειγμα, αίσθηση προκάλεσα, και αντιδράσεις έφεραν, τα επαινετικά λόγια για το αραβικό τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα, αλλά και τα επικριτικά για τον τρόπο που παρουσιάζουν τις ειδήσεις πλέον τα δυτικά μέσα, και δή τα αμερικάνικα, όχι κάποιος άραβας πολιτικός, επιστήμων ή επιχειρηματίας, αλλά μία Αμερικανίδα πολίτης, και μάλιστα υψηλοτάτου αξιώματος: η Υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον.

Ιδού η ακριβής δήλωσή της για το Αλ Τζαζίρα που, επαναλαμβάνω, και χωρίς να παραγνωρίζει και τις όχι ασήμαντες εξαρτήσεις του καναλιού από τον μονάρχη του Κατάρ, που το χρηματοδοτεί, λέει πολλές, πικρές αλλά και μεγάλες αλήθειες:

«Διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή νοοτροπιών και συμπεριφορών. Ο λόγος που η τηλεθέασή του ανεβαίνει σις ΗΠΑ είναι γιατί μεταδίδει αληθινές ειδήσεις. Μπορεί να μη συμφωνείς, αλλά αισθάνεσαι ότι παρακολουθείς ειδήσεις επί 24ώρου βάσεως, αντί για ένα εκατομμύριο διαφημιστικά μηνύματα και ατέρμονες διαφωνίες ανάμεσα σε ομιλούσες κεφαλές (σ.σ.: αγγλιστί, Talking Heads) και όλα τα υπόλοιπα, που συνοδεύουν τις δικές μας ειδήσεις και δεν προσφέρουν ουσιαστική πληροφόρηση σ’ εμάς – πόσω μάλλον σε ξένους θεατές».

Εμένα μ' αρέσει πολύ η κρίση!...

Από τον τακτικό, εξωτερικό συνεργάτη του filoftero, τον φίλο μου Φάνη, το e-mail της ημέρας για τα καλά της κρίσης:

Μ'αρέσει που όταν λέω για αύξηση στο αφεντικό μου δε με αγριοκοιτάζει αλλά ξεσκίζεται στα γέλια. 'Ασε που έδιωξε κανα δυο που δε μου άρεσε η μούρη τους.

Μ'αρέσει που πολλοί φίλοι μου μετανάστευσαν για καλύτερο μέλλον, γιατί θα έχω extra προορισμούς διακοπών στο εξωτερικό. 'Ασε που όλο και κάτι θα στέλνουν τις γιορτές.

Μ'αρεσει που ακρίβηνε η βενζίνη και είναι απλησίαστη, και κουνάω λιγότερο το αμάξι γιατί αυτό σημαίνει ότι θα το έχω για περισσότερα χρόνια, κάνω καλό στην καρδιά μου και είμαι και πολύ μούρη όταν προτείνω σε φίλους να πάμε τσάρκα με το αμάξι στην εθνική.'Ασε που όταν πάμε για μπάνιο το καλοκαίρι τσοντάρουν πια όλοι για βενζίνη ενώ παλιά κάναν τον κινέζο.

Μ'αρέσει που τα καφενεία έχουν γεμίσει άνεργους επιστήμονες με 2 μεταπτυχιακά. Πλέον πας για ουζάκι και αντί για μπάλα συζητάς για μαύρες τρύπες τουλάχιστον.

Μ'αρέσει που οι σερβιτόροι άρχισαν να λένε πάλι ευχαριστώ όσα λίγα και να είναι τα τιπς και αν τους δώσουν.

Επιπλέον για τις γκόμενες, είσαι σίγουρος πια 100% ότι δε σε θέλει για τα λεφτά σου.

Μ' αρέσει που ο κουλουρτζής έξω από τα μπουζούκια έχει πιο πολύ δουλειά από τη λουλουδού μέσα στα μπουζούκια.

Μ'αρέσει ο καφές που κερδίζω στο τάβλι με φιλαράκια αποτελεί το 2% του μισθού μου που σημαίνει ότι σε 50 παρτίδες έχω βγάλει ένα μισθό.

Μ'αρέσει που θα κόψουν τα επιδόματα. Δεν άντεχα να περιμένω σε ουρές όρθιος.

Μ'αρέσει που το μέλλον της χώρας είναι αβέβαιο, γιατί σε όλους μας έλειπε λίγο πολύ η περιπέτεια στη ζωή μας.

Μ'αρέσει που μπορώ να έχω κατάθλιψη ελεύθερα. Παλιά μου τα είχαν πρήξει όλοι 'Τι σου λείπει ρε μαλάκα? Τη δουλειά σου την έχεις, το αμαξάκι σου,τι  άλλο θες?'

Μ'αρέσει που στο σούπερ μάρκετ σπάνια περιμένεις πια τον μπροστά να χτυπήσει 2 καρότσια ψώνια, και αν πέσεις σε τέτοιον, του λες να σε καλέσει και σένα στο πάρτυ.
Μ'αρέσει που βλέπω αυτούς που αποταμιεύαν τόσα χρόνια, να χάνουν τα λεφτά τους, γιατί νιώθω καλύτερα που εγώ τα χάλαγα πάντα μέχρι τελευταίο ευρώ και τώρα από 'σπάταλος' έγινα 'προνοητικός' γιατί τουλάχιστον πρόλαβα και τα χάρηκα.
Μ'αρέσει που γίνονται πιο πολλοί πολιτικοί γάμοι, γιατί σε αυτούς τουλάχιστον δε χρεώνουν για τους πολυέλαιους.

Μ'αρέσει που την έχουν δει ξαφνικά όλοι οικολόγοι, και καλά ότι κάνουν οικονομία γιατί προστατεύουν το περιβάλλον.

Μ'αρέσει που λένε ότι θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή, γιατί επιτέλους θα ξοδέψω τις δραχμές που είχα φυλάξει για ενθύμιο και μου έσπαγαν τα νεύρα όταν δεν είχα μία και υπολόγιζα ότι αντιστοιχούν σε 60-70 ευρώ αλλά δεν τις άλλαζε πια η τράπεζα.

Μ'αρέσει που αν πω ότι δουλεύω 2 φορές τη βδομάδα με κοιτούν με συμπάθεια και μου λένε κουράγιο, ενώ πιο παλιά σκεφτόντουσαν 'Ρε τον τεμπέλη'..

Μ'αρέσει που θα έχω και γω μία ιστορία πόνου και δυστυχίας να λέω στις επόμενες γενιές για το παρελθόν της χώρας,όπως εμείς ακούγαμε για χούντα και 2ο παγκόσμιο. Αλλιώς θα με πέρναγαν για πολύ φλώρο...

Sunday, March 27, 2011

Φτιάχνοντας κτίρια με την φαντασία σου

Ενα δείγμα της εξαιρετικής δουλειάς της Laura Kicey. Αυτό είναι από την σειρά “construct”, όπου κατασκευάζει φανταστικές προσόψεις κτιρίων με την μέθοδο του ψηφιακού μοντάζ, παίρνοντας φωτογραφικά κομμάτια αρχιτεκτονικής που συλλέγει εδώ και χρόνια. Με μια πρώτη ματιά τα κτίριά της φαίνονται αληθινά. Μακάρι να ήταν. Μακάρι να έβγαινα από το σπίτι μου το πρωί, και να έβλεπα κάτι τέτοιο.
Η Laura Kicey είναι φωτογράφος και καλλιτέχνης, ζεί και εργάζεται κοντά στην Φιλαδέλφεια, Πενσυλβάνια. Αποφοίτησε το 1999 από το Πανεπιστήμιο Kutztown University. Οι φωτογραφίες και οι ψηφιακές της συνθέσεις έχουν εκτεθεί σε διάφορες γκαλερί και μουσεία των ΗΠΑ, και δημοσιευτεί σε έντυπα, με πολύ καλές κριτικές.

Επισκεφθείτε την στο www.laurakisey.com.

Για να ξεκινήσει η εβδομάδα μας καλά

Για όλους τους παλιούς φίλους του Τρίτου, και όλους τους καινούργιους στο Δεύτερο (103,7), ιδού μιά υπέροχη έκπληξη που επεφύλαξαν μέλη της Dia Europeo de la Opera σε ανυποψίαστους πολίτες που βρίσκονταν μια καταπληκτική καφετέρια στην πόλη Παμπλόνα της Ισπανίας. Προσέξτε πως μπορεί η καλή μουσική να κάνει ακόμα και τα πιο σκυθρωπά και ανέκφραστα πρόσωπα να να λάμψουν ολόκληρα.



Περίμενε, Χρστιανέ μου, τη σειρά σου!


Τέτοια ουρά, ο ένας πίσως από τον άλλον, δεν θα δείς ποτέ στην Ελλάδα

Το να στηθείς στην ουρά σε μία, οποιαδήποτε, δημόσια υπηρεσία, είναι από μόνο του μία τραυματική εμπειρία. Γίνεται, όμως, ακόμα πιο δύσκολη, όταν διάφοροι συμπατριώτες, κατά την πάγια συνήθειά τους, παρακάμπτουν την ουρά και πλησιάζουν τον υπάλληλο «μόνο για να ρωτήσω κάτι», όπως λένε. Αυτό το «μόνο να ρωτήσω κάτι», πολλές φορές απασχολεί τον υπάλληλο περισσότερο «από ένα δευτερόλεπτο», όπως υπόσχεται ο παρακάμπτων την ουρά πολίτης, χαρίζοντας σε όσους περιμένουν υπομονετικά νάρθει η σειρά τους, ένα ζορισμένο χαμόγελο. Βεβαίως, πρέπει να παραδεχτεί κάποιος ότι οι περισσότερες δημόσιές μας υπηρεσίες δεν έχουν ένα τμήμα (μόλις δύο υπάλληλοι φτάνουν και περισσεύουν), που να δίνει στον πολίτη την πληροφορία που δεν γνωρίζει, ώστε να αποφύγει την ταλαιπωρία να στηθεί σε μιαν ουρά που, άμα φτάσει επιτέλους στον υπάλληλο, δεν αποκλείεται να έχει μάθει ότι αλλού έπρεπε να πάει, ή και άλλα δικαιολογητικά να προσκομίσει.

Γενικά, όλο το Δημόσιο σε αυτόν τον τόπο είναι φτιαγμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε, για να εξυπηρετήσει τον πολίτη, πρέπει οπωσδήποτε να του βγάλει την πίστη. Παρόλ’ αυτά, ας φροντίσουμε εμείς, που τραβάμε όλο αυτό το ζόρι, τουλάχιστον να μην την πληρώνουν οι συμπολίτες μας, με το να παρακάμπτουμε την ουρά «ένα δευτερόλεπτο μόνο, να ρωτήσω κάτι»…

Saturday, March 26, 2011

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ

Μανώλης Ρασούλης - Νοιώσε με


Άβυσσος η ψυχή (και το σώμα) του ανθρώπου


Σύμφωνα με έρευνα του γερμανικού Ιατρικού Συλλόγου, οι μισοί σχεδόν γιατροί της χώρας συνταγογραφουν χάπια placebo στους ασθενείς τους. Τα χάπια αυτά μπορεί να είναι οτιδήποτε, από βιταμίνες, ομοιοπαθητικά σκευάσματα, μέχρι και απλή ζάχαρη. Αλλά, όπως επισημαίνει ο Ιταρικός Σύλλογος, σε μερικές περιπτώσεις, ακόμα και αυτά, τα "ψεύτικα" φάρμακα, μπορεί να είναι αποτελεσματικά μολονότι, όπως διευκρινίζεται, δεν ξέρουν, ούτε καταλαβαίνουν πλήρως οι επιστήμονες πως ακριβώς αυτά τα placebo επενεργούν.

Εκείνο που έχει ενδιαφέρον πάντως, είναι ότι διαπιστώθηκε πως η αποτελεσματικότητα αυτών των ψευδο-σκευασμάτων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως είναι π.χ. το μέγεθος και το χρώμα του χαπιού. Επίσης, βρήκαν ότι όσο πιο ακριβό είναι το placebo χάπι, τόσο πιο υψηλό είναι και το ποσοστό επιτυχίας του. Τέλος, είδαν από τις έρευνες που έκαναν, ότι όταν τα placebo χορηγούνται ενδοφλεβίως, είναι πιο αποτελεσματικά παρά άν τα λαμβάνει ο ασθενής σε μορφή χαπιού.

Τους απεχθάνομαι αυτούς τους φανατικούς, αλλά δεν θα τους στερούσα ποτέ το δικαίωμα να διαδηλώνουν.


Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε ότι τα μέλη της Εκκλησίας των Βαπτιστών στο Westboro, που τάσσεται φανατικά εναντίον των ομοφυλοφίλων, μπορουν να συνεχίσουν ελεύθερα να διαδηλώνουν εναντίον τους. Μέχρι τώρα, οι αντι-γκέϊ Χριστιανοί έχουν παραστεί θορυβωδώς σε κηδείες περίπου 200 Αμερικανών στρατιωτών που σκοτώθηκαν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, φωνάζοντας ότι οι θάνατοι αυτοί είναι η τιμωρία που επιβάλει ο Θεός στην Αμερική επειδή αυτή ανέχεται τους ομοφυλόφιλους.

Η απόφαση του δικαστηρίου έχει εξοργίσει τους φίλους και συγγενείς των νεκρών στρατιωτών, όπως και, βεβαίως, τους ομοφυλόφιλους. Ελήφθη, όμως, η απόφαση, με βάση το ισχυρό (και κατά τη γνώμη μου ορθό) επιχείρημα της υπέρασπισης του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης για κάθε πολίτη, ό,τι και αν αυτός πιστεύει, όσο αποκρουστικοί και εάν είναι αυτοί που διαδηλώνουν.

Πληρώνει και ο Πολιτισμός την κρίση


Η οικονομική κρίση στην Ισπανία ανάγκασε την Λυρική Σκηνή Liceu της Βαρκελώνης να καθυστερήσει την έναρξη του προγράμματός της για την περίοδο 2011-2012, και ίσως αναγκαστεί (όπως διαβάζω σε τηλεγράφημα του Ασοσιέϊτεντ Πρές) να προβεί και σε απολύσεις υπαλλήλων.

Οι περικοπές των επιχορηγήσεων από το ισπανικό Υπουργείο Πολιτισμού καθώς και από την περιφερειακή κυβέρνηση της Καταλωνίας, έχουν μειώσει τον προυπολογισμό της Licen κατά $65 εκατομύρια, που αντιστοιχεί σε μείωση κατά $14 εκατ. σε σχέση με τα χρήματα που λάμβανε πριν από 2 χρόνια.

Η επόμενη καλλιτεχνική περίοδος της Όπερας Liceu αρχίζει στις 7 Οκτωβρίου αντί αρχές Σεπτεμβρίου όπως συνήθως, με τον Φάουστ του Σαρλ Γκουνό.

Το Θέατρο Liceu εγκαινιάστηκε το 1847. Την καλλιτεχνική περίοδο 2011-2012 θα φιλοξενήσει 119 παραστάσεις - 5 λιγότερες από φέτος. Απασχολεί 395 ανθρώπους, ενώ πέρυσι απασχολούσε 441.

Από την οικονομική κρίση έχει επηρρεαστεί και το Τεάτρο Ρεάλ της Όπερας της Μαδρίτης, μολονότι έχει εξισορροπήσει κάπως τις ζημιές του με την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, καθώς επίσης και με αύξηση του αριθμού των χορηγιών. Εδώ και περίπου 2 χρόνια η Ισπανία παλεύει με την οικονομική κρίση, έχοντας το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας, 20%, ανάμεσα σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλού, και "αλλού".


Η Ισπανία μέιωσε το ανώτατο όριο ταχύτητος στους μεγάλους οδικούς άξονες, από τα 120χλμ/ώρα στα 110 χλμ/ώρα, σε μία προσπάθειά της να μειώσει κατά τουλάχιστον 5% τις δαπάνες για την ενέργεια. Ανάμεσα σ' άλλα μέτρα που έλαβε, είναι και η άμεση εφαρμογή προγράμματος για την αντικατάσταση των παλαιών ελαστικών τωβν αυτοκινήτων, καθώς και την τοποθέτηση λαμπτήρων χαμηλής ενέργειας σε όλους τους φωτισμένους δημόσιους χώρους. Η κυβέρνηση προχωράει, επίσης, στην μέιωση της τιμής των εισιτηρίων στα τρένα - και αυτό στα πλαίσια της προσπάθειας μείωσης της χρήσης του αυτοκινήτου.


Σε μια άλλη χώρα που ξέρουμε, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το αυτοκίνητο, με όλες τις αυξήσεις στα τέλη κυκλοφορίας και στα καύσιμα, εξακολουθεί να είναι ο βασιλιάς του δρόμου, ενώ αντίθετα τα εισιτήρα για τις δημόσιες συγκοινωνίες, αντί να γίνουν φθηνότερα, ώστε να βοηθοήσουν τους μή έχοντες και να ενθαρρύνουν περισσότερους να αφήσουν τα "αμάξια" τους, γίνονται όλο και πιο ακριβά.


Τόχουμε πεί πολλές φορές. Στην χώρα αυτήν, που όλοι ξέρουμε, όλο λάθος αποφάσεις παίρνουμε, και όλο λάθος προτεραιότητες θέτουμε.

«Ούτε μπαρμπούνι δεν θα βγάζουμε σε λίγο καιρό»

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Κοκώνης είναι ψαράς από σόι. Πήρε τη σκυτάλη από τον παππού και τον πατέρα του, και ήδη την παραδίδει στον γιο του Γιώργο. Από την Μυτιλήνη όλοι τους. Σήμερα, με πηγαίνει εμένα ψάρεμα. Εδώ κοντά, στην Αίγινα, που έχει λέει το καλύτερο μπαρμπουνάκι στον κόσμο. Ξέρει το ψάρι όσο λίγοι. Αλλά την πεσκανδρίτσα την έμαθε από τον Λευτέρη Λαζάρου!

Εχει δύο ανεμότρατες που αξίζουν χρυσάφι - ένα εκατομμύριο ευρώ κάθε μια, μαζί με την άδεια (κλειστό, και αυτό το επάγγελμα, αλλά κατανοητό, αφού εάν «άνοιγε» σε όλους, θα στέρευαν οι θάλασσές μας από ψάρια). Σημαδεύει τους ψαρότοπούς του (καλάδες, όπως τους λένε) με το GPS, που οι ψαράδες το ανακάλυψαν πολύ πριν τα μοστράρουμε εμείς στ' αυτοκίνητά μας για να μην χανόμαστε. Εχει δικό του πάγκο στην ιχθυόσκαλα στο Κερατσίνι, για πώληση χονδρική, δυο μαγαζιά στον Πειραιά για λιανική, και ένα site, προσφάτως, στο Διαδίκτυο, το www.psaradiko.net, για ηλεκτρονικές πωλήσεις και κατ' οίκον παράδοση. Ποιος να το 'λεγε όλ' αυτά στους παππούδες;

Ο Παναγιώτης ψαρεύει στο βόρειο Αιγαίο, στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα. Συνεργάζεται επίσης και με άλλους ψαράδες, αφού η ανεμότρατα δεν μπορεί να πιάσει όλα τα ψάρια, όπως τα αφρόψαρα, που τα πιάνουν τα γρι-γρι, και τα μεγάλα, συναγρίδες, φαγκριά, ροφοί κ.λπ., που πιάνονται με το παραγάδι. Η ανεμότρατα πιάνει όλα τα ψάρια του πάτου. Μπαρμπούνια, κουτσομούρες, μπακαλιάρους, πεσκανδρίτσες και άλλα

Η ημέρα του ψαρά αρχίζει τη νύχτα! Η ανεμότρατα θα φύγει από το λιμάνι του Λαυρίου κατά τις 2-3 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα. «Στα 4-5 μίλια που είναι οι τόποι μας, οι καλάδες μας, φανταστείτε μία ευθεία γραμμή, μέσα στο πέλαγος, με συγκεκριμένα σημεία αρχής και τέλους, ρίχνουμε τα δίχτυα, και αρχίζουμε να τα τραβάμε ανάλογα με το μήκος της καλάδας, για να μαζέψουμε την ψαριά».

Πώς, όμως, επιλέγεται η καλάδα; «Πολλά ρωτάς! Ακρως μυστικό. Θέλει έμπειρο μάτι, και αισθητήριο ψαρά». Γίνεται και μεγάλος κρυφτοπόλεμος για αυτούς τους ψαρότοπους. Παραμονεύουν στο λιμάνι να δουν αν γύρισες με ψάρια, και την άλλη μέρα σε παρακολουθούν με τα ραντάρ να δουν πού θα πας. Τι να κάνεις όμως; Δεν μπορείς να τους πεις φύγετε. Γίνονται και παρεξηγήσεις καμιά φορά, αλλά Ελληνες είμαστε, ξέρεις τώρα. Ασε που όλοι εμείς οι ψαράδες είμαστε προληπτικοί. Κρύβουμε τα ψάρια που πιάνουμε για να μην μας πιάσει τα μάτι!»

Εν καιρώ κρίσης, το ψάρι, και δη το φρέσκο από τις δικές μας θάλασσες, δεν μοιάζει να έχει πληγεί. Εκτός του ότι είναι γνωστό ότι το τελευταίο πράγμα που θα κόψει ο Ελληνας είναι το φαγητό, το ψάρι έχει ευτυχήσει να διαφημιστεί πολύ τα τελευταία χρόνια ως εξαίσια και πολύ θρεπτική τροφή, και ταυτόχρονα να δει τους «ανταγωνιστές» του, το κρέας και το κοτόπουλο, να πλήττονται από διάφορες ασθένειες, και η κατανάλωσή τους να περιορίζεται αρκετά.

Υπάρχει μεγάλη ζήτηση ψαριών, λοιπόν. Εχουμε όμως αρκετά στις θάλασσές μας για να συνεχίσουμε να τρώμε σαν πασάδες, όπως τώρα; «Σίγουρα όχι. Κάθε χρόνο λιγοστεύουν, και θεωρώ πως σε μερικά χρόνια, κάποια είδη θα εκλείψουν. Παλιότερα, ρωτούσες συνάδελφο πόσα έπιασες σήμερα, και σου έδειχνε περίπου 10 τελάρα κουτσομούρες, των 30 κιλών το καθένα, σύνολο 300 κιλά. Τώρα, γυρνάει με 8 κασελάκια φελιζόλ των 3 κιλών, δηλαδή μόλις 24 κιλά ψάρια. Το 40-50% των ψαριών που πωλούνται στην Ελλάδα τώρα είναι εισαγόμενα».

Ο Παναγιώτης Κοκώνης φοβάται ότι θα έρθει σύντομα η στιγμή που «δεν θα βγάζουμε ούτε μπαρμπούνι». Αυτό οφείλεται σίγουρα στην υπεραλιεία, αλλά μην ξεχνάτε επίσης, λέει, πως όλη η Μεσόγειος είναι μία μεγάλη λεκάνη, στην οποία καταλήγουν πολλά ποτάμια από τον βορρά, τα οποία είναι γεμάτα από φάρμακα και τοξικά, που σκοτώνουν τα ψάρια.

Οσα ψάρια μαζεύει με τις τράτες του, αλλά και από άλλους ψαράδες από τα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδος, πωλούνται όλα. Αρα, ψάρι δεν πετάγεται, μας λέει. Αντίθετα, υπάρχει πολύ μεγάλη ζήτηση. Τόση, που «μακάρι να είχαμε κι άλλα να πουλάγαμε». Κάποια σουπερμάρκετ πουλάνε ψάρια κατεψυγμένα για φρέσκα, και με τιμές φρέσκων. Τα ξεπαγώνουν και τα βάζουν στον πάγκο με τα φρέσκα. Επίσης, πουλάνε κατεψυγμένα με την ένδειξη «ελληνικά ψάρια», αλλά αυτά απλώς έχουν αλιευθεί από καΐκια με ελληνική σημαία σε άλλες χώρες! Τις ξέρει, λέει, αυτές τις πρακτικές, και γι' αυτό σταμάτησε να συνεργάζεται με υπεραγορές.

Τον ρωτάω στη συνέχεια πως διαμορφώνεται η τιμή του ψαριού; «Ενα φαγκρί μισό κιλό, στην χονδρική αγορά, θα το πουλήσω γύρω στα 16-18 ευρώ το κιλό. Στην λιανική, θα πάει 25. Αν όμως το ίδιο ψάρι είναι 1-1,5 κιλό, στην χονδρική θα το δώσω 28 ευρώ το κιλό, και στη λιανική 35. Παίζει ρόλο και το μέγεθος δηλαδή. Το μεγαλύτερο ψάρι πουλιέται ευκολότερα και στα μαγαζιά. Από εκεί και ύστερα, το μαγαζί, αυτό το φαγκρί, ας πούμε, που το αγόρασε 28 ευρώ το κιλό, θα το πουλήσει στον πελάτη από 60 έως και 80. Τεράστιο, δηλαδή περιθώριο κέρδους, μέχρι και 3 φορές επάνω. Γενικά, το καλό ψάρι στην Ελλάδα σήμερα, πωλείται από 1,5 ευρώ το κιλό, η μαρίδα, έως 35 το φαγκρί, η τσιπούρα η πελαγίσια, η συναγρίδα, και τα πολύ χοντρά μπαρμπούνια, στη λιανική».

Ο Ελληνας προτιμά τα ψάρια των ελληνικών θαλασσών, και από τα ξένα ζητάει μόνο τον σολομό. Δεν εξάγουμε ψάρι, αφού «και αυτό που έχουμε με το ζόρι φτάνει για μας». Ερχονται όμως Ιάπωνες εδώ και μαζεύουν τόνο και χταπόδια για το σούσι τους. Η υψηλή γαστρονομία έχει ανεβάσει και την κατανάλωση αλλά και τις τιμές των ψαριών. Εχει αλλάξει και τις συνήθειές μας. «Το ψάρι εγώ το προτιμώ όσο πιο απλό γίνεται. Στη σχάρα, στο τηγάνι ή βραστό», μας λέει ο κ. Κοκώνης. «Οι σάλτσες και τα άλλα μπιχλιμπίδια δεν μου αρέσουν. Η νεοπλουτίστικη μόδα της αστακομακαρονάδας δεν μου αρέσει, χώρια που το 90% των αστακών είναι κατεψυγμένοι».

Με τον σεφ Λευτέρη Λαζάρου γνωρίστηκαν από παλιά, όταν ο πρώτος είχε στην Ευαγγελίστρια ένα μαγαζί που ήταν σπίτι, δύο δωμάτια. Πειραιώτης και αυτός. Εβγαινε στις αγορές και έψαχνε. «Κάποια στιγμή του γυάλισε το δικό μου μαγαζί. Μια ζωή, έψαχνε το φρέσκο και ντόπιο ψάρι. Δεν τον ενδιέφερε καθόλου η τιμή. Γίναμε φίλοι και συνεργαζόμαστε μέχρι και τώρα. Είναι ιδιόρρυθμος, δύστροπος και πολύ αυστηρός. Αλλά ξέρει το ψάρι όσο λίγοι. Αυτός ανακάλυψε την πεσκανδρίτσα. Παλιά δεν πουλιόταν με τίποτα. Τι να το κάνεις μωρέ το παλιόψαρο, του είπα την πρώτη φορά που ήρθε και αγόρασε. Εχεις καμινέτο μου κάνει. Και μόλις του το 'φερα, καίει με το φλόγιστρο τα μαγουλάκια του ψαριού, επί τόπου, και μου δίνει να δοκιμάσω. Εκτοτε, έγινα και εγώ φανατικός της πεσκανδρίτσας».

«Το φρέσκο ψάρι φαίνεται. Μερικοί κοιτάνε να μην είναι θολό το μάτι. Αυτό ισχύει εν γένει, αλλά όχι για τη σφυρίδα, που και ολόφρεσκη να είναι, μια θαμπάδα στο μάτι την έχει. Αλλοι το πατάνε το ψάρι με το δάκτυλο στη κοιλιά, να δούνε αν είναι σφικτή. Αυτή είναι καλή μέθοδος, για τα μεγάλα μόνο, αλλά με εκνευρίζει, γιατί εάν κάθε πελάτης πατήσει το ψάρι μία φορά, τι θα κάνουμε μετά; Αυτό μου το κάνει συστηματικά ο Λαζάρου και με κάνει έξαλλο (γελάει). Τέλος, για τον γαύρο και τη σαρδέλα, κοιτάμε τα σπάραχνα (βράγχια) να είναι κόκκινα, και το μάτι και το μέρος της κεφαλής γύρω από αυτό να μην είναι ματωμένα».
 
ΥΓ: Το κομμάτι δημοσιεύτηκε στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", 20/3/2011

Friday, March 25, 2011

Ταξίδια μακρυνα ως την Τζαμάϊκα







Και μερικές φωτογραφίες που έστειλε ο Μιχαλιός από το Negril.





Αυτοί που σβήνουν" την Ελλάδα...

Στις αρχές του περασμένου Νοεμβρίου συναντήθηκα με την συνθέτρια Ελένη Καραίνδρου στο διάμέρισμά της στο Μέτς, μια-δυο μέρες πριν από τις δύο συναυλίες που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικης με έργα που έχει συνθέσει για το θέατρο.
Πίναμε πράσινο τσάι, και μιλούσαμε.  Στιγμές-στιγμές, κοιτούσαμε έξω, και σιωπούσαμε. Έχει πόνο η σιωπή, όταν προκαλείται από ασχήμια.
Ηταν μέρες που ο ταχυδρόμος κτυπούσε πολλές φορές, και παρέδιδε δέματα με βόμβες. Στο πιάνο, η κ. Καραίνδρου δοκίμαζε δύο από τα κομμάτια που θα έπαιζε στο Μέγαρο – λές και της τα επέβαλαν οι καταστάσεις.
Το ένα ήταν ένα ρέκβιεμ που έγραψε για τον Ουίλι Λόμαν, από τον «Θάνατο του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλλερ. Και το άλλο ηταν οι «κλειστοί Δρόμοι». Η εικόνα, ακριβως, της σημερινής Ελλάδας, της σημερινής Αθήνας.
Είπαμε για την μεγάλη εκείνη μερίδα ανθρωπων που καταχράστηκε και λεηλάτησε την πατρίδα. Και συμφωνήσαμε ότι, πραγματικά, «αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορεί να είναι Ελληνες». Όχι πως είναι ξένοι, που τάχα θέλουν το κακό μας. Όχι, αυτά είναι σενάρια αρρωστημένης ελληνικής φαντασίας. Αλλά Ελληνες, όπως αισθανόμαστε εμείς αυτόν τον τίτλο, σίγουρα δεν είναι. Εάν αναγκαζόμασταν να τους δώσουμε, ντε και καλά, μιάν «υπηκοότητα», ένα στίγμα, ανεπιφύλακτα θα τους ονομάζαμε «υποταγμένους στην άκριτη λατρεία του χρήματος».
Υπάρχει, όμως, και μία άλλη κατηγορία Ελλήνων, που επίσης έχουν κάνει ανυπολόγιστη ζημιά στον τόπο, όχι τόσο εξαιτίας της υποταγης στο χρήμα, αλλά περισσότερο λόγω της «συνδικαλιστικής απάθειάς» τους, και της δημοσιουπαλληλικής νοοτροπίας τους, που τους εμποδίζει να κάνουν μια δουλειά σωστά.
Στο όνομα δε, αυτής της νοσηρής νοοτροπίας, χάθηκαν πλούτη για τον τόπο μας, πολλαπλάσιας αξίας από εκείνα που άρπαξαν τα λιγούρια του χρήματος.
          Να μια ιστορία πολύ χαρακτηριστική, όπως ακριβώς μου την διηγήθηκε η κ. Καραίνδρου:
          «Εγώ, επειδή στην πολυτάραχη ζωή μου, έχω σπουδάσει εκτός από αρχαιολογία, πιάνο, κλπ, κλπ, στο Παρίσι, σε δύσκολες και περίεργες εποχές, έπρεπε να βρω έναν τρόπο να πάρω κάποια υποτροφία και να βγάλω μερικά χρήματα γιατί είχα και ένα παιδάκι μαζί μου, και πράγματι  βρήκα μία υποτροφία και σπούδασα εθνομουσικολογία. Αυτή η σπουδή, πράγματι μου έδωσε πολλά. Μου άνοιξε παράθυρα, ορίζοντες. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, είδα με άλλο μάτι την μουσική, την δικιά μας, της παράδοσής μας. Κι άρχισα να την ψάχνω. Δηλαδή, παράλληλα με την δική μου συνθετική δουλειά, ανακάλυψα ότι ήταν ένα τρομακτικό χρέος για μένα, σαν Ελληνίδα, και σαν μουσικό, ναβρω όλα εκείνα που έχουμε μέσα στο DNA μας.
Είχε πάθος και με το ρεμπέτικο, και ήρθε στην Ελλάδα, τότε, για να βρει τον Μάρκο Βαμβακάρη. Τα κατάφερε. Πήγε σπίτι του, όπου μιλούσαμε πολύ, και έκανε βεβαίως πολλές μέρες ηχογραφήσεις εκεί. Είχε βρει, επίσης, την Σωτηρία Μπέλλου, και άλλους που την ενδιέφεραν. Όλες τις διηγήσεις τους, αλλά και όλες τις ζωντανές και σπάνιες ηχογραφήσεις τραγουδιών, τις κατέθεσε η κ. Καραίνδρου στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης στο Παρίσι.
«Τά’χω δώσει και εδώ, αλλά τα πετάξανε. Εκεί πέρα τα κρατάνε!».
Με σόκαραν τα λόγια της. Αν και δεν θάπρεπε πια. Της ζήτησα να μου μιλήσει κι άλλο γι’ αυτό.
«Λοιπόν, έκανα μια έρευνα πολύ μεγάλη στο πανεπιστήμιο, στη Γαλλία, σε σχέση με την δημοτική μας παράδοση, το ρεμπέτικο, τη σχέση που υπήρχαν ανάμεσα σε κλίμακες, τρόπους, δρόμους, και όλ’ αυτά. Κι όταν ήρθα εδώ, με όλα τα εφόδια που είχα, άρχισα να το ψάχνω πραγματικά και να ανακαλύπτω θησαυρούς. Αυτό, το είχα συζητήσει με τον Μάνο Χατζιδάκι, που ειχε ανακαλύψει ότι είχα κάνει και μία δήλωση πάνω σ’ αυτό, και μου ζήτησε να πάω και στο Τρίτο Πρόγραμμα, στην ΕΡΤ. Δεν είχα ως τότε καμία σχέση, άλλη από εκείνην της ακροάτριας, με το ραδιόφωνο, αλλά το είδα και ως εξής: Μιας καί θα είμαι εκεί πέρα, και μιας και ο Μάνος πιστευει πραγματικά σ’ αυτό που θα κάνω, να χρησιμοποιήσω τα μέσα που μου δίνονται, να κάνω τρομερές ηχογραφήσεις, να φέρω μεγάλους μουσικός, όπως είναι ο Τάσος Χαλκιάς, ο Νίκος Στεφανίδης, κλπ, να γράψω, να ξαναγράψω, να κάνω παρατηρήσεις, να κρατώ σημειώσεις, να κάνω έρευνες. Και πράγματι τα έκανα όλα αυτά, και αισθάνθηκα πως, νόμισα πως, έκανα ένα έργο ζωής. Νόμισα, χμ. (Και χαμογελάει πικρά). Νόμισα, γιατί όλα όσα κάναμε τότε, σ’ αυτήν την σειρά εκπομπών στο Τρίτο, σβηστήκανε όλα!»
          Ετσι απλά. Κάποιος άσχετος εκεί μέσα. Κάποιος γραφειοκρατικός μηχανισμός ανίκητοις. Πάτησαν ένα κουμπί και σβητήκανε όλα. Όπως σβήνονται τα περισσότερα από τα σπουδαία πράγματα που έγιναν και γίνονται ακόμα στον τόπο μας, ενώ μένουν, ως επί το πλείστον, όσα κατάφεραν να διασώσουν κάποιοι ρομαντικοί ήρωες της Τέχνης και της Ιστορίας, αλλά και όσα απλώς χαρακτηρίζονται ως ευτελή και ασήμαντα.
          Ρωτησα την κ. Καραίνδρου γιατί δεν κράτησε εκείνη αντίγραφα; «Δεν ειχα χρήματα τότε για να κρατησω αντιγραφα αυτών των σπάνιων και εξαιρετικών ηχογραφήσεων που κάναμε».
          Ισως ντρεπόταν η γυναικα να μου πεί ότι δεν τα αντέγραψε γιατι δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της η σκέψη ότι κάποιος θα τά έσβηνε!...
«Στενοχωριέμαι πολύ», συμπλήρωσε λίγο μετα, «που βλέπω ότι δεν υπάρχει υπευθυνότητα. Δηλαδή, στην Ελλάδα λίγοι άνθρωποι είναι αυτοί που συνειδητοποιούν τι σημαίνει Ιστορία αυτού του τόπου».
Τι άλλο να πεί κάποιος; Ας συνασπιστούμε κι άς φτιάξουμε άλλο κρατος, με αυτούς τους λίγους, κι ας αρχίσουμε πάλι από την αρχή…

Tuesday, March 22, 2011

Οι άνθρωποι κάνουν τους αριθμούς

94 μέρες συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που διαδηλωτές στο κέντρο της Αθήνας ξυλοκόπησαν τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργό, κ. Κωστή Χατζιδάκι. Και, μολονότι υπάρχει οπτικό υλικό, όπως και πολλοί αυτόπτες μάρτυρες, οι δράστες εξακολουθούν να είναι ελεύθεροι. Ε, πώς να έχει τότε κάποιος την ελπίδα ότι θα πιαστούν εκείνοι οι «αντιεξουσιαστές» όπως αυτοονομάζονται, οι οποίοι, με τις μολότοφ που έριξαν μέσα στην τράπεζα Μαρφίν, στη Σταδίου, πέρυσι, πάλι σε διαδήλωση, σκότωσαν τρεις ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή ήταν στο υποκατάστημα και εργάζονταν.

Sunday, March 20, 2011

Για να ξεκινήσει η μέρα ωραία

Μερικές σκηνές απο την ταινία The Piano, με υπόκρουση την υπέροχη μουσική του Michael Nyman.



Thursday, March 17, 2011

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

Ένα βράδυ ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για  τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων, και του είπε:
«Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας
Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η  απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα   ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η  ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η   αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.»
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: «Ποιος  λύκος νικάει;»

Ο γέρος Ινδιάνος απάντησε απλά... «Αυτός που ταΐζεις.»

ΥΓ: Τροφή για Σκέψη, από τον φίλο μου Δημήτρη

Χαίρε της ατιμωρησίας, ακυβέρνητο βασίλειο!


In Greece you can do anything, and get away with it. Αυτό πιά είναι κάτι που το ξέρουν και το λένε όλοι οι ξένοι. Εμείς τους το μάθαμε. Δεν ξύπνησαν ένα ωραίο πρωί και σκέφτηκαν να πούνε κάτι για να δυσφημίσουν τη χώρα μας. Φροντίζει η ίδια μιά χαρά γι' αυτό. Από μόνη της.

Αν ξεκινησεις από το σπίτι σου, σε κάποιιο προάστειο της Φρανκφούρτης, για να πάς στη δουλειά σου με το αυτοκίνητο και δεν φοράς ζώνη ασφαλείας, οι πιθανότητες να μήν σε πιάσουν και να μήν σου "ρίξουν" χοντρό πρόστιμο είναι ελάχιστες. Κ όταν συμβεί αυτό, ελάχιστες είναι τότε και οι πιθανότητες να το επαναλάβεις. Γιατί τσούζουν τα πρόστιμα, και τα πληρώνεις αμέσως. Δεν διαγράφονται με τίποτα.

Αν πάς σε ποδοσφαιρικό αγώνα της Αρσενάλ στο Λονδίνο και ένας οπαδός της ομάδος ρίξει φωτοβολίδα επάνω στον τερματοφύλακα της αντίπαλης ομάδας, όπως έκαναν οι ΠΑΟΚτζήδες στο παιχνίδι εναντίον της ΑΕΚ και παραλίγο να σκοτώσουν τον τερματοφύλακά της Σαχα, ο δράστης ή οι δράστες θα είχαν κιόλας συλληφθεί και παραπεμφθεί σε δίκη. Η δίκη θα γινόταν σε λίγες εβδομάδες, χωρις αναβολές επί αναβολών για αστείους λόγους, και το πιθανότερο είναι ότι οι τιμωρίες θα ηταν βαρύτατες. Λόγω της διακοπής του αγώνα, θα τιμωρείτο βαριά και η γηπεδούχος ομάδα.

Στην Αμερική, όποιος και νασαι, εάν πιαστείς να φοροδιαφεύγεις, ή άν χρωστάς στο 5,5 εκατομύρια στο Δημόσιο και δεν πληρώνεις, πάς φυλακή. Δεν τη γλυτώνεις, μετα από πάροδο πολλών ετών, με ποινή φυλάκισης 3 χρόνων, φερ ειπειν, εξαγοράσιμη προς 5 ευρω την ημέρα. Κάποτε, οι ξένοι νομίζανε ότι τους κάναμε πλάκα όταν τους διηγούμασταν τέτοια περιστατικά. Τωρα δεν εκπλήττονται. Ξέρουν ότι this is Greece.

Εμείς, πάλι, παραμυθιαζόμαστε με την βολική θεωρία των εξαιρέσεων Λέμε ότι "παντού υπάρχουν ι κακοί, οι διεφθαρμένοι και επίορκοι". Ναί, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό. Ούτε αυτοί οι, έστω λίγοι, που δυστυχώς δεν είναι. Το θέμα είναι η ατιμωρησία. Η ιδιότυπη, για να το πώ κομψά, απόδοση της δικαιοσύνης στη χώρα μας. Σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, είναι τόσο προκλητικός αυτός ο "μηχανισμός" ατιμωρησίας, που περισσότερο αισθάνεσαι ότι κινδυνευεις σ' αυτόν τον τόπο άν είσαι έντιμος και συνεπής, παρά αν είσαι παγαπόντης καί όχι εντάξει στις υποχρεώσεις σου.

Χιλιοειπωμένες κουβέντες, το ξέρω. Και αναφέρω σήμερα, μερικά από τα πιο "αθώα" παραδείγματα, για να καταδείξω το μέγεθος του προβλήματος, που για μένα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για να βγεί η χώρα από την κρίση της καινα έχει κάποιες ελπίδες να ορθοποδήσει σε καμμιά δεκαριά χρόνια και βάλε. Ακόμα κι άν γίνει κάποιο θαύμα και εξαλειφθεί αύριο το έλλειμά μας, και εξοφληθεί όλο το δημόσιο χρέος μας, εάν δεν λειτουργήσει σωστά και άμεσα ο μηχανισμό απόδοσης δικαιοσύνης, μεθαύριο κιόλας θα ξαναγυρίσουμε στο κόκκινο.

Στην πολυκατοικία που μένω, ένας ενοικιαστής, που το έπαιζε μάλιστα και γκόμενος και λεφτας, έφυτγε μετα από παραμονή σχεδόν τριών χρόων χωρίς να πληρώσει τα κοινόχρηστα πολλών μηνών. Στις συνεχείς οχλήσεις των διαχειριστων, απαντά με ψέμματα του τύπου "λείπω στο εξωτερικό" ή "τον άλλον μήνα θα κάνω κάποια πληρωμή", αλλά όλοι ξέρουμε ότι λέει ψέμματα, και ότι εκείνο που στην ουσία μας διαμηνύει, με την συμνπεριφορά του, και μάλιστα με ειρωνικό τρόπο, είναι "άν θέλετε, πάρτε με στα δικαστήρια".

Ωραία! Αλλά ποιός να τον πάει; Και με ποιό κουράγιο, όταν ξέρεις ότι το πιθανότερο είναι, αναβολή στην αναβολή, η υπόθεση θα εκδικαστεί σε 5-6 χρόνια, και μέχρι τότε "ποιός ζεί και ποιός πεθαίνει";

Μ' αυτά τα αποκαρδιωτικά ερωτήματα αντιμετωπίζουμε όλοι μας τη δικαιοσύνη που, στα μάτια μας φαντάζει πιά σαν βουνό. Ή, σαν τέρας. Και δεν αισθανόμαστε πια καμμιά ανάγκη να υπρασπιστούμε τον τόπο μας όταν οι ξένοι μας λένε ότι εμείς οι ίδιοι τον έχουμε μετατρέψει σε, άντε να μην πω τί.

Sunday, March 13, 2011

Ραγίζει απόψε η καρδιά...



Σήμερα, Κυριακή 13 Μασρίου 2011, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στη Θεσσαλονίκη, ο μουσικός και συγγραφέας Μανώλης Ρασούλης. Ηταν 66 ετών. Τα αίτια του θανάτου του δεν έγιναν γνωστά. Το τελευταίο διάστημα ζουσε σε απομόνωση. Πιστεύεται ότι μπορεί να είχε πεθάνει και πριν από 3-4 μέρες.

Ηταν ένας καλλιτέχνης που δεν πούλησε τις αρχές του. Συγκρούστηκε πολλές φορές με τις μεγάλες δισκογραφικξές εταιρείες, και τερμάτισε ο ίδιος τη συνεργασία μαζί τους. Κυνηγήθηκε από τη δικτατορία και έζησε εξόριστος στο Λονδίνο 6 χρόνια. Εκεί, οργανώθηκε με το τροτσκιστικό κίνημα και γνωρίστηκε με τη διάσημη Βρετανίδα ηθοποιό Βανέσα Ρέντγκρεϊβ. Τον Μάη του 1968 έλαβε μέρος στην εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι.

Πλουσια η δισκογραφία του.

Λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου έρχεται στην Ελλάδα και η μεταπολίτευση θα τον βρει εργαζόμενο στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη. Τότε είναι που τον καλεί και ο Μάνος Λοϊζος και τραγουδούν μαζί τα "Νέγρικα" με την Μαρία Φαραντούρη.

Η συνεργασία του με το Νίκο Ξυδάκη στα "Δήθεν" είναι που θα τον καθιερώσει ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς της γενιάς του, με επιτυχίες όπως "Αχ Ελλάδα", "Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια", " Πότε Βούδας, πότε Κούδας", " Το κοτλέ παντελονάκι", " Τίποτα δεν πάει χαμένο".

Τα τραγούδια του έγιναν γνωστά σε Ισραήλ, Τουρκία, Σερβία μέχρι και την μακρινή Ιαπωνία.

Saturday, March 12, 2011

ΚΟΡΑΚΙΑ!...


Μέσα στα ερείπια της κρίσης (που δεν θα κουραστώ νά λέω ότι δεν είναι μόνο οικονομική), μερικοί άνθρωποι, σιγά-σιγά, αρχίζουν να ανακαλύπτουν τή χαρά που μπορεί να σου δώσουν τα απλά πράγματα της ζωής. Προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα, έστω και μετα δυσκολίας. Ερχονται πιο κοντά στους συνανθρώπους τους. Λιγόστεψαν, ευτυχώς, τις επιδεικτικές, ώς επί το πλείστον, εξορμήσεις στα λεγόμενα in εστιατόρια, μπάρ και νυχτερινά κέντρα, και αύξησαν τις "μαζώξεις" σε σπίτια - μαγειρεύουν για φίλους, συζητάνε πιο πολιτισμένα γύρω από ένα ωραίο τραπέζι (κάτι αδύνατον σε πολλά νυχτερινά στέκια με τη μουσική να σου απαγορεύει κάθε επικοινωνία με την παρέα σου), και μερικοί το ρίχνουν και στο τραγούδι.

Ταυτόχρονα, όμως, βλέπεις ότι εκεί έξω, στη ζούγκλα που ακόμα υπάρχει, μερικοί επιμένουν να εκμεταλλεύονται τις δυσκολίες των συνανθρώπων τους προκειμένου να πλουτίσουν. Υπάρχουν έμποροι και επιχειρηματίες που, σε πείσμα των καιρών, αρνούνται να μειώσουν τις τιμές των προιόντων και των υπηρεσιών τους. Πολλοί το έχουν κάνει. Αρκετοί, εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν κοράκια. Κτυπάνε εκεί όπου μυρίζονται δυστυχία. Ο θάνατος του άλλου, είναι η δική τους ζωή.

Υπάρχουν, φερ ειεπίν, τράπεζες που αρνούνται να κάνουν διακανονισμό με πελάτες τους που δυσκολεύονται να αποπληρώσουν τις δόσεις των πιστωτικών τους καρτών με τα απαράδεκτα υψηλα επιτόκια που ίσχυαν, μέχρι και 18% παρακαλώ. Κάποτε, όποτε περνούσε έξω από την τράπεζα, τον τραβούσαν μέσα και τους έδιναν δάνειο όσα χρήματα ήθελε, χωρίς να εξετάσουν κάν εάν ο άνθρωπος ήταν σε θέση να ανταποκρισθεί στην υποχρέωση αυτή. Τωρα, του γυρνάνε τη πλάτη, και του λένε "κόψε το κεφάλι σου".

Παερμπιπτόντως: Μία τράπεζα, η Marfin, της οποίας έχω πιστωτική κάρτα, μέ πήρε τηλέφωνο προχθες (μέσω εταιρείας ενημέρωσης, όπως τις ονομάζουν) για να μου πούν ότι είχα καθυστερημένη οφειλή για τον προηγούμενο μήνα. Τους είπα ότι πρίν τρείς μέρες πλήρωσα το ποσό. Ναί, μου είπαν, αλλά όχι όλο. Η αλήθεια είναι πως δεν θυμόμουν πόση ακριβώς ήταν η οφειλή, και πλήρωσα ... κατά προσέγγηση. Ωραία, τους απάντησα. Πόσο οφείλω ακόμα; Πέντε ευρώ, μου είπαν. Και όταν διαμαρτυρήθηκα καλαμπουρίζοντας, "ά, τόσο πολλά;", με επανέφεραν αμέσως στη τάξη λέγοντας "πρέπει να τα πληρώσετε ως την Παρασκευή, γιατί βγαίνει καινούργιος λογαριασμός".

"Καλά", απάντησα. "Θα πληρώσω όποτε μπορώ".
Αλλά, επέμειναν: "Πότε;".
¨Και σε ποιό υποκατάστημα;"
"Και παρακαλώ, προτιμήστε ταμείο αντί για ΑΤΜ, για να μήν καθυστερήσει να περάσει τό ποσόν".

"Των 5 ευρώ;", ρώτησα δυνατά, καί κάπως θυμωμένα πιά.
"Ναι", απάντησαν ψυχρά.

Εν τω μεταξύ ήδη το τηεφώνημα που μου έκαναν τους κόστισε πιο πολύ.

Λοιπόν. Ολα αυτά τα κοράκια, τα απεχθάνομαι. Τα απεχθάνομαι πιο πολύ δε όταν, ευρισκόμενος καμμιά φορά ενώπιόν τους, τους ακούω να λένε ότι "ετσι είναι η ζωή, προσφορά και ζήτηση".

Τότε, τρελλαίνομαι. Νοιώθω να με εγκαταλείπουν τα επιχειρήματα της λογικής, και να απειλούν να πάρουν την θέση τους τα πιο άγρια ένστικτα του ανθρώπου. Ευτυχως, πάντα, μέχρι στιγμής, μια καλή φωνούλα μέσα μου με προλαβαίνει και μου σφυρίζει στ' αυτάκι "φύγε, άστο, δεν αξίζει τον κόπο". Έτσι κι αλλιώς, τα κοράκια, από μόνα τους συνήθως, οδηγούνται στον πιο φρικτό θάνατο...

Friday, March 11, 2011

Και το λίγο, πολύ ειναι

Από την Τετάρτη, 9 Μαρτίου, άρχισα ξανά ζωντανές εκπομπές, 8-10 το πρωί, στο Τρίτο Πρόγραμμα. Η νέα σύμβαση, είναι για 1 χρόνο καί βλέπουμε. Σίγουρα, το κλίμα ειναι διαφορετικό από πρίν στην ΕΡΤ. Καταλαβαίνεις κατ' αρχάς, πολύ εύκολα, ότι ο κόσμος έχει λιγοστέψει. Καταλαβαίνεις, επίσης, ότι, όπως και "έξω", είναι πολύ κουμπωμένος. Ταυτόχρονα, όμως, αισθάνεσαι μια παράξενη ηρεμία που, εγώ τουλάχιστον, δεν την είχα πρίν. Μπορεί να είναι η πρώτη μου εντύπωση. Μπορεί, πολύ γρήγορα, να διαπιστωσω και να αισθανθώ κάτι διαφορετικό. Αλλά, επαναλαμβάνω, αυτή η "λιγότερη ΕΡΤ" ίσως αποδειχθεί καλύτερη από την πάλαι ποτέ "υπερβολική ΕΡΤ". Η "συναδελφική βαρβαρότης", υπήρχε ανέκαθεν, ιδίως σε μεγάλους οργανισμούς. Η συνδικαλιστική ασφυξία, επίσης. Ολα αυτά, στην Ελλάδα μας, τα βιώνουμε σε υπερθετικό βαθμό. Οι ευνοημένοι σιωπουν, και οι άξιοι, ίσως για πρώτη φορά, υπερασπίζονται τον εαυτό τους, μόνοι. Η μόνη ασπίδα σου απέναντι στην επιθετικότητα, είναι η δουλειά σου και η καθημερινή σου στάση απέναντι σε εκείνους που δεν έχουν μέσα τους δηλητήριο.

Συγκινήθηκα μέχρι δακρύων τις πρώτες αυτές μέρες της επιστροφής στο Τρίτο. Τα τηλεφωνήματα τόσων ανθρωπων, που ώς και τις κουραστικές προηχογραφημένες εκπομπές του τελευταίου 8 μηνου, άκουγαν ανελλιπως. Μέχρι πρίν λίγο καιρό, αντιδρούσα με ντροπαλότητα στον έπαινο, και επιθετικά στην επίκριση. Τωρα, νοιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά όταν κάποιος δείχνει να του αρέσει κάτι από τη δουλειά μου, αλλά και πολλή στωικότητα και κατανόηση προς εκείνους που (χωρίς αγένεια, εννοείται, και βία) μου επισημαίνουν λάθη, και εκφράζουν διαφωνίες για κάποιες απόψεις μου.

Μπορεί να έκαναν καλό αυτοί οι 8 μήνες μακρυά από το αγαπημένο μου ραδιόφωνο. Αισθάνομαι, μάλιστα, πως και άν ακόμα δεν επέστρεφα στην ΕΡΤ, και πάλι το διάστημα το "εκτός", θα αποδεικνυόταν πολύ χρήσιμο. Δεν αποκλείεται αυριο-μεθάυριο να χειροτερέψουν τα πράγματα, και να διακοπεί και αυτή η εργασία. Τα λόγια, όμως, πολλών φίλων ακροατών, αλλά και ή αίσθηση μόνο ότι είναι εκεί, και μπορουμε κάπως να νοιώθουμε ο ένας κοντά στον άλλον, είναι ίσως τα μεγάλα κέρδη αυτής της δύσκολης περίοδου που όλοι διανύουμε.

Η αξία, δηλαδή, του να μαθαίνει κάποιος να εκτιμά περισσότερο τους ανθρωπους γύρω του και να καταφέρνει να επικοινωνεί καλύτερα μαζί τους, ίσως αποδειχθεί πολύ ισχυρότερη και από αυτήν ακόμα την επαγγελματική απασχόληση του καθένα μας.

Εγω θέλω να ευχαριστήσω όλους για αυτήν την υποδοχή. Αλλά πιο πολύ για αυτήν την "αποκάλυψη" ενός ανθρωπινου προσωπου που, πρίν, αδυνατούσα να κοιτάξω. Ευχομαι να μοιραστούμε ωραίες μουσικές στιγμές, αλλά πάνω απ' όλα, μια απλή και γεμάτη αγάπη "καλημέρα".

Monday, March 7, 2011

Τα ΚΕΠ πεθαίνουν και τα θέατρα ζωντανεύουν

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ εβδομάδες πήγα σ' ένα ΚΕΠ (Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών) και υπέβαλα αίτηση για δύο πιστοποιητικά. Ενα ποινικό μητρώο, και ένα «τύπου Α» από τον στρατό. Ελαβα το δεύτερο 14 μέρες μετά την αίτηση, αν και είχε ημερομηνία αποστολής από το Στρατολογικό Γραφείο προς το ΚΕΠ 10 μέρες νωρίτερα. Το «ποινικό μητρώο» -έχουν περάσει κιόλας 32 μέρες- ακόμα το περιμένω. Μου είπαν ότι επειδή γεννήθηκα στο εξωτερικό, αν και έλληνας υπήκοος, υπάγομαι σε άλλη υπηρεσία, «στο Αυτοτελές», όπως το λένε, και τα σχετικά πιστοποιητικά από εκεί κάνουν τουλάχιστον, λέει, έναν μήνα...

Τελευταία, όλο και πιο πολλές γκρίνιες από φίλους και γνωστούς ακούω για αυτά τα κέντρα, που μέχρι πριν από κάποιον καιρό ήταν «το καμάρι της δημόσιας διοίκησης». Κάπως έτσι, λοιπόν, μου 'ρθε η ιδέα να πάω και να βρω τον άνθρωπο που σχεδίασε και υλοποίησε αυτήν την υπηρεσία, τον Σταύρο Μπένο. Και βρήκα έναν πατέρα που κάποτε καμάρωνε κι αυτός, αλλά πια δεν είναι καθόλου υπερήφανος για το παιδί του.

«Είναι καθηλωμένο το εγχείρημα και δεν έχει αποδώσει αυτό που μπορεί», λέει ο συνομιλητής μου, με μια φωνή τόσο μειλίχια και τόσο διαυγή που ούτε στιγμή δεν αμφιβάλλεις ότι τούτος ο άνθρωπος είναι διαφορετικής πάστας απ' όλους σχεδόν που πέρασαν τα τελευταία χρόνια από το δημόσιο βίο του τόπου.



Πολύ περιληπτικά, είναι ο δήμαρχος που ανέστησε την πόλη του, την Καλαμάτα, από τις στάχτες του φοβερού σεισμού του 1986, ο υπουργός που άφησε πίσω του χειροπιαστό έργο στον πολιτισμό και στη δημόσια διοίκηση, ο σκαπανέας που, εδώ και μερικά χρόνια, ακούραστα, εθελοντικά, και με αδιανόητο (για την μιζέρια ολωνών μας) ενθουσιασμό, ανακαλύπτει και αναδεικνύει, μέσω του σωματείου «Διάζωμα», που ο ίδιος ίδρυσε, δεκάδες αρχαία θέατρα της Ελλάδας, αρκετά από τα οποία ήταν θαμμένα, και τώρα μπορούν να φιλοξενήσουν ξανά παραστάσεις.

Ο,τι έχει κάνει στην πολιτική του σταδιοδρομία είναι αλληλένδετο. Και όλα, λέει, τα έχει προσεγγίσει «με μια πολιτιστική ματιά». Ακόμα και τη σαθρή δομή και «αρχαία σκουριά» του τερατώδους ελληνικού κράτους. Βεβαίως. Δείτε εδώ μία πολιτιστική (με την ευρύτερη έννοια του όρου «πολιτισμός») λύση της διαδικασίας απονομής συντάξεων στους αγρότες μας.

Κάθε χρόνο ο ΟΓΑ δίνει 2.500 συντάξεις στους αγρότες μας μόλις συμπληρώσουν το 65ο έτος της ηλικίας τους. Πώς γίνεται, λοιπόν, η δουλειά; Υπάρχουν περίπου 5.000 ανταποκριτές, όπως λέγονται, που είναι δημοτικοί υπάλληλοι. Και έχουν και μία πρόσθετη αμοιβή επειδή ακριβώς είναι «ανταποκριτές του ΟΓΑ», και παρέχουν στους αγρότες υπηρεσίες του ΟΓΑ, μία εκ των οποίων είναι και η έκδοση της σύνταξης.

Μαζεύουν τα δικαιολογητικά, λοιπόν, όταν έρθει η 1η Ιουλίου του 65ου έτους του αγρότη, και τα στέλνουν σε μία κεντρική μονάδα του ΟΓΑ, που έχει 15 υπαλλήλους. Συσσωρεύονται, έτσι, περίπου 30.000 φάκελοι σε 15 υπαλλήλους.
Και φυσικά οι συντάξεις δεν αποδίδονται ποτέ στην ώρα τους. Δεν είναι λίγοι, μάλιστα, οι συνταξιούχοι (κατά... τίτλον!) που έχουν πεθάνει στον δύσμοιρο αυτόν τόπο, έχοντας συμπληρώσει τα χρόνια τους, αλλά μη έχοντας προκάμει να λάβουν την πρώτη τους σύνταξη!

«Κάναμε λοιπόν e-learning στα ΚΕΠ. Τους εκπαιδεύσαμε πώς να μαζεύουν τα δικαιολογητικά ηλεκτρονικά, και τους είπαμε ότι, έναν χρόνο πριν από τη συνταξιοδότηση του αγρότη (αλλάξαμε το «σύστημα», που ήταν 30.000 φάκελοι, δηλαδή αγρότες, στα χέρια 15 υπαλλήλων, σε 30 συνταξιούχους ανά ένα από τα 1.000 ΚΕΠ που φτιάξαμε), θα τους καλέσουν τους ανθρώπους για ένα καφεδάκι ή μια πορτοκαλάδα για να γίνει έλεγχος στα απαιτούμενα δικαιολογητικά, και όταν έρθει η ημερομηνία των 65ων γενεθλίων τους, θα τους στείλουμε τη σύνταξή τους με μια ανθοδέσμη και μία κάρτα που να γράφει "ευχαριστούμε για τις υπηρεσίες σας στην πατρίδα"!

Αυτά δεν είναι ρομαντικά πράγματα, εξωπραγματικά. Τα εφαρμόσαμε. Δεν είναι θεωρίες. Απλώς είναι η αντιστροφή της λογικής. Οτι το κράτος υπάρχει για έναν και μόνο λόγο: για να εξυπηρετεί τους πολίτες του, και όχι για να τους βγάζει την ψυχή».

Ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Αλ Γκορ, τη δουλειά του οποίου μελέτησε ο Σταύρος Μπένος και μίλησε και μαζί του, έλεγε ότι «στο εσωτερικό ενός κράτους πρέπει να διακινούνται μόνο τα έγγραφα και όχι οι πολίτες». Αυτό, λοιπόν, το πολύ απλό αξίωμα συνέθεσε και προσάρμοσε στα ελληνικά δεδομένα ο Σταύρος Μπένος.

«Πήρα 20-30 νέους από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και τους ζήτησα να μετρήσουν πόσες φορές ένας πολίτης "συναντάει", διοικητικά εννοώ, το κράτος. Σε πληροφορώ, λοιπόν, ότι είναι 1.200, από το πιστοποιητικό γέννησης, δημοτολόγια, στρατολογικά, αδειοδοτήσεις, μέχρι και το πιστοποιητικό θανάτου. Στη συνέχεια αντιστοιχήθηκε κάθε υπόθεση (του πολίτη με το κράτος) με ένα έντυπο ηλεκτρονικής μορφής. Τι είχε αυτό το έντυπο; Ολα τα δικαιολογητικά που πρέπει να έχει ο πολίτης για να διεκπεραιωθεί η συγκεκριμένη υπόθεσή του».
Τα ΚΕΠ, όμως, σχεδιάστηκαν για να «σηκώσουν» όλο το κράτος - όχι μόνο μερικές υπηρεσίες του. Και τις συντάξεις, και τις πολεοδομικές άδειες, και τις επιχειρήσεις, όλα. Αυτό, δυστυχώς, δεν έχει περάσει ακόμα μέσα στο σύστημα. Και αυτό είναι το μεγάλο παράπονο του Σταύρου Μπένου. «Οτι τα ΚΕΠ σταμάτησαν το ρολόι τους εκεί που τα είχαμε αφήσει τόσα χρόνια πριν, δηλαδή στην έκδοση ενός ποινικού μητρώου και στη βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής».

Κάπως έτσι, έχει σταματήσει, χρόνια τώρα, όλη η Ελλάδα. Σε μία σφραγίδα για το «γνήσιον υπογραφής». Παίρνοντας, μάλιστα, και χαρτί προτεραιότητας για να σου τη βάλουν!

Οταν αποχαιρέτησε την ενεργό πολιτική για να ασχοληθεί με το «Διάζωμα», ο Σταύρος Μπένος δεν έφυγε πικραμένος, ούτε έριξε μαύρη πέτρα πίσω του. «Εφυγα», λέει, «με δική μου επιλογή, με χαρά και προίκα μεγάλη».

Μέσα του, τότε, είχε ήδη ωριμάσει η ιδέα της δημιουργίας του «Διαζώματος», που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2008, και που σ' αυτά τα δύο μόλις χρόνια, μερικά από τα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας, στον τομέα της αρχαιολογίας και των τεχνικών εργασιών, μερικές από τις πιο «καθαρές ψυχές» του τόπου μας (εθελοντικά, με ενθουσιασμό), έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους και παράγουν έργο που είναι, πραγματικά, ανεκτίμητο. Πόσω μάλλον που φέτος μόνο, όπως μας λέει καταλήγοντας ο κ. Μπένος, «θα αρχίσουμε εργασίες σε περισσότερα από 20 θέατρα». Εργασίες κανονικές. Οχι θεωρίες και «θα»...

Υ.Γ.: Δημοσιευτηκε στη σελίδα "Ανθρωπων Εργα & Ημερες" της "Κυριακάτικης" Ελευθεροτυπίας, 06.03.2011

Thursday, March 3, 2011

ΞΥΠΝΑ ΜΕ ΠΡΟΤΟΥ ΚΟΙΜΗΘΩ

Οι Τουρκοκύπριοι στους δρόμους. Εμείς στα καρναβάλια


Tον Δεκέμβριο του 1987 βρέθηκα για δημοσιογραφική αποστολή στη Κύπρο. Μια μέρα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, επισκέφθηκα τον τάφο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην τοποθεσία Θρονί, κοντά στη Μονή Κύκκο, σ’ ένα από τα υψηλότερα σημεία της οροσειράς του Τροόδους. Κυκλοφορούσαν τότε, θυμάμαι, διάφορες ιστορίες που ήθελαν, λέει, «ζωντανό το πνεύμα του Εθνάρχη», και μάλιστα τόσο πολύ, που μερικοί στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο του δεν άντεξαν εκείνην την μεταθανάτια παρουσία και άλλοι  τρελαθήκαν, και άλλοι αυτομόλησαν!
Εν πάσει περιπτώσει, εκεί στο Θρονί,  έτυχε να συναντηθώ με τον Όσκαρ Καμιλόν, που ήταν τότε ειδικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Χαβιέ Ντέ Κουέγιαρ, στη Κύπρο. Την επόμενη μέρα, είχαμε ραντεβού για συνέντευξη στη Λευκωσία, αλλά έτσι όπως το’φερε η τύχη, η γνωριμία μας έγινε εκεί, στον τάφο του ανθρώπου που, ίσως όπως κανείς άλλος, το όνομά του συνδέθηκε τόσο πολύ, και τόσο έντονα, με το Κυπριακό.
Κουβεντιάσαμε και λίγο για αυτό με τον εξ Αργεντινής αξιωματούχο των Ηνωμένων Εθνών. Και θυμάμαι, σαν να ειπώθηκαν τώρα, τα λόγια του, που με παρακάλεσε, όσο παραμένει ενεργός στην πολιτική, να μην αποκαλύψω.
Από το σημείο που στεκόμασταν, βλέπαμε όλη τη Κύπρο. (Γι’ αυτό, άλλωστε επέλεξε και εκείνην την συγκεκριμένη τοποθεσία ο Μακάριος ως τελευταία του κατοικία). Τον ρώτησα εάν βλέπει να έρχεται ποτέ η ημέρα που το νησί θα ενωθεί ξανά, και οι πολίτες του, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, θα μπορέσουν να ζήσουν πάλι μαζί, ειρηνικά.
«Όχι», μου απάντησε κοφτά. Και συμπλήρωσε με την γνωστή αγγλική φράση «no way», που σημαίνει, «με κανέναν τρόπο» ή «με τίποτα».
Τον κοίταξα με έκπληξη. «Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ στην Κύπρο δεν πρέπει κάν να ψιθυρίζει τέτοιες κουβέντες», σκέφτηκα. Και εκείνος, σαν να διάβασε τη σκέψη μου, πρόσθεσε:
          «Από τότε που κατακάθισε η σκόνη του πολέμου, επικρατεί μία παράξενη, για μένα ησυχία. Το λέω αυτό περισσότερο για τους Ελληνοκυπρίους, που μοιάζουν να έχουν αποδεχτεί την εισβολή και κατοχή, έχουν επιτύχει ένα πολύ καλό βιοτικό επίπεδο, και δεν βλέπω πιθανότητα να διεκδικήσουν εκείνο που θεωρούν δίκιο τους με βίαιο τρόπο».
          Ο κ. Καμιλιόν μου θύμισε αμέσως μετα ότι η συζήτησή μας γίνεται σε θεωρητικό επίπεδο, και μου υπενθύμισε ότι επιστροφή εδαφών και «αποκατάσταση δικαίου» δεν συναντάμε πολύ συχνά στην παγκόσμια ιστορία.
          «Η ένοπλή σύρραξη, ο ξεσηκωμός ενός λαού που θεωρεί ότι βρίσκεται εν αδίκω και διεκδικεί την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την αξιοπρέπειά του, θα φέρει αποτελέσματα, οπωσδήποτε πιο γρήγορα απ’ ότι η διπλωματία. Κυττάξτε τι γίνεται τώρα στην Παλαιστίνη; Κυττάξτε στον Λίβανο πως σφάζονται. Νομίζω ότι η Βηρυτός, που τώρα καίγεται, θα μπει σε ρυθμούς κανονικούς γρηγορότερα απ’ ότι η Λευκωσία».
          Τα πρόσφατα συνταρακτικά γεγονότα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής δίνουν σχεδόν προφητική διάσταση στα λόγια εκείνα του κ. Καμιλιόν, που δεν είπε δα και κάτι εξαιρετικά σύνθετο ή και εξωφρενικό. Απλώς, εκεί πάνω στο Θρονί, ξέχασε για λίγο την γλώσσα την διπλωματική.
          Στην Κύπρο είχαμε πάει μαζί, αρκετές φορές, με τον μακαρίτη Αντώνη Σαμαράκη. Νοιαζόταν για το νησί, πραγματικά. Και ένοιωθε δικούς του τους ανθρώπους της Κύπρου. Μου έλεγε και εκείνος, αλλά με δικά του λόγια, όσα είπε εκείνα τα Χριστούγεννα ο Καμιλιόν.
          «Λαός που δεν έχει ανησυχία, είναι τελειωμένος. Κοίτα τα παιδιά της Παλαιστίνης πως αντιμετωπίζουν με πέτρες τα ισραηλινα τάνκς. Αυτά τα παιδιά μπορεί να απολαύσουν την πατρίδα τους ελεύθερη πολύ πιο σύντομα απ’ ότι τα παιδιά της Κύπρου.»
          Ίσως το ίδιο να σκεφτόταν (αλλά ποιος θα τολμούσε να το προβλέψει, τότε, και να το πεί δημόσια) και για τους ξεσηκωμένους της Αιγύπτου, της Λιβύης, της Τυνησίας, της Υεμένης, του Μπαχρέιν, του Ιράν, και ποιος ξέρει που ακόμα.
          Καμιά διπλωματία δεν θα μπορούσε ποτέ να ρίξει τον Μουμπάρακ. Καμία διπλωματία δεν θα μπορούσε να ξεγυμνώσει, να ταπεινώσει και ίσως (μακάρι, δηλαδή), να τσακίσει τον Καντάφι, ή και όποιον άλλον από τους πάμπολλους αντιδημοκρατικούς ηγεμόνες όλων αυτών των χωρών.
          Μόνο η δύναμη των πολιτών τους.
          Μόνο η δύναμη εκείνου που δεν είχε ησυχάσει ποτέ, και απλώς περίμενε να έρθει εκείνη η ευλογημένα αναπόφευκτη ώρα του ξεσηκωμού.
          Και στη Κύπρο, αν φτάσαμε ποτέ, τα τελευταία 37 χρόνια, κοντά σε σημείο όπου η λύση, ή κάποια λύση, να φαινόταν ότι μπορούσε να έρθει, αυτό ήταν, όχι στο Δημοψήφισμα του 2004, που έτσι κι αλλιώς ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο ότι οι Ε/Κ δεν θα αποδέχονταν, αλλά το διάστημα 2002-2003 όταν δεκάδες χιλιάδες απλοί Τουρκοκύπριοι πολίτες ξεσηκώθηκαν εναντίον του εκεί αυταρχικού τους καθεστώτος, κάνοντας για πρώτη φορά να φανεί ότι  μέχρι τότε πανίσχυρος και άτρωτος Ραούφ Ντενκτάς, τελικά, μπροστά στη λαϊκή κατακραυγή, είναι ένα τίποτα. Ένα μυρμύγκι, όπως έγραψε τότε η Τ/Κ εφημερίδα «Αφρίκα».
          Σχεδόν κάθε μέρα γίνονταν συλλαλητήρια στη Λευκωσία και σε άλλες κατεχόμενες πόλεις του βορρά. Η δεινή οικονομική κατάσταση των Τ/Κ, με τις γνωστές «πυραμίδες» του τραπεζικού συστήματος, αλλά και ή στέρηση βασικών ελευθεριών τους από το κατοχικό καθεστώς, έφεραν τους πολίτες σε σημείο απόγνωσης. Ολοι απαιτούσαν από τον Ντενκτάς να εγκαταλείχψει την μνημειώδη αδιαλλαξία του και να βρεί λύση «εδώ και τώρα». Το ποτάμι ήταν έτοιμο να ξεχειλίσει.
          Γιατί δεν ξεχείλισε τελικά; Διότι με την κίνηση-μάτ του Ντενκτάς να ανοίξει τα οδοφράγματα, και την αντίστοιχη κίνηση-έγκλημα της τότε κυπριακής κυβέρνησης να μην απαντήσει αμέσως «όχι, όσο είναι κατεχόμενος ο τόπος μας, αλλά και για την ασφάλεια των πολιτών μας, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τέτοιο πράγμα», οι Τουρκοκύπριοι πολίτες πήραν μια βαθιά οικονομική ανάσα. Πέρασαν εύκολα στις ελεύθερες περιοχές. Βρήκαν καλά μεροκάματα, με πληρωμένες όλες τις κοινωνικές τους ασφαλίσεις. Έτσι, μέσα σε 2 μόλις χρόνια, το κατά κεφαλήν τους εισόδημα αυξήθηκε από τα 4000 δολάρια τον χρόνο, στα 7200. Ο πληθωρισμός έπεσε από 240% όταν ξέσπασαν οι ταραχές, στο 11%. Η Τουρκία αναγκάστηκε (για να καταστείλει την λαϊκή οργή) να πληρώσει 2 δισεκατομμύρια δολάρια για αποζημιώσεις σε όλους όσους έχασαν χρήματα από τις «πυραμίδες» και τα «κανόνια» των τραπεζών.
          Με άλλα λόγια, το ποτάμι δεν ξεχείλισε τελικά, γιατί «εξαγόρασαν», ή «ηρέμησαν», η Άγκυρα και ο Ντενκτάς, τους ενοχλητικούς που βγηκαν στους δρόμους.
          Το ίδιο κλίμα με τότε, πάει να δημιουργηθεί και τώρα στα κατεχόμενα. Στις 28 Ιανουαρίου έγινε ένα πρωτοφανές σε όγκο και παλμό συλλαλητήριο στην Πλατεία Ινονού, στη κατεχόμενη Λευκωσία, εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την αίσθηση αποκλεισμού που έχουν οι Τουρκοκύπριοι από τα τεκταινόμενα στη δική τους κοινότητα, και με αίτημα να σταματήσει η Αγκυρα να καθορίζει κάθε τι που έχει σχέση με τη ζωή τους.
          Νέο συλαλλητήριο είναι προγραμματισμένο για την Τετάρτη 2 Μαρτίου. Και όπως έγραψε στην εφημερίδα «Η Σημερινή» της Κυριακής 17/2 ο Μάριος Δημητρίου: «Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν στα κατεχόμενα, όπου ακόμα και το Δημοκρατικό Κόμμα του Σερντάρ Ντενκτάς, γιου του Ραούφ, συμμετέχει στις κινητοποιήσεις επανδρώνοντας καθημερινά, από τις 11 Φεβρουαρίου, αντίσκηνο για την συλλογή υπογραφών διαμαρτυρίας έξω από την “τουρκική πρεσβεία” στην κατεχόμενη Λευκωσία, με κύριο σύνθημα: θέλουμε να είμαστε κύριοι του εαυτού μας».
          Να λοιπόν, που αποκτούν ξανά αξία τα λόγια του Όσκαρ Καμιλιόν, εκείνου του συνετού, Αργεντινού βοηθού του γ.γ. του ΟΗΕ, που έβλεπε ότι λαός εφησυχασμένος, λαός μπουκωμένος, λαός που οι φοιτητές του, 10 χρόνια τώρα που λειτουργεί το Πανεπιστήμιο Κύπρου στην ελεύθερη Λευκωσία, δεν έχουν κάνει ούτε μία απλή διαμαρτυρίας για οποιονδήποτε λόγο, λαός που, μαζί και με τους πλείστους πολιτικούς του, δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους, ευρωπαϊστές και πράσινους,  δεν έχει πάρει χαμπάρι αυτές τις μέρες τι γίνεται στα κατεχόμενα και ασχολείται μόνο με το πώς θα μασκαρευτεί στο Καρναβάλι της Λεμεσού, λαός τέτοιος, λοιπόν, έχει μπροστά του πολύ σκοτάδι ακόμα…


ΥΓ1: Το άρθρο μου αυτό δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα www.aixmi.gr, με τον τίτλο "Λαός που ασχολείται μόνο με το καρναβάλι, τι περιμένει;"

ΥΓ2: Επειδή δέχτηκα ήδη πολλά σχολια για το άρθρο, διευκρινίζω εδώ ότι ΔΕΝ προτρέπω κανέναν σε ξεσηκωμό. ΔΕΝ λέω να γίνουμε Παλαιστίνιοι ή Αιγύπτιοι ή Λύβιοι. Λέω, απλώς, ότι είναι ανάγκη να ξυπνήσουμε προτού μας πάρει ο ύπνος ολότελα!

"Μέρες του Φλεβάρη"


Οι νόμοι της αγοράς συμπεριφέρονται σαν τα θερμόμετρα.

Παρακολουθώ τους κραδασμούς της Ιστορίας. Η Εταιρεία σε
μεγέθη οριακά. Ούτε μπρος τώρα ούτε πίσω. Τα εμπορεύματα
στις αποθήκες περιμένουν. Καιρός τα κεφάλαια να περάσουν σε
νέες δραστηριότητες. Η αγορά πάντα δίνει ευκαιρίες.

Σου δώσαν την απόλυση, 7565 μεροκάματα. Μέρες άθλιες της
ζωής σου. Στο επίδομα τώρα και την αναζήτηση. Μάτια να σε
γραδάρουν, να υπολογίζουν την υποταγ΄λη της ανέχειας. Φυσάει
Βαρδάρης. Στις μυλόπετρες ξανά από την αρχή. Δουλειές
καθημερινής εξαθλίωσης. Όπου με τα χέρια σε μέτρησαν, σε
βρήκαν λειψό. Χαμηλώνει καπνός στις καμινάδες. Ψ΄χνεις
στις εφημερίδες, σε οδηγούν σε βρ΄λωμικα στενά, σε σκοτεινά
υπόγεια. Παίρνεις πάλι σβάρνα την αγορά. Ιδρώνουν τα χέρια.
Μέρες αγώνα. Μέρες χαμένες.

Καίνε τα μάτια. Προχωράς με τη γνώση σφιγμένη στα δόντια.

(Ποίημα του Πρόδρομου Μάρκογλκου.)

Η Γελοιογραφία της Ημέρας

Αραγε, θα γίνει κάποια συγκεντρωση διαμαρτυρίας για την δολοφονία αυτών των παιδιών;

Εβλεπα στην τηλεόραση σχεδόν όλα τα ρεπορτάζ για αυτά τα δύο παιδιά, τους νεαρούς αστυνομικούς Γιάννη Ευαγγελινέλη και Γιώργοι Σκυλογιάννη, 23 και 22 χρονων αντίστοιχα, που δολοφονήθηκαν το βράδυ της περασμένης Τρίτης στου Ρέντη από κουκολοφόρα καθάρματα με Καλάσνικοφ, και πραγματικα με το ζόρι συγκρατούσα εκείνον τον γνώριμο κόμπο στον λαιμό, που δεν θέλει και πολύ να γίνει λυγμός ασταμάτητος. Ειδα τους γονείς, φίλους και συγγενείς τους. Ολοι τους άνθρωποι απλοί. Ανθρωποι αληθινοί, χωρίς "δήθεν" εκφράσεις που έχουμε όλοι εμείς, οι ψεύτικοι άνθρωποι των μεγάλων πόλεων. Ειδα πρόσωπα που έχουν χαραγμένα επάνω τους αυτά που ο λαός ονομάζει "βάσανα της ζωής". Φτωχοί άνθρωποι, που δουλεύουν μέρα-νύχτα για να βγάλουν δυο δεκάρες, που σκοτώνονται μια ζωή να τα βγάλουν πέρα.

Το μεσημέρι, επιστρεφοντας από μια δουλειά στην Αθηνα, σε κάποιο φανάρι στον περιφερειακό δρόμο του Π.Ψυχικού, που στρίβοντας στο φανάρι αριστερα σε βγάζει στο Γαλάτσι, σταμάτησα δίπλα σε δύο μοτοσικλέτες, στις οποίες επέβαιναν από δύο άνδρες της "Διας". Χαζεύοντάς τους λιγάκι, εκτός του ότι πρόσεξα για μία ακόμη φορά "πόσο παιδιά είναι", με κυρίευσε και ένας φόβος "μήπως τους επιτεθεί και τους πυροβολήσει κάποιος εδώ και τώρα, και πληρώσω και εγω τη νύφη;". (Δυστυχώς, μολονότι το προσπαθώ πολύ, δεν έχω καταφέρει να απαλλαχτώ από ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα του ανθρωπου, που ειναι ο εγωισμός του).

Η είδηση της δολοφονίας των δυο παιδιών, το βράδυ, με συγκλόνισε. Εκτοτε, τα πρόσωπά τους, όπως αποτυπώνονται στις φωτογραφίες που έβγαλαν για τις ταυτότητές τους, δεν φεύγουν από το μυαλό και τις προσευχές μου.

PERSONAE NON GRATAE

Οι δύο εκπρόσωποι (;) της αστυνομίας, ο κ. Λιακόπουλος και ο κ. Ντούμας, που "πλακώθηκαν" απόψε από τα "παράθυρα" του δελτίου ειδήσεων του Μέγκα, γύρω από το πως και γιταί σκοτώθηκαν οι δύσο αστυνομικοί της ομάδας "Δίας", Γιάννη Ευαγγελινέλη και Γιώργου Σκυλογιάννη. Οπως εύστοχα σχολίασε απόψε στο Ράδιο Αρβύλα ο Γιάννης Κανάκης, πάντοτε η ίδια, αποκαρδιωτική και διχασμένη Ελλάδα να μαυρίζει τις ψυχές μας: Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία. Το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός. Ο Παναθηναικός και ο Ολυμπιακός. Ο ΠΑΟΚ και ο Αρης. Η Αθηνα και η Θεσσαλονίκη. Αυτοι που δεν θέλουν τα σκουπίδια στον Δημο τους, αυτοί που είσης δεν τα θέλυν στον δικό τους. Οι υπέρ του μνημονίου και οι εναντίον του μνημονίου. Οι υπέρ του ασύλου, οι εναντίον του ασύλου. Οι "φταις εσύ", και οι "όχι εσύ φταίς". Οι καπνίζοντες και οι μή καπνίζοντες. Αυτοι που γουστ΄ρουν τα ριάλιτι σόου, και αυτοί που τα βρίζουν. Ο κλέψας, του κλέψαντος.

Κάθε φορά που λέω σον εαυτό μου "δεν μπορεί να γίνουν χειρότερα απ' ότι είναι τα πράγματα", την ίδια σχεδόν στιγμή συμβαίνει κάτι συμβαίθνει κάτι που με διαψεύδει παταγωδώς.

Tuesday, March 1, 2011

Η δικιά μας Ευδοκία



Ισως η πιο γνωστή Ευδοκία της Ελλάδος. Αυτή, της υπέροχης ομώνυμης ταινίας του Αλέξη Δαμιανού, που προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1971, είχε πρωταγωνίστρια την Μάρω Βασιλείου, και που έντυσε με την αξεπέραστη μουσική του ο μεγάλος Μάνος Λοίζος.




Θυμήθηκα την ταινία αυτήν, με αφορμή την σημερινή γιορτή της Αγίας Ευδοκίας (4 Αυγούστου).


Αυτή η πανέμορφη κοπελλιά, με καταγωγή από την Κύπρο, η Μάρω Βασιλείου, που γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1950, δυστυχως έφυγε πολύ πρόωρα από τη ζωή, τον Ιούλιο του 1989, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η απουσία της για μεγάλο διάστημα από την κινηματογραφική σκηνή, έδωσε τότε λαβή για διάφορες φήμες, ότι τάχα είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα.


Η Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού είναι μία πόρνη που ζεί κοντά σε ένα στρατόπεδο, δίνοντας, επί πληρωμή βέβαια, μεγάλη χαρά στους μπαρουτοκαπνισμένους φαντάρους. Προβάλλεται εδω, το αίωνιο δίλημμα σ' αυτές τις ιστορίες: Η επί χρήμασι εκδιδόμενη γυναίκα, έχει δικαίωμα να ερωτευθεί κάποια στιγμή έναν πελάτη της;


Αυτό το κουβάρι αναλαμβάνει να ξετυλίξει ο Δαμιανός, παίρνοντας σαφή θέση εναντίον της συντηρητικής και πολύ σκληρής ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν ανέχεται μία "δική της" γυναικα να κάνει το επάγγελμα αυτό, ακόμα και άν είναι το αρχαιότερο του κόσμου. Μιάς κοινωνίας που καταδικάζει ό,τι δεν της αρέσει, και θεωρεί κατακάθια όσους και όσες δεν χωράνε στις δικές τους φόρμες.


Ο έτερος ήρωας της ταινίας, είναι βεβαιως στρατιωτικός. Ούτε ανώτατος, ούτε κατώτατος. Επίτηδες τον επέλεξε έτσι ο Δαμιανός. Δίνει εντολές, αλλά και λαμβάνει εντελές. Είναι, άς πουμε, ο περίφημος "μέσος Ελλην". Λίγο από δω, λίγο από κέι, περισσότερο στη μέση.


Είναι, όμως, πάνω απ' όλα άντρας. Και είναι υπερηφανος για το "απόκτημά" του. Την Ευδοκία. Οπως πολλοί, θεωρεί μάλιστα τον εαυτό του "δεκα φορές άνδρα" γιατί θέλει, λέει, πολλά κότσια για να κάνεις πόρνη να σε ερωτευθεί, και μάλιστα άν δεν είσαι ισχυρός ή πλούσιος. Δεν νοιάζεται λοιπόν για τις αντιδράσεις των άλλων. Προστατεύει την Ευδοκία από τα γύρω φαρμάκια που συνεχώς στάζουν. Η σκληρότητα της κοινωνίας, τον κάνει πιο αποφασιστικό, αλλά ταυτόχρονα τον μαλακώνει ως άνθρωπο. Τον κάνει πιο τρυφερό, πιο συμπονετικό, πιο ευγενικό.


Η Ευδοκία τον ερωτεύεται παράφωρα. Ερωτεύεται την μετεξέλιξή του. Και ξέρει ότι αιτία είναι αυτή. Τον επισκέπτεται στο στρατόπεδο. Στέκεται στα κάγκελα. Του δείχνει ότι τον λαχταρά. Εκείνος, καμαρώνει για το κορίτσι του, και είναι αποφασισμένος να της δοθεί ολότελα.


Η πρώτη φορά που κάνουν έρωτα είναι μια αποθεωτική ιεροτελεστεία. Ο Δαμιανός, μεσα από την απίθανη απλότητα της σκηνοθεσίας του, ξετυλίγει μπροστά μας, καρε-καρέ, την σύγχρονη αλλά και αρχαία ιστορία της Ελλάδος. Το ζευγαρι, δεν ταιριάζει μόνο σαρκικά. Η πνευματική τους σχέση ειναι ίσως πιο δυνατή. Αντιμάχονται και οι δύο προκαταλήψεις αιώνων. Ο ρόλος της γυναίκας. Ο ρόλος του άνδρα. Η θέση του καθενός στη κοινωνία. Στην οικογένεια.


Αυτήν την "αιώνια" σωματική και πνευματική καταπίεση θέλησε να αναδείξει ο Αλέξης Δαμιανός. Και η κορυφαία στιγμή αυτής της ανάδειξης, ίσως και πιο κορυφαία και από εκείνην ακόμα της πρώτης τους ερωτικής συνεύρεσης, ήταν στη σκηνή της ταβέρνας, με το περίφημο Ζειμπέκικο της Ευδοκίας. Εναν χορό, στον οποίο η πόρνη και ο λοχίας χόρευαν σαν να βρίσκονταν σε μιάν ανυπέρβλητη πνευματική υπερδιέγερση. Ο χορός διακόπτεται από τον νταβατζή της Ευδοκίας. Εχουμε, δηλαδή, την εισβολή της εξουσίας, που ούτε στιγμή δεν ξεχνά και δεν εγκαταλείπει τον ρόλο της.


Δύο άνθρωποι ερωτευμένοι, ψυχή τε και σώματι, πως αντιστέκονται σ' αυτήν την αδυσώπητη βία της όποιας εξουσίας; Πως την αντέχουν; Ο σκηνοθέτης, απαντά: Μόνο δια του ανθρωπισμού. Θέτοντας το απεχθές πρόσωπο της εξουσίας απέναντι σε ό,τι ωραίο έχει να δώσει ο καθαρός άνθρωπος.